الأذكار التي تقال صباحًا ومساءً

Ба номи Худованди Бахшандаи Меҳрубон. Зикрҳое, ки субҳ ва шом гуфта мешаванд.

(Аллоҳ Зотест, ки ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Ӯ нест. Зиндаву поянда аст, на хоби сабук Ӯро фаро мегирад ва на хоби сангин. Аз они Ӯст, ҳар чи дар осмонҳо ва замин аст. Чӣ касе ҷуз ба иҷозати Ӯ дар назди Ӯ шафоъат мекунад? Он чиро, ки пеши рӯ ва он чиро, ки пушти сарашон аст, медонад, ва ба илми Ӯ ҷуз он чи Худ хоҳад, иҳота натавонанд ёфт. Курсии Ӯ осмонҳо ва заминро иҳота дорад, нигаҳдории онҳо бар Ӯ душвор нест. Ӯ баландмартаба ва бузург аст!) Оятулкурсӣ (Сураи Бақара, ояти 255).

(Расул [-и Аллоҳ Таъоло] ба он чи аз [сӯйи] Парвардигораш бар ӯ нозил шуда, имон овардааст ва муъминон [низ] ҳамагӣ ба Аллоҳ Таъоло ва фариштагону китобҳо ва паёмбаронаш имон овардаанд; [ва суханашон ин аст, ки]: "Миёни ҳеҷ як аз паёмбаронаш [дар имон ба ишон] тафовуте намегузорем" ва гуфтанд: "Шунидем ва итоат кардем. Парвардигоро, омурзиши Туро [хоҳонем] ва бозгашти [тамоми умур] ба сӯйи Туст." * Аллоҳ Таъоло ҳеҷ касро ҷуз ба андозаи тавонаш таклиф [уҳдадор] намекунад. Он чи [аз хубӣ] ба даст овардааст ба суди ӯст ва он чи [аз бадӣ] касб кардааст, ба зиёни ӯст. [Паёмбарон ва муъминон гуфтанд:] "Парвардигоро, агар фаромӯш ё хато кардем, моро бозхост макун. Парвардигоро, бори гарон [ва таклифи сангин] бар [дӯши] мо магзор; чунон ки онро [ба муҷозоти гуноҳ ва саркашӣ] бар [дӯши] касоне, ки пеш аз мо буданд [яҳудиён] ниҳодӣ. Парвардигоро, он чи, ки тоби таҳаммулашро надорем, бар [дӯши] мо магзор ва моро биёмурз ва ба мо раҳм кун. Ту ёр [-у корсози] моӣ; пас, моро бар гурӯҳи кофирон пирӯз гардон.") (Сураи Бақара, оятҳои 255-256).

(Қул ҳуваллоҳу аҳад), (Қул аъузу бирабби-л-фалақ), (Қул аъузу бирабби-н-нос). Хондани ҳар сура се маротиба комил.

Паноҳ мебарам ба калимаҳои комили Аллоҳ аз бадии он чи офаридааст. (се маротиба).

Ба номи Аллоҳ, ки ҳамроҳ бо номи Ӯ ҳеҷ чиз дар замину осмон зараре намерасонад ва Ӯ Шунавову Доност. (се маротиба).

Ин ки Аллоҳ Парвардигорам аст, Ислом динаму Муҳаммад (дурӯду саломи Аллоҳ бар Ӯ бод) паёмбар аст, розӣ ҳастам. (се маротиба).

Мо ва тамоми ҷаҳониён барои Аллоҳ субҳ кардем. Ҳамду ситоиш барои Аллоҳ аст ва ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Аллоҳ нест, ягона аст, ҳеҷ шарике надорад. Подшоҳӣ аз они Ӯст ва ҳамду ситоиш барои Ӯст ва Ӯ бар ҳама чиз Қодиру Тавоност. Парвардигоро! Аз Ту хайри он чи дар ин рӯз ҳаст ва хайри он чи баъд аз он меояд, талаб дорам ва ба Ту паноҳ мебарам аз бадии он чи дар ин рӯз ҳаст ва бадии он чи баъд аз он меояд. Парвардигоро! Ба Ту паноҳ мебарам аз танбалӣ ва пирӣ ва бадиҳои пирӣ. Парвардигоро! Ба Ту паноҳ мебарам аз азоби ошати дӯзах ва азоби қабр. Ва дар вақти шом мегӯяд: Мо ва тамоми ҷаҳониён барои Аллоҳ бегоҳ кардем. Ва мегӯяд: Правардигоро! Хайру некии ин шабро мехоҳам ... То охир ба ҷои (Ба субҳидам расидем ва ба субҳ расид) ва ба ҷои (ин рӯз) (ин шаб).

Эй Аллоҳ! Бо кумаки Ту ба субҳ расидем ва бо кумаки Ту ба шом расидем ва бо кумаки Ту зинда мешавем ва бо кумаки Ту мемирем ва ба сӯи Туст бозгашти ҳама. Ва ҳангоми шом гуфта мешавад: Эй Аллоҳ! Бо кумаки Ту ба шом расидем ва бо кумаки Ту ба субҳ расидем ва бо кумаки Ту зинда мешавем ва ба кумаки Ту мемирем ва ба сӯи Туст бозгашт.

Эй Аллоҳ! Ҳар неъмате, ки ба ман дар ин субҳ ё ба ҳар яке аз махлуқотат расидааст, аз тарафи Ту асту бас, шарике надорӣ, пас барои Ту аст ҳамду сано ва барои Ту аст шукр. Ва ҳангоми шом мегӯяд: Ҳар неъмате, ки ба ман дар ин шаб...

(се маротиба).

Эй Аллоҳ! Аз Ту дар дунё ва охират афву офият хоҳонам. Эй Аллоҳ! Аз Ту афву офият дар дину дунё ва хонадону молам, хоҳонам. Эй Аллоҳ! Шармгоҳамро бипӯшон ва тарсамро ба амният табдил деҳ. Эй Аллоҳ! Маро аз пеши рӯ ва пушти сар ва аз тарафи росту чапам ва аз болои сарам ҳифз намо. Ва ба азамати Ту паноҳ мебарам аз ин ки ногаҳон аз самти поинам кушта шавам.

Эй Аллоҳ! Ту Парвардигори ман ҳастӣ, ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Ту нест, манро офаридӣ ва ман бандаи Ту ҳастам ва ман бар аҳду паймоне, ки бо Ту бастаам, дар ҳадди тавонам пойбанд ҳастам, ба Ту паноҳ мебарам аз шарри он чи анҷом додаам. Ба неъматҳое, ки бар ман додаӣ, эътироф мекунам ва ба гуноҳонам низ эътироф мекунам, пас маро бибахш, бетардид гуноҳро ҷуз Ту касе намебахшад.

Эй Аллоҳ, Офарандгори осмонҳову замин, донандаи пинҳону ошкор! Парвардигор ва подшоҳи ҳама чиз ҳастӣ, гувоҳӣ медиҳам, ки ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Ту нест. Ба Ту паноҳ мебарам аз бадии нафсам ва бадӣ ва ширки шайтон ва аз ин ки ба худ кори баде кунам ва ё ба мусалмоне онро раво донам.

Эй Аллоҳ! Ман дар ин субҳ Туро гувоҳ мегирам ва ҳомилони Арш ва малоикаҳо ва паёмбарон ва тамоми махлуқотатро гувоҳ мегирам, ки фақат Ту Аллоҳ ҳастӣ, ҳеҷ маъбуди (барҳаққе) ҷуз Ту нест ва ин ки Муҳаммад (дуруду саломи Аллоҳ бар Ӯ бод) банда ва расули Туст. Ва ҳангоми шом мегӯяд: Эй Аллоҳ! Ман дар ин шом ... то охираш, (чаҳор маротиба).

Ҳеҷ маъбуди (ростине) ҷуз Аллоҳ вуҷуд надорад, яктост ва шарике надорад, подшоҳӣ аз они Ӯст ва ҳамду ситоиш аз они Ӯст ва Ӯ ба анҷоми ҳар коре Қодиру Тавоност. (сад маротиба) дар субҳу шом.

Аллоҳ барои ман кофист, ҳеҷ маъбуди (баҳаққе) ҷуз Ӯ нест. Бар Ӯ таваккал намудам ва Ӯ Парвардигори Арши бузург аст. (ҳафт маротиба).

Субҳоналлоҳи ва биҳамдиҳи (сад маротиба) дар субҳу шом.

Астағфируллоҳи ва атубу илайҳи. (сад маротиба).

Ин аст он чи навиштани он муяссар шуд. Аз Худои Таъоло хоҳонам, ки онро манфиатбахш гардонад.

Навиштаи Муҳаммад Ас-Солиҳ Ал-Усаймин, санаи 20-1-1418 ҳиҷрӣ.