Skip to content

ئافرەتێک حەوت ڕۆژ لە ڕەمەزان بەڕۆژوو نەبوو چونکە تووشی زەیستانى هاتبوو، وڕۆژووەکانى نەگرتەوە هەتاوەکو ڕەمەزانێکی تر هات، وڕەمەزانی دواتر حەوت ڕۆژ بەڕۆژوو نەبوو بەهۆی شیردانەوە، وئەو ڕۆژووانەى نەگرتەوە؛ بەهۆی نەخۆشیەوە کە تووشی هاتبوو، ئایا چی لەسەرە لەکاتێکدا نزیکە لەوەى ڕەمەزانى سێیەم بێت؟ وەڵاممان بدەنەوە ؛ خواى گەورە پاداشتتان بداتەوە.

السؤال

پ1:

ئافرەتێک حەوت ڕۆژ لە ڕەمەزان بەڕۆژوو نەبوو چونکە تووشی زەیستانى هاتبوو، وڕۆژووەکانى نەگرتەوە هەتاوەکو ڕەمەزانێکی تر هات، وڕەمەزانی دواتر حەوت ڕۆژ بەڕۆژوو نەبوو بەهۆی شیردانەوە، وئەو ڕۆژووانەى نەگرتەوە؛ بەهۆی نەخۆشیەوە کە تووشی هاتبوو، ئایا چی لەسەرە لەکاتێکدا نزیکە لەوەى ڕەمەزانى سێیەم بێت؟ وەڵاممان بدەنەوە ؛ خواى گەورە پاداشتتان بداتەوە.

س19: امرأةٌ أفطرت في رمضان سبعة أيامٍ وهي نفساء، ولم تقض حتى أتاها رمضان الثاني، وطافها من رمضان الثاني سبعة أيامٍ وهي مرضعٌ، ولم تقض؛ بحجّة مرضٍ عندها، فماذا عليها وقد أوشك دخول رمضان الثالث؟ أفيدونا أثابكم الله.

الجواب

و1:

ئەگەر ئەم ئافرەتە هەروەکو سەبارەت نەفسی خۆی باسیکرد -تووشی نەخۆشی هاتووە، وناتوانێت ئەو ڕۆژانە بگرێتەوە- ئەوا هەرکاتێک بتوانێت ڕێگەپێدراوە ڕۆژووەکان بگڕێتەوە؛ چونکە عوزری هەیە، ئەگەرچیش ڕەمەزانێکی تر بێت.

بەڵام ئەگەر عوزرێکی نەبێت، بەڵکو بیانوو دەهێنێتەوە وکەمتەرخەمی دەکات، ئەوا ڕێگەپێدراو نیە ڕۆژووگرتنەوەى ئەو ڕۆژانە لە ڕەمەزانى یەکەمەوە دوابخات بۆ ڕەمەزانى دواتر،

عائیشە -ڕەزاى خواى لێبێت- دەڵێت: ڕۆژووگرتنەوەم لەسەر بوو، نەمدەتوانى بیانگرمەوە هەتاوەکو مانگی شەعبان.

وبۆیە، لەسەر ئەم ئافرەتەیە کە سەیری حاڵی خۆی بکات، ئەگەر هیچ بیانوویەکی نەبێت ئەوا گوناهبارە، وپێویستە تەوبە بکات، ودەستبەجێ ئەو ڕۆژووانە بگرێتەوە کە لەسەریەتی، وئەگەر عوزری هەبێت ئەوا ئەمە ئاساییە، ئەگەرچیش ساڵێک یان دووان دوابکەوێت.

ﺟ19: إذا كانت هذه المرأة كما ذكرت عن نفسها -أنها في مرضٍ، ولا تستطيع القضاء- فإنها متى استطاعت صامته؛ لأنها معذورةٌ، حتى ولو جاء رمضان الثاني.

أما إذا كان لا عذر لها، وإنما تتعلل وتتهاون، فإنه لا يجوز لها أن تؤخّر قضاء رمضان إلى رمضان الثاني، قالت عائشة رضي الله عنها:

«كَانَ يَكُونُ عَلَيَّ الصَّوْمُ، فَمَا أَسْتَطِيعُ أَنْ أَقْضِيَهُ إِلَّا فِي شَعْبَانَ» [1].

[4] البخاري، كتاب الصوم، باب متى يقضي قضاء رمضان (1950)، ومسلم، كتاب الصيام، باب في جواز تأخير قضاء رمضان (151) (1147).

وعلى هذا، فعلى هذه المرأة أن تنظر في نفسها، إذا كان لا عذر لها فهي آثمةٌ، وعليها أن تتوب إلى الله، وأن تبادر بقضاء ما في ذمتها من الصّيام، وإن كانت معذورةً فلا حرج عليها، ولو تأخرت سنةً أو سنتين.