សារសង្ខេបស្ដីពីហ្សាកាត់ និងការបួស
សៀវភៅនេះរៀបរាប់អំពីកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ និងការបួស ដោយបានពន្យល់ច្បាស់លាស់អំពីច្បាប់ទម្លាប់ និងអត្ថប្រយោជន៍របស់វា ព្រមទាំងរំលឹកអំពីសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះមកលើខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ ហើយរួមបញ្ចូលនូវការពន្យល់អំពីក្បួនច្បាប់នៃហ្សាកាត់ និងប្រភេទនៃទ្រព្យសម្បត្តិដែលត្រូវដក គុណសម្បត្តិនៃខែរ៉ម៉ាហ្ទន ក្បួនច្បាប់នៃការបួស និងសុជីវធម៌របស់វា តាមរយៈបែបបទសិក្សាដែលរួមបញ្ចូលគ្នារវាងមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃច្បាប់សាសនា និងការណែនាំអប់រំ។
These files are generated automatically from the book's text; their layout may differ from the printed edition.
សារសង្ខេបស្ដីពីហ្សាកាត់ និងការបួស
របស់សាសនវិទូអ៊ីស្លាម
អាប់ទុលអាហ្ស៊ីស ពិន អាប់ទុលឡោះ ពិន ហ្ពាហ្ស
សូមអល់ឡោះប្រទានក្តីមេត្តាករុណាដល់លោក
សារទីមួយ
នៅក្នុងការសិក្សាស្រាវជ្រាវដ៏សំខាន់ៗស្ដីពីហ្សាកាត់
ក្នុងព្រះនាមអល់ឡោះ មហាសប្បុរស មហាអាណិតស្រឡាញ់
រាល់ការសរសើរទាំងឡាយ គឺសម្រាប់អល់ឡោះជាម្ចាស់តែមួយគត់។ សូមសន្តិភាព និងពរជ័យកើតមានដល់ណាពីចុងក្រោយ ដែលគ្មានណាពីណាបន្ទាប់ពីលោកទៀតឡើយ ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសារ និងបណ្ដាសហាហ្ពាត់របស់លោក។ ជាបន្តមកទៀត៖
ពិតប្រាកដណាស់ មូលហេតុដែលជំរុញឲ្យមានការសរសេរអត្ថបទនេះឡើង គឺដើម្បីជាការទូន្មាន និងការរំលឹកអំពីកាតព្វកិច្ចហ្សាកាត់ ដែលមូស្លីមជាច្រើនមានការធ្វេសប្រហែសចំពោះវា ដោយពួកគេមិនបានដកវាឲ្យស្របតាមក្បួនច្បាប់សាសនា ទោះបីជាវាមានសារៈសំខាន់ដ៏ធំធេងយ៉ាងណាក្ដី។ ហើយវាក៏ជាគោលគ្រឹះមួយក្នុងចំណោមគោលគ្រឹះទាំងប្រាំនៃសាសនាអុីស្លាម ដែលសំណង់នៃសាសនានេះមិនអាចឈររឹងមាំបានឡើយ បើគ្មានវា ដូចមាននៅក្នុងប្រសាសន៍របស់ណាពី ﷺ ថា៖ “គេស្ថាបនាអ៊ីស្លាមលើគោលគ្រឹះប្រាំគឺ៖ ធ្វើសាក្សីថា គ្មានព្រះជាម្ចាស់ឯណាដែលត្រូវគេគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដក្រៅពីអល់ឡោះឡើយ ហើយមូហាំម៉ាត់ គឺជាអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ ប្រតិបត្ដិសឡាត បរិច្ចាគហ្សាកាត់ បួសខែរ៉ម៉ាហ្ទន និងធ្វើធម្មយាត្រាហាជ្ជី” [១]፣ រាយការណ៍ដោយ អាល់ពូខរី និងមូស្លីម។ [១] រាយការណ៍ដោយ អាល់ពូខរី:៨, និងមូស្លីម:១៦
ការដាក់កាតព្វកិច្ចការបរិច្ចាគហ្សាកាត់លើជនមូស្លីម គឺជាគុណសម្បត្តិដ៏ល្អប្រពៃ ហើយលេចធ្លោបំផុតមួយនៃសាសនាអុីស្លាម និងជាការយកចិត្តទុកដាក់របស់សាសនាចំពោះកិច្ចការនានារបស់អ្នកដែលគោរពប្រតិបត្តិតាម ដោយសារតែអត្ថប្រយោជន៍ដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់របស់វា និងសេចក្តីត្រូវការយ៉ាងចាំបាច់បំផុតរបស់អ្នកក្រីក្រក្នុងចំណោមជនមូស្លីមចំពោះវា។
ដូច្នេះក្នុងចំណោមផលប្រយោជន៍របស់វាគឺ ការពង្រឹងចំណងសេចក្តីស្រឡាញ់រវាងអ្នកមាន និងអ្នកក្រ ពីព្រោះធម្មជាតិរបស់មនុស្សត្រូវបានបង្កើតមកឲ្យចេះស្រឡាញ់អ្នកដែលបានធ្វើអំពើល្អចំពោះខ្លួន។
ហើយក្នុងចំណោមនោះមាន៖ ការសម្អាតខ្លួនប្រាណ និងការធ្វើឱ្យវាបរិសុទ្ធ ព្រមទាំងការបញ្ចៀសវាឱ្យឆ្ងាយពីចរិតលោភលន់ និងកំណាញ់ ដូចដែលគម្ពីរអាល់គួរអានបានចង្អុលបង្ហាញពីអត្ថន័យនេះ នៅក្នុងបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ថា៖ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ដកយកពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេមួយចំនួនជាទ្រព្យហ្សាកាត់ ដើម្បីជាការជម្រះសម្អាតពួកគេ(ពីអំពើល្មើស) និងលើកឋានៈរបស់ពួកគេ... [គម្ពីរគួរអាន ៩:១០៣]
ក្នុងចំណោមនោះគឺ៖ ការបណ្តុះទម្លាប់ជនមូស្លីមឱ្យមានលក្ខណៈសប្បុរស ចិត្តទូលាយ និងការអាណិតអាសូរចំពោះអ្នកដែលមានតម្រូវការ។
ហើយក្នុងចំណោមនោះមាន៖ ការនាំមកនូវពរជ័យ ការកើនឡើង និងការជំនួសសងវិញពីអល់ឡោះជាម្ចាស់ ដូចដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ ហើយអ្វីមួយដែលពួកអ្នកបានបរិច្ចាគនោះ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់នឹងជំនួសវាឱ្យពួកអ្នកវិញ។ ហើយទ្រង់ជាអ្នកប្រទានលាភសក្ការៈដ៏ប្រសើរបំផុត។ [គម្ពីរគួរអាន ស៊ូរ៉ោះទី ៣៤:៣៩] ហើយព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ﷺ បានមានប្រសាសន៍នៅក្នុងហាទីសដ៏ត្រឹមត្រូវថា៖ អល់ឡោះបានមានបន្ទូលថា៖ “ឱកូនចៅអាដាំអើយ ចូរអ្នកចំណាយទ្រព្យសម្បត្ដិចុះ នោះយើងនឹងចំណាយទៅលើអ្នកវិញ...”[2], និងមានអត្ថប្រយោជន៍ជាច្រើនផ្សេងទៀត។ [២] រាយការណ៍ដោយ អ៊ីម៉ាំមូស្លីម:៩៩៣
ហើយពិតណាស់ មានការព្រមានយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរចំពោះអ្នកដែលកំណាញ់នឹងវា ឬធ្វេសប្រហែសក្នុងការដកវា។ អល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ ហើយចំណែកពួកដែលប្រមែប្រមូលមាសប្រាក់ ហើយពួកគេមិនបានចេញហ្សាកាត់វាក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះទេនោះ ដូច្នេះ ចូរអ្នក(ឱអ្នកនាំសារមូហាំម៉ាត់)ផ្តល់ដំណឹងដល់ពួកគេនូវទណ្ឌកម្មដ៏ឈឺចាប់បំផុតចុះ។ នៅថ្ងៃបរលោកដែលគេនឹងដុតវា(មាសប្រាក់នោះ)ក្នុងភ្លើងនរកជើហាន់ណាំ រួចគេយកវាទៅដុតរោលលើថ្ងាស់ ចំហៀងខ្លួន និងខ្នងរបស់ពួកគេ។ (ហើយមានគេនិយាយទៅកាន់ពួកគេថា៖) នេះហើយជាអ្វីដែលពួកអ្នកខំប្រមែប្រមូលទុកសម្រាប់ខ្លួនឯងនោះ។ ដូចនេះ ចូរពួកអ្នកភ្លក់ចុះនូវអ្វីដែលពួកអ្នកខិតខំប្រមែប្រមូលទុកនោះចុះ។ [គម្ពីរគួរអាន ស៊ូរ៉ោះទី ៩:៣៤ - ៣៥] ដូច្នេះ រាល់ទ្រព្យសម្បត្តិណាដែលមិនត្រូវបានដកហ្សាកាត់ទេនោះ វាគឺជាកំណប់ទ្រព្យដែលម្ចាស់របស់វានឹងត្រូវទទួលទារុណកម្មដោយសារវានៅថ្ងៃបលោក ដូចដែលមានបញ្ជាក់នៅក្នុងហាទីសដ៏ត្រឹមត្រូវពីព្យាការី ﷺ ដែលលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ម្ចាស់កម្មសិទ្ធិមាស ឬប្រាក់គ្រប់រូបដែលមិនបំពេញតាមកាតព្វកិច្ចរបស់វា នៅថ្ងៃបរលោក គេនឹងក្រាលកម្រាលជាច្រើនអំពីភ្លើងសម្រាប់ជននោះ រួចវានឹងត្រូវបានដុតកម្ដៅនៅក្នុងភ្លើងនរកជើហាន់ណាំ បន្ទាប់មកគេនឹងយកវាទៅអ៊ុតចំចំហៀងខ្លួន ថ្ងាស និងខ្នងរបស់គេ។ រាល់ពេលដែលវាត្រជាក់ វានឹងត្រូវបានគេយកមកអ៊ុតសារជាថ្មីសម្រាប់ជននោះ នៅក្នុងថ្ងៃមួយដែលល្វែងពេលវេលារបស់វាស្មើនឹងប្រាំម៉ឺនឆ្នាំ រហូតដល់ការកាត់ក្ដីរវាងបណ្ដាខ្ញុំបម្រើត្រូវបានបញ្ចប់ ទើបជននោះនឹងបានឃើញផ្លូវរបស់គេ៖ អាចទៅកាន់ឋានសួគ៌ ឬក៏ទៅកាន់ឋាននរក”។ [៣] [៣] រាយការណ៍ដោយ អ៊ីម៉ាំមូស្លីម:៩៨៧
បន្ទាប់មក ណាពីមូហាំម៉ាត់ ﷺ បានរៀបរាប់អំពីម្ចាស់សត្វអូដ្ឋ គោ និងចៀម ដែលមិនបានបញ្ចេញហ្សាកាត់វា ហើយលោកបានបញ្ជាក់ថា គាត់នឹងត្រូវទទួលទារុណកម្មដោយសត្វទាំងនោះនៅថ្ងៃបរលោក។
មានសេចក្តីរាយការណ៍ត្រឹមត្រូវមួយពីអ្នកនាំសារ ﷺ ថា លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «បុគ្គលណាដែលអល់ឡោះបានប្រទានទ្រព្យសម្បត្តិដល់គេ ហើយគេមិនបានដកហ្សាកាត់វាទេ ទ្រព្យសម្បត្តិនោះនឹងត្រូវបានគេតំណាងឱ្យជាសត្វពស់ដ៏សាហាវក្បាលទំពែក ដែលមានចំណុចខ្មៅពីរនៅលើភ្នែករបស់វា។ វានឹងរុំព័ទ្ធករបស់គេនៅថ្ងៃបរលោក បន្ទាប់មកវានឹងចឹកថ្ពាល់របស់គេទាំងសងខាង រួចនិយាយថា៖ ខ្ញុំជាទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អ្នក ខ្ញុំជាកំណប់របស់អ្នក» បន្ទាប់មក ណាពី ﷺ បានសូត្របន្ទូលរបស់អល់ឡោះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតថា៖ (ហើយសូមកុំឱ្យបណ្ដាអ្នកដែលកំណាញ់នឹងអ្វីដែលអល់ឡោះបានប្រទានដល់ពួកគេពីលាភសក្ការៈរបស់ទ្រង់ គិតស្មានថាវាជាការល្អសម្រាប់ពួកគេឱ្យសោះ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺជាការអាក្រក់សម្រាប់ពួកគេទៅវិញទេ។ ទ្រព្យដែលពួកគេបានកំណាញ់នោះ នឹងត្រូវគេយកមករុំព័ទ្ធករបស់ពួកគេនៅថ្ងៃបរលោក [គម្ពីរគួរអាន ស៊ូរ៉ោះទី ៣:១៨០][៤] [៤] រាយការណ៍ដោយ អ៊ីម៉ាំអាល់ពូខរី:១៣៣៨
ហើយចាំបាច់ត្រូវចេញហ្សាកាត់ពីបួនប្រភេទ៖ អ្វីដែលចេញពីដីមានដូចជា គ្រាប់ធញ្ញជាតិ ផ្លែឈើ និងរ៉ែ, សត្វពាហនៈដែលលែងឱ្យស៊ីស្មៅ, មាស និងប្រាក់, និងទំនិញពាណិជ្ជកម្ម។
ហើយប្រភេទទាំងបួន នីមួយៗនៃទ្រព្យសម្បត្តិ (ដែលត្រូវបង់ហ្សាកាត់) គឺមានកម្រិតកំណត់បរិមាណ (នីសប) ជាក់លាក់ ដោយមិនមានកាតព្វកិច្ចបង់ហ្សាកាត់ឡើយចំពោះបរិមាណតិចជាងនោះ។ ដូច្នេះ កម្រិត នីសប នៃគ្រាប់ធញ្ញជាតិ និងផ្លែឈើ គឺ ៥ អូស៊ុក ហើយ ១ អូស៊ុក ស្មើនឹង ៦០ សក តាមការវាស់របស់ព្យាការី ﷺ (រួមមាន៖ ផ្លែល្មើ ទំពាំងបាយជូរក្រៀម ស្រូវសាលី ស្រូវបាឡេ និងអ្វីៗផ្សេងទៀតដែលស្រដៀងគ្នានេះ គឺមានចំនួនបីរយសក តាមរង្វាល់សករបស់ព្យាការី ﷺ។ ហើយវា(មួយសក) ស្មើនឹងបួនក្បង់ដៃទាំងពីររបស់បុរសដែលមានរាងកាយមធ្យម។
ហើយចាំបាច់ត្រូវដកហ្សាកាត់មួយភាគដប់(១០%)ចំពោះភោគផលនោះ ប្រសិនបើដើមល្មើ និងដំណាំត្រូវបានស្រោចស្រពដោយមិនចំណាយលើកម្លាំងពលកម្ម ដូចជាទឹកភ្លៀង ទឹកទន្លេ និងទឹកចេញពីប្រភពធម្មជាតិដែលហូរជាដើម។
ដោយឡែក ប្រសិនបើវាត្រូវបានស្រោចស្រពដោយត្រូវចំណាយលើការស្រោចស្រព និងចំណាយលើកម្លាំងពលកម្ម ដូចជាការប្រើសត្វអូសទាញ ម៉ូទ័របូមទឹក និងឧបករណ៍ផ្សេងៗទៀតជាដើម គឺចាំបាច់ត្រូវដកហ្សាកាត់មួយភាគម្ភៃ(៥%) ដូចដែលមានហាទីសបានបញ្ជាក់យ៉ាងត្រឹមត្រូវអំពីរឿងនេះពីណាពីមូហាំម៉ាត់ ﷺ។
ចំណែកឯកម្រិតនីសបនៃសត្វពាហនៈដែលស៊ីស្មៅតាមវាល មានដូចជាសត្វអូដ្ឋ គោ និងចៀម គឺមានការបកស្រាយលម្អិតយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងបណ្ដាហាទីសដែលត្រឹមត្រូវពីអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ ﷺ ។ ហើយអ្នកដែលចង់យល់ដឹងអំពីវា គឺអាចសាកសួរអ្នកមានចំណេះដឹងអំពីបញ្ហានេះបាន ហើយប្រសិនបើមិនមែនដោយសារគោលបំណងនៃការសង្ខេបទេនោះ យើងប្រាកដជានឹងរៀបរាប់អំពីវាដើម្បីជាប្រយោជន៍ដ៏ពេញលេញជាមិនខាន។
ចំណែកឯនីសបនៃប្រាក់គឺមួយរយសែសិបមីសកល ហើយបរិមាណរបស់វាគិតជាប្រាក់អារ៉ាប៊ីសាអូឌីតគឺហាសិបប្រាំមួយរៀល។
ហើយបរិមាណកំណត់(នីសប)មាស គឺ ២០ មីសកល ហើយបរិមាណរបស់វាគិតជារូបិយប័ណ្ណជូណៃអារ៉ាប៊ីសាអូឌីត គឺ ១១ ជូណៃ បូកបន្ថែម ៣ ភាគ ៧ ជូណៃ ចំណែកឯគិតជាក្រាមវិញ គឺ ៩២ ក្រាម។ ហើយចំនួនដែលចាំបាច់ត្រូវដកហ្សាកាត់ចំពោះវាទាំងពីរ គឺ ២.៥% ទៅលើអ្នកដែលបានកាន់កាប់គ្រប់បរិមាណកំណត់(នីសប)របស់វាទាំងពីរ ឬណាមួយក្នុងចំណោមរបស់ទាំងពីរនោះ ហើយបានរក្សាទុកវាគ្រប់រយៈពេលពេញមួយឆ្នាំ។
ចំណែកឯប្រាក់ចំណេញគឺអាស្រ័យតាមប្រាក់ដើម ដូច្នេះមិនតម្រូវឱ្យរង់ចាំគ្រប់មួយឆ្នាំជាថ្មីនោះទេ ដូចគ្នាដែរ កូនសត្វពាហនៈ(ដែលលែងឱ្យស៊ីស្មៅ)ដែលកើតមក គឺអាស្រ័យតាមមេបារបស់វា ដូច្នេះមិនតម្រូវឱ្យរង់ចាំគ្រប់មួយឆ្នាំជាថ្មីនោះទេ ប្រសិនបើចំនួនដើមរបស់វាគ្រប់នីសប។
ចំពោះក្រដាសប្រាក់ដែលមនុស្សទូទៅប្រើប្រាស់នាពេលបច្ចុប្បន្ន គឺត្រូវអនុវត្តដូចច្បាប់មាស និងប្រាក់ដែរ ទោះបីជាវាត្រូវបានគេហៅថា ឌៀរហាំ ឬឌីណើរ ឬដុល្លារ ឬឈ្មោះផ្សេងពីនេះក៏ដោយ ប្រសិនបើវាមានតម្លៃគ្រប់បរិមាណកំណត់(នីសប)នៃប្រាក់ ឬមាស ហើយគម្រប់ខួបមួយឆ្នាំ គឺចាំបាច់ត្រូវដកហ្សាកាត់ចំពោះវា។
ហើយអ្វីដែលត្រូវចាត់បញ្ចូលជារូបិយប័ណ្ណដែរនោះ គឺគ្រឿងអលង្ការរបស់ស្ត្រីដែលធ្វើពីមាស ឬប្រាក់ជាពិសេស។ ប្រសិនបើវាមានចំនួនគ្រប់បរិមាណកំណត់(នីសប) និងរក្សាទុកគ្រប់រយៈពេលមួយឆ្នាំ គឺចាំបាច់ត្រូវដកហ្សាកាត់ចំពោះវា ទោះបីជាវាត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់ប្រើប្រាស់ ឬឲ្យគេខ្ចីក៏ដោយ យោងតាមទស្សនៈដែលត្រឹមត្រូវបំផុតរបស់សាសនវិទូអ៊ីស្លាម ដោយផ្អែកលើអត្ថន័យទូទៅនៃប្រសាសន៏របស់ព្យាការី ﷺ ថា៖ “ម្ចាស់កម្មសិទ្ធិមាស ឬប្រាក់គ្រប់រូបដែលមិនបង់ហ្សាកាត់របស់វា នៅថ្ងៃបរលោក គេនឹងក្រាលកម្រាលជាច្រើនអំពីភ្លើងសម្រាប់ជននោះ”។ [៥] រហូតដល់ចប់ហាទីសខាងលើ។ [៥] រាយការណ៍ដោយ អ៊ីម៉ាំមូស្លីម:៩៨៧
និងយោងទៅតាមសេចក្តីរាយការណ៍ត្រឹមត្រូវពីព្យាការី ﷺ ថា ពិតណាស់ លោកបានឃើញនៅលើដៃស្ត្រីម្នាក់នូវកងដៃមាសពីរ រួចលោកក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើនាងបានដកហ្សាកាត់សម្រាប់របស់នេះឬទេ?»។ នាងបានឆ្លើយថា៖ «ទេ»។ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «តើនាងពេញចិត្តឬទេ ប្រសិនបើអល់ឡោះបំពាក់កងដៃភ្លើងចំនួនពីរដល់នាងនៅថ្ងៃបរលោកដោយសារវានោះ!»។ ភ្លាមនោះ នាងក៏បានដោះកងដៃទាំងពីរនោះចេញ ហើយពោលថា៖ «វាទាំងពីរនេះ គឺសម្រាប់អល់ឡោះ និងអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់»[6]។ [៦] រាយការណ៍ដោយ អាពូហ្ទាវូទ:១៥៦៣ និងអាន់ណាសាអ៊ី:២២៧០ ជាសាណាត់ហាសាន់។
ហើយមានការបញ្ជាក់ពី អ៊ុំម៉ូសាឡាម៉ះ (សូមអល់ឡោះប្រទានការពេញចិត្តចំពោះនាង)ថា នាងធ្លាប់ពាក់គ្រឿងអលង្ការធ្វើពីមាស រួចនាងបានសួរថា៖ ឱអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះអើយ តើវាចាត់ទុកជាកំណប់ទ្រព្យឬទេ? ពេលនោះលោកក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ទ្រព្យសម្បត្តិណាដែលដល់កម្រិតត្រូវដកហ្សាកាត់ ហើយត្រូវបានគេដកហ្សាកាត់រួចហើយនោះ វាមិនចាត់ទុកជាកំណប់ទ្រព្យឡើយ”។ [៧] រួមជាមួយហាទីសផ្សេងទៀតដែលមានខ្លឹមសារនៅក្នុងន័យនេះ។ [៧] រាយការណ៍ដោយ អាពូហ្ទាវូទ:១៥៦៤
ចំណែកឯទំនិញពាណិជ្ជកម្ម ដែលជាទំនិញត្រៀមទុកសម្រាប់លក់ គេត្រូវធ្វើការវាយតម្លៃរបស់វាជាតម្លៃ(សាច់ប្រាក់)នៅចុងឆ្នាំ ហើយត្រូវដកហ្សាកាត់ចំនួនមួយភាគសែសិប (ស្មើនឹង២,៥%) នៃតម្លៃរបស់វា ទោះបីជាតម្លៃរបស់វាស្មើនឹងថ្លៃដើម ឬច្រើនជាង ឬតិចជាងក៏ដោយ យោងតាមហាទីសរបស់លោក សាម៉ូរ៉ោះ (សូមអល់ឡោះប្រទានការពេញចិត្តចំពោះលោក) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ (សូមសន្តិភាពកើតមានដល់លោក) បានបញ្ជាឱ្យពួកយើងបញ្ចេញសទើកោះពីអ្វីដែលពួកយើងបានរៀបចំសម្រាប់ការលក់ដូរ»។ [៨] [៨] រាយការណ៍ដោយ អាពូហ្ទាវូទ:១៥៦២
ហើយរួមបញ្ចូលនៅក្នុងនោះនូវដីធ្លីដែលត្រូវបានរៀបចំទុកសម្រាប់ការលក់ដូរ អគារ រថយន្ត ម៉ាស៊ីនបូមទឹក និងប្រភេទទំនិញផ្សេងៗទៀតដែលត្រូវបានរៀបចំទុកសម្រាប់ការលក់ដូរ។
ចំណែកឯអគារនានាដែលបម្រុងទុកសម្រាប់ជួល មិនមែនសម្រាប់លក់ គឺតម្រូវឲ្យដកហ្សាកាត់ចំពោះប្រាក់ឈ្នួលរបស់វា នៅពេលដែលវាគ្រប់មួយឆ្នាំ។ រីឯតួអគារផ្ទាល់ គឺមិនតម្រូវឲ្យដកហ្សាកាត់ឡើយ ដោយសារតែវាមិនត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់លក់។ ដូចគ្នានេះដែរ មិនតម្រូវឲ្យដកហ្សាកាត់ទេចំពោះរថយន្តផ្ទាល់ខ្លួន និងរថយន្តឈ្នួល ប្រសិនបើវាមិនត្រូវបានបម្រុងទុកសម្រាប់លក់ទេនោះ ហើយម្ចាស់របស់វាបានទិញមកសម្រាប់តែការប្រើប្រាស់ប៉ុណ្ណោះ។
ហើយប្រសិនបើម្ចាស់រថយន្តឈ្នួល ឬអ្នកផ្សេងទៀតបានសន្សំប្រាក់គ្រប់កម្រិតនីសប នោះគាត់មានកាតព្វកិច្ចត្រូវចេញហ្សាកាត់នៅពេលដែលវាគ្រប់មួយឆ្នាំ ទោះបីជាគាត់បានត្រៀមប្រាក់នោះសម្រាប់ការចំណាយ សម្រាប់រៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ សម្រាប់ទិញអចលនទ្រព្យ សម្រាប់សងបំណុល ឬសម្រាប់គោលបំណងផ្សេងៗទៀតក៏ដោយ ពីព្រោះអំណះអំណាងច្បាប់សាសនាជាទូទៅបានបញ្ជាក់ពីកាតព្វកិច្ចនៃការចេញហ្សាកាត់ចំពោះករណីបែបនេះ។
ហើយទស្សនៈដែលត្រឹមត្រូវក្នុងចំណោមមតិរបស់សាសនវិទូអ៊ីស្លាម គឺបំណុលមិនរារាំងដល់ការដកហ្សាកាត់ឡើយ យោងតាមអ្វីដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ។
ដូចគ្នានេះដែរ ការបរិច្ចាគហ្សាកាត់ ក៏ចាំបាច់ទៅលើទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ក្មេងកំព្រា និងអ្នកវិកលចរិតផងដែរ យោងតាមទស្សនៈរបស់ក្រុមអ្នកប្រាជ្ញភាគច្រើន ប្រសិនបើវាគ្រប់ចំនួនកំណត់(នីសូប) និងគ្រប់រយៈពេលមួយឆ្នាំ ហើយអ្នកដែលជាអាណាព្យាបាលរបស់ពួកគេនោះត្រូវទទួលបន្ទុកបរិច្ចាគហ្សាកាត់ដោយតាំងចេតនាជំនួសពួកគេនៅពេលគ្រប់រយៈពេលមួយឆ្នាំ ដោយយោងតាមភស្តុតាងទូទៅ ដូចដែលព្យាការី ﷺ មានប្រសាសន៍នៅក្នុងហាទីសរបស់លោក ម៉ូអាស (សូមអល់ឡោះប្រទានការពេញចិត្តចំពោះលោក) នៅពេលដែលលោកបានបញ្ជូនគាត់ទៅកាន់ប្រជាជនយេម៉ែនថា៖ «ពិតប្រាកដណាស់ អល់ឡោះបានដាក់កាតព្វកិច្ចលើពួកគេនូវការបរិច្ចាគទានពីទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ ដែលត្រូវដកយកពីអ្នកមានក្នុងចំណោមពួកគេ ហើយប្រគល់ត្រឡប់ទៅឱ្យអ្នកក្រីក្រក្នុងចំណោមពួកគេវិញ»[9]។ [៩] រាយការណ៍ដោយ អ៊ីម៉ាំពូខរី:១៣៩៥, មូស្លីម:១៩
ហ្សាកាត់ គឺជាកម្មសិទ្ធិរបស់អល់ឡោះ មិនអនុញ្ញាតឲ្យមានការលម្អៀងក្នុងការផ្តល់វាដល់អ្នកដែលមិនស័ក្តិសមទទួលបានវានោះទេ ហើយបុគ្គលម្នាក់មិនត្រូវប្រើវាដើម្បីទាញយកផលប្រយោជន៍សម្រាប់ខ្លួនឯង ឬដើម្បីបញ្ចៀសគ្រោះថ្នាក់អ្វីមួយឡើយ ព្រមទាំងមិនត្រូវយកវាទៅការពារទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន ឬដើម្បីបញ្ចៀសការតិះដៀលណាមួយពីខ្លួននោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ តម្រូវឲ្យមុស្លិមបរិច្ចាគហ្សាកាត់របស់ខ្លួនដល់អ្នកដែលស័ក្តិសមទទួលបាន ដោយសារតែពួកគេគឺជាអ្នកដែលមានសិទ្ធិទទួលបានវាពិតប្រាកដ មិនមែនក្នុងគោលបំណងផ្សេងទៀតនោះឡើយ ព្រមទាំងត្រូវធ្វើឡើងដោយទឹកចិត្តជ្រះថ្លា និងដោយសេចក្តីស្មោះស័្មគ្រចំពោះអល់ឡោះក្នុងការបរិច្ចាគនោះ ដើម្បីឲ្យរួចផុតពីកាតព្វកិច្ចរបស់ខ្លួន និងស័ក្តិសមទទួលបាននូវផលបុណ្យដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ព្រមទាំងការជំនួសមកវិញដ៏ល្អប្រសើរ។
ជាការពិតណាស់ ព្រះអល់ឡោះជាម្ចាស់បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងគម្ពីរដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមរបស់ទ្រង់ អំពីក្រុមអ្នកដែលមានសិទ្ធិទទួលហ្សាកាត់ ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ តាមពិត ទ្រព្យហ្សាកាត់នោះ គឺសម្រាប់តែអ្នកក្រខ្សត់ អ្នកទីទាល់ក្រ អ្នកដែលប្រមូលហ្សាកាត់ អ្នកដែលគេទាក់ទាញចិត្តពួកគេ អ្នកដែលចង់រំដោះខ្លួនពីនឹមទាសភាព អ្នកដែលលិចលង់ក្នុងបំណុល អ្នកដែលតស៊ូក្នុងមាគ៌ារបស់អល់ឡោះ និងសម្រាប់អ្នកដំណើរដាច់ស្បៀង។ ជាកាតព្វកិច្ចមកពីអល់ឡោះ។ ហើយអល់ឡោះជាម្ចាស់មហាដឹង មហាគតិបណ្ឌិត។ [គម្ពីរគួរអាន ស៊ូរ៉ោះ តៅហ្ពាត់ ៩:៦០]
ហើយនៅចុងបញ្ចប់នៃអាយ៉ាត់ដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមនេះ ជាមួយនឹងព្រះនាមដ៏ប្រសើរទាំងពីរនេះ គឺជាការក្រើនរំលឹកពីអល់ឡោះដល់បណ្ដាខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់ឱ្យដឹងថា ទ្រង់ជាអ្នកដឹងយ៉ាងច្បាស់អំពីស្ថានភាពនៃបណ្ដាខ្ញុំបម្រើរបស់ទ្រង់៖ ថាតើនរណាខ្លះក្នុងចំណោមពួកគេដែលស័ក្តិសមនឹងទទួលបានទាន ហើយនរណាខ្លះដែលមិនស័ក្តិសម។ ហើយទ្រង់គឺជាមហាគតិបណ្ឌិតក្នុងការដាក់បញ្ញត្តិច្បាប់ និងការកំណត់វាសនារបស់ទ្រង់ ដែលទ្រង់មិនចាត់ចែងរឿងរ៉ាវណាមួយឡើយ លើកលែងតែដាក់វានៅចំកន្លែងដែលស័ក្តិសមបំផុតរបស់វា ទោះបីជាអាថ៌កំបាំងមួយចំនួននៃគតិបណ្ឌិតរបស់ទ្រង់ត្រូវបានលាក់កំបាំងពីមនុស្សមួយចំនួនក៏ដោយ ព្រោះនេះគឺដើម្បីឱ្យបណ្ដាខ្ញុំបម្រើមានភាពស្ងប់ចិត្តនឹងច្បាប់បញ្ញត្តិរបស់ទ្រង់ និងព្រមចុះចូលចំពោះសេចក្ដីសម្រេចរបស់ទ្រង់។
យើងខ្ញុំសូមបួងសួងដល់អល់ឡោះជាម្ចាស់សូមទ្រង់មេត្តាចង្អុលបង្ហាញដល់យើងខ្ញុំ និងជនមូស្លីមទាំងឡាយឲ្យបានយល់ដឹងអំពីសាសនារបស់ទ្រង់ និងមានភាពស្មោះត្រង់ក្នុងការប្រតិបត្តិចំពោះទ្រង់ ព្រមទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ឆ្ពោះទៅរកអ្វីដែលទ្រង់ពេញចិត្ត ហើយសូមទ្រង់មេត្តាប្រទាននូវសេចក្ដីសុខ សុវត្ថិភាព រួចផុតពីប្រការទាំងឡាយណាដែលនាំឱ្យទ្រង់ខឹងសម្បា។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់មហាឮ និងនៅជិតបំផុត។
សូមពរជ័យពីអល់ឡោះជាម្ចាស់កើតមានដល់ខ្ញុំបម្រើ និងជាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ មូហាំម៉ាត់ ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសារ និងបណ្តាសហាហ្ពាត់របស់លោក។
ប្រធានទូទៅនៃនាយកដ្ឋានស្រាវជ្រាវវិទ្យាសាស្ត្រ
និងផ្តល់ហ្វាតវ៉ា អំពាវនាវ និងបង្ហាញផ្លូវ
សាសនវិទូអ៊ីស្លាម៖ អាប់ទុលអាហ្ស៊ីស ពិន អាប់ទុលឡោះ ពិន ហ្ពាហ្ស
សារទីពីរ
អំពីឧត្តមភាពនៃការបួសក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទន និងការសឡាតនៅពេលយប់ ព្រមទាំងការពន្យល់អំពីបញ្ញត្តិច្បាប់សំខាន់ៗដែលមនុស្សមួយចំនួនអាចនឹងមិនបានដឹង។
ក្នុងព្រះនាមអល់ឡោះ មហាសប្បុរស មហាអាណិតស្រឡាញ់
ពី អាប់ទុលអាហ្ស៊ីស ពិន អាប់ទុលឡោះ ពិន ហ្ពាហ្ស ទៅកាន់បងប្អូនមូស្លីមទាំងឡាយណាដែលបានឃើញវា សូមអល់ឡោះតម្រង់ផ្លូវរូបខ្ញុំ និងពួកគេឱ្យដើរលើមាគ៌ារបស់អ្នកដែលមានជំនឿ(អ៊ីម៉ាន់) និងសូមទ្រង់ប្រទានភាពជោគជ័យដល់រូបខ្ញុំ និងពួកគេឱ្យយល់ដឹងពីស៊ុណ្ណះ និងគម្ពីរអាល់គួរអាន អាមុីន!
سلام الله عليكم ورحمة الله وبركاته
ជាបន្តមកទៀត៖ នេះគឺជាដំបូន្មានសង្ខេបដែលទាក់ទងនឹងឧត្តមភាពនៃការបួសក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទន និងការសឡាតនាពេលយប់ក្នុងខែនេះ និងឧត្តមភាពនៃការប្រកួតប្រជែងគ្នាក្នុងការសាងអំពើល្អនៅក្នុងខែនេះ ព្រមទាំងការបកស្រាយនូវបញ្ញត្តិសំខាន់ៗដែលអាចនឹងកំបាំងចំពោះមនុស្សមួយចំនួន។
មានការបញ្ជាក់ពីអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ(សូមសន្តិភាពកើតមានដល់លោក)ថា លោកតែងតែផ្ដល់ដំណឹងរីករាយដល់បណ្ដាសហការីរបស់លោកអំពីការមកដល់នៃខែរ៉ម៉ាហ្ទន ហើយលោក(សូមសន្តិភាពកើតមានដល់លោក)បានប្រាប់ពួកគេថា វាគឺជាខែដែលទ្វារនៃសេចក្ដីមេត្តាករុណា និងទ្វារឋានសួគ៌ត្រូវបានបើក ទ្វារឋាននរកត្រូវបានបិទ ហើយពួកបិសាចស្ហៃតនត្រូវបានដាក់ច្រវាក់ រួចលោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «នៅយប់ដំបូងនៃខែរ៉ាម៉ាឡន ទ្វារឋានសួគ៌ត្រូវបានបើកចំហ ដោយគ្មានទ្វារណាមួយត្រូវបានបិទឡើយ ហើយទ្វារនរកជើហាន់ណាំត្រូវបានបិទជិត ដោយគ្មានទ្វារណាមួយត្រូវបានបើកឡើយ ហើយពួកស្យៃតនត្រូវបានគេចងច្រវាក់។ ហើយមានអ្នកស្រែកហៅម្នាក់បានស្រែកហៅថា៖ ឱអ្នកដែលស្វែងរកសេចក្តីល្អអើយ ចូរចូលមកចុះ ហើយឱអ្នកដែលស្វែងរកសេចក្តីអាក្រក់អើយ ចូរបញ្ឈប់ទៅ។ ហើយអល់ឡោះមានអ្នកដែលទ្រង់រំដោះចេញពីភ្លើងនរក ហើយការណ៍នេះគឺមាននៅរៀងរាល់យប់»[1]។ [១] រាយការណ៍ដោយ អាត់តៀរមីហ្ស៊ី:៦៨២, អ៊ិពនូម៉ាហ្ជះ:១៦៤២
រ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ “ខែរ៉ម៉ាហ្ទនបានមកដល់ពួកអ្នក ជាខែប្រកបដោយពរជ័យ ដែលព្រះអល់ឡោះបានគ្របដណ្ដប់ពួកអ្នកនៅក្នុងខែនេះ៖ ទ្រង់បានបញ្ចុះនូវក្ដីមេត្តាករុណា និងលុបបំបាត់ចោលនូវអំពើបាបនានា ព្រមទាំងយល់ព្រមទទួលយកនូវការបួងសួង(ទូអា)។ ព្រះអល់ឡោះទតមើលការប្រកួតប្រជែងរបស់ពួកអ្នក(ក្នុងការសាងអំពើល្អ)នៅក្នុងខែនេះ ហើយទ្រង់អួតសរសើរពីពួកអ្នកនៅចំពោះមុខពួកម៉ាឡាអ៊ីកាត់របស់ទ្រង់។ ហេតុនេះ ចូរពួកអ្នកបង្ហាញព្រះអល់ឡោះនូវសេចក្ដីល្អពីខ្លួនរបស់ពួកអ្នក ដ្បិតជនដែលអភ័ព្វ គឺជនដែលត្រូវបានគេរារាំង(មិនឱ្យទទួលបាន)នូវក្ដីមេត្តារបស់ព្រះអល់ឡោះនៅក្នុងខែនេះ”[2]។ [២] រាយការណ៍ដោយអាត់តប់រ៉នីនៅក្នុងសៀវភៅមុសណាត់របស់គាត់ លេខ២២៣៨។
រ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ “បុគ្គលណាបួសក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទន ដោយមានជំនឿ និងរំពឹងផលបុណ្យពីអល់ឡោះ គេនឹងអភ័យទោសឲ្យជននោះនូវបាបកម្មទាំងឡាយដែលរូបគេបានសាងកន្លងមក។ ហើយបុគ្គលណាក្រោកសឡាត(ក៏ដូចការគោរពសក្ការៈផ្សេងៗ)ក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទន ដោយមានជំនឿ និងរំពឹងផលបុណ្យពីអល់ឡោះ គេនឹងអភ័យទោសឲ្យជននោះនូវបាបកម្មទាំងឡាយដែលរូបគេបានសាងកន្លងមក។ ហើយបុគ្គលណាក្រោកសឡាត(ក៏ដូចការគោរពសក្ការៈផ្សេងៗ)ក្នុងយប់ឡៃឡាទុលក៏ទើរ ដោយមានជំនឿ និងរំពឹងផលបុណ្យពីអល់ឡោះនោះ គេនឹងអភ័យទោសឲ្យជននោះនូវបាបកម្មទាំងឡាយដែលរូបគេបានសាងកន្លងមក”[3]។ [៣] រាយការណ៍ដោយ អាល់ពូខរី:២០១៤, មូស្លីម:៧៦០
រ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ "ព្រះអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ រាល់អំពើរបស់កូនចៅអាដាំគឺសម្រាប់គេ ដោយមួយអំពើល្អនឹងត្រូវបានគុណផលបុណ្យពីដប់ដង រហូតដល់ប្រាំពីររយដង លើកលែងតែការបួស ព្រោះវាគឺសម្រាប់យើង ហើយយើងគឺជាអ្នកតបស្នងផលបុណ្យដោយផ្ទាល់។ គេបានបោះបង់ចំណង់តណ្ហា ម្ហូបអាហារ និងការផឹករបស់គេដើម្បីយើង។ សម្រាប់អ្នកបួសនឹងទទួលបានភាពរីករាយពីរដង គឺភាពរីករាយម្ដងនៅពេលស្រាយបួស និងភាពរីករាយម្ដងទៀតនៅពេលជួបនឹងព្រះជាម្ចាស់របស់គេ។ ហើយក្លិនមាត់របស់អ្នកបួស គឺមានក្លិនក្រអូបនៅចំពោះព្រះអល់ឡោះ ជាងក្លិនទឹកអប់ ទៅទៀត”[4]។" [៤] រាយការណ៍ដោយ អ៊ិពនូម៉ាហ្ជះ:១៦៣៨។
រីឯហាទីសផ្សេងៗដែលស្ដីអំពីគុណបំណាច់នៃការអំណត់បួសក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទន ការសឡាតនៅពេលយប់ក្នុងខែនោះ ព្រមទាំងគុណបំណាច់នៃការអំណត់បួសជាទូទៅ គឺមានជាច្រើន។
ដូច្នេះ គប្បីសម្រាប់អ្នកមានជំនឿត្រូវឆក់យកឱកាសនេះ នោះគឺ៖ អ្វីដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានឱ្យគេបានជួបប្រទះនឹងខែរ៉ម៉ាហ្ទន។ ហេតុនេះ គេត្រូវប្រញាប់ប្រញាល់ទៅរកការគោរពប្រតិបត្តិ និងប្រុងប្រយ័ត្នពីអំពើអាក្រក់ ហើយត្រូវខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងការបំពេញនូវអ្វីដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានបង្គាប់ជាកាតព្វកិច្ចមកលើគេ ជាពិសេសគឺការសឡាតទាំងប្រាំពេល ពីព្រោះវាគឺជាសសរទ្រូងនៃសាសនាឥស្លាម ហើយវាគឺជាកាតព្វកិច្ចដ៏ធំធេងបំផុតបន្ទាប់ពីការធ្វើសាក្សីទាំងពីរ។ ដូច្នេះ វាជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់មូស្លីមប្រុស និងមូស្លីមស្រីគ្រប់រូប ក្នុងការថែរក្សាលើវា និងការបំពេញវាឱ្យបានទាន់ពេលវេលារបស់វា ដោយការគោរពកោតខ្លាច និងសេចក្តីស្ងប់។
ហើយក្នុងចំណោមកាតព្វកិច្ចដ៏សំខាន់បំផុតរបស់វាសម្រាប់បុរសនោះគឺ ការប្រតិបត្តិវាជាលក្ខណៈរួមគ្នា(ជើម៉ាអះ)នៅក្នុងបណ្តាផ្ទះរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ ដែលអល់ឡោះជាម្ចាស់បានអនុញ្ញាតឱ្យគេលើកតម្កើង និងរំលឹកព្រះនាមរបស់ទ្រង់នៅក្នុងទីនោះ ដូចដែលទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ ហើយចូរពួកអ្នកប្រតិបតិ្ដសឡាត និងបរិច្ចាគហ្សាកាត់ ហើយចូរពួកអ្នកសឡាត(រួមគ្នា)ជាមួយនឹងបណ្ដាអ្នកដែលសឡាតទាំងឡាយ។ [គម្ពីរគួរអាន ២:៤៣], ទ្រង់បានមានបន្ទូលទៀតថា៖ ចូរពួកអ្នកថែរក្សាការសឡាត(ទាំងប្រាំពេល) ជាពិសេសសឡាតមួយដែលស្ថិតនៅកណ្តាលគេ(សឡាតអាសើរ)។ ហើយចូរពួកអ្នកឈរសឡាតចំពោះអល់ឡោះដោយការគោរពតាមប្រកបដោយភាពនឹងនរ។ [គម្ពីរគួរអាន ២:២៣៨] ហើយលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាអ្នកមានជំនឿពិតជាទទួលបានជោគជ័យ។ គឺបណ្តាអ្នកដែលមានភាពនឹងនរក្នុងការសឡាតរបស់ពួកគេ។ [ស៊ូរ៉ោះ អាល់មុមីនូន ២៣:១-២] រហូតដល់៖ និងបណ្តាអ្នកដែលថែរក្សាលើការប្រតិបត្តិសឡាតរបស់ពួកគេ។ អ្នកទាំងនោះគឺជាអ្នកទទួលមរតក។ ដែលពួកគេនឹងត្រូវទទួលមរកតឋានសួគ៌ហ្វៀរដោស(ឋាន សួគ៌ដែលមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ជាងគេ) ដោយពួកគេស្ថិតនៅក្នុងនោះ ជាអមតៈ។ [ស៊ូរ៉ោះ អាល់មុមីនូន 9-11], ហើយព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ការបែងចែករវាងពួកយើងនិងពួកគេ គឺការសឡាត។ ហេតុនេះ ជនណាបោះបង់សឡាត គេពិតជាក្លាយជាអ្នកបោះបង់ជំនឿ(កាហ្វៀរ)”។ [៥] [៥] រាយការណ៍ដោយ អាត់តៀរមីហ្ស៊ី:២៦២១, អ៊ិពនូម៉ាហ្ជះ:១០៧៩
ហើយកាតព្វកិច្ចដ៏សំខាន់បំផុតបន្ទាប់ពីការសឡាត គឺការបរិច្ចាគហ្សាកាត់ ដូចដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ ហើយគេមិនបានប្រើពួកគេនោះឡើយ ក្រៅតែពីឲ្យពួកគេគោរពសក្ការៈចំពោះអល់ឡោះដោយស្មោះសចំពោះសាសនា(របស់ទ្រង់) និងចៀសវាងពីប្រការស្ហ៊ីរិក ព្រមទាំងប្រតិបត្ដិសឡាត និងបរិច្ចាគហ្សាកាត់នោះឡើយ។ នោះហើយជាសាសនាដ៏ត្រឹមត្រូវ។ [ស៊ូរ៉ោះ អាល់ ពៃយីណះ គម្ពីរគួរអាន ៩៨:៥] ទ្រង់បានមានបន្ទូលទៀតថា៖ ហើយចូរពួកអ្នកប្រតិបត្តិសឡាត និងបរិច្ចាគហ្សាកាត់ ហើយចូរប្រតិបត្តិតាមអ្នកនាំសារ(មូហាំម៉ាត់) សង្ឃឹមថាពួកអ្នកនឹងត្រូវបានគេអាណិតស្រឡាញ់។ [ស៊ូរ៉ោះ នូរ គម្ពីរគួរអាន ២៤:៥៦]
ជាការពិតណាស់ គម្ពីររបស់អល់ឡោះ និងស៊ុណ្ណះរបស់អ្នកនាំសារដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់ទ្រង់ បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា បុគ្គលណាដែលមិនបានបញ្ចេញហ្សាកាត់ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្លួន នោះគេនឹងត្រូវទទួលទារុណកម្មដោយសារតែទ្រព្យសម្បត្តិ (ដែលគេលាក់ទុក) នោះនៅថ្ងៃបរលោក ។
ហើយកិច្ចការដ៏សំខាន់បំផុតបន្ទាប់ពីសឡាត និងហ្សាកាត់ គឺការបួសខែរ៉ម៉ាហ្ទន ហើយវាគឺជាមូលដ្ឋានគ្រឹះមួយក្នុងចំណោមមូលដ្ឋានគ្រឹះទាំងប្រាំរបស់អ៊ីស្លាម ដែលត្រូវបានរៀបរាប់នៅក្នុងប្រសាសន៍របស់ណាពី ﷺ ៖ “គេស្ថាបនាអ៊ីស្លាមលើមូលដ្ឋានគ្រឹះប្រាំគឺ៖ ការធ្វើសាក្សីថា គ្មានទេម្ចាស់ដែលត្រូវគេគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដ លើកលែងតែអល់ឡោះ ហើយមូហាំម៉ាត់ គឺជាអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ ប្រតិបត្ដិសឡាត បរិច្ចាគហ្សាកាត់ បួសខែរ៉ម៉ាហ្ទន និងធ្វើធម្មយាត្រាហាជ្ជី”។ [៦] [៦] រាយការណ៍ដោយ អាល់ពូខរី:៨, មូស្លីម:១៦
ហើយជាកាតព្វកិច្ចសម្រាប់មូស្លីមគ្រប់រូប ត្រូវការពារការបួស និងការសឡាតយប់របស់គេ ពីអ្វីដែលព្រះអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានហាមឃាត់លើគេ ទាំងពាក្យសម្ដី និងទង្វើ។ ពីព្រោះគោលបំណងនៃការបួស គឺការគោរពប្រតិបត្តិចំពោះព្រះអល់ឡោះជាម្ចាស់ និងការលើកតម្កើងបម្រាមរបស់ទ្រង់ ព្រមទាំងការតស៊ូប្រឆាំងនឹងខ្លួនឯងក្នុងការលះបង់ចំណង់តណ្ហារបស់វា ដើម្បីគោរពប្រតិបត្តិចំពោះព្រះជាម្ចាស់របស់វា និងការទម្លាប់វាឱ្យមានភាពអត់ធ្មត់ចៀសវាងពីអ្វីដែលព្រះអល់ឡោះជាម្ចាស់ទ្រង់បានហាមឃាត់។ ហើយគោលបំណងនៃការបួស វាមិនមែនមានន័យត្រឹមតែការបោះបង់ការទទួលទាន ការផឹក និងអ្វីៗផ្សេងទៀតដែលធ្វើឱ្យខូចការបួសនោះឡើយ។ ហេតុនេះហើយ ទើបមានសេចក្ដីរាយការណ៍ដ៏ត្រឹមត្រូវពីអ្នកនាំសាររបស់ព្រះអល់ឡោះ ﷺ ថា លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ការបួសគឺជាខែល ដូច្នេះនៅថ្ងៃដែលអ្នកណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកកំពុងបួស គេមិនត្រូវនិយាយពាក្យអសុរោះ និងមិនត្រូវស្រែកឡូឡាឡើយ ហើយប្រសិនបើមានអ្នកជេរប្រមាថ ឬបង្កជម្លោះ ត្រូវពោលថា៖ “ខ្ញុំជាអ្នកបួស”»[7]។ ហើយមានហាទីសដែលត្រឹមត្រូវអំពីព្យាការី មូហាំម៉ាត់ﷺ ដែលលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ជនណាដែលមិនលះបង់ពាក្យសម្ដីភូតកុហក ការប្រព្រឹត្តតាមវា និងទង្វើល្ងង់ខ្លៅ គឺអល់ឡោះមិនត្រូវការឡើយនូវការលះបង់អាហារ និងភេសជ្ជៈរបស់គេ»។ [៨] ដូច្នេះ តាមរយៈអត្ថបទភស្តុតាងទាំងនេះ និងអត្ថបទផ្សេងៗទៀត គេបានដឹងថា កាតព្វកិច្ចលើអ្នកតមអាហារ គឺត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នចៀសវាងពីរាល់អ្វីដែលអល់ឡោះបានហាមឃាត់មកលើគេ និងត្រូវរក្សាប្រតិបត្តិឱ្យបានខ្ជាប់ខ្ជួននូវរាល់អ្វីដែលអល់ឡោះបានដាក់ជាកាតព្វកិច្ចមកលើគេ។ ហើយតាមរយៈនោះ គេអាចសង្ឃឹមថានឹងទទួលបាននូវការអភ័យទោស ការរំដោះចេញពីភ្លើងនរក និងការទទួលយកនូវការតមអាហារ និងការថ្វាយបង្គំសឡាតនៅពេលយប់។ [៧] រាយការណ៍ដោយ អាល់ពូខរី:១៩០៤, អាន់ណាសាអ៊ី:២៥៣៧ [៨] រាយការណ៍ដោយ អាល់ពូខរី:១៨០៤, អាប៊ូដាវូដ:២៣៦២
ហើយមានប្រការដែលអាចនឹងមនុស្សមួយចំនួនមិនបានដឹង៖
ក្នុងចំណោមនោះគឺ៖ ជាកាតព្វកិច្ចលើបុគ្គលមូស្លីមដែលត្រូវបួសប្រកបដោយមានជំនឿ និងរំពឹងផលបុណ្យពីអល់ឡោះ មិនមែនដើម្បីអួតអាង មិនមែនចង់បានការសរសើរ មិនមែនធ្វើតាមគេឯង ឬធ្វើតាមក្រុមគ្រួសារ ឬអ្នកស្រុកភូមិរបស់ខ្លួនឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ជាកាតព្វកិច្ចលើគាត់ដែលកត្តាជំរុញឱ្យគាត់បួសនោះ គឺដោយសារតែជំនឿរបស់គាត់ថា អល់ឡោះពិតជាបានដាក់កាតព្វកិច្ចនេះលើគាត់ ព្រមទាំងការរំពឹងផលបុណ្យពីម្ចាស់របស់គាត់នៅក្នុងទង្វើនេះ។ ដូចគ្នានេះដែរ ការថ្វាយបង្គំនៅយប់ខែរ៉ម៉ាហ្ទន បុគ្គលមូស្លីមត្រូវតែអនុវត្តវាប្រកបដោយមានជំនឿ និងរំពឹងផលបុណ្យពីអល់ឡោះ ដោយមិនមែនដោយសារមូលហេតុផ្សេងឡើយ។ ហេតុដូចនេះហើយ ទើបព្យាការីម៉ូហាំម៉ាត់(ﷺ ) បានមានប្រសាសន៍ថា៖ “បុគ្គលណាបួសនៅក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទន ប្រកបដោយមានជំនឿ និងរំពឹងផលបុណ្យពីអល់ឡោះ គេនឹងអភ័យទោសឲ្យជននោះនូវបាបកម្មទាំងឡាយដែលរូបគេបានសាងកន្លងមក។ ហើយបុគ្គលណាក្រោកសឡាត(ក៏ដូចការគោរពសក្ការៈផ្សេងៗ)ក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទន ដោយមានជំនឿ និងរំពឹងផលបុណ្យពីអល់ឡោះ គេនឹងអភ័យទោសឲ្យជននោះនូវបាបកម្មទាំងឡាយដែលរូបគេបានសាងកន្លងមក។ ហើយបុគ្គលណាក្រោកសឡាត(ក៏ដូចការគោរពសក្ការៈផ្សេងៗ)ក្នុងយប់ឡៃឡាទុលក៏ទើរ ដោយមានជំនឿ និងរំពឹងផលបុណ្យពីអល់ឡោះនោះ គេនឹងអភ័យទោសឲ្យជននោះនូវបាបកម្មទាំងឡាយដែលរូបគេបានសាងកន្លងមក”[9]។ [៩] រាយការណ៍ដោយ អាល់ពូខរី:២០១៤, មូស្លីម:៧៦០
ហើយក្នុងចំណោមបញ្ហាដែលមនុស្សមួយចំនួនអាចនឹងមិនដឹងពីច្បាប់របស់វា៖ គឺអ្វីដែលអាចកើតឡើងចំពោះអ្នកបួស ដូចជាមានរបួស ឬការហូរឈាមច្រមុះ ឬការចេញក្អួត ឬការចូលទឹក ឬសាំងទៅក្នុងបំពង់កដោយអចេតនា។ រាល់បញ្ហាទាំងនេះគឺមិនធ្វើខូចបួសឡើយ ប៉ុន្តែអ្នកដែលធ្វើឲ្យចេញក្អួតដោយចេតនា គឺខូចបួសហើយ យោងតាមប្រសាសន៏របស់ព្យាការីម៉ូហាំម៉ាត់(ﷺ ) ៖] «ជនណាដែលក្អួតដោយអចេតនា គឺមិនតម្រូវឲ្យបួសសងឡើយ។ តែជនណាដែលក្អួតដោយចេតនា គឺតម្រូវឲ្យជននោះបួសសង»។ [១០] [១០] រាយការណ៍ដោយ អាត់តៀរមីហ្ស៊ី:៧២០, អ៊ិពនូម៉ាហ្ជះ:១៦៧៦
ក្នុងចំណោមនោះមាន៖ ករណីដែលអាចកើតឡើងចំពោះអ្នកបួសពីការពន្យារពេលងូតទឹកសម្អាតខ្លួនពីស្ថានភាពជូនូបរហូតដល់ពេលហ្វាជើរ និងករណីដែលកើតឡើងចំពោះស្ត្រីមួយចំនួនពីការពន្យារពេលងូតទឹកសម្អាតខ្លួនពីឈាមរដូវ ឬឈាមក្រោយសម្រាល (នីហ្វាស) រហូតដល់ពេលហ្វាជើរ ប្រសិនបើនាងបានជ្រះស្អាតមុនពេលហ្វាជើរ។ ក្នុងករណីនេះ គឺនាងត្រូវតែបួស ហើយវាមិនមានការហាមឃាត់ឡើយចំពោះនាងក្នុងការពន្យារពេលងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរហូតដល់ក្រោយពេលហ្វាជើរ ប៉ុន្តែនាងមិនត្រូវពន្យារពេលរហូតដល់ថ្ងៃរះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គឺនាងត្រូវតែងូតទឹកសម្អាតខ្លួន និងធ្វើការសឡាតហ្វាជើរ (សឡាត់សូពុស) មុនថ្ងៃរះ។ ដូចគ្នានេះដែរ អ្នកដែលស្ថិតក្នុងស្ថានភាពជូនូប គឺមិនត្រូវពន្យារពេលការងូតទឹកសម្អាតខ្លួនរហូតដល់ក្រោយថ្ងៃរះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេត្រូវតែងូតទឹកសម្អាតខ្លួន និងធ្វើសឡាតហ្វាជើរ (សឡាត់ពេលព្រឹក) មុនថ្ងៃរះ។ ហើយបុរសត្រូវតែប្រញាប់ប្រញាល់ក្នុងការធ្វើបែបនេះ ដើម្បីឱ្យគេអាចទាន់សឡាតហ្វាជើររួមជាមួយជាម៉ាអះ។
ហើយនៅក្នុងចំណោមប្រការទាំងឡាយដែលមិនធ្វើឱ្យខូចបួស (នោះរួមមាន៖ ការបូមឈាមយកទៅពិនិត្យ និងការចាក់ថ្នាំព្យាបាលជំងឺផ្សេងៗដែលមិនមែនជាប្រភេទសេរ៉ូម ឬថ្នាំបំប៉នជំនួសអាហារ។ ប៉ុន្តែ ការពន្យារពេលកិច្ចទាំងនោះទៅធ្វើនៅពេលយប់ គឺជារឿងដែលប្រសើរបំផុត និងមានសុវត្ថិភាពបំផុត ប្រសិនបើវាមានភាពងាយស្រួល ឬអាចធ្វើទៅបាន ព្រោះយោងតាមប្រសាសន៍របស់ព្យាការី ﷺ ថា៖ “ចូរអ្នកបោះបង់ចោលអ្វីដែលធ្វើឲ្យអ្នកមន្ទិលសង្ស័យ រួចងាកទៅរកអ្វីដែលមិនធ្វើឲ្យអ្នកមន្ទិលសង្ស័យ”។ [១១] [១១] រាយការណ៍ដោយ អាត់តៀរមីហ្ស៊ី៖២៥១៨
រ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ជនណាដែលបានជៀសវាងពីរឿងរ៉ាវដែលគួរឱ្យសង្ស័យ ជននោះពិតជាបានការពារសាសនា និងកិត្តិយសរបស់គេហើយ”។ [១២] [១២] រាយការណ៍ដោយ អាល់ពូខរី:៥២, មូស្លីម:១៥៩៩
ហើយក្នុងចំណោមបញ្ហាដែលមនុស្សមួយចំនួនពុំបានដឹងពីច្បាប់(ហ៊ូកុម)របស់វាគឺ៖ ការខ្វះភាពស្ងប់ស្ងៀម(តម៉ាក់នីណះ)នៅក្នុងការថ្វាយបង្គំ(សឡាត) ទោះបីជាការថ្វាយបង្គំនោះជាកាតព្វកិច្ច(ហ្វើរទូ) ឬជាការស្ម័គ្រចិត្ត(ស៊ុណ្ណះ)ក៏ដោយ។ ពិតប្រាកដណាស់ បណ្តាហាឌីសស្វហៀហ៍ពីអ្នកនាំសាររបស់អល់ឡោះ ﷺ បានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ភាពស្ងប់ស្ងៀម(តម៉ាក់នីណះ) គឺជារូកុន(សសរស្ដម្ភ)មួយក្នុងចំណោមរូកុននៃការថ្វាយបង្គំ ដែលការថ្វាយបង្គំនឹងមិនត្រឹមត្រូវឡើយប្រសិនបើគ្មានវា។ វាគឺជាការទប់ខ្លួនឱ្យនឹងថ្កល់នៅក្នុងការថ្វាយបង្គំ ការមានភាពខូស៊ួក(ការផ្តោតអារម្មណ៍កោតខ្លាច) និងការមិនប្រញាប់ប្រញាល់ រហូតទាល់តែឆ្អឹងសន្លាក់នីមួយៗបានត្រឡប់ទៅរកទីតាំងដើមរបស់វាវិញ។ មានមនុស្សជាច្រើននៅពេលថ្វាយបង្គំតារ៉វៀហ៍ក្នុងខែរ៉ម៉ាឌន ពួកគេបានថ្វាយបង្គំដោយខ្វះការយកចិត្តទុកដាក់ និងគ្មានភាពស្ងប់ស្ងៀមនៅក្នុងនោះទាល់តែសោះ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេថ្វាយបង្គំយ៉ាងតក់ក្រហល់(ប្រៀបដូចជាសត្វចឹកចំណី)។ ការថ្វាយបង្គំក្នុងទម្រង់បែបនេះគឺបាទីល(អាសារបង់) ហើយអ្នកដែលប្រព្រឹត្តវា គឺជាអ្នកដែលទទួលបានបាប ព្រមទាំងមិនទទួលបានផលបុណ្យឡើយ។
ហើយក្នុងចំណោមប្រការដែលអាចនឹងកំបាំងនូវហ៊ូកុម(ច្បាប់)របស់វាចំពោះមនុស្សមួយចំនួននោះគឺ៖ មនុស្សមួយចំនួនគិតស្មានថាការសឡាត(ថ្វាយបង្គំ)តារ៉ាវៀហ៍មិនអនុញ្ញាតឲ្យថយជាងម្ភៃរ៉ក្អាត់ឡើយ ហើយមនុស្សមួយចំនួនទៀតគិតស្មានថាវាមិនអនុញ្ញាតឲ្យបន្ថែមលើសពីដប់មួយរ៉ក្អាត់ ឬដប់បីរ៉ក្អាត់ឡើយ។ ទាំងអស់នេះគឺជាការគិតស្មានដែលមិនត្រឹមត្រូវ ផ្ទុយទៅវិញវាគឺជាកំហុសដែលផ្ទុយនឹងភស្តុតាង។
ហើយពិតណាស់ ហាទីសសហេសទាំងឡាយអំពីរ៉ស៊ូលរបស់អល់ឡោះ ﷺ បានបញ្ជាក់ថា ពិតណាស់ការសឡាតពេលយប់គឺមានភាពទូលំទូលាយ ដូច្នេះវាមិនមានការកំណត់ព្រំដែនជាក់លាក់ណាមួយដែលមិនអនុញ្ញាតឱ្យអនុវត្តផ្ទុយពីវានោះឡើយ ផ្ទុយទៅវិញមានការបញ្ជាក់យ៉ាងត្រឹមត្រូវពីលោក ﷺ ពិតណាស់ លោកធ្លាប់បានសឡាតពេលយប់ចំនួនដប់មួយរ៉ក្អាត់ ហើយជួនកាលលោកបានសឡាតចំនួនដប់បីរ៉ក្អាត់ ហើយជួនកាលលោកបានសឡាតតិចជាងនេះ ទាំងនៅក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទន និងនៅក្រៅពីខែរ៉ម៉ាហ្ទន ហើយនៅពេលដែលគេបានសួរលោកអំពីការសឡាតពេលយប់ លោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ «ពីររ៉ក្អាត់ៗ ហើយនៅពេលដែលនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកអ្នកភ័យខ្លាចចូលពេលស៊ូពូសចូរគេសឡាតមួយរ៉ក្អាត់ ដើម្បីធ្វើជាវីទៀរសម្រាប់គេនូវអ្វីដែលគេបានសឡាតរួចមកហើយ»។ [13] រាយការណ៍ដោយ អាល់ពូខរី និងមូស្លីម។ [១៣] រាយការណ៍ដោយ អាល់ពូខរី:៩៤៦, មូស្លីម:៧៤៩
ហើយលោកមិនបានកំណត់ចំនួនរ៉ក្អាត់ជាក់លាក់ណាមួយឡើយ ទាំងនៅក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទនក្ដី និងក្រៅពីខែរ៉ម៉ាហ្ទនក្ដី។ អាស្រ័យហេតុនេះហើយ ទើបបណ្ដាសហាហ្ពះនៅក្នុងជំនាន់របស់លោក អ៊ូម៉ើរ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះគាត់) បានសឡាតនៅជួនកាលចំនួនម្ភៃបីរ៉ក្អាត់ និងជួនកាលទៀតចំនួនដប់មួយរ៉ក្អាត់។ ទាំងអស់នេះ ត្រូវបានបញ្ជាក់យ៉ាងត្រឹមត្រូវពីលោក អ៊ូម៉ើរ (សូមអល់ឡោះពេញចិត្តចំពោះគាត់) និងពីបណ្ដាសហាហ្ពះនៅក្នុងជំនាន់របស់គាត់។
មានអ្នកជំនាន់មុន(សាឡាហ្វ)មួយចំនួនបានធ្វើសឡាតនៅក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទនចំនួនសាមសិបប្រាំមួយរ៉ក្អាត់ និងសឡាតវីទៀរចំនួនបីរ៉ក្អាត់ ហើយមានខ្លះទៀតបានធ្វើសឡាតចំនួនសែសិបមួយរ៉ក្អាត់។ លោក ស្ហៃខុលអ៊ីស្លាម អ៊ីបនូតៃមីយ៉ះ និងបណ្តាអ្នកប្រាជ្ញដទៃទៀតបានលើកឡើងនូវបញ្ហានេះពីពួកគេ ដូចដែលលោក (សូមអល់ឡោះប្រទានក្តីមេត្តាដល់លោក) បានលើកឡើងផងដែរថា បញ្ហានៅក្នុងរឿងនេះគឺមានភាពទូលំទូលាយ។ ហើយលោកក៏បានលើកឡើងទៀតថា អ្វីដែលប្រសើរបំផុតនោះគឺ សម្រាប់អ្នកដែលអាន ឱន(រ៉ូកុ) និងក្រាប(ស៊ូជូត)យ៉ាងវែងអន្លាយ គួរតែបន្ថយចំនួនរ៉ក្អាត់ ចំណែកឯអ្នកដែលធ្វើឱ្យខ្លីនូវការអាន ឱន(រ៉ូកុ) និងក្រាប(ស៊ូជូត) គួរតែបន្ថែមចំនួនរ៉ក្អាត់។ នេះគឺជាអត្ថន័យនៃប្រសាសន៍របស់លោក (សូមអល់ឡោះប្រទានក្តីមេត្តាដល់លោក)។
ហើយបុគ្គលណាដែលបានពិចារណាលើស៊ុណ្ណះរបស់លោក ﷺ នឹងបានយល់ដឹងថា អ្វីដែលប្រសើរបំផុតនៅក្នុងរឿងទាំងអស់នេះ គឺការថ្វាយបង្គំចំនួនដប់មួយរ៉ក្អាត់ ឬដប់បីរ៉ក្អាត់ ទាំងនៅក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទន និងខែដទៃទៀត។ ដោយសារតែចំនួននេះគឺស្របទៅនឹងសកម្មភាពរបស់ណាពី ﷺ នៅក្នុងស្ថានភាពភាគច្រើនរបស់លោក ហើយវាក៏ផ្តល់ភាពងាយស្រួលដល់អ្នកថ្វាយបង្គំ ព្រមទាំងកាន់តែខិតជិតទៅរកភាពខូស្ហួក និងមានភាពនឹងនរ។ ចំណែកអ្នកដែលបន្ថែមលើសពីនេះ គឺគ្មានទោសកំហុស និងគ្មានការស្អប់ខ្ពើមឡើយ ដូចដែលបានបញ្ជាក់រួចមកហើយ។
ហើយជាការប្រសើរបំផុតសម្រាប់អ្នកដែលបានសឡាតជាមួយអ៊ីម៉ាំក្នុងការសឡាតពេលយប់ខែរ៉ម៉ាហ្ទន គឺមិនត្រូវចាកចេញឡើយ លើកលែងតែបានចប់ជាមួយអ៊ីម៉ាំ ដោយយោងតាមប្រសាសន៍របស់ណាពីថា៖ “ពិតប្រាកដណាស់ បុគ្គលណាម្នាក់នៅពេលដែលគាត់បានឈរថ្វាយបង្គំជាមួយអ៊ីម៉ាំ រហូតទាល់តែគាត់ (អ៊ីម៉ាំ) បញ្ចប់ នោះអល់ឡោះនឹងកត់ត្រាឱ្យគាត់នូវផលបុណ្យនៃការឈរថ្វាយបង្គំពេញមួយយប់”។ [14] [១៤] រាយការណ៍ដោយ អាត់តៀរមីហ្ស៊ី:៨០៦ និងអាពូហ្ទាវូទ:១៣៧៥។
ហើយត្រូវបានបង្គាប់សម្រាប់ប្រជាមូស្លីមទាំងអស់ ក្នុងការខិតខំប្រឹងប្រែងនៅក្នុងប្រភេទនៃកិច្ចគោរពសក្ការៈផ្សេងៗនៅក្នុងខែដ៏ឧត្តុង្គឧត្តមនេះ ដូចជាការថ្វាយបង្គំស៊ូណាត់ ការសូត្រគម្ពីរអាល់គួរអានដោយការត្រិះរិះពិចារណា និងការយល់ដឹង ការបង្កើននូវការតាស់ពេស ការតះលីល ការតះមីត ការតឹកពៀរ ការអ៊ីស្ទីកហ្វើរ និងទូអាទាំងឡាយដែលមានចែងនៅក្នុងច្បាប់ឲ្យបានច្រើន ការប្រើឲ្យធ្វើអំពើល្អ និងការហាមឃាត់អំពើអាក្រក់ ការអំពាវនាវទៅកាន់អល់ឡោះ ការជួយយកអាសារដល់ជនក្រីក្រនិងជនទុគ៌ត ការខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងការធ្វើអំពើល្អចំពោះមាតាបិតានិងការផ្សារភ្ជាប់សាច់ញាតិ ការផ្តល់កិត្តិយសដល់អ្នកជិតខាង ការសួរសុខទុក្ខអ្នកជំងឺ និងប្រភេទនៃអំពើល្អផ្សេងៗទៀត ដោយយោងតាមប្រសាសន៍របស់ព្យាការីមូហាំម៉ាត់ ﷺ នៅក្នុងហាទីសមុននេះ៖ «អល់ឡោះសម្លឹងមើលការប្រជែងគ្នារបស់ពួកអ្នកនៅក្នុងនោះ ហើយទ្រង់អួតសរសើរពីពួកអ្នកនៅចំពោះមុខបណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់របស់ទ្រង់។ ដូច្នេះ ចូរពួកអ្នកបង្ហាញអល់ឡោះនូវសេចក្តីល្អពីខ្លួនរបស់ពួកអ្នកចុះ ព្រោះពិតប្រាកដណាស់ ជនដែលអភ័ព្វ គឺអ្នកដែលត្រូវបានគេរារាំងមិនឱ្យទទួលបាននូវក្តីមេត្តាករុណារបស់អល់ឡោះនៅក្នុងនោះ»[15]។ [១៥] រាយការណ៍ដោយ អាត់តប់រ៉នី នៅក្នុងសៀវភៅមុសណាត់:២២៣៨។
ហើយដោយយោងតាមសេចក្តីរាយការណ៍ពី រ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ ថា៖ «ជនណាដែលបានសាងនូវទង្វើល្អណាមួយនៅក្នុងខែនេះ ដើម្បីខិតជិតចំពោះអល់ឡោះ គឺប្រៀបដូចនឹងអ្នកដែលបានបំពេញកាតព្វកិច្ចមួយនៅក្នុងខែផ្សេងៗទៀតដែរ ហើយជនណាដែលបានបំពេញកាតព្វកិច្ចមួយនៅក្នុងខែនេះ គឺប្រៀបដូចនឹងអ្នកដែលបានបំពេញកាតព្វកិច្ចចំនួនចិតសិបនៅក្នុងខែផ្សេងៗទៀតដែរ»[16]។ [១៦] រាយការណ៍ដោយ អ៊ិពនូឃូហ្សៃម៉ះ នៅក្នុងសហេសរបស់គាត់:១៨៨៧
និងយោងតាមប្រសាសន៍របស់រ៉ស៊ូលុលឡោះ ﷺ នៅក្នុងហាទីសដ៏ត្រឹមត្រូវថា៖ «ការធ្វើអ៊ុំរ៉ោះ នៅក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទន គឺស្មើនឹងផលបុណ្យនៃការធ្វើហាជ្ជី មួយលើក ឬលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ ស្មើនឹងការធ្វើហាជ្ជី ជាមួយរូបខ្ញុំផ្ទាល់។ [17]. [១៧] រាយការណ៍ដោយ អាល់ពូខរី:១៨៦៣
ហើយបណ្តាហាទីស និងអាសើរ ដែលបានបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់អំពីភាពស្របច្បាប់ និងការលើកទឹកចិត្តឱ្យមានការប្រកួតប្រជែង និងការខិតខំប្រជែងគ្នាធ្វើអំពើល្អគ្រប់ប្រភេទ នៅក្នុងខែរ៉ម៉ាហ្ទនដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នេះ គឺមានច្រើនឥតគណនា។
យើងខ្ញុំសូមបួងសួងដល់អល់ឡោះជាម្ចាស់សូមទ្រង់មេត្តាចង្អុលបង្ហាញដល់យើងខ្ញុំ និងជនមូស្លីមទាំងឡាយឱ្យប្រតិបត្តិនូវរាល់កិច្ចការដែលទ្រង់ពេញចិត្ត និងសូមទ្រង់មេត្តាទទួលយកនូវការបួស និងការសឡាតរបស់យើងខ្ញុំ ព្រមទាំងធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវស្ថានភាពរបស់យើងខ្ញុំ និងការពារយើងខ្ញុំទាំងអស់គ្នាពីរាល់ភាពវឹកវរដែលនាំឱ្យវង្វេង។ ដូចគ្នានេះដែរ យើងខ្ញុំសូមបួងសួងដល់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏មហាឧត្តុង្គឧត្តម សូមទ្រង់មេត្តាធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងចំពោះថ្នាក់ដឹកនាំរបស់ជនមូស្លីម និងបង្រួបបង្រួមពួកគេនៅលើភាពត្រឹមត្រូវ។ ពិតប្រាកដណាស់ ទ្រង់គឺជាម្ចាស់នៃរាល់កិច្ចការ និងជាអ្នកមានសមត្ថភាពលើវា។
والسلام عليكم ورحمة الله وبركاته.
Related books
All books
សេចក្តីបកស្រាយសង្ខេបអំពីគោលជំនឿឥស្លាម75 ភាសាសេចក្តីបកស្រាយសង្ខេបអំពីគោលជំនឿឥស្លាម
សៀវភៅនេះពន្យល់អំពីគោលការណ៍នៃជំនឿ ដែលរួមមានជំនឿចំពោះអល់ឡោះ ជំនឿចំពោះបណ្តាម៉ាឡាអ៊ីកាត់របស់ទ្រង់ ជំនឿចំពោះបណ្តាគម្ពីររបស់ទ្រង់ ជំនឿចំពោះបណ្តាអ្នកនាំសាររបស់ទ្រង់ ជំនឿចំពោះថ្ងៃបរលោក និងជំនឿចំពោះការកំណត់វាសនា ព្រមទាំងបង្ហាញពីគោលការណ៍មូលដ្ឋានដែលមូស្លីមត្រូវជឿជាក់និងប្រតិបត្តិតាម ដោយបញ្ជាក់ពីសារៈសំខាន់នៃការរឹតចំណងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយអល់ឡោះ តាមរយៈការយល់ដឹងយ៉ាងស៊ីជម្រៅអំពីគោលជំនឿអ៊ីស្លាម។
អ៊ីស្លាម89 ភាសាអ៊ីស្លាម
ក្នុងព្រះនាមអល់ឡោះមហាសប្បុរស មហាអាណិតស្រឡាញ់ តើអ្នកធ្លាប់សួរខ្លួនឯងឬទេថា៖ តើអ្នកណាជាអ្នកដែលបង្កើតមេឃា ផែនដី និងភាវៈដ៏អស្ចារ្យជាច្រើននៅក្នុងនោះ? តើអ្នកណាជាអ្នកដែលបង្កើតប្រព័ន្ធដ៏ល្អឥតខ្ចោះ និងប្រកបដោយសុក្រឹតភាពច្បាស់លាស់នៅក្នុងនោះ?
របៀបសឡាត (វីដេអូសង្ខេប)86 ភាសារបៀបសឡាត (វីដេអូសង្ខេប)
ជាវីដេអូខ្លីដែលបង្ហាញពីការអនុវត្តជាក់ស្ដែងពីរបៀបនៃការប្រតិបត្តិសឡាត ដើម្បីឱ្យពួកយើងគោរពសក្ការៈទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់នៅលើមូលដ្ឋាននៃចំណេះដឹងច្បាស់លាស់ និងដើម្បីឱ្យការប្រតិបត្តិសឡាតរបស់យើងមានលក្ខណៈពេញលេញទៅតាមគោលគ្រឹះ និងលក្ខខណ្ឌរបស់វា។ ជាវីដេអូខ្លីដែលបង្ហាញពីការអនុវត្តជាក់ស្ដែងពីរបៀបនៃការប្រតិបត្តិសឡាត ដើម្បីឱ្យពួកយើងគោរពសក្ការៈទៅចំពោះអល់ឡោះជាម្ចាស់នៅលើមូលដ្ឋាននៃចំណេះដឹងច្បាស់លាស់ និងដើម្បីឱ្យការប្រតិបត្តិសឡាតរបស់យើងមានលក្ខណៈពេញលេញទៅតាមគោលគ្រឹះ និងលក្ខខណ្ឌរបស់វា។ របៀបសឡាត របៀបសឡាត នៅពេលដែលយើងមានបំណងចង់ប្រតិបត្តិសឡាត ចាំបាច់លើយើងត្រូវជម្រះសម្អាតខ្លួនប្រាណឱ្យបានស្អាតពីហាហ្ទាសតូច(ត្រូវយកវូហ្ទុ)…
មធ្យោបាយដ៏មានប្រសិទ្ធិភាពដើម្បីជីវិតមានសុភមង្គល85 ភាសាមធ្យោបាយដ៏មានប្រសិទ្ធិភាពដើម្បីជីវិតមានសុភមង្គល
សៀវភៅ«មធ្យោបាយដ៏មានប្រសិទ្ធិភាពដើម្បីជីវិតមានសុភមង្គល» របស់សាសនវិទូឥស្លាម លោក អាប់ទុលរ៉ោះម៉ាន កូនលោក ណាសៀរ អាស្សាក់ទី បានដោះស្រាយនូវបញ្ហានៃឫសគល់នៃសេចក្តីសុខពិតប្រាកដតាមរយៈទស្សនវិជ្ជាជំនឿដ៏ស៊ីជម្រៅ។ លោកបានណែនាំអ្នកអានឱ្យស្វែងរកភាពស្ងប់សុខនៃដួងចិត្ត តាមរយៈការមានជំនឿនិងសាងទង្វើកុសល ការរំឭកដល់អល់ឡោះ ការមានចិត្តស្កប់ស្កល់ ការពិចារណាទៅលើឧបការគុណទាំងឡាយ ការធ្វើអំពើល្អ ការប្រគល់ការទុកចិត្ត ការអត់ធ្មត់ និងការចេះវាយតម្លៃរឿងរ៉ាវក្នុងជីវិតឱ្យបានត្រឹមត្រូវ។ តាមរយៈរចនាបថនៃការសរសេរដ៏ល្អវិសេស សៀវភៅនេះបានដាក់មកក្នុងដៃរបស់អ្នកនូវ"ផែនទីបង្ហាញផ្លូវ"សម្រាប់ជីវិតមួយដែលពោរពេញដោយភាពស្ងប់ស្ងៀម មានតុល្យភាព…