صفة الوضوء (شرح عملي ومختصر)

Тарзи вузӯ кардан (шарҳи амалӣ ва мухтасар)

Сифати таҳорат (навори содакардашуда)

Дастури амалӣ, ки тарзи таҳоратро қадам ба қадам шарҳ медиҳад, Ин хеле муҳим аст, зеро таҳорат шарти дуруст будани намоз аст.

Наворро тамошо кунед ва тарзи дурусти таҳоратро омӯзед.

Тарзи таҳорат кардан

"Намоз бе таҳорат қабул намешавад."

Ба номи Аллоҳ

Бисмиллҳ

Бисмиллоҳ гуфтан дар оғози таҳорат машруъ аст. Таҳоратро бо Бисмиллоҳ оғоз мекунем.

Шустани дастон то банди даст.

Сипас мазмаза ва истиншоқ.

Мазмаза гузоштани об дар даҳон ва чарх додани он аст.

Аммо истиншоқ бо нафас ба бинӣ кашидани об аст.

Сипас берун кардани он бо афшондани бинӣ.

Дар мазмаза ва истиншоқ фаровонӣ мустаҳаб аст, магар ин ки рӯзадор бошад ё аз зарар битарсад.

Шустани рӯй бо об.

Ҳудуди рӯй

Дарозии рӯй: аз дамидани мӯйи сар, то манаҳ.

Паҳноии рӯй: аз гӯш то гӯш аст.

Ҳангоми шустани рӯй бояд тамоми мӯйҳое, ки дар рӯй ҳастанд, мисли мӯйҳои абрӯ, низ шуста шаванд.

Агар риш кам бошад, шустани пӯсти зери он низ воҷиб аст.

Аммо агар риш ғафс бошад, зоҳири он шуста мешавад.

Суннат аст, ки риш бо об тахлил (ҷудо) карда шавад.

Баъд аз шустани рӯй, дастонро аз дасти рост оғоз намуда, мешӯем.

Шустани дастон аз нуги ангуштон то оринҷҳо, ҳамроҳ бо оринҷҳо.

Сипас масҳ кашидани сар.

Дастонро бо оби тоза тар мекунем.

Сипас дастҳои таркардашударо дар пеши сар гузошта, ба қафои сар мекашем.

Сипас онҳоро ба ҳамон ҷое, ки аз он оғоз карда будем, бармегардонем.

Сипас бо оби боқимонда аз масҳи сар, гӯшҳоро масҳ мекунем.

Ин корро як бор анҷом медиҳем.

Равиши масҳи гӯшҳо

Ангушти ишораро ба даруни гӯшҳо дохил карда, онҳоро масҳ мекунад ва бо ангушти калонӣ беруни гӯшҳоро масҳ менамояд.

Ингуна, мо зоҳир ва ботини гӯшҳоро масҳ кардем.

Сипас ба шустани пойҳо мегузарем.

Ҳадди пойҳо, ки шустанашон воҷиб аст:

Аз нуги ангуштони пой то каъбайн (буҷулакҳо).

Аз пойи рост оғоз мекунем, байни ангуштони ҳар ду пойро хуб мешӯем (хилол мекунем), ба шустани пошнаҳо диққати махсус медиҳем.

Сипас пои чапро мешӯем, ҳамон тавре, ки пойи ростро шустем.

Тартиб дар шустани узвҳои таҳорат воҷиб аст, яъне як узвро пеш аз узви дигар намешуем.

Муволот (пай дар пай шустани узвҳо) низ воҷиб аст, яъне ҳангоми гузаштан аз як узв ба узви баъдӣ фосилаи тӯлонӣ набошад.

Як бор шустан барои ҳамаи узвҳои таҳорат кофӣ аст. Аммо суннат аст, ки шустанро ду бор ва се бор такрор кунанд: дар шустани рӯй, мазмаза (шустани даҳон), истиншоқ (об кашидан ба бинӣ), шустани дастҳо ва пойҳо. Се бор шустан беҳтар аст.

Пас аз анҷоми таҳорат мустаҳаб аст, ки гуфта шавад:

Ашҳаду ал-ло илоҳа илло Аллоҳ, ваҳдаҳу ло шарика лаҳу, ва ашҳаду анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳу.

Ашҳаду ан ла илаҳа иллаллоҳу ваҳдаҳу ло шарика лаҳу, ва ашҳаду анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳу.

Ва хуб аст, ки илова намоем:

"Парвардигоро, маро аз ҷумлаи тавбакунандагон ва аз ҷумлаи покизагон бигардон."

Аллоҳумма-ҷъалнӣ минат-таввобин, ва-ҷъалнӣ минал-мутатаҳҳирин.

Рамзро скан кунед.

Раёсати умури динӣ дар Масҷидулҳаром ва Масҷиди Набавӣ

Паёми ҳарамайн

Муҳтавои роҳнамоии шаръӣ барои зиёраткунандагони Масҷидулҳаром ва Масҷиди Набавӣ ба забонҳои гуногун.