Skip to content

زنی در ماه رمضان به مدت هفت روز در نفاس بود و روزه نگرفت و قضای آن را هم [در طول سال] بجا نیاورد تا آنکه رمضان بعدی فرا رسید، در حالی که به کودکش شیر می داد بنابراین قضایش را به دلیل بیماری ای که داشت انجام نداد. اکنون در حال ورود به رمضان سوم است باید چکار کند؟ الله شما را پاداش دهد.

السؤال

سوال ۱:

زنی در ماه رمضان به مدت هفت روز در نفاس بود و روزه نگرفت و قضای آن را هم [در طول سال] بجا نیاورد تا آنکه رمضان بعدی فرا رسید، در حالی که به کودکش شیر می داد بنابراین قضایش را به دلیل بیماری ای که داشت انجام نداد. اکنون در حال ورود به رمضان سوم است باید چکار کند؟ الله شما را پاداش دهد.

س19: امرأةٌ أفطرت في رمضان سبعة أيامٍ وهي نفساء، ولم تقض حتى أتاها رمضان الثاني، وطافها من رمضان الثاني سبعة أيامٍ وهي مرضعٌ، ولم تقض؛ بحجّة مرضٍ عندها، فماذا عليها وقد أوشك دخول رمضان الثالث؟ أفيدونا أثابكم الله.

الجواب

پاسخ ۱:

اگر این زن چنان که خودش می گوید بیمار بوده و نتوانسته که قضا را بجا بیاورد، هرگاه که توانایی اش را داشت روزه اش را قضا می کند؛ زیرا او معذور است حتی اگر رمضان بعدی فرا برسد.

اما اگر عذر نداشته و بلکه از روی تعلل و سهل انگاری چنین کرده، تاخیر قضای رمضان قبلی تا رمضان بعدی جایز نیست،

عایشه ـ رضی الله عنها ـ می فرماید: روزه [رمضان] بر عهدهٔ من بود، پس نمی توانستم آن را قضا کنم مگر در شعبان.

و بر این اساس، این زن باید بنگرد، اگر عذر نداشت گناهکار است و باید توبه کند، و هر چه زودتر قضای آن روزه های رمضان که بر عهدهٔ اوست را ادا کند، و اگر معذور است اشکالی بر او نیست، حتی اگر یک یا دو سال تاخیر کند.

ﺟ19: إذا كانت هذه المرأة كما ذكرت عن نفسها -أنها في مرضٍ، ولا تستطيع القضاء- فإنها متى استطاعت صامته؛ لأنها معذورةٌ، حتى ولو جاء رمضان الثاني.

أما إذا كان لا عذر لها، وإنما تتعلل وتتهاون، فإنه لا يجوز لها أن تؤخّر قضاء رمضان إلى رمضان الثاني، قالت عائشة رضي الله عنها:

«كَانَ يَكُونُ عَلَيَّ الصَّوْمُ، فَمَا أَسْتَطِيعُ أَنْ أَقْضِيَهُ إِلَّا فِي شَعْبَانَ» [1].

[4] البخاري، كتاب الصوم، باب متى يقضي قضاء رمضان (1950)، ومسلم، كتاب الصيام، باب في جواز تأخير قضاء رمضان (151) (1147).

وعلى هذا، فعلى هذه المرأة أن تنظر في نفسها، إذا كان لا عذر لها فهي آثمةٌ، وعليها أن تتوب إلى الله، وأن تبادر بقضاء ما في ذمتها من الصّيام، وإن كانت معذورةً فلا حرج عليها، ولو تأخرت سنةً أو سنتين.