Skip to content

السؤال

س26: كيف يصلي المسلم؟

С 26: Мусалмон чӣ гуна намоз мехонад?

الجواب

ج:كيفية الصلاة:

  1. أن يستقبل القبلة بجميع بدنه، بدون انحراف ولا التفات.
  2. ثم ينوي الصلاة التي يريد أن يصليها بقلبه بدون نطق النية.
  3. ثم يكبر تكبيرة الإحرام فيقول: "الله أكبر"، ويرفع يديه إلى حذو منكبيه عند التكبير.
  4. ثم يضع كف يده اليمنى على ظهر كف يده اليسرى فوق صدره.
  5. ثم يستفتح فيقول:

«اللهم باعد بيني وبين خطاياي كما باعدت بين المشرق والمغرب، اللهم نقني من خطاياي كما يُنقى الثوب الأبيض من الدنس، اللهم اغسلني من خطاياي بالماء والثلج والبرد».

أو يقول:

«سبحانك اللهم وبحمدك، وتبارك اسمك، وتَعَالَىٰ جدك، ولا إله غيرك».

  1. ثم يتعوذ فيقول:

«أعوذ بالله من الشيطان الرجيم».

  1. ثم يبسمل ويقرأ الفاتحة فيقول:

﴿بِسۡمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ 1

ٱلۡحَمۡدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلۡعَٰلَمِينَ 2

ٱلرَّحۡمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ 3

مَٰلِكِ يَوۡمِ ٱلدِّينِ 4

إِيَّاكَ نَعۡبُدُ وَإِيَّاكَ نَسۡتَعِينُ 5

ٱهۡدِنَا ٱلصِّرَٰطَ ٱلۡمُسۡتَقِيمَ 6

صِرَٰطَ ٱلَّذِينَ أَنۡعَمۡتَ عَلَيۡهِمۡ غَيۡرِ ٱلۡمَغۡضُوبِ عَلَيۡهِمۡ وَلَا ٱلضَّآلِّينَ 7﴾

[الفاتحة: 1-7].

ثم يقول: "آمين" يعني: اللهم استجب.

  1. ثم يقرأ ما تيسر من القرآن، ويطيل القراءة في صلاة الصبح.
  2. ثم يركع، أي: يحني ظهره تعظيمًا لله، ويُكبر عند ركوعه، ويرفع يديه إلى حذو منكبيه. والسُّنَّة: أن يمد ظهره، ويجعل رأسه حياله، ويضع يديه على ركبتيه مفرجتي الأصابع.
  3. ويقول في ركوعه: «سبحان ربي العظيم» ثلاث مرات، وإن زاد: «سبحانك اللهم وبحمدك، اللهم اغفر لي» فحسن.
  4. ثم يرفع رأسه من الركوع قائلاً: «سمع الله لمن حمده»، ويرفع يديه حينئذ إلى حذو منكبيه. والمأموم لا يقول: «سمع الله لمن حمده»، وإنما يقول بدلها: «ربنا ولك الحمد».
  5. ثم يقول بعد رفعه: «ربنا ولك الحمد، ملء السماوات والأرض، وملء ما شئت من شيء بعد».
  6. ثم يسجد السجدة الأولى، ويقول عند سجوده: «الله أكبر»، ويسجد على أعضائه السبعة: الجبهة والأنف، والكفين، والركبتين، وأطراف القدمين، ويجافي عضديه عن جنبيه، ولا يبسط ذراعيه على الأرض، ويستقبل برؤوس أصابعه القبلة.
  7. ويقول في سجوده: «سبحان ربي الأعلى» ثلاث مرات، وإن زاد: «سبحانك اللهم ربنا وبحمدك، اللهم اغفر لي» فحسن.
  8. ثم يرفع رأسه من السجود قائلاً: «الله أكبر».
  9. ثم يجلس بين السجدتين على قدمه اليسرى، وينصب قدمه اليمنى، ويضع يديه على فخذيه وركبتيه.
  10. ويقول في جلوسه بين السجدتين:

«رب اغفر لي، وارحمني، واهدني، وارزقني، واجبرني، وعافني».

  1. ثم يسجد السجدة الثانية كالأولى فيما يُقال ويُفعل، ويكبر عند سجوده.
  2. ثم يقوم من السجدة الثانية قائلاً: «الله أكبر» ويصلي الركعة الثانية كالأولى فيما يُقال ويفعل، إلا أنه لا يستفتح فيها.
  3. ثم يجلس بعد انتهاء الركعة الثانية قائلاً: «الله أكبر»، ويجلس كما يجلس بين السجدتين سواء.
  4. ويقرأ التشهد في هذا الجلوس، فيقول:

"التحيات لله والصلوات والطيبات، السلام عليك أيها النبي ورحمة الله وبركاته، السلام علينا وعلى عباد الله الصالحين، أشهد أن لا إله إلا الله، وأشهد أن محمداً عبده ورسوله، اللهم صلِّ على محمد وعلى آل محمد، كما صليت على إبراهيم وعلى آل إبراهيم، إنك حميد مجيد، وبارك على محمد وعلى آل محمد، كما باركت على إبراهيم وعلى آل إبراهيم، إنك حميد مجيد. أعوذ بالله من عذاب جهنم، ومن عذاب القبر، ومن فتنة المحيا والممات، ومن فتنة المسيح الدجال"،

ثم يدعو ربه بما أحب من خيري الدنيا والآخرة.

  1. ثم يسلم عن يمينه قائلاً: «السَّلام عليكم ورحمة الله»، وعن يساره كذلك.
  2. وإذا كانت الصلاة ثلاثية أو رباعية؛ وقف عند منتهى التشهد الأول، وهو: «أشهد أن لا إله إلا الله، وأشهد أن محمداً عبده ورسوله».
  3. ثم ينهض قائماً قائلاً: «الله أكبر»، ويرفع يديه إلى حذو منكبيه حينئذ.
  4. ثم يصلي ما بقي من صلاته على صفة الركعة الثانية، إلا أنه يقتصر على قراءة الفاتحة.
  5. ثم يجلس متوركًا، فينصب قدمه اليمنى، ويخرج قدمه اليسرى من تحت ساقه اليمنى، ويُمكِّن مقعدته من الأرض، ويضع يديه على فخذيه على صفة وضعها في التشهد الأول.
  6. ويقرأ في هذا الجلوس التشهد كله.
  7. ثم يسلم عن يمينه قائلاً: «السلام عليكم ورحمة الله» وعن يساره كذلك.

Ҷ: Тарзи намоз хондан:

  1. Бо ҳамаи бадан бе моил шудан ба росту чап ва нигоҳ накардан, рӯ ба қибла меистад.
  2. Сипас бо дилаш - бидуни ба забон талаффуз кардани он - намозеро, ки хонданӣ аст, ният мекунад.
  3. Сипас такбири эҳромро мегӯяд: "Аллоҳу акбар" ва ҳангоми такбир дастонашро то баробари китфонаш боло мебарад.
  4. Сипас кафи дасти росташро бар болои дасти чапи худ дар болои синаи худ мегузорад.
  5. Сипас бо гуфтани ин дуо (дуои истифтоҳ) намозашро оғоз мекунад:

" Аллоҳумма боъид байнӣ ва байна хатоёя, камо боъадта байнал-машриқи вал-мағриб, Аллоҳумма наққинӣ мин хатоёя камо юнаққас-савбул-абязу минад-данас, Аллоҳумма иғсилнӣ мин хатоёя бил-моъи вас-салҷи вал-барад".

Ё ин ки мегӯяд:

" Субҳонакаллоҳумма ва биҳамдика ва таборака исмука ва таъоло ҷаддука ва ло илоҳа ғайрука".

  1. Сипас мегӯяд:

"Аъузу биллоҳи минаш-шайтонир-раҷим".

  1. Сипас "Бисмиллоҳир-раҳмонир-раҳим" гуфта, сураи Фотиҳаро мехонад:

(Бисмиллаҳир-раҳмонир-раҳим 1

(Сипос махсуси Аллоҳ Таъоло–Парвардигори ҷаҳониён аст)

Арраҳмони-р-раҳим 3

Молики явмиддин 4

Ийёка наъбуду ва ийёка настаъин 5

Иҳдина-с-сиротал мустақим 6

Сирота-л-лазина анъамта ъалайҳим ғайри-л-мағзуби ъалайҳим ва лаззолӣн 7)

(Сураи Фотиҳа, ояти 2)

Сипас "Омин" мегӯяд, яъне, Бор илоҳо дуоямро иҷобат фармо.

  1. Сипас ҳар миқдоре, ки аз Қуръон барояш муяссар буд мехонад ва дар намози бомдод зиёдтар ва дарозтар мехонад.
  2. Сипас рукуъ мекунад, яъне пушташро барои бузургдошт ва таъзими Аллоҳ хам мекунад ва ҳангоми ба рукуъ рафтан такбир (Аллоҳу акбар) мегӯяд ва дастонашро баробари китфонаш мебардорад. Ва суннат ин аст, ки пушташро ҳамвор карда, сарашро баробари он қарор диҳад. Дастонашро дар ҳоле, ки ангуштонаш кушода аст болои зонуҳояш қарор медиҳад.
  3. Дар рукуъ се бор "Субҳона раббиял-ъазим" мегӯяд ва агар бихоҳад инро изофа кунад, хуб аст: "Субҳонакаллоҳумма ва биҳамдика, Аллоҳумма иғфир лӣ".
  4. Сипас сарашро аз рукуъ бардошта, "Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ" мегӯяд ва дастонашро баробари китфонаш мебардорад (рафъи ядайн мекунад). Шахсе, ки аз пушти имом мехонад "Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ" намегӯяд, балки "Раббано ва лака-л-ҳамд" мегӯяд.
  5. Сипас баъд аз он ки рост истод, мегӯяд: "Раббано ва лака-л-ҳамд, милъас-самовоти ва милъа-л-арзи ва милъа мо шиъта мин шайъин баъд".
  6. Сипас саҷдаи аввалро анҷом медиҳад ва ҳангоми рафтан ба саҷда "Аллоҳу акбар" мегӯяд. Бар ҳафт аъзо - пешонӣ, бинӣ, кафи дастҳо, зонуҳо ва ангуштони пой - саҷда мекунад. Дастонашро аз паҳлуҳояш дур нигоҳ медорад ва оринҷҳояшро ба замин намегузорад ва нуги ангуштонашро ба сӯи қибла мегирад.
  7. Дар саҷдааш се бор мегӯяд: "Субҳона раббиял-аъло" ва агар ин дуоро биафзояд хуб аст: "Субҳонакаллоҳумма раббано ва биҳамдика, Аллоҳуммағфир лӣ".
  8. Сипас бо гуфтани "Аллоҳу акбар" сарашро аз саҷда мебардорад.
  9. Сипас миёни ду саҷда бар пойи чапаш мешинад ва пойи росташро рост мекунад ва дастонашро бар болои ронҳо ва зонуҳояш мегузорад.
  10. Дар ҳоли миёни ду саҷда нишастанаш мегӯяд:

"Раббӣ иғфир лӣ ва-рҳамнӣ ва-рзуқнӣ ва-ҷбурнӣ ва ъофинӣ".

  1. Сипас саҷдаи дувумро ҳамон гунае, ки саҷдаи якумро анҷом дод, бо ҳамон гуфтору рафтор анҷом медиҳад ва ҳангоми саҷда кардан "Аллоҳу акбар" мегӯяд.
  2. Сипас аз саҷдаи дувум бо гуфтани "Аллоҳу акбар" бармехезад ва ракаъати дувумро мисли ракъати якум анҷом медиҳад, магар ин ки дар ракаъати дувум дуои истифтоҳро намегӯяд.
  3. Сипас баъд аз ракаъати дувум "Аллоҳу акбар" гуфта, менишинад, монанди нишастани байни ду саҷда.
  4. Дар ин нишастан "Ташаҳҳудро" мехонад ва мегӯяд:

(Аттаҳиёту лиллоҳи вас-салавоту ват-тайибот. Ассалому ъалайка ай-юҳан-набию ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳ. Ассалому ъалайно ва ъало ибодиллоҳис-солиҳин. Ашҳаду ал-ло илоҳа иллалоҳу ва ашҳаду анна Муҳаммадан ъабдуҳу ва расулуҳу. Аллоҳумма саллӣ ъало Муҳаммадин ва ъало оли Муҳаммад, камо саллайта ъало Иброҳима ва ъало оли Иброҳим, Иннака Ҳамидум-Маҷид. Аллоҳумма борик ъало Муҳаммадин ва ъало оли Муҳаммад, камо боракта ъало Иброҳима ва ъало оли Иброҳим, Иннака Ҳамидум-Ҳаҷид, Аъузу биллоҳи мин азоби ҷаҳаннам ва мин азобил-қабр ва мин фитнатил-маҳё вал-мамот ва мин фитнатил-масиҳид-даҷҷол.)

Сипас ҳар он чи аз хайри дунё ва охират бихоҳад дар дуояш аз Аллоҳ Таъоло талаб мекунад.

  1. Сипас ба тарафи росту чапаш "Ассалому алайкум ва раҳматуллоҳ" гуфта салом медиҳад. (Ва бо ин намозашро ба охир мерасонад.)
  2. Агар намоз се ракаъата ё чаҳор ракаъата бошад, дар ташаҳҳуди аввал то инҷо мехонад:" Ашҳаду ал-ло илоҳа илло Аллоҳ ва ашҳаду анна Муҳаммадан ъабдуҳу ва расулуҳу."
  3. Сипас "Аллоҳу акбар" гуфта, аз ҷояш бармехезад ва дастонашро баробари китфонаш мебардорад (рафъи ядайн).
  4. Идомаи намозашро ба монанди ракаъати дувум анҷом медиҳад, вале танҳо сураи Фотиҳаро мехонад.
  5. Сипас ба ҳолати таваррук менишинад. Ин гуна, ки пойи росташро дар замин рост гузошта ва пойи чапашро аз зери пойи росташ мегузаронад ва нишемангоҳашро бар замин қарор медиҳад ва дастонашро монанди ташаҳҳуди аввал болои ронҳо мегузорад.
  6. Дар ин нишаст "ташаҳҳудро" пурра мехонад.