Ҳамду ситоиш Парвардигори ҷаҳониёнро ва дуруду салом бар Паёмбари мо Муҳаммад (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ва бар тамоми хонадон ва асҳобаш. Аммо баъд: Ин рисолаи кӯтоҳест дар бораи сифати умра, аҳком ва одоби он. Дар ин рисола кӯшиш намудем, то аксари он чиро, ки умракунанда ба он ниёз дорад, баён созем. Ва аз Худованд мехоҳем, ки онро холисона барои ризои Хеш бигардонад ва тамоми мусалмононро аз он баҳраманд гардонад.
Миқотҳо: Инҳо маконҳое ҳастанд, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) муайян кардааст, то ҳар касе мехоҳад ҳаҷ ё умра анҷом диҳад, аз онҳо эҳром бандад.
Пас ҳар касе, ки аз яке аз онҳо мегузарад ва ҳаҷ ё умра карданӣ бошад, бар ӯ воҷиб аст, ки аз онҷо эҳром бандад ва барояш бидуни эҳром аз он гузаштан ҷоиз нест.
Ҳар касе, ки аз ин миқотҳо ба Макка наздиктар бошад, миқоти ӯ маконаш мебошад (ҷои истиқоматаш) ва барои ҳаҷ ва умра аз онҷо эҳром мебандад.
Аммо аҳли Макка ва касоне, ки нияти аз он ҷо эҳром бастанро доранд: барои ҳаҷ аз Макка эҳром мебанданд. Аммо барои умра онҳо ба ҳил баромада, аз он ҷо эҳром мебанданд, монанди Танъим ва амсоли он.
Ва касоне, ки дар ҳавопаймо ҳастанд: бояд ҳангоме ки баробари миқот расанд, эҳром бибанданд. Пас, пеш аз расидан ба баробари миқот омодагӣ бинанд ва либосҳои эҳромро бипӯшанд ва ҳангоме ки баробари он расиданд, дарҳол нияти эҳром кунанд. Ва ба таъхир андохтани эҳром то фуруд омадани ҳавопаймо ба фурудгоҳ ҷоиз нест ва метавонанд эҳтиёт намуда, аз бими гузаштани макони талбия ба сабаби суръати ҳавопаймо, пеш аз расидан ба баробари миқот талбия гӯянд.
1. Ғусл кардан, ки он дар ҳаққи мардон ва занон, ҳатто занони ҳайз ва нифосдида суннати муаккада аст.
2. Хушбӯӣ задан ба сар ва ришаш бо хушбӯйтарин чизе, ки меёбад, аз қабили атри уд ё ғайри он ва боқӣ мондани он баъди эҳром ишколе надорад. Аммо зан, барояш хушбӯӣ задан бо чизе, ки бӯй дорад, ҷоиз нест, то ба машоми мардони бегона нарасад.
3. Пӯшидани либоси эҳром, ки он эзор ва ридо аст ва суннат аст, ки онҳо сафеду тоза ё нав бошанд. Ва зан метавонад бо ҳар либосе, ки бихоҳад, эҳром бандад, ба шарте ки бо зинат худнамоӣ накунад, вале набояд ниқоб ва дастпӯш пӯшад ва рӯй ва дастонашро бо чизи дигар мепӯшонад.
Баъд аз эҳром инро мегӯяд: "Лаббайкаллоҳумма умратан" ва агар аз номи дигаре умра ба ҷо оварад, чунин мегӯяд: "Лаббайкаллоҳумма умратан ъан фулон (номашро мегирад)".
Ва агар шахсе, ки мехоҳад эҳром бандад, аз монеае битарсад, ки ӯро аз ба анҷом расонидани маносики худ бозмедорад, пас барои ӯ сазовор аст, ки ҳангоми эҳром бастан шарт гузошта, бигӯяд: "Лаббайкаллоҳумма умратан, ва агар монеае маро боз дорад, пас макони аз эҳром баромадани ман ҳамон ҷоест, ки маро боздоштӣ." Пас ҳар гоҳ шарт гузорад ва барояш чизе пеш ояд, ки ӯро аз ба анҷом расонидани маносикаш боздорад, ӯ аз эҳром мебарояд ва чизе бар ӯҳдаи ӯ нест.
Сипас бисёр талбия мегӯяд: (Лаббайкаллоҳумма лаббайк, лаббайка ло шарика лака лаббайк, инналҳамда ванниъмата лака валмулк, ло шарика лака)[11]. Мард садои худро бо гуфтани он баланд мекунад ва зан низ ҳамчунин; модоме ки дар ҳузури мардони номаҳрам набошад. Ва барои муҳрим сазовор аст, ки талбияро бисёр бигӯяд, хусусан ҳангоми тағйир ёфтани ҳолатҳо ва замонҳо, монанди боло рафтан ба баландӣ, ё поён фаромадан ба пастӣ, ё фаро расидани шаб ё рӯз.[11] Маънои ин сухани инсон: (Лаббайка) яъне, иҷобати Ту эй Парвардигор, бори дигар пас аз бори дигар ва маънои он: иҷобат кардани инсон Парвардигори худро ва устувор мондани ӯ бар тоати Ӯст. "Иннал ҳамда ван-ниъмата лака вал-мулк", Ҳамд: васф кардани ситоишшаванда ба камол ҳамроҳ бо муҳаббат ва бузургдошт аст ва чун такрор шавад, сано мегардад. Ва неъмат: он чизест, ки Худованд ба бандагонаш фазлу эҳсон мекунад, аз қабили ба даст омадани матлуб ва дур шудани макруҳ. Ва маънои (Вал-мулк) ин аст, ки мулк аз они Туст, пас Худованди Таборак ва Таъоло танҳо Худ Молик аст. Аммо маънои (Ло шарика лака) яъне, ҳеҷ касе дар он чи ки ба Худованд (Азза ва Ҷалла) аз сифатҳои комилаш ихтисос дорад, бо Ту шарик намешавад, аз ҷумла дар ягонагии Ӯ дар мулк, офариниш, тадбир ва Улуҳият. Маҷмуъул фатово ва расоили Усаймин (22/ 96) бо ихтисор.
Талбия дар умра аз эҳром то оғози тавоф машруъ аст.
Бар муҳрим воҷиб аст, ки аз даст задан ба чизе аз мамнуоти эҳром эҳтиёт кунад, то он ки аз эҳроми худ хориҷ шавад.
Сеюм: Сифати тавоф
Ҳангоме ки шахси муҳрим вориди Масҷидулҳаром шуд, суннат аст, ки пои рости худро пеш гузорад ва дуои ворид шудан ба масҷидро бигӯяд. Саҳеҳтарин дуое, ки дар ин бора ворид шудааст, ин аст, ки бигӯяд: "Бор илоҳо, дарҳои раҳмати худро барои ман боз кун." Ва метавонад ин дуоро ҳангоми ворид шудан ба ҳар масҷиде бигӯяд ва он хоси Масҷидулҳаром нест.
Пас, агар бихоҳад ба тавоф шуруъ намояд, талбияро қатъ мекунад ва "изтибоъ" менамояд. Ва сифати "изтибоъ" ин аст, ки миёнаи ридои худро аз зери бағали рости худ гузаронида, ду тарафи онро бар китфи чапаш мегузорад. Баъд аз фориғ шудан аз тавоф, ридои худро ба ҳолати пеш аз тавоф бармегардонад, зеро маҳалли "изтибоъ" танҳо тавоф аст.
Сипас ба тарафи Ҳаҷаруласвад меравад, онро бо дасти росташ ламс мекунад ва мебӯсад. Агар бӯсидани он муяссар нашуд, онро бо дасташ ламс мекунад ва дасташро мебӯсад. Агар бо дасташ низ ламс карда натавонист, онро бо чизе, ки ҳамроҳ дорад, ба монанди асо ва ғайра, ламс мекунад ва онро мебӯсад. Агар ин ҳам муяссар набошад, рӯ ба Ҳаҷаруласвад мекунад ва бо дасташ ба тарафи он ишора мекунад ва дасташро намебӯсад. Ва беҳтар ин аст, ки фишор наёрад, то мардумро озор надиҳад ва худ низ озор набинад.
Сипас ба тарафи рост меравад ва Каъбаро дар тарафи чапи худ қарор медиҳад. Вақте ба Рукни ямонӣ расид, онро бидуни бӯсидан ламс мекунад. Агар муяссар набошад, барои он музоҳамат намекунад ва ба тарафи он ишора намекунад.
Ва байни Рукни ямонӣ ва Ҳаҷаруласвад мегӯяд: (Парвардигоро, ба мо дар дунё некӣ [рӯзӣ, саломатӣ, дониш ва имон] ато кун ва дар охират [низ] некӣ [ато фармо] ва моро аз азоби оташ нигаҳ дор).
Ҳар боре, ки аз назди Ҳаҷаруласвад мегузарад, бо дасташ ба тарафи он ишора мекунад ва "Аллоҳу акбар" мегӯяд.
Ва дар боқимондаи тавофаш ҳар он чи аз зикру дуо ва хондани Қуръон бихоҳад, мегӯяд.
Суннат ин аст, ки фақат дар се давраи аввал бо шеваи "рамл" роҳ равад. "Рамл", яъне бо суръат ва қадамҳои кӯтоҳ роҳ рафтан аст. Аммо дар чаҳор давраи боқимонда "рамл" нест, балки чун одати худ роҳ меравад.
Ва аммо зан, аз нӯги мӯйи худ ба андозаи сари ангушт кӯтоҳ мекунад.
Мамнуоти эҳром
Мамнуоти эҳром инҳоянд:
1. Тарошидан, кӯтоҳ кардан, ё кандани мӯй аз ҳар ҷои бадан.
2. Кӯтоҳ кардани ҳама ё баъзе аз нохунҳои ҳарду по ё ҳарду даст.
3. Пӯшонидани сар бо чизе, ки ба он часпида бошад, монанди: тоқӣ, сарпӯш, салла ва гузоштани ридо бар сар, ё гузоштани дастмол, ё кӯрпа, ё картон ва ё ғайри инҳо аз чизҳое, ки мақсад аз он пӯшонидан аст. Ва ин хос барои мардон аст, на занон.
4. Пӯшидани либоси маъмулӣ, ки ба андозаи бадан дӯхта шудааст; бо шакли маъмулиаш, мисли либоси дӯхташуда: эзор, курта, ҷӯроб ва дастпӯшак. Ва ин хоси мардон аст, на занон, зеро занон танҳо аз инҳо манъ шудаанд:
А. Пӯшидани ниқоб ё бурқаъ ва ё рӯйбанди монанд ба ниқоб. Вале пӯшонидани рӯй дар назди мардони бегона бо чодари маъмули барои рӯй бар ӯ воҷиб аст; ҳатто агар чодар ба рӯяш бирасад. Ва гузоштани пешонабанд – ё монанди он – бар сараш ба мақсади нарасидани чодар ба рӯй машруъ нест; зеро далеле бар машруъияти он вуҷуд надорад.
Б. Пӯшидани дастпӯшак дар дастҳояш ва пӯшонидани дастҳояш дар назди мардони бегона бо гузоштани онҳо дар дохили чодараш бар ӯ воҷиб аст.
