আপুনি কেতিয়াবা নিজকে প্ৰশ্ন কৰিছেনে যে, কোনে আপোনাক সৃষ্টি কৰিছে? আৰু কিয় সৃষ্টি কৰিছে? মৃত্যুৰ পিছত কি হ'ব?
বিভিন্ন ভাষাত ইছলামিক কণ্টেণ্টৰ সেৱা প্ৰদানকাৰী সংস্থাৰ গৱেষণা সমিতি
হে মানৱ! তোমাক কোনে সৃষ্টি কৰিছে? যদি তুমি অণুবীক্ষণ যন্ত্ৰৰ সহায়ত তোমাৰ শৰীৰটোক পৰ্যবেক্ষণ কৰা, তেন্তে তুমি অতি সূক্ষ্ম, অলৌকিক তথা অবিশ্বাস্য এক বিস্ময়কৰ জগৎ দেখিবলৈ পাবা। তোমাৰ শৰীৰৰ প্ৰতিটো কোষত লুকাই আছে জেনেটিক তথ্যৰ অত্যন্ত জটিল কোড। তুমি কেতিয়াবা নিজকে সুধিছানে, এই কোডবোৰ কোনে লিখিছে? কোনে এইবোৰক ইমান নিপুণভাৱে সঠিক স্থানত সজাইছে?
প্রতিটো সুউচ্চ ভৱন আৰু প্ৰতিটো সাধাৰণ গৃহই তাৰ নিৰ্মাতাৰ প্ৰমাণ বহন কৰে। তেনেক্ষেত্ৰত এই বিশাল মহাবিশ্ব, ইয়াৰ সৌন্দৰ্য, সূক্ষ্মতা আৰু নিখুঁত ব্যৱস্থাপনা আদি কোনো স্ৰষ্টা নোহোৱাকৈয়ে অস্তিত্বলৈ আহিছে বুলি বোধগম্য হয়নে?!
হে মানৱ! যিদৰে তোমাৰ বিবেকে এই কথা মানি ল'ব নোৱাৰে যে, এটা অতি অত্যাধুনিক মোবাইল ফোন কোনো নিৰ্মাতা নোহোৱাকৈ হঠাৎ তৈয়াৰ হৈছে, অথবা এটা জটিল নেটৱৰ্ক সম্পন্ন ডিভাইচ কোনো প্ৰোগ্ৰামাৰ নোহোৱাকৈয়ে নিজে নিজেই সুচাৰুৰূপে কাম কৰি আছে—ঠিক সেইদৰে এই বিশাল বিশ্বজগত, ইয়াৰ নিখুঁত ব্যৱস্থাপনা, অভিনৱ সৃষ্টি, সূক্ষ্ম নিয়ম-কানুন—এইবোৰ কোনো স্ৰষ্টা নোহোৱাকৈ হ'ব পাৰে বুলি বিশ্বাস কৰাটোও যুক্তিসংগত নহয়!
এই মহাবিশ্বৰ প্ৰতিটো অণু-পৰমাণু, ক্ষুদ্ৰতম কণাৰ পৰা আদি কৰি বিশাল গেলেক্সী বা আকাশগংগালৈকে, প্ৰতিটো বস্তুৱে নিজৰ স্ৰষ্টাৰ মহত্বৰ প্ৰমাণ বহন কৰে। এই নিখুঁত ব্যৱস্থাপনা এনেই নিজে নিজেই সৃষ্টি হোৱাটো যৌক্তিকভাৱেও অসম্ভৱ। বিবেকে এইটো কেতিয়াও মানি নলয় যে, এই মহাবিশ্ব কোনো স্ৰষ্টা নোহোৱাকৈয়ে নিজে নিজেই সৃষ্টি হৈছে, অথবা এই জটিল, সুন্দৰ ব্যৱস্থা কেৱল এটা অন্ধ আকস্মিকতাৰ ফল!
এতেকে যিহেতু আল্লাহেই হৈছে সেই মহান সৃষ্টিকৰ্তা, যিজন সকলো পূৰ্ণাংগ গুণেৰে গুণান্বিত, তেন্তে এইটো নিশ্চয় ক'ব পাৰি যে, তেৱেঁই আমাক আৰু এই মহাবিশ্বক অস্তিত্বহীনৰ পৰা অস্তিত্ব প্ৰদান কৰিছে। এই বিশ্ব তথা মহাবিশ্বৰ সকলো বস্তুৰ তেৱেঁই একমাত্ৰ মালিক, তেৱেঁই আমাক জীৱিকা দান কৰে, আৰু তেৱেঁই আমাক ৰহমতৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টন কৰি ৰাখিছে, তেৱেঁই সকলো বস্তুৰ ব্যৱস্থাপক আৰু পৰিচালক—তেন্তে আমি তেওঁৰ কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰা উচিত নহয়নে? আৰু আমাৰ ওপৰত তেওঁৰ যি অধিকাৰ আছে, সেইবোৰ বিচাৰি উলিয়াই তেওঁৰ সন্তুষ্টি অৰ্জনৰ বাবে চেষ্টা কৰা উচিত নহয়নে? লগতে তেওঁ আমাক যিটো উদ্দেশ্যে সৃষ্টি কৰিছে, সেই লক্ষ্য পূৰণ কৰিবলৈ আমি কাম কৰা উচিত নহয়নে?!
চিন্তা কৰি চাওকচোন! এইটো যুক্তিসংগত হ'ব পাৰেনে যে, আল্লাহে আমাক সৃষ্টি কৰিছে, অথচ তেওঁ আমাৰ পৰা কি বিচাৰে সেইটো তেওঁ আমাক জনোৱা নাই? যেনে- আমি ইয়ালৈ কিয় আহিছোঁ? আমাৰ জীৱনৰ উদ্দেশ্য কি? মৃত্যুৰ পিছত আমাৰ কি হ’ব ইত্যাদি?
অকণমান চিন্তা কৰক, যদি কোনোবাই এখন অত্যন্ত আকৰ্ষণীয় দামী প্ৰাসাদ নিৰ্মাণ কৰে, আৰু তেওঁ তাত সৰ্বাধুনিক প্ৰযুক্তি সংযোজন কৰে, আৰু নিৰ্মাণ কাৰ্য্য শেষ হোৱাৰ পিছত হঠাৎ কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈ সেইখন ভাঙি পেলায়— তেন্তে এই মানুহজনক আমি জ্ঞানী বুলি ক’মনে? এইটো এটা একেবাৰে অৰ্থহীন আৰু যুক্তিহীন কাম নহয়নে বাৰু? যিটো কোনো বুদ্ধিমান ব্যক্তিৰ বাবেই উপযুক্ত নহয়।
গতিকে মানুহৰ ক্ষেত্ৰত যদি এনেকুৱা কাম অস্বাভাৱিক বুলি গণ্য কৰা হয়, তেন্তে আমি কেনেকৈ কল্পনা কৰিব পাৰি যে, মহাজ্ঞানী তথা সৰ্বজ্ঞ আল্লাহে- যিয়ে এই মহাবিশ্বক নিখুঁতভাৱে সৃষ্টি কৰিছে- তেওঁ কোনো উদ্দেশ্য বা হিকমত নোহোৱাকৈয়ে ইয়াক ধ্বংস কৰিব?!
মহান আল্লাহে এটা মহান উদ্দেশ্য আগত মানুহক ৰাখি সৃষ্টি কৰিছে। সেয়া হৈছে, সিহঁতে যেন একমাত্ৰ তেওঁৰেই ইবাদত কৰে, তেওঁৰ সৈতে যেন আন কাকো অংশীদাৰ স্থাপন নকৰে। আল্লাহে সিহঁতক এই পৃথিৱীত পৰীক্ষা কৰিবলৈ সৃষ্টি কৰিছে, আৰু সিহঁতৰ বাবে তেওঁ এটা দিন নিৰ্ধাৰণ কৰিছে, সেইটো হৈছে কিয়ামত দিৱস। সেইদিনা তেওঁ সিহঁতক পুনৰুত্থিত কৰি, সিহঁতৰ সকলো আমলৰ হিচাপ গ্ৰহণ কৰিব। এতেকে যিয়ে আল্লাহৰ প্ৰতি ঈমান আনিছে আৰু তেওঁৰ দাওৱাত গ্ৰহণ কৰিছে, তাৰ বাবে আছে জান্নাতৰ অফুৰন্ত নিয়ামত। তাত তেওঁলোকে চিৰস্থায়ী হ'ব। আনহাতে যিয়ে সত্যৰ পৰা বিমুখ হ'ব, সি জাহান্নামীসকলৰ অন্তৰ্ভুক্ত হ'ব।
সেয়েহে, ইবাদত হৈছে আমাৰ ওপৰত আল্লাহৰ এটা অপৰিহাৰ্য্য অধিকাৰ। ইয়াৰ বাবেই আমাক সৃষ্টি কৰা হৈছে। গতিকে এই কাৰণেই আমি তেওঁৰ কৃতজ্ঞতা জ্ঞাপন কৰিব লাগে, আৰু এইটোৱে হৈছে আল্লাহৰ ৰুবূবিয়্যত (প্ৰভুত্ব) আৰু উলুহিয়্যত (এককভাৱে ইবাদতৰ যোগ্য) স্বীকাৰ কৰাৰ অন্যতম এটা প্ৰমাণ।
তেওঁ জানি থোৱা উচিত যে, অন্যান্য সৃষ্টিৰ পৰা মানুহক পৃথক কৰিব পৰা আটাইতকৈ ডাঙৰ গুণটো হৈছে মানুহৰ বিবেক, ইয়াৰ কাম হৈছে চিন্তা-চৰ্চা কৰা আৰু সত্যৰ সন্ধান কৰা।
আনহাতে ইছলাম হৈছে এনেকুৱা এটা ধৰ্ম, যিটো সুস্থ বিবেক আৰু প্ৰাকৃতিক ফিতৰতৰ সৈতে সম্পূৰ্ণৰূপে খাপ খায়, ইছলামে জীৱনৰ অস্তিত্বমূলক ডাঙৰ প্ৰশ্নসমূহৰ যুক্তিসংগত উত্তৰ দিয়ে: আমি ইয়ালৈ কিয় আহিছোঁ? আমাৰ জীৱনৰ উদ্দেশ্য কি? আৰু মৃত্যুৰ পিছত আমি ক’লৈকে যাম?
ইছলামে একমাত্ৰ সৃষ্টিকৰ্তাৰ ইবাদত কৰিবলৈহে নিৰ্দেশ দিয়ে। লগতে এই সাক্ষ্য দিবলৈ কয় যে, "লা ইলাহা ইল্লাল্লাহ"। এইটোৱে হৈছে বিশ্বাসৰ প্ৰথম সাক্ষ্য, আৰু এইটোৱে হৈছে ইছলামত ঈমানৰ মূল ভেটি, যাৰ অৰ্থ হৈছে, আল্লাহৰ বাহিৰে আন কোনো সত্য উপাস্য নাই।
এই সাক্ষ্যৰ ভিতৰত দুটা মূলনীতি অন্তৰ্ভুক্ত আছেঃ
তাওহীদ (একত্ববাদ): অৰ্থাৎ এই বিশ্বাস পোষণ কৰা যে, একমাত্ৰ এজনেই হৈছে ইবাদতৰ যোগ্য, তেৱেঁই হৈছে প্ৰকৃত উপাস্য। তেওঁৰ কোনো অংশীদাৰ নাই, তেওঁৰ কোনো সন্তান নাই, আৰু তেওঁৰ কোনো সমকক্ষও নাই।
শ্বিৰ্কৰ পৰা সম্পৰ্কচ্ছেদ ঘোষণা কৰা তথা বিৰত থকা: অৰ্থাৎ সকলো প্ৰকাৰ দেৱ-দেৱীৰ মূৰ্তি আদিক অস্বীকাৰ কৰা তথা মানুহে সৃষ্টি কৰা উপাস্যবোৰক অস্বীকাৰ কৰা।
যদি আপুনি পৃথিৱীত প্ৰকৃত সুখ বিচাৰিছে আৰু পৰকালত সফলতা বিচাৰিছে, তেন্তে জানি থওক যে, আপুনি আপোনাৰ জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সিদ্ধান্তটো ল’ব লাগিব, অৰ্থাৎ ইছলামত প্ৰৱেশ কৰিব লাগিব। ইয়াৰ বাবে আপুনি কেৱল আন্তৰিক বিশ্বাসৰ সৈতে এই কথা কেইটা উচ্চাৰণ কৰিব লাগিবঃ أشهد أن لا إله إلا الله، وأشهد أن محمدًا رسول الله অৰ্থঃ "মই সাক্ষ্য দিওঁ যে, আল্লাহৰ বাহিৰে আন কোনো সত্য উপাস্য নাই, মই আৰু সাক্ষ্য দিওঁ যে, মুহাম্মাদ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম হৈছে আল্লাহৰ ৰাছুল।"
ইয়াৰ পিছত আপুনি ধৰ্মীয় বিধি-বিধানবোৰ শিকিবলৈ আৰম্ভ কৰিব লাগিব, আৰু সেইমতে আমল কৰিব লাগিব। লগতে এই সাক্ষ্য দুটাৰ দাবীসমূহ পূৰণ কৰিব লাগিব, অৰ্থাৎ আল্লাহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুলৰ প্ৰতি ঈমান পোষণ কৰিব লাগিব আৰু ইছলামৰ আৰকান (স্তম্ভসমূহ)ৰ ওপৰত আমল কৰিব লাগিব।
গতিকে এতিয়াই সেই বাক্যটোৰ স্বীকৃতি দিয়ক, দ্বিধাবোধ নকৰিব; কাৰণ মৃত্যু কেতিয়া আহে ঠিক নাই, আকস্মিক মৃত্যু আহিব পাৰে। সেয়ে ইমান গুৰুত্বপূৰ্ণ সিদ্ধান্ত এটা লওঁতে পলম নকৰিব। আপোনাৰ ভাল কামত বাধা দিবলৈ চয়তানক সুযোগ প্ৰদান নকৰিব। সাহসী হওক। জ্যোতি আৰু হিদায়তৰ পথত এতিয়াই খোজ দিয়ক।
আপোনাৰ ল’বলগীয়া সিদ্ধান্তটো এতিয়াই লওক, আৰু এটা নতুন জীৱনৰ সূচনা কৰক, যিটো জীৱন শান্তি আৰু সুখেৰে পৰিপূৰ্ণ।
أشهد أن لا إله إلا الله، وأشهد أن محمداً رسول الله. "আশ্বহাদু আল লা ইলাহা ইল্লাল্লাহু ওৱা আশ্বহাদু আন্না মুহাম্মাদাৰ ৰাছুলুল্লাহ।" অৰ্থঃ মই সাক্ষ্য দিওঁ যে, আল্লাহৰ বাহিৰে আন কোনো সত্য উপাস্য নাই, মই আৰু সাক্ষ্য দিওঁ যে, মুহাম্মদ হৈছে আল্লাহৰ ৰাছুল।