ບົດບັນຍາຍ ດ້ວຍສະຫຼຸບສອງບົດໃນເລື່ອງຊະກາດ ແລະ ການຖືສິນອົດ

ສອງ ວະລາສານສະບັບຫຍໍ້ໃນເລື່ອງຊະກາດ ແລະ ການຖືສິນອົດ

ທ່ານອາຈານຜູ້ຊົງຄຸນນະວຸດ

ເຊັຄອັບດຸລອະຊິຊ ບິນ ອັບດຸລລໍຫ໌ ບິນ ບາຊ

ຣໍຮິມະຮຸລລໍຫ໌

ວະລາສານບົດທີ່ໜຶ່ງ

ໃນບັນດາບົດຄົ້ນຄວ້າທີ່ສຳຄັນກ່ຽວກັບຊະກາດ

ດ້ວຍພຣະນາມຂອງອັລລໍຫ໌ ຜູ້ຊົງກະລຸນາປຣາໜີ ຜູ້ຊົງເມດຕາສະເໝີ

ມວນການສັນລະເສິນເປັນສິດພຽງພຣະອົງດຽວ, ແລະຂໍອວຍພອນຄວາມສັນຕິສຸກແກ່ທ່ານຜູ້ທີ່ເປັນນະບີສຸດທ້າຍບໍ່ມີຜູ້ໃດຈະມາຕໍ່ຫຼັງຈາກທ່ານ ແລະ ຄອບຄົວຂອງທ່ານ ແລະ ບັນດາສາວົກສະຫາຍຂອງທ່ານ, ຕໍ່ໄປນີ້:

ສາເຫດທີ່ຂຽນບົດຄວາມນີ້ຂຶ້ນມາ ກໍເພື່ອເປັນການຕັກເຕືອນ ແລະ ເຕືອນສະຕິກ່ຽວກັບພັນທະຂອງການຈ່າຍຊະກາດ, ເຊິ່ງຊາວມຸສລິມຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ລະເລີຍ ໂດຍບໍ່ໄດ້ຈ່າຍມັນອອກໄປຕາມວິທີການທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນສາສະໜາ, ທັງໆ ທີ່ມັນເປັນເລື່ອງທີ່ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ, ແລະ ເປັນໜຶ່ງໃນຫຼັກການຂອງສາສະໜາອິສລາມທັງຫ້າປະການ ໂດຍໂຄງສ້າງຂອງສາສະໜາຈະບໍ່ສາມາດຕັ້ງໝັ້ນຢູ່ໄດ້ຫາກຂາດມັນໄປ; ດັ່ງຄຳກ່າວຂອງທ່ານນະບີ ﷺ ທີ່ກ່າວໄວ້ວ່າ: «ຮາກຖານຂອງອິສລາມຕັ້ງຢູ່ເທິງ ຫ້າ ປະການ: ການປະຕິຍານວ່າ ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອື່ນໃດນອກຈາກອັລລໍຫ໌ ແລະ ມຸຮຳມັດເປັນສາສະນະທູດຂອງອັລລໍຫ໌, ດຳລົງໄວ້ເຊິ່ງການລະຫມາດ, ການຈ່າຍຊະກາດ, ການຖືສິນອົດໃນເດືອນຣໍມະດອນ, ແລະ ການປະກອບພິທິຮັຈ» [1], ລາຍງານໂດຍທ່ານບຸກຄໍຣີ ແລະ ທ່ານມຸສລິມ. [1] ບັນທຶກໂດຍ ອັລບຸກຄໍຣີ, ເລກທີ່ (8) ແລະ ມຸສລິມ, ເລກທີ່ (16).

ການກຳໜົດໃຫ້ຈ່າຍຊະກາດແກ່ຊາວມຸສລິມ ຖືເປັນໜຶ່ງໃນຄຸນຄວາມດີອັນປະເສີດທີ່ສຸດຂອງສາສະໜາອິສລາມ, ແລະ ເປັນການສະແດງເຖິງການເອົາໃຈໃສ່ເບິ່ງແຍງໃນກິດຈະການຂອງຜູ້ທີ່ນັບຖືສາສະໜາ; ທັງນີ້ກໍເນື່ອງມາຈາກຜົນປະໂຫຍດອັນຫຼວງຫຼາຍຂອງມັນ, ແລະ ຄວາມຈຳເປັນອັນຮີບຮ້ອນຂອງຊາວມຸສລິມຜູ້ຍາກຈົນຕໍ່ກັບສິ່ງດັ່ງກ່າວ.

ຈາກປະໂຫຍດຂອງມັນຄື: ການເສີມສ້າງສາຍໄຍແຫ່ງຄວາມຮັກ ແລະ ຄວາມຜູກພັນໃຫ້ແໜ້ນແຟ້ນຍິ່ງຂຶ້ນ ລະຫວ່າງຄົນຮັ່ງມີ ແລະ ຄົນທຸກຍາກ; ເພາະໂດຍທຳມະຊາດແລ້ວຈິດໃຈຂອງມະນຸດນັ້ນ ຍ່ອມຮັກຜູ້ທີ່ເຮັດດີຕໍ່ຕົນ.

ໜຶ່ງໃນນັ້ນຄື: ການຊັກຟອກ ແລະ ຂັດເກົາຈິດໃຈ, ແລະ ເຮັດໃຫ້ມັນຫ່າງໄກຈາກຄວາມຂີ້ຖີ່ ແລະ ຄວາມຕະໜີ່ ດັ່ງທີ່ອັນກຸລອານ ອັນມີກຽດ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມໝາຍດັ່ງກ່າວ ໃນຄຳດຳລັດຂອງພຣະອົງທີ່ວ່າ: ຄວາມວ່າ: (ເຈົ້າຈົ່ງຮັບເອົາທານບໍລິຈາກຈາກຊັບສົມບັດຂອງພວກເຂົາ ເພື່ອຊຳລະລ້າງພວກເຂົາ ແລະ ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາບໍລິສຸດດ້ວຍກັບມັນ...) [ອັດ-ເຕົາບະຫ໌: 103].

ເປັນການປູກຝັງໃຫ້ມຸສລິມມີຄຸນສົມບັດຂອງຄວາມເອື້ອເຟື້ອເຜື່ອແຜ່, ຄວາມໃຈບຸນ ແລະ ຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຕໍ່ຜູ້ທີ່ຂັດສົນ.

ແລະ ຈາກມັນຄື: ການນຳມາເຊິ່ງຄວາມບາຣໍ່ກະຫ໌ ແລະ ການເພີ່ມພູນ ແລະ ການທົດແທນຈາກພຣະອົງອັລລໍຫ໌ ດັ່ງທີ່ພຣະຜູ້ຊົງສູ່ງສົງໄດ້ຕຣັດວ່າ: (...ແລະ ສິ່ງໃດທີ່ພວກທ່ານໄດ້ບໍລິຈາກໄປ ພຣະອົງກໍ່ຈະຊົງທົດແທນມັນໃຫ້, ແລະ ພຣະອົງຄືຜູ້ປະທານປັດໄຈຍັງຊີບທີ່ດີຍິ່ງທີ່ສຸດ) [ຊາບະອ໌ : 39], ແລະ ດັ່ງທີ່ທ່ານນະບີ ຊໍລລັລລໍຮຸ ອະໄລຮິ ວະສັລລຳ ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຫະດີຊທີ່ຊໍຮິຫ໌ວ່າ: ພຣະອົງອັລລໍຮ໌ ໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ລູກຫຼານຂອງອາດັມເອີຍ, ຈົ່ງບໍລິຈາກເຖີດ ແລ້ວເຮົາຈະບໍລິຈາກ (ຕອບແທນ) ໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ...»[2], ແລະ ຜົນປະໂຫຍດອື່ນໆ ອີກຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. [2] ບັນທຶກໂດຍທ່ານມຸສລິມ ເລກທີ (993).

ແລະ ໄດ້ມີການກ່າວເຕືອນຢ່າງໜັກໜ່ວງຕໍ່ຜູ້ທີ່ຕະໜີ່ ຫຼື ບົກພ່ອງໃນການຈ່າຍມັນອອກໄປ, ອັລລໍຫ໌ ໄດ້ກ່າວວ່າ : (...ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ສະສົມເງິນທອງໄວ້ ແລະ ບໍ່ບໍລິຈາກມັນໃນຫົນທາງຂອງອັລລໍຫ໌, ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງແຈ້ງຂ່າວແກ່ພວກເຂົາເຖິງການລົງໂທດອັນເຈັບປວດ 34) (ມື້ທີ່ມັນຖືກເຜົາໃຫ້ຮ້ອນໃນໄຟນະລົກຈະຮັນນຳ, ແລ້ວໜ້າຜາກຂອງພວກເຂົາ ແລະ ສີຂ້າງຂອງພວກເຂົາ ແລະ ຫລັງຂອງພວກເຂົາກໍຈະຖືກຈີ່ດ້ວຍມັນ. ນີ້ຄືສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າໄດ້ສະສົມໄວ້ເພື່ອຕົວຂອງພວກເຈົ້າເອງ, ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງລິ້ມລົດໃນສິ່ງທີ່ພວກເຈົ້າເຄີຍສະສົມໄວ້ 35) [ອັດ-ເຕົາບະຫ໌ : 34 - 35], ຊັບສິນທຸກຢ່າງທີ່ບໍ່ໄດ້ຊຳລະຊະກາດຂອງມັນ ກໍຄືຊັບສົມບັດທີ່ເຈົ້າຂອງຂອງມັນຈະຖືກລົງໂທດດ້ວຍມັນໃນວັນປໍລະໂລກ (ກີຍາມະຫ໌), ດັ່ງທີ່ໄດ້ມີຫຼັກຖານຢືນຢັນໃນຫະດີຊທີ່ຊໍເຮັຍຫ໌ຈາກທ່ານນະບີ ﷺ ວ່າເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ: «ບໍ່ມີເຈົ້າຂອງເງິນທອງຄົນໃດ ທີ່ບໍ່ໄດ້ຊຳລະສິດທິຂອງມັນ; ເວັ້ນເສຍແຕ່ເມື່ອເຖິງວັນປໍລະໂລກ (ກີຍາມະຫ໌) ມັນຈະຖືກຕີໃຫ້ເປັນແຜ່ນໄຟສຳລັບລາວ; ແລ້ວມັນຈະຖືກເຜົາໃຫ້ຮ້ອນໃນໄຟນາລົກ(ຈະຮັນນຳ), ໂດຍຈະຖືກນາບໃສ່ຂ້າງ, ໜ້າຜາກ ແລະ ຫລັງຂອງລາວ, ທຸກຄັ້ງທີ່ມັນເຢັນລົງ ມັນກໍຈະຖືກເຮັດຄືນໃໝ່ແກ່ລາວ ໃນວັນໜຶ່ງທີ່ໄລຍະເວລາຂອງມັນແມ່ນເທົ່າກັບຫ້າສິບພັນປີ ຈົນກວ່າຈະມີການຕັດສິນລະຫວ່າງປວງບ່າວທັງຫລາຍ, ແລ້ວລາວກໍຈະໄດ້ເຫັນເສັ້ນທາງຂອງລາວ: ບໍ່ວ່າຈະໄປສູ່ສວັນ, ຫຼື ໄປສູ່ໄຟນາລົກ» [3]. [3] ບັນທຶກໂດຍທ່ານມຸສລິມ ເລກທີ (987).

ຫຼັງຈາກນັ້ນ, ທ່ານ​ນະ​ບີ ﷺ ໄດ້ກ່າວເຖິງເຈົ້າຂອງອູດ, ງົວ ແລະ ແບ້ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ມອບຊະກາດຂອງຊັບສິນເຫລົ່ານັ້ນ ແລະ ທ່ານໄດ້ແຈ້ງວ່າ ລາວຜູ້ນັ້ນຈະຖືກລົງໂທດດ້ວຍປະສຸສັດເຫຼົ່ານັ້ນໃນວັນກິຍາມະຫ໌.

ແລະ ມີລາຍງານທີ່ຊໍເຮັຍຫ໌ຈາກ ທ່ານຣໍຊູລ ຂອງອັລລໍຫ໌ ﷺ ວ່າເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດທີ່ອັລລໍຫ໌ໄດ້ຊົງປະທານຊັບສິນໃຫ້ແກ່ລາວ ແລ້ວລາວບໍ່ຍອມຈ່າຍຊະກາດຂອງມັນ, ໃນວັນປໍລະໂລກ (ກີຍາມະຫ໌) ຊັບສິນນັ້ນຈະຖືກຈຳແລງເປັນງູໂຕຜູ້ຫົວລ້ານ ມີຈຸດດຳສອງຈຸດຢູ່ເທິງຕາ, ມັນຈະຮັດຄໍຂອງລາວໃນວັນກິຍາມະຫ໌, ແລ້ວມັນຈະຈັບທີ່ມຸມປາກທັ້ງສອງຂອງລາວ (ໝາຍເຖິງ ແກ້ມທັງສອງເບື້ອງ), ແລ້ວມັນຈະກ່າວວ່າ: ຂ້ອຍຄືຊັບສິນຂອງເຈົ້າ, ຂ້ອຍຄືຊັບສົມບັດທີ່ເຈົ້າສະສົມໄວ້» ຫຼັງຈາກນັ້ນ ທ່ານນະບີ ຊໍລລັລລໍຮຸ ອະໄລຮິ ວະສັລລຳ ໄດ້ອ່ານດຳລັດຂອງອັລລໍຫ໌ ທີ່ຊົງຕຣັດວ່າ: (ແລະ ຢ່າໃຫ້ບັນດາຜູ້ທີ່ຂີ້ຖີ້ຂີ້ໜຽວໃນສິ່ງທີ່ອັລລໍຫ໌ໄດ້ຊົງປະທານໃຫ້ແກ່ພວກເຂົາຈາກຄວາມໂປດປານຂອງພຣະອົງ ຄິດວ່າສິ່ງນັ້ນເປັນຄວາມດີສຳລັບພວກເຂົາເລີຍ, ແຕ່ທະວ່າ ມັນເປັນສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍສຳລັບພວກເຂົາ. ພວກເຂົາຈະຖືກນຳສິ່ງທີ່ຕົນໄດ້ຂີ້ຖີ້ຂີ້ໜຽວໄວ້ມາພັນຄໍໃນວັນປໍລະໂລກ(ກີຍາມະຫ໌)...) [ອາລ ອິມຣອນ: 180] [4]. [4] ບັນທຶກໂດຍ ອັລບຸກຄໍຣີ, ເລກທີ່ (1338).

ຊະກາດຖືກກຳນົດໃຫ້ຈ່າຍສຳລັບສີ່ປະເພດຄື: ຜົນຜະລິດທີ່ອອກຈາກດິນ ປະເພດທັນຍາພືດ ແລະ ຜົນລະໄມ້, ສັດລ້ຽງທີ່ກິນຫຍ້າ, ທອງຄຳ ແລະ ເງິນຕາ, ແລະ ສິນຄ້າການຄ້າ.

ແລະ ແຕ່ລະປະເພດຈາກສີ່ປະເພດນີ້ມີພິກັດທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້, ສ່ວນທີ່ໜ້ອຍກວ່ານັ້ນບໍ່ຕ້ອງຈ່າຍຊະກາດ. ພິກັດຂອງທັນຍາພືດ ແລະ ຜົນລະໄມ້ຄື: ຫ້າ ວະສັກ, ແລະ ວະສັກໜຶ່ງເທົ່າກັບຫົກສິບ ຊາອ໌ ຕາມຫົວໜ່ວຍວັດແທກສະໄໝຂອງທ່ານນະບີ ﷺ, ສຳລັບອິນທະຜາລຳ, ໝາກອະງຸ່ນແຫ້ງ, ເຂົ້າສາລີ, ເຂົ້າສານ, ເຂົ້າບາເລ ແລະ ອື່ນໆ ທີ່ຄ້າຍຄືກັນນັ້ນ ຈະເທົ່າກັບສາມຮ້ອຍ ຊາອ໌ ຕາມຫົວໜ່ວຍວັດແທກຂອງທ່ານນະບີ ﷺ, ເຊິ່ງໜຶ່ງຊາອ໌ແມ່ນສີ່ອຸ້ງມືຂອງຜູ້ຊາຍທີ່ມີຮູບຮ່າງປານກາງເມື່ອມືທັງສອງຂອງລາວເຕັມ.

ແລະ ເປັນວາຈິບຕ້ອງຈ່າຍຫນຶ່ງສ່ວນສິບ ຖ້າຫາກວ່າຕົ້ນອິນທະຜາລໍາ ແລະ ພືດຜົນໄດ້ຮັບນ້ຳໂດຍບໍ່ຕ້ອງອອກແຮງງານ; ເຊັ່ນ: ນ້ຳຝົນ, ແມ່ນ້ຳ, ຕານ້ຳທີ່ໄຫລເອງ ແລະ ອື່ນໆ ທີ່ຄ້າຍຄືກັນນັ້ນ.

ສ່ວນຖ້າຫາກຜົນຜະລິດນັ້ນໄດ້ຮັບການຫົດນ້ຳໂດຍມີຕົ້ນທຶນ ແລະ ການລົງແຮງ: ເຊັ່ນ ການໃຊ້ສັດຊັກນ້ຳ, ເຄື່ອງຈັກສູບນ້ຳ ແລະ ສິ່ງທີ່ຄ້າຍຄືກັນນັ້ນ, ກໍ່ເປັນວາຢິບຕ້ອງຈ່າຍເຄິ່ງໜຶ່ງຂອງໜຶ່ງສ່ວນສິບ ດັ່ງທີ່ມີຫະດີຊທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ລະບຸໄວ້ກ່ຽວກັບເລື່ອງດັ່ງກ່າວຈາກທ່ານຣໍຊູລ ລຸລລໍຮ໌ ﷺ.

ສ່ວນອັດຕາກຳນົດຂອງອູດ, ງົວ ແລະ ແບ້ ທີ່ລ້ຽງແບບປ່ອຍທົ່ງ, ກໍ່ມີລາຍລະອຽດທີ່ໄດ້ຖືກຊີ້ແຈງໄວ້ໃນບັນດາຫະດີຊທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ຈາກທ່ານຣໍຊູລຂອງອັລລໍຫ໌ ﷺ, ແລະ ຜູ້ທີ່ປະສົງຈະຮູ້ກ່ຽວກັບເລື່ອງນີ້ກໍສາມາດສອບຖາມບັນດາຜູ້ມີຄວາມຮູ້ກ່ຽວກັບເລື່ອງດັ່ງກ່າວໄດ້, ແລະ ຫາກບໍ່ແມ່ນເພາະຄວາມຕ້ອງການທີ່ຈະສະເໜີແບບຫຍໍ້ ພວກເຮົາກໍຈະກ່າວມັນໄວ້ເພື່ອໃຫ້ເກີດປະໂຫຍດຢ່າງສົມບູນ.

ສ່ວນນິຊອບຂອງເງິນແມ່ນໜຶ່ງຮ້ອຍສີ່ສິບມິສກອນ, ແລະ ຈຳນວນຂອງມັນໃນສະກຸນເງິນດິຣຮຳຂອງອາຣັບບີ ຊາອູດິ ແມ່ນຫ້າສິບຫົກຣິຍານ.

ແລະ ນິຊອບຂອງທອງຄຳແມ່ນ ຊາວ ມິສກອນ, ເຊິ່ງມີປະລິມານເທົ່າກັບ ສິບເອັດ ຍີນີຊາອຸດີ ແລະ ສາມສ່ວນເຈັດຂອງຍີນີ, ແລະ ເທົ່າກັບ ເກົ້າສິບສອງ ກຣາມ. ແລະ ຈະຕ້ອງຊຳລະອອກຈາກມັນໃນອັດຕາສອງຈຸດຫ້າສ່ວນຮ້ອຍ ສຳລັບຜູ້ທີ່ຄອບຄອງຄົບຕາມຈຳນວນນິຊອບຈາກທັງສອງຢ່າງ, ຫຼື ຈາກຢ່າງໃດຢ່າງໜຶ່ງ, ແລະ ໄດ້ຄົບຮອບຫນຶ່ງປີເຕັມ.

ສ່ວນກຳໄລແມ່ນຖືກນັບລວມກັບຕົ້ນທຶນເດີມ ຈຶ່ງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄົບຮອບປີໃໝ່, ເຊັ່ນດຽວກັນກັບລູກຂອງສັດລ້ຽງທີ່ລ້ຽງແບບປ່ອຍທົ່ງ ກໍຖືກນັບລວມກັບຝູງເດີມຂອງມັນ ຈຶ່ງບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຄົບຮອບປີໃໝ່ ຖ້າຫາກວ່າຈຳນວນເດີມຂອງມັນຄົບນິຊອບແລ້ວ.

ເງິນສົດທີ່ຜູ້ຄົນໃຊ້ຈ່າຍກັນໃນປັດຈຸບັນນີ້ ກໍມີຂໍ້ກຳນົດດຽວກັນກັບທອງຄຳ ແລະ ເງິນ, ບໍ່ວ່າຈະຖືກເອີ້ນວ່າ ດິຣຮຳ, ດີນາຣ, ໂດລາ, ຫຼື ຊື່ອື່ນໆກໍຕາມ, ຖ້າຫາກມູນຄ່າຂອງມັນບັນລຸເຖິງນິຊອບຂອງເງິນ ຫຼື ທອງຄຳ ແລະ ຄົບຮອບຫນຶ່ງປີເຕັມ ກໍຈຳເປັນຕ້ອງຈ່າຍຊະກາດ.

ແລະ ເຄື່ອງປະດັບຂອງແມ່ຍິງທີ່ເຮັດຈາກທອງຄຳ ຫຼື ເງິນ ກໍຖືກຈັດຢູ່ໃນປະເພດດຽວກັນກັບເງິນຕາ, ໂດຍສະເພາະເມື່ອມັນບັນລຸເຖິງນິຊອບ ແລະ ຄົບຮອບປີ, ກໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຈ່າຍຊະກາດ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະຖືກຈັດກຽມໄວ້ເພື່ອໃຊ້ສອຍ ຫຼື ໃຫ້ຢືມກໍ່ຕາມ, ຕາມທັດສະນະທີ່ຖືກຕ້ອງກວ່າຂອງບັນດານັກວິຊາການ; ເນື່ອງຈາກຄວາມໝາຍໂດຍລວມໃນຄຳກ່າວຂອງທ່ານນະບີ ﷺ: «ບໍ່ມີເຈົ້າຂອງທອງຄຳ ຫຼື ເງິນສົດຂອງຄົນໃດ ທີ່ບໍ່ໄດ້ຊຳລະຊະກາດຂອງມັນ, ເວັ້ນເສຍແຕ່ເມື່ອເຖິງວັນປໍລະໂລກ (ກີຍາມະຫ໌) ມັນຈະຖືກຕີໃຫ້ເປັນແຜ່ນໄຟສຳລັບລາວ» [5]. ຈົນຈົບຫະດິຊບົດທີ່ຜ່ານມາ. [5] ບັນທຶກໂດຍທ່ານມຸສລິມ ເລກທີ (987).

ແລະ ເມື່ອມີການຢັ້ງຢືນຈາກທ່ານນະບີ ຊໍລລັລລໍຮຸ ອະໄລຮິ ວະສັລລຳ ວ່າທ່ານໄດ້ເຫັນກຳໄລຄຳສອງວົງໃນມືຂອງຜູ້ຍິງຄົນໜຶ່ງ, ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າໄດ້ຈ່າຍຊະກາດຂອງສິ່ງນີ້ບໍ່?». ນາງກ່າວວ່າ: ບໍ່. ທ່ານຈຶ່ງກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າຈະຍິນດີບໍ່ ຖ້າຫາກອັລລໍຮ໌ຈະເອົາກຳໄລສອງວົງທີ່ມາຈາກໄຟນະລົກມາສວມໃຫ້ເຈົ້າໃນວັນກິຍາມະ!». ນາງຈຶ່ງໄດ້ຖອດມັນທັງສອງອອກ, ແລະ ກ່າວວ່າ: «ມັນທັງສອງນີ້ເປັນຂອງອັລລໍຮ໌ ແລະ ສາດສະດາຂອງພຣະອົງ» [6]. [6] ບັນທຶກໂດຍ ອະບູ ດາວູດ ເລກທີ່ (1563), ແລະ ອັນນະຊາອີ ເລກທີ່ (2270) ດ້ວຍສາຍລາຍງານຮະຊັນ.

ມີລາຍງານທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ຈາກ ທ່ານຍິງ ອຸມມຸ ສະລະມະຫ໌ ຣໍດິຍັລລໍ ຮຸອັນຮາ; ວ່ານາງເຄີຍສວມໃສ່ເຄື່ອງປະດັບທີ່ເຮັດຈາກຄຳ, ແລ້ວນາງໄດ້ທູນຖາມວ່າ: ໂອ້ ທ່ານສາດສະດາຂອງອັລລໍຮ໌, ສິ່ງນີ້ຖືກນັບວ່າເປັນການສະສົມຊັບສົມບັດບໍ່? ທ່ານຈຶ່ງໄດ້ກ່າວຕອບວ່າ: (ຊັບສິນທີ່ເຖິງເກນຕ້ອງຈ່າຍຊະກາດ ແລະ ໄດ້ຖືກຊຳລະແລ້ວ ກໍບໍ່ຖືວ່າເປັນຄັງສົມບັດ) [7] ພ້ອມດ້ວຍຫະດິຊອື່ນ ໆ ທີ່ມີຄວາມໝາຍທຳນອງນີ້. [7] ບັນທຶກໂດຍທ່ານອາບຸດາວູດ ເລກທີ (1564).

ສຳລັບສິນຄ້າການຄ້າ - ເຊິ່ງໝາຍເຖິງສິນຄ້າທີ່ກຽມໄວ້ເພື່ອຂາຍ - ແມ່ນໃຫ້ປະເມີນມູນຄ່າໃນທ້າຍປີ ແລະ ຈ່າຍໜຶ່ງສ່ວນສີ່ຂອງໜຶ່ງສ່ວນສິບຈາກມູນຄ່າຂອງມັນ, ບໍ່ວ່າມູນຄ່າຂອງມັນຈະເທົ່າກັບລາຄາທຶນຂອງມັນ, ຫຼື ຫຼາຍກວ່າ, ຫຼື ໜ້ອຍກວ່າກໍຕາມ; ເນື່ອງຈາກຫະດີສຂອງທ່ານສຳເຣາະຫຼ ຂໍອັລລອຮฺຊົງພໍພຣະໄທຕໍ່ເພິ່ນ ທີ່ໄດ້ກ່າວວ່າ: «ທ່ານ​ຣໍຊູ​ລ ລຸລ​ລໍ​ຫ໌ ﷺ ໄດ້ສັ່ງພວກເຮົາໃຫ້ຈ່າຍຊະກາດຈາກສິ່ງຂອງທີ່ພວກເຮົາຕຽມໄວ້ເພື່ອຂາຍ» [8]. [8] ບັນທຶກໂດຍທ່ານອາບຸດາວູດ ເລກທີ (1562).

ແລະ ຍັງລວມເຖິງທີ່ດິນທີ່ຖືກຈັດກຽມໄວ້ເພື່ອການຂາຍ, ອາຄານ, ລົດ, ເຄື່ອງຈັກສູບນ້ຳ, ແລະ ສິນຄ້າຊະນິດອື່ນໆ ທີ່ຖືກຈັດກຽມໄວ້ເພື່ອການຂາຍ.

ສ່ວນອາຄານທີ່ກຽມໄວ້ເພື່ອໃຫ້ເຊົ່າ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຂາຍ, ຊະກາດແມ່ນຢູ່ໃນຄ່າເຊົ່າຂອງມັນເມື່ອຄົບຮອບປີ. ສຳລັບໂຕອາຄານເອງແມ່ນບໍ່ມີຊະກາດ; ເນື່ອງຈາກວ່າມັນບໍ່ໄດ້ຖືກກຽມໄວ້ເພື່ອຂາຍ, ແລະ ເຊັ່ນດຽວກັນ, ລົດສ່ວນຕົວ ແລະ ລົດຮັບຈ້າງກໍບໍ່ມີຊະກາດ ຖ້າມັນບໍ່ໄດ້ຖືກກຽມໄວ້ເພື່ອຂາຍ, ຫາກແຕ່ເຈົ້າຂອງຊື້ມາເພື່ອໃຊ້ງານ.

ແລະ ເມື່ອເຈົ້າຂອງລົດແທັກຊີ ຫຼື ຜູ້ອື່ນໆ ມີເງິນສົດສະສົມຈົນບັນລຸຂັ້ນຕ່ຳ (ນິຊອບ), ລາວກໍຈຳເປັນຕ້ອງຈ່າຍຊະກາດຂອງເງິນນັ້ນ ເມື່ອຄົບຮອບປີ, ບໍ່ວ່າເງິນດັ່ງກ່າວຈະຖືກກຽມໄວ້ເພື່ອເປັນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍ, ເພື່ອແຕ່ງງານ, ເພື່ອຊື້ອະສັງຫາລິມະຊັບ, ເພື່ອຊຳລະໜີ້ສິນ, ຫຼື ເພື່ອຈຸດປະສົງອື່ນໆກໍຕາມ; ທັງນີ້ອີງຕາມຫຼັກຖານທາງບົດບັນຍັດສາສະໜາໂດຍທົ່ວໄປ ທີ່ຊີ້ບອກເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການຈ່າຍຊະກາດໃນກໍລະນີເຊັ່ນນີ້.

ແລະ ຄຳກ່າວທີ່ຖືກຕ້ອງຂອງບັນດານັກວິຊາການແມ່ນວ່າ ໜີ້ສິນບໍ່ໄດ້ກີດກັ້ນຈາກການຈ່າຍຊະກາດ ຕາມທີ່ໄດ້ກ່າວມາແລ້ວ.

ເຊັ່ນດຽວກັນ ຊັບສິນຂອງເດັກກຳພ້າ ແລະ ຄົນວິກົນຈາລິດ, ຊະກາດຖືກກຳນົດໃຫ້ຈ່າຍຈາກຊັບສິນດັ່ງກ່າວ ຕາມທັດສະນະຂອງນັກວິຊາການສ່ວນໃຫຍ່ ເມື່ອມັນບັນລຸຂັ້ນຕ່ຳ (ນິຊອບ) ແລະ ຄົບຮອບປີ, ແລະ ຈຳເປັນສຳລັບຜູ້ປົກຄອງຂອງພວກເຂົາ ທີ່ຈະຕ້ອງດຳເນີນການຈ່າຍຊະກາດດັ່ງກ່າວ ໂດຍຕັ້ງເຈດຕະນາແທນພວກເຂົາ ເມື່ອຄົບຮອບປີ; ຕາມຫຼັກຖານໂດຍທົ່ວໄປ, ເຊັ່ນ ຄຳກ່າວຂອງທ່ານນະບີ ﷺ ໃນຫະດີຊຂອງ ມຸອາຊ ຣໍດີຍັລລໍຫ໌ ຮຸອັນຮຸ ເມື່ອທ່ານນະບີໄດ້ສົ່ງລາວໄປສັ່ງສອນຊາວເມືອງທີ່ເຢເມນ: «ແທ້ຈິງ ອັລລໍຫ໌ໄດ້ກຳໜົດໃຫ້ພວກເຂົາຈ່າຍຊະກາດໃນຊັບສົມບັດຂອງພວກເຂົາ ໂດຍໃຫ້ເກັບຈາກຜູ້ທີ່ຮັ່ງມີຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ມອບໃຫ້ແກ່ຜູ້ທີ່ຍາກຈົນຂອງພວກເຂົາ» [9]. [9] ບັນທຶກໂດຍ ອັລບຸກຄໍຣີ, ເລກທີ່ (1395) ແລະ ມຸສລິມ, ເລກທີ່ (19).

ແລະ ຊະກາດແມ່ນສິດທິຂອງອັລລໍຫ໌, ບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ມີການມອບໃຫ້ໂດຍລຳອຽງແກ່ຜູ້ທີ່ບໍ່ສົມຄວນໄດ້ຮັບ, ທັງບໍ່ແມ່ນເພື່ອຫວັງຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົນ ຫຼື ປ້ອງກັນໄພອັນຕະລາຍ, ແລະ ບໍ່ແມ່ນເພື່ອປົກປ້ອງຊັບສິນຂອງຕົນ ຫຼື ຫຼີກລ້ຽງຈາກການຖືກຕຳໜິຕິຕຽນ. ແຕ່ທວ່າ, ເປັນໜ້າທີ່ບັງຄັບຂອງມຸສລິມທີ່ຈະຕ້ອງຈ່າຍຊະກາດຂອງຕົນໃຫ້ແກ່ຜູ້ມີສິດສົມຄວນທີ່ຈະໄດ້ຮັບ ຍ້ອນວ່າພວກເຂົາເປັນກຸ່ມຄົນທີ່ມີສິດໄດ້ຮັບໂດຍກົງ, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອຈຸດປະສົງອື່ນ, ພ້ອມດ້ວຍຄວາມເຕັມໃຈ ແລະ ຄວາມບໍລິສຸດໃຈໃນການກະທຳດັ່ງກ່າວເພື່ອອັລລໍຫ໌; ຈົນກວ່າພັນທະໜ້າທີ່ຂອງລາວຈະຖືກປົດເປື້ອງ, ແລະ ສົມຄວນໄດ້ຮັບຜົນຕອບແທນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ການທົດແທນຄືນ.

ແລະ ແນ່ນອນ ອັລລໍຫ໌ ຜູ້ຊົງມະຫາບໍຣິສຸດ ໄດ້ຊີ້ແຈງໄວ້ໃນຄຳພີອັນຊົງກຽດຂອງພຣະອົງ ເຖິງບັນດາປະເພດຂອງຜູ້ທີ່ມີສິດໄດ້ຮັບຊະກາດ, ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຜູ້ຊົງສູງສົ່ງໄດ້ຕຣັດໄວ້ວ່າ: (ແທ້ຈິງ ຊະກາດທັງຫຼາຍນັ້ນແມ່ນ (ໃຫ້) ແກ່ບັນດາຄົນທີ່ຍາກຈົນ, ແລະ ບັນດາຄົນຂາດເຂີນທຸກຍາກ, ແລະ ບັນດາເຈົ້າໜ້າທີ່ເກັບຊະກາດ, ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ຫົວໃຈຂອງພວກເຂົາຖືກໂນ້ມນ້າວ (ສູ່ອິສລາມ), ແລະ ໃນການໄຖ່ທາສ, ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ເປັນໜີ້ສິນ, ແລະ ໃນຫົນທາງຂອງອັລລໍຫ໌, ແລະ ຜູ້ເດີນທາງ (ທີ່ຂັດສົນ), ອັນເປັນຂໍ້ບັງຄັບຈາກອັລລໍຫ໌, ແລະ ອັລລໍຫ໌ເປັນຜູ້ຊົງຮອບຮູ້ ຜູ້ຊົງປຣີຊາສາມາດ). [ອັດ-ເຕົາບະຫ໌: 60].

ແລະ ໃນການຈົບທ້າຍຂອງອາຍະຫ໌ອັນຊົງກຽດນີ້ດ້ວຍສອງພຣະນາມອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນີ້ ເປັນການເຕືອນສະຕິຈາກອັລລໍຫ໌ແກ່ປວງຂ້າຂອງພຣະອົງວ່າ ພຣະອົງຊົງເປັນຜູ້ຮອບຮູ້ເຖິງສະພາບການຂອງປວງຂ້າຂອງພຣະອົງ: ວ່າຜູ້ໃດສົມຄວນໄດ້ຮັບທານ (ຊໍດະເກາະຮ໌) ແລະ ຜູ້ໃດບໍ່ສົມຄວນ, ແລະ ພຣະອົງຄືຜູ້ຊົງປຣີຊາຍານໃນບົດບັນຍັດ ແລະ ການກຳຫນົດຂອງພຣະອົງ, ດັ່ງນັ້ນພຣະອົງຈະບໍ່ວາງສິ່ງໃດໆ ນອກຈາກໃນສະຖານທີ່ທີ່ເໝາະສົມກັບມັນ ເຖິງແມ່ນວ່າບາງເຄັດລັບແຫ່ງວິທະຍາປັນຍາຂອງພຣະອົງຈະເປັນສິ່ງຊ້ອນເລັ້ນສຳລັບບາງຄົນກໍ່ຕາມ; ທັງນີ້ກໍເພື່ອໃຫ້ປວງບ່າວທັ້ງຫລາຍມີຄວາມໝັ້ນໃຈຕໍ່ບົດບັນຍັດຂອງພຣະອົງ ແລະ ຍອມຈຳນົນຕໍ່ການຕັດສິນຂອງພຣະອົງ.

ຂໍຕໍ່ອັລລໍຫ໌ ໄດ້ຊົງໂປດປະທານຄວາມສຳເລັດແກ່ພວກເຮົາ ແລະ ບັນດາຊາວມຸສລິມທັງຫຼາຍ ເພື່ອໃຫ້ມີຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງຖ່ອງແທ້ໃນສາສະໜາຂອງພຣະອົງ, ມີຄວາມສັດຊື່ຈິງໃຈໃນການປະຕິບັດການງານຕໍ່ພຣະອົງ, ມີການແຂ່ງຂັນກັນໃນສິ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງພໍພຣະໄທ, ແລະ ໄດ້ຮັບຄວາມປອດໄພຈາກສາເຫດຕ່າງໆ ທີ່ຈະນຳມາເຊິ່ງຄວາມໂກດກຣິ້ວຂອງພຣະອົງ, ແທ້ຈິງພຣະອົງເປັນຜູ້ຊົງໄດ້ຍິນ ຜູ້ຊົງຢູ່ໃກ້ຊິດ

ຂໍອັລລໍຫ໌ ຊົງປະທານຄວາມສັນຕິຈຳເລີນແດ່ບ່າວຂອງພຣະອົງ ແລະ ຣໍຊູລຂອງພຣະອົງ ທ່ານມຸຮຳມັດ, ຄອບຄົວຂອງທ່ານ ແລະ ບັນດາມິດສະຫາຍຂອງທ່ານ.

ທ່ານປະທານໃຫຍ່ຂອງສຳນັກງານການຄົ້ນຄວ້າວິຊາການ

ແລະ ການອອກຄໍາຕັດສິນ, ການເຜີຍແຜ່ ແລະ ການໃຫ້ຄໍາແນະນໍາ

ທ່ານເຊກຜູ້ຊົງຄຸນນະວຸດ ອັບດຸລອະຊິຊ ບິນ ອັບດຸລລໍຫ໌ ບິນ ບາຊ

ສານສະບັບທີ່ສອງ

ຜົນລະບຸນຄວາມປະເສິດຂອງການຖືສິນອົດໃນເດືອນຣໍມະດອນ ແລະ ການຢືນລະຫມາດໃນຍາມຄ່ຳຄືນ, ພ້ອມທັງຊີ້ແຈງບັນດາຂໍ້ບັນຍັດທີ່ສຳຄັນ ເຊິ່ງອາດຈະຍັງບໍ່ເປັນທີ່ຊັດເຈນສຳລັບບາງຄົນ.

ດ້ວຍພຣະນາມຂອງອັລລໍຫ໌ ຜູ້ຊົງກະລຸນາປານີ ຜູ້ຊົງເມດຕາສະເໝີ

ຈາກ ອັບດຸລອະຊີຊ ບິນ ອັບດຸລລໍຫ໌ ບິນ ບາຊ, ເຖິງບັນດາຊາວມຸສລິມທີ່ໄດ້ເຫັນສານສະບັບນີ້ ຂໍອັລລໍຫ໌ຊົງນໍາພາຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ພວກເຂົາສູ່ແນວທາງຂອງຜູ້ມີອີມານ, ແລະ ຊົງປະທານຄວາມສຳເລັດໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ພວກເຂົາໃນການສ້າງຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຊຸນນະຫ໌ ແລະ ອັລກຸຣອານດ້ວຍເຖິດ, ອາມີນ

ຂໍຄວາມສັນຕິສຸກແຫ່ງອັລລໍຮ໌, ຄວາມເມດຕາ ແລະຄວາມຈະເລີນແຫ່ງພຣະອົງ ຈົ່ງປະສົບແກ່ພວກທ່ານ.

ຫຼັງຈາກນີ້: ຄືຄຳແນະນຳໂດຍສັງເຂບທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຜົນລະບຸນຄວາມປະເສິດຂອງການຖືສິນອົດໃນເດືອນຣໍມະດອນ ແລະ ການລະຫມາດໃນຍາມຄໍ່າຄືນ, ແລະ ຜົນລະບຸນຄວາມປະເສິດຂອງການແຂ່ງຂັນກັນໃນການປະຕິບັດການງານທີ່ດີງາມໃນເດືອນດັ່ງກ່າວ, ພ້ອມດ້ວຍການຊີ້ແຈງຂໍ້ບັນຍັດທີ່ສຳຄັນ ເຊິ່ງອາດຈະຍັງບໍ່ເປັນທີ່ແຈ່ມແຈ້ງແກ່ບາງຄົນ.

ມີການຢືນຢັນຈາກທ່ານຣໍ່ຊູລຂອງອັລລໍຮ໌ ﷺ ວ່າທ່ານໄດ້ແຈ້ງຂ່າວດີແກ່ບັນດາສໍຫາບະຫ໌ຂອງເພິ່ນກ່ຽວກັບການມາເຖິງຂອງເດືອນຣໍມາດອນ, ແລະ ທ່ານ ຊໍລລັລລໍຮຸ ອະໄລຮິ ວະສັລລັມ ໄດ້ບອກແກ່ພວກເຂົາວ່າມັນເປັນເດືອນທີ່ບັນດາປະຕູແຫ່ງຄວາມເມດຕາ ແລະ ບັນດາປະຕູຂອງສະຫວັນຖືກເປີດ, ແລະ ບັນດາປະຕູຂອງນະລົກກໍຖືກປິດ, ແລະ ບັນດາໄຊຕອນກໍຖືກລ່າມໂສ້, ແລະ ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຮອດຄືນທໍາອິດຂອງເດືອນຣໍມະດອນ ປະຕູທັ້ງຫລາຍຂອງສວນສະຫວັນຈະຖືກເປີດອອກ ໂດຍຈະບໍ່ມີປະຕູໃດຖືກປິດ, ແລະປະຕູທັ້ງຫລາຍຂອງນະຮົກຈະຖືກປິດລົງ ໂດຍຈະບໍ່ມີປະຕູໃດຖືກເປີດ, ແລະບັນດາໄຊຕອນຈະຖືກລ່າມໂຊ້, ແລະຈະມີສຽງຮຽກຮ້ອງວ່າ: ໂອ້ ຜູ້ສະແຫວງຫາຄວາມດີເອີຍ ຈົ່ງມຸ່ງໜ້າເຂົ້າມາເຖີດ, ແລະ ໂອ້ ຜູ້ສະແຫວງຫາຄວາມຊົ່ວເອີຍ ຈົ່ງຢຸດຢັ້ງເຖີດ. ແລະ ສຳລັບອັລລໍຫ໌ນັ້ນ ພຣະອົງຈະຊົງປົດປ່ອຍ (ບ່າວຂອງພຣະອົງ) ຈາກໄຟນະຮົກ, ແລະສິ່ງດັ່ງກ່າວນັ້ນຈະເກີດຂື້ນໃນທຸກໆຄືນ» [1]. [1] ບັນທຶກໂດຍທ່ານຕິຣມີຊີ, ເລກທີ (682), ແລະ ທີ່ອິບນຸມາຈະຫ໌ ເລກທີ (1642).

ທ່ານນະບີມຸຮຳມັດ ຊັລລັລລໍຮຸ ອະໄລຮິ ວະສັລລຳ ຢັງໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ: «ເດືອນຣໍມະດອນໄດ້ມາເຖິງພວກທ່ານແລ້ວ, ເປັນເດືອນແຫ່ງຄວາມບາຣໍ່ກະຫ໌ (ຄວາມສິຣິມຸງຄຸນ), ເຊິ່ງອັລລໍຫ໌ຈະຊົງປົກຄຸມພວກທ່ານໃນເດືອນນີ້: ໂດຍຈະຊົງປະທານຄວາມເມດຕາລົງມາ, ລົບລ້າງບັນດາຄວາມຜິດບາບ, ແລະ ຕອບຮັບຄຳຂໍພອນ (ດຸອາ). ອັລລໍຫ໌ຈະຊົງເບິ່ງການແຂ່ງຂັນກັນເຮັດຄວາມດີຂອງພວກທ່ານໃນເດືອນນີ້ ແລ້ວພຣະອົງກໍຈະຊົງກ່າວຍ້ອງຍໍພວກທ່ານຕໍ່ບັນດາມະລາອີກະຕ໌ຂອງພຣະອົງ; ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງສະແດງຄວາມດີງາມຈາກຕົວຂອງພວກທ່ານໃຫ້ອັລລໍຫ໌ໄດ້ເຫັນເຖີດ; ເພາະແທ້ຈິງແລ້ວ ຜູ້ທີ່ໂຊກຮ້າຍນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາຂອງອັລລໍຫ໌ໃນເດືອນນີ້ » [2]. [2] ບັນທຶກໂດຍ ທ່ານອັດ-ເຕາະບະຣໍນີ ໃນໜັງສືມຸສນັດຂອງເພິ່ນ ເລກທີ (2238).

ແລະ ທ່ານນະບີ (ຊລ) ໄດ້ກ່າວວ່າ : «ຜູ້ໃດທີ່ຖືສິນອົດໃນເດືອນຣໍມະດອນ ດ້ວຍຄວາມສັດທາ ແລະ ມຸ່ງຫວັງຜົນລະບຸນຢ່າງແນ່ວແນ່, ອັລລໍຫ໌ຈະຊົງລົບລ້າງບາບຂອງລາວທີ່ຜ່ານມາທັ້ງໝົດ, ແລະ ຜູ້ໃດທີ່ດຳລົງການລະຫມາດໃນຍາມຄ່ຳຄືນຂອງເດືອນຣໍມະດອນ ດ້ວຍຄວາມສັດທາ ແລະ ມຸ່ງຫວັງຜົນລະບຸນຢ່າງແນ່ວແນ່, ອັລລໍຫ໌ຈະຊົງລົບລ້າງບາບຂອງລາວທີ່ຜ່ານມາທັ້ງໝົດ, ແລະ ຜູ້ໃດທີ່ດຳລົງການລະຫມາດໃນຄືນໄລລະຕຸລກັອດຣ໌ ດ້ວຍຄວາມສັດທາ ແລະ ມຸ່ງຫວັງຜົນລະບຸນຢ່າງແນ່ວແນ່, ອັລລໍຫ໌ຈະຊົງລົບລ້າງບາບຂອງລາວທີ່ຜ່ານມາທັ້ງໝົດ» [3]. [3] ບັນທຶກໂດຍ ອັລບຸກຄໍຣີ, ເລກທີ່ (2014) ແລະ ມຸສລິມ, ເລກທີ່ (760).

ທ່ານນະບີມຸຮຳມັດ ຊັລລັລລໍຮຸ ອະໄລຮິ ວະສັລລຳ ຢັງໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ: « ອັລລໍຫ໌ ໄດ້ຊົງດຳລັດວ່າ: ທຸກການງານຂອງລູກຫຼານອາດຳຈະຖືກຕອບແທນເພີ່ມພູນ, ຄວາມດີໜຶ່ງຢ່າງຈະຖືກຕອບແທນເປັນສິບເທົ່າຈົນເຖິງເຈັດຮ້ອຍເທົ່າ, ຍົກເວັ້ນການຖືສິນອົດ, ເພາະແທ້ຈິງມັນເປັນຂອງຂ້າ ແລະ ຂ້າເອງຈະເປັນຜູ້ຕອບແທນມັນ; ລາວໄດ້ລະຖິ້ມຄວາມໄຄ່, ອາຫານ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມຂອງລາວ ເພື່ອຂ້າ. ສຳລັບຜູ້ທີ່ຖືສິນອົດມີຄວາມປິຕິຍິນດີສອງຢ່າງຄື: ຄວາມປິຕິຍິນດີເມື່ອລາວລະສິນອົດ, ແລະ ຄວາມປິຕິຍິນດີເມື່ອລາວພົບກັບພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງລາວ. ແລະ ແທ້ຈິງກິ່ນປາກຂອງຜູ້ທີ່ຖືສິນອົດນັ້ນ ຫອມຍິ່ງກວ່າທີ່ອັລລໍຫ໌ ຍິ່ງກວ່າກິ່ນຫອມຂອງຊະມົດຊຽງ » [4]. [4] ບັນທຶກໂດຍ ທ່ານອິບນຸມາຈະຫ໌ ເລກທີ (1638).

ແລະ ມີຮະດິຊຫຼວງຫຼາຍທີ່ໄດ້ກ່າວເຖິງຄວາມປະເສີດຂອງການຖືສິນອົດໃນເດືອນຣໍມະດອນ ແລະ ການຢືນລະຫມາດຂອງມັນ, ແລະ ຄວາມປະເສີດຂອງການຖືສິນອົດໂດຍທົ່ວໄປ.

ດັ່ງນັ້ນ, ຜູ້ສັດທາຄວນສວຍໂອກາດນີ້, ນັ້ນຄື: ສິ່ງທີ່ອັລລໍຫ໌ໄດ້ປະທານໃຫ້ແກ່ລາວທີ່ໄດ້ມີຊີວິດພົບພໍ້ເດືອນຣໍມະດອນ; ລາວຈຶ່ງຄວນຮີບຮ້ອນໄປສູ່ການເຊື່ອຟັງ, ລະວັງຈາກຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ແລະ ພະຍາຍາມຢ່າງເຕັມທີ່ໃນການປະຕິບັດສິ່ງທີ່ອັລລໍຫ໌ໄດ້ກຳໜົດໃຫ້ແກ່ລາວ, ໂດຍສະເພາະຢ່າງຍິ່ງການລະຫມາດ 5 ເວລາ; ເພາະມັນຄືເສົາຄ້ຳຂອງອິດສະລາມ, ແລະ ມັນຄືຂໍ້ບັງຄັບທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດຫຼັງຈາກການປະຕິຍານຕົນທັງສອງ, ສະນັ້ນ, ຈຶ່ງເປັນໜ້າທີ່ບັງຄັບເໜືອມຸສລິມທຸກຄົນທັງຊາຍແລະຍິງທີ່ຈະຕ້ອງຮັກສາ ແລະ ປະຕິບັດມັນໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມເວລາດ້ວຍຄວາມຖ່ອມຕົນແລະຄວາມສະຫງົບ.

ແລະ ຫນຶ່ງໃນຂໍ້ບັງຄັບອັນສໍາຄັນທີ່ສຸດສໍາລັບຜູ້ຊາຍ ຄືການລະຫມາດຈະມາອະຫ໌ໃນບັນດາບ້ານຂອງອັລລໍຮ໌ ທີ່ອັລລໍຫ໌ຊົງອະນຸຍາດໃຫ້ຖືກຍົກໃຫ້ສູງສົ່ງ ແລະ ພຣະນາມຂອງພຣະອົງຖືກກ່າວລຳລຶກໃນນັ້ນ ດັ່ງທີ່ພຣະອົງຊົງກ່າວວ່າ: ຄວາມວ່າ: (ແລະ ພວກເຈົ້າຈົ່ງດຳລົງໄວ້ເຊິ່ງການລະຫມາດ ແລະ ຈ່າຍຊະກາດ ແລະຈົ່ງກົ້ມຣູກົວະຮ່ວມກັບບັນດາຜູ້ກົ້ມຣູກົວະ) [ອັລ-ບະກໍ່ເຣາະຫ໌: 43], ແລະ ພຣະຜູ້ຊົງສູ່ງສົງໄດ້ຕຣັດວ່າ: (ພວກເຈົ້າຈົ່ງຮັກສາບັນດາການລະຫມາດ ແລະ ການລະຫມາດອັນກາງ, ແລະ ພວກເຈົ້າຈົ່ງຢືນເພື່ອອັລລໍຫ໌ ໂດຍເປັນຜູ້ທີ່ນອບນ້ອມ) [ອັລ-ບະກໍ່ເຣາະຫ໌: 238], ແລະ ພຣະອົງຕຣັດວ່າ: (ແນ່ນອນບັນດາຜູ້ສັດທາ ໄດ້ປະສົບຄວາມສຳເລັດແລ້ວ ) ( ບັນດາຜູ້ທີ່ພວກເຂົາເປັນຜູ້ນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນໃນເວລາລະຫມາດຂອງພວກເຂົາ) [ສຸເຣາະຫ໌ ອັລ-ມຸມີນູນ : 1-2] ແລະ ກ່າວຕໍ່ອີກວ່າ: ( ແລະ ບັນດາຜູ້ທີ່ພວກເຂົາຮັກສາການລະຫມາດທັງຫຼາຍຂອງພວກເຂົາ, ຊົນເຫລົ່ານັ້ນ ພວກເຂົາຄືຜູ້ສືບທອດ, ບັນດາຜູ້ທີ່ຈະໄດ້ຮັບສວນສະຫວັນຟິຣດາວສ໌ເປັນມໍລະດົກ, ພວກເຂົາຈະເປັນຜູ້ພຳນັກຢູ່ໃນນັ້ນຕະຫຼອດການ) [ສຸເຣາະຫ໌ ອັລ-ມຸມີນູນ : 9-11], ທ່ານ​ນະ​ບີ ﷺ ໄດ້​ກ່າວ​ວ່າ: « ພັນທະສັນຍາລະຫວ່າງເຮົາກັບພວກເຂົາຄືການລະຫມາດ ດັງນັ່ນໃຜທີ່ຖິ້ມການລະຫມາດ ລາວໄດ້ຕົກສາສະໜາແລ້ວ» [5]. [5] ບັນທຶກໂດຍ ທ່ານຕິຣມີຊີ ເລກທີ (2621), ແລະ ທີ່ອິບນຸມາຈະຫ໌ ເລກທີ (1079).

ແລະ ຂໍ້ບັງຄັບທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຖັດຈາກການລະຫມາດ ຄືການຈ່າຍຊະກາດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ: (ເເລະ ພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຖືກບັນຊາໃຫ້ກະທຳອື່ນໃດ ນອກຈາກເພື່ອເຄົາລົບພັກດີຕໍ່ອັລລໍຫ໌ ເປັນຜູ້ມີເຈດຕະນາບໍລິສຸດໃນການພັກດີຕໍ່ພຣະອົງ ເປັນຜູ້ຢູ່ໃນເເນວທາງທີ່ທ່ຽງກົງ ເເລະ ດຳລົງການລະຫມາດ ແລະ ຈ່າຍຊະກາດ ເເລະ ນັ້ນຄືສາສະໜາອັນທ່ຽງທຳ) [ສຸເຣາະຫ໌ ອັລໄບຍິນະຫ໌ : 5], ແລະ ພຣະຜູ້ຊົງສູ່ງສົງໄດ້ຕຣັດວ່າ: ຄວາມວ່າ: (ແລະພວກເຈົ້າຈົ່ງດຳລົງໄວ້ເຊິ່ງການລະຫມາດ ແລະ ຈ່າຍຊະກາດ ແລະ ຈົ່ງເຊື່ອຟັງປະຕິບັດຕາມຣໍຊູລເຖິດ ເພື່ອວ່າພວກເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາ) [ອັນ-ນູຣ: 56].

ອັລກຸຣອານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະ ຊຸນນະຫ໌ຂອງທ່ານນະບີອັນມີກຽດ ໄດ້ຊີ້ແຈ້ງໄວ້ວ່າ ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ບໍ່ໄດ້ຈ່າຍຊະກາດໃນຊັບສິນຂອງຕົນ, ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກລົງໂທດດ້ວຍກັບຊັບສິນນັ້ນໃນວັນກິຢາມະຫ໌.

ແລະ ສິ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຫຼັງຈາກການລະຫມາດ ແລະ ການຈ່າຍຊະກາດກໍຄື ການຖືສິນອົດໃນເດືອນຣໍມະດອນ, ເຊິ່ງເປັນຫນຶ່ງໃນຫລັກ 5 ປະການຂອງອິດສະລາມ ທີ່ຖືກກ່າວໄວ້ໃນຄຳກ່າວຂອງທ່ານນະບີ (ຂໍຄວາມສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແຕ່ທ່ານ) ວ່າ: «ຮາກຖານຂອງອິສລາມຕັ້ງຢູ່ເທິງ ຫ້າ ປະການ: ການປະຕິຍານວ່າ ບໍ່ມີພຣະເຈົ້າອື່ນໃດນອກຈາກອັລລໍຫ໌ ແລະ ມຸຮຳມັດເປັນສາສະນະທູດຂອງອັລລໍຫ໌, ດຳລົງໄວ້ເຊິ່ງການລະຫມາດ, ການຈ່າຍຊະກາດ, ການຖືສິນອົດໃນເດືອນຣໍມະດອນ, ແລະ ການປະກອບພິທິຮັຈ» [6]. [6] ບັນທຶກໂດຍ ອັລບຸກຄໍຣີ, ເລກທີ່ (8) ແລະ ມຸສລິມ, ເລກທີ່ (16).

ແລະ ເປັນສິ່ງຈຳເປັນສຳລັບມຸສລິມທີ່ຈະຕ້ອງປົກປ້ອງການຖືສິນອົດ ແລະ ການລະຫມາດໃນຍາມຄ່ຳຄືນຂອງຕົນ ຈາກຄຳເວົ້າ ແລະ ການກະທຳທີ່ອັລລໍຫ໌ໄດ້ຊົງຫ້າມ; ເພາະວ່າຈຸດປະສົງຂອງການຖືສິນອົດນັ້ນຄື ການເຊື່ອຟັງຕໍ່ອັລລໍຫ໌ ສຸບຫະນາຮູ ວະຕະອາລາ ແລະ ການໃຫ້ກຽດຕໍ່ຂໍ້ຫ້າມຕ່າງໆ ຂອງພຣະອົງ, ການຕໍ່ສູ້ກັບຈິດໃຈຕົນເອງໃນການຝືນຕໍ່ອາລົມໃຝ່ຕໍ່າເພື່ອເຊື່ອຟັງຕໍ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງມັນ, ແລະ ເປັນການຝຶກຝົນຕົນເອງໃຫ້ມີຄວາມອົດທົນຕໍ່ສິ່ງທີ່ອັລລໍຫ໌ໄດ້ຊົງຫ້າມ, ແລະ ຈຸດປະສົງນັ້ນບໍ່ແມ່ນພຽງແຕ່ການລະເວັ້ນຈາກການກິນ-ການດື່ມ ແລະ ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ບວດເສຍເທົ່ານັ້ນ; ດ້ວຍເຫດນີ້ ຈຶ່ງມີລາຍງານທີ່ຖືກຕ້ອງຈາກທ່ານຣໍຊູລຂອງອັລລໍຫ໌ ﷺ ເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ: «ການຖືສິນອົດແມ່ນໂລ້ກຳບັງ, ສະນັ້ນ ໃນວັນທີ່ພວກທ່ານຄົນໃດຄົນໜຶ່ງຖືສິນອົດ, ກໍຢ່າໄດ້ເວົ້າຈາຫຍາບຄາຍ ແລະ ຢ່າໄດ້ສົ່ງສຽງດັງ, ຫາກມີຄົນໃດຄົນໜຶ່ງມາເວົ້າຮ້າຍບໍ່ດີ ຫຼື ຕໍ່ສູ້ລາວ, ກໍຈົ່ງກ່າວວ່າ: "ແທ້ຈິງ ຂ້ອຍຖືສິນອົດ" » [7], ແລະ ໄດ້ມີການຢັ້ງຢືນຈາກທ່ານນະບີ ﷺ ວ່າ: «ຜູ້ໃດທີ່ບໍ່ລະເວັ້ນຈາກການເວົ້າຄວາມເທັດ, ການກະທຳຕາມຄຳເວົ້າເທັດ ແລະ ຄວາມໂງ່ຈ້າແລ້ວ, ອັລລໍຫ໌ກໍບໍ່ຊົງຕ້ອງການໃຫ້ລາວລະເວັ້ນຈາກອາຫານ ແລະ ເຄື່ອງດື່ມຂອງລາວ» [8]. ຈາກບັນດາຫຼັກຖານເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ຫຼັກຖານອື່ນໆ ຈຶ່ງເປັນທີ່ຮູ້ກັນວ່າ ວາຈິບຂອງຜູ້ທີ່ຖືສິນອົດຄື ການລະວັງຕົນຈາກທຸກສິ່ງທີ່ອັລລໍຫ໌ຊົງຫ້າມ ແລະ ການດຳລົງຮັກສາທຸກສິ່ງທີ່ອັລລໍຫ໌ຊົງບັນຍັດເປັນວາຈິບ, ແລະດ້ວຍການປະຕິບັດເຊັ່ນນັ້ນ ຈຶ່ງເປັນທີ່ມຸ່ງຫວັງໄດ້ວ່າລາວຈະໄດ້ຮັບການອະໄພຍະໂທດ, ການປົດປ່ອຍຈາກໄຟນະຮົກ, ແລະ ການຕອບຮັບການຖືສິນອົດ ແລະ ການກິຢາມ. [7] ບັນທຶກໂດຍ ອັລບຸກຄໍຣີ, ເລກທີ່ (1904) ແລະ ອັນນະຊາອີ, ເລກທີ່ (2537). [8] ບັນທຶກໂດຍ ອັລບຸກຄໍຣີ, ເລກທີ່ (1804) ແລະ ອະບີ ດາວູດ, ເລກທີ່ (2362).

ແລະ ຍັງມີບາງເລື່ອງທີ່ອາດຈະຊັບຊ້ອນສຳລັບບາງຄົນ:

ໜຶ່ງໃນນັ້ນກໍ່ຄື: ສິ່ງທີ່ເປັນວາຈິບສຳລັບຊາວມຸດສະລິມແມ່ນການຖືສິນອົດດ້ວຍຄວາມສັດທາ ແລະ ມຸ່ງຫວັງຜົນລະບຸນຢ່າງແນ່ວແນ່, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອການໂອ້ອວດ, ເພື່ອຊື່ສຽງ, ຫຼື ການເຮັດຕາມຄົນອື່ນ, ຫຼື ປະຕິບັດຕາມຄອບຄົວ ແລະ ຄົນໃນບ້ານເມືອງຂອງຕົນ. ແຕ່ສິ່ງທີ່ຈຳເປັນສຳລັບລາວກໍ່ຄື ເຫດຜົນໃນການຖືສິນອົດນັ້ນຕ້ອງແມ່ນຄວາມສັດທາຂອງລາວທີ່ເຊື່ອໝັ້ນວ່າອັລລໍຫ໌ໄດ້ຊົງກຳນົດສິ່ງນັ້ນເປັນຂໍ້ບັງຄັບໃຫ້ແກ່ລາວ, ແລະ ການມຸ່ງຫວັງຜົນລະບຸນຈາກພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງລາວໃນການກະທຳນັ້ນ. ເຊັ່ນດຽວກັນນີ້, ການຢືນລະຫມາດໃນຍາມຄ່ຳຄືນຂອງເດືອນຣໍມະດອນ ຊາວມຸດສະລິມກໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງປະຕິບັດມັນດ້ວຍຄວາມສັດທາ ແລະ ມຸ່ງຫວັງຜົນລະບຸນຢ່າງແນ່ວແນ່, ບໍ່ແມ່ນເພື່ອເຫດຜົນອື່ນໃດ; ດ້ວຍເຫດນີ້ ທ່ານນະບີ ຊລ.ຂໍຄວາມສັນຕິສຸກຈົ່ງມີແຕ່ທ່ານ ຈຶ່ງໄດ້ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດທີ່ຖືສິນອົດໃນເດືອນຣໍມະດອນ ດ້ວຍຄວາມສັດທາ ແລະ ມຸ່ງຫວັງຜົນລະບຸນຢ່າງແນ່ວແນ່; ອັລລໍຫ໌ຈະຊົງລົບລ້າງບາບຂອງລາວທີ່ຜ່ານມາທັ້ງໝົດ, ແລະ ຜູ້ໃດທີ່ລະຫມາດຍາມຄ່ຳຄືນໃນເດືອນຣໍມະດອນ ດ້ວຍຄວາມສັດທາ ແລະ ມຸ່ງຫວັງຜົນລະບຸນຢ່າງແນ່ວແນ່; ອັລລໍຫ໌ຈະຊົງລົບລ້າງບາບຂອງລາວທີ່ຜ່ານມາທັ້ງໝົດ, ແລະ ຜູ້ໃດທີ່ລະຫມາດໃນຄືນໄລລະຕຸລກອດຣ໌ ດ້ວຍຄວາມສັດທາ ແລະ ມຸ່ງຫວັງຜົນລະບຸນຢ່າງແນ່ວແນ່; ອັລລໍຫ໌ຈະຊົງລົບລ້າງບາບຂອງລາວທີ່ຜ່ານມາທັ້ງໝົດ» [9]. [9] ບັນທຶກໂດຍ ອັລບຸກຄໍຣີ, ເລກທີ່ (2014) ແລະ ມຸສລິມ, ເລກທີ່ (760).

ແລະ ໃນບັນດາເລື່ອງທີ່ຂໍ້ຕັດສິນຂອງມັນອາດບໍ່ຊັດເຈນສຳລັບບາງຄົນຄື: ສິ່ງທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນກັບຜູ້ຖືສິນອົດ ເຊັ່ນ ມີບາດແຜ, ຫຼື ເລືອດດັງໄຫຼ, ຫຼື ຮ້າກ, ຫຼື ການກືນນ້ຳ ຫຼື ນ້ຳມັນເຂົ້າໄປໃນລຳຄໍໂດຍບໍ່ໄດ້ຕັ້ງໃຈ, ເຊິ່ງທຸກໆເລື່ອງເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ເຮັດໃຫ້ການຖືສິນອົດເສຍ, ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ຕັ້ງໃຈເຮັດໃຫ້ຮ້າກ ການຖືສິນອົດຂອງລາວກໍເສຍໄປ; ເນື່ອງຈາກຄຳກ່າວຂອງທ່່ານນະບີ: «ຜູ້ໃດທີ່ອາຈຽນອອກມາໂດຍບໍ່ເຈດຕະນາ ກໍບໍ່ຕ້ອງຊົດໃຊ້, ແລະຜູ້ໃດທີ່ຕັ້ງໃຈອາຈຽນ ກໍ່ຈົ່ງຊົດໃຊ້» [10]. [10] ບັນທຶກໂດຍ ອັດຕິຣມີຊີ, ເລກທີ່ (720), ແລະ ອິບນຸມາຈະຫ໌, ເລກທີ່ (1676).

ແລະ ຫນຶ່ງໃນກໍລະນີດັ່ງກ່າວຄື: ການທີ່ຜູ້ຖືສິນອົດເລື່ອນການອາບນ້ຳຍົກຫະດັຊຈາກສະພາບຈຸນຸບອອກໄປຈົນຫຼັງຈາກຮຸ່ງເຊົ້າ, ແລະ ການທີ່ແມ່ຍິງບາງຄົນເລື່ອນການອາບນ້ຳຊຳລະຮ່າງກາຍຫຼັງຈາກຫມົດປະຈຳເດືອນ ຫຼື ຫມົດເລືອດຫຼັງຄອດລູກອອກໄປຈົນຫຼັງຈາກຮຸ່ງເຊົ້າ ຫາກນາງເຫັນວ່າຕົນເອງສະອາດກ່ອນຮຸ່ງເຊົ້າແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນ ຈຳເປັນ (ວາຈິບ) ທີ່ນາງຈະຕ້ອງຖືສິນອົດ, ແລະ ບໍ່ມີຂໍ້ຫ້າມໃນການທີ່ນາງຈະເລື່ອນການອາບນ້ຳຊຳລະຮ່າງກາຍອອກໄປຈົນຫຼັງຈາກຮຸ່ງເຊົ້າ, ແຕ່ບໍ່ເປັນທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ນາງເລື່ອນມັນອອກໄປຈົນເຖິງເວລາຕາເວັນຂຶ້ນ, ແທ້ຈິງແລ້ວ ຈຳເປັນ (ວາຈິບ) ທີ່ນາງຈະຕ້ອງອາບນ້ຳຊຳລະຮ່າງກາຍ ແລະ ລະຫມາດຟາຈັຣກ່ອນຕາເວັນຂຶ້ນ. ເຊັ່ນດຽວກັນ, ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນສະພາບຈຸນຸບຈະຕ້ອງບໍ່ເລື່ອນການອາບນ້ຳຊຳລະຮ່າງກາຍຈົນກວ່າຈະຫຼັງຈາກຕາເວັນຂຶ້ນ, ແຕ່ທວ່າຈຳເປັນ (ວາຈິບ) ທີ່ລາວຈະຕ້ອງອາບນ້ຳ ແລະ ລະຫມາດຟາຈັຣກ່ອນຕາເວັນຂຶ້ນ, ແລະ ຈຳເປັນ (ວາຈິບ) ທີ່ຜູ້ຊາຍຈະຕ້ອງຟ້າວຟັ່ງປະຕິບັດ ເພື່ອທີ່ຈະໄດ້ທັນລະຫມາດຟາຈັຣຮ່ວມກັບຍະມະອັດ.

ແລະ ໃນບັນດາສິ່ງທີ່ບໍ່ເຮັດໃຫ້ການຖືສິນອົດເປັນໂມຄະນັ້ນມີ: ການກວດວິເຄາະເລືອດ, ແລະ ການສັກຢາທີ່ບໍ່ໄດ້ມີຈຸດປະສົງເພື່ອການບຳລຸງຮ່າງກາຍ, ແຕ່ການເລື່ອນສິ່ງດັ່ງກ່າວອອກໄປຈົນເຖິງຕອນກາງຄືນນັ້ນ ຍ່ອມເປັນສິ່ງທີ່ດີກວ່າ ແລະ ຮອບຄອບກວ່າ ຖ້າຫາກສາມາດກະທຳໄດ້; ຕາມຄຳກ່າວຂອງພຣະສາສະດາ ﷺ ທີ່ວ່າ: “ຈົ່ງລະຖິ້ມສິ່ງທີ່ເຈົ້າສົງໄສ ໄປສູ່ສິ່ງທີ່ເຈົ້າບໍ່ສົງໄສໝັ່ນໃຈ” [11]. [11] ບັນທຶກໂດຍທ່ານຕິຣມີຊີ, ເລກທີ (2518).

ດັ່ງທີທ່ານນະບີ ຊໍລລັລລໍຮຸ ອະໄລຮິ ວະສັລລຳ ໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ: «ຜູ້ໃດທີ່ຫຼີກລ່ຽງຈາກບັນດາສິ່ງທີ່ຄຸມເຄືອ ເຂົາຜູ້ນັ້ນກໍໄດ້ຊໍາລະສາສະຫນາ ແລະ ກຽດສັກສີຂອງຕົນໃຫ້ບໍລິສຸດແລ້ວ» [12]. [12] ບັນທຶກໂດຍ ອັລບຸກຄໍຣີ, ເລກທີ່ (52) ແລະ ມຸສລິມ, ເລກທີ່ (1599).

ໜຶ່ງໃນບັນຫາທີ່ບາງຄົນຍັງບໍ່ເຂົ້າໃຈຂໍ້ຕັດສິນຂອງມັນກໍຄື: ການຂາດການສະຫງົບນີ່ງໃນການລະຫມາດ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນການລະຫມາດຟັຣດູ (ບັງຄັບ) ຫຼື ນາຟີລະຮ໌ (ສົ່ງເສີມ). ເຊິ່ງມີຫຼັກຖານຈາກຫະດີດທີ່ຖືກຕ້ອງຈາກທ່ານນະບີ ຊໍລັລລໍຮ໌ຮຸ ອະໄລຮິ ວະສັລລັມ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການສະຫງົບນີ່ງແມ່ນຫຼັກການພື້ນຖານ (ຣູກົ່ນ) ຫນຶ່ງຂອງການລະຫມາດ ເຊິ່ງການລະຫມາດຈະບໍ່ຖືກຕ້ອງສົມບູນຫາກປາສະຈາກມັນ. ການສະຫງົບນີ່ງຄືການຢຸດນິ່ງໃນການລະຫມາດ, ການມີຄວາມຢຳເກງໃນນັ້ນ ແລະ ບໍ່ຮີບຮ້ອນ ຈົນກວ່າທຸກຂໍ້ຕໍ່ຈະກັບຄືນສູ່ທີ່ເດີມຂອງມັນ. ຄົນຈຳນວນຫຼາຍລະຫມາດຕະຮໍວີຫ໌ໃນເດືອນລໍມະດອນ ດ້ວຍການລະຫມາດທີ່ພວກເຂົາບໍ່ເຂົ້າໃຈ ແລະ ບໍ່ມີການສະຫງົບນີ່ງໃນນັ້ນ, ແຕ່ພວກເຂົາເຮັດມັນຢ່າງຮີບຮ້ອນ. ການລະຫມາດໃນລັກສະນະນີ້ແມ່ນເປັນໂມຂະ (ບໍ່ຖືກຕອບຮັບ), ແລະ ຜູ້ທີ່ກະທຳມັນຈະໄດ້ຮັບບາບ ແລະ ບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນບຸນ.

ແລະ ໃນບັນດາເລື່ອງທີ່ບາງຄົນອາດຈະເຂົ້າໃຈຂໍ້ຕັດສິນຄາດເຄື່ອນນັ້ນກໍຄື: ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບາງຄົນທີ່ວ່າ ການລະຫມາດອັດ-ຕະຣໍວີຮ໌ ບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ຫຼຸດລົງຈາກຊາວຣໍກະອັດ, ແລະ ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງບາງຄົນທີ່ວ່າ ບໍ່ອະນຸຍາດໃຫ້ເພີ່ມເກີນກວ່າສິບເອັດຣໍກະອັດ ຫຼື ສິບສາມຣໍກະອັດ. ເຊິ່ງທັງໝົດນີ້ເປັນຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ, ແທ້ຈິງແລ້ວມັນເປັນຄວາມຜິດພາດທີ່ຂັດກັບຫຼັກຖານ.

ບັນດາຫະດີສທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ຈາກທ່ານລໍຊູລຂອງອັລລໍຫ໌ ຊັລລັລລໍຫຸ ອະໄລຮິ ວະສັລລັມ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ການລະຫມາດໃນຍາມຄ່ຳຄືນນັ້ນມີຄວາມກ້ວາງຂວາງ ໂດຍບໍ່ມີຂອບເຂດທີ່ຈຳກັດໄວ້ຕາຍໂຕ, ແຕ່ມີຫຼັກຖານຢືນຢັນຈາກເພິ່ນ ຊັລລັລລໍຫຸ ອະໄລຮິ ວະສັລລັມ ວ່າເພິ່ນເຄີຍລະຫມາດໃນຍາມຄ່ຳຄືນ 11 ຣໍກະອັດ, ແລະ ບາງຄັ້ງກໍລະຫມາດ 13 ຣໍກະອັດ, ແລະ ບາງຄັ້ງກໍລະຫມາດໜ້ອຍກວ່ານັ້ນ ທັງໃນເດືອນຣໍມະດອນ ແລະ ນອກເດືອນຣໍມະດອນ, ແລະ ເມື່ອເພິ່ນຖືກຖາມກ່ຽວກັບການລະຫມາດໃນຍາມຄ່ຳຄືນ, ເພິ່ນໄດ້ກ່າວວ່າ: « ເທື່ອລະສອງຣໍກະອັດ, ຖ້າຫາກພວກທ່ານຄົນໃດຢ້ານວ່າຈະເຂົ້າສູ່ຍາມເຊົ້າ, ກໍ່ຈົ່ງລະຫມາດຫນຶ່ງຣໍກະອັດ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ການລະຫມາດທີ່ໄດ້ຜ່ານມາເປັນວິຕິຣ » [13]. ລາຍງານໂດຍທ່ານບຸກຄໍຣີ ແລະ ທ່ານມຸສລິມ. [13] ບັນທຶກໂດຍ ອັລບຸກຄໍຣີ, ເລກທີ່ (946) ແລະ ມຸສລິມ, ເລກທີ່ (749).

ແລະ ບໍ່ໄດ້ມີການກຳນົດຈຳນວນຣໍກະອັດທີ່ແນ່ນອນ, ທັງໃນເດືອນຣໍມະດອນ ແລະ ໃນເວລາອື່ນໆ. ດ້ວຍເຫດນີ້ ເຫຼົ່າຊໍຮາບະຫ໌ ໃນສະໄຫມຂອງ ທ່ານ ອຸມັຣ ຣໍດິຍັລລໍຮຸ ອັນຮຸ ຈຶ່ງໄດ້ລະຫມາດໃນບາງຄັ້ງ 23 ຣໍກະອັດ ແລະ ໃນບາງຄັ້ງກໍ 11 ຣໍກະອັດ, ທັງໝົດນັ້ນລ້ວນແຕ່ໄດ້ຮັບການຢືນຢັນຈາກທ່ານ ອຸມັຣ ຣໍດິຍັລລໍຮຸ ອັນຮຸ ແລະ ຈາກເຫຼົ່າຊໍຮາບະຫ໌ ໃນສະໄຫມຂອງເພິ່ນ.

ແລະ ຊາວສະລັຟບາງທ່ານໄດ້ລະຫມາດໃນເດືອນຣໍມະດອນ ສາມສິບຫົກຣໍກະອັດ, ແລະ ລະຫມາດວິເຕັຣສາມຣໍກະອັດ, ແລະ ບາງທ່ານກໍໄດ້ລະຫມາດ ສີ່ສິບເອັດຣໍກະອັດ, ທ່ານ ໄຊຄ໌ ອັລ-ອິສລາມ ອິບນຸ ໄຕມິຍະຫ໌ ແລະ ບັນດານັກວິຊາການທ່ານອື່ນໆ ໄດ້ກ່າວເຖິງເລື່ອງດັ່ງກ່າວກ່ຽວກັບພວກເພິ່ນ, ດັ່ງທີ່ເພິ່ນ ເຣາະຫິມະຮຸລລໍຫ໌ ໄດ້ກ່າວວ່າເລື່ອງດັ່ງກ່າວນີ້ແມ່ນເປັນເລື່ອງທີ່ກວ້າງຂວາງ, ແລະ ເພິ່ນຍັງໄດ້ກ່າວອີກວ່າ ສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດສຳລັບຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ການອ່ານ, ການຣູກົວະ ແລະ ການສູຢູດຍາວຂຶ້ນ ແມ່ນໃຫ້ຫຼຸດຈຳນວນຣໍກະອັດລົງ, ແລະ ຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ການອ່ານ, ການຣູກົວະ ແລະ ການສູຢູດສັ້ນລົງ ກໍໃຫ້ເພີ່ມຈຳນວນຣໍກະອັດຂຶ້ນ ນີ້ຄືຄວາມໝາຍໃນຄຳກ່າວຂອງເພິ່ນ ເຣາະຫິມະຮຸລລໍຫ໌.

ແລະ ຜູ້ໃດທີ່ພິຈາລະນາແບບຢ່າງ (ສຸນນະຮ໌) ຂອງ ທ່ານນະບີ ຊັລລັລລໍຫຸ ອະລັຍຮິ ວະສັລລັມ ກໍຈະຮູ້ວ່າສິ່ງທີ່ປະເສີດທີ່ສຸດນັ້ນແມ່ນ ການລະຫມາດ 11 ຣໍກະອັດ ຫຼື 13 ຣໍກະອັດ ທັງໃນເດືອນຣອມະດອນ ແລະ ນອກເດືອນຣອມະດອນ; ເນື່ອງຈາກວ່າການກະທຳດັ່ງກ່າວນັ້ນສອດຄ່ອງກັບການປະຕິບັດຂອງທ່ານນະບີ ຊັລລັລລໍຫຸ ອະລັຍຮິ ວະສັລລັມ ເປັນສ່ວນໃຫຍ່, ແລະ ມັນເປັນການງ່າຍດາຍແກ່ຜູ້ທີ່ລະຫມາດ, ແລະ ໃກ້ຄຽງກັບຄວາມນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນ ແລະ ຄວາມສະຫງົບນິ່ງ. ສ່ວນຜູ້ໃດທີ່ເພີ່ມຈຳນວນຂຶ້ນກວ່ານັ້ນ ກໍບໍ່ເປັນການບາບ ແລະ ບໍ່ເປັນທີ່ຫນ້າລັງກຽດ ດັ່ງທີ່ໄດ້ກ່າວມາຂ້າງຕົ້ນ.

ແລະ ສິ່ງທີ່ປະເສີດກວ່າສຳລັບຜູ້ທີ່ລະຫມາດຮ່ວມກັບອີມ່າມໃນການລະຫມາດກິຢາມຣໍມະດອນ ຄືບໍ່ໃຫ້ອອກໄປຈົນກວ່າຈະອອກໄປພ້ອມກັບອີມ່າມ; ຍ້ອນຄຳກ່າວຂອງທ່ານນະບີ: «ແທ້ຈິງແລ້ວ ບຸກຄົນໃດກໍ່ຕາມທີ່ຢືນລະໝາດຮ່ວມກັບອິມາມຈົນກວ່າເພິ່ນຈະອອກໄປ, ອັລລໍຫ໌ຈະບັນທຶກການຢືນລະໝາດຕະຫຼອດທັ້ງຄືນໃຫ້ແກ່ລາວ» [14]. [14] ບັນທຶກໂດຍ ອັດຕິຣມີຊີ ເລກທີ່ (806), ແລະ ອະບູ ດາວູດ ເລກທີ່ (1375).

ແລະ ເປັນທີ່ສົ່ງເສີມສຳລັບມຸສລິມທຸກຄົນ ໃຫ້ພາກພຽນໃນການປະກອບອິບາດະຫ໌ປະເພດຕ່າງໆ ໃນເດືອນອັນປະເສີດນີ້ ເຊັ່ນ: ການລະຫມາດສຸນນັດ, ການອ່ານອັລກຸຣອານດ້ວຍການພິຈາລະນາ ແລະ ໄຕ່ຕອງ, ແລະ ເພີ່ມພູນການກ່າວຕັສບີຫ໌, ຕະຫ໌ລີລ, ຕະຫ໌ມີດ, ຕັກບີຣ ແລະ ການຂໍອະໄພຍະໂທດ, ການຂໍດຸອາຕາມຫລັກສາສະຫນາ, ການສັ່ງໃຊ້ໃຫ້ເຮັດຄວາມດີ ແລະ ຫ້າມປາມຈາກຄວາມຊົ່ວ, ແລະ ການເຊີນຊວນໄປສູ່ອັລລໍຫ໌, ການຊ່ວຍເຫຼືອຄົນຍາກຈົນ ແລະ ຄົນຂັດສົນ, ການພາກພຽນໃນການເຮັດຄວາມດີຕໍ່ພໍ່ແມ່, ການສານສຳພັນກັບຍາດຕິພີ່ນ້ອງ, ການໃຫ້ກຽດເພື່ອນບ້ານ, ການຢ້ຽມຢາມຄົນເຈັບປ່ວຍ, ແລະ ການປະກອບຄຸນງາມຄວາມດີປະເພດອື່ນໆ; ເນື່ອງຈາກຄຳກ່າວຂອງທ່ານ ນະບີ ຊໍລັລລໍຮ໌ຮຸ ອະໄລຮິ ວະສັລລັມ ໃນຫະດີສທີ່ກ່າວມາກ່ອນຫນ້ານີ້: «ອັລລໍຫ໌ຊົງເບິ່ງການແຂ່ງຂັນຂອງພວກເຈົ້າໃນມັນ, ແລະພຣະອົງຊົງພາກພູມໃຈໃນພວກເຈົ້າຕໍ່ບັນດາມະລາອີກະຫ໌ຂອງພຣະອົງ; ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຈົ້າຈົ່ງສະແດງຄວາມດີງາມຈາກຕົວຂອງພວກເຈົ້າເອງໃຫ້ອັລລໍຫ໌ໄດ້ເຫັນ, ເພາະແທ້ຈິງແລ້ວ ຜູ້ທີ່ອັບປະຍົດນັ້ນ ຄືຜູ້ທີ່ຖືກຫ້າມບໍ່ໃຫ້ໄດ້ຮັບຄວາມເມດຕາຂອງອັລລໍຫ໌ໃນມັນ» [15]. [15] ບັນທຶກໂດຍທ່ານອັຕ-ຕັອບຣໍນີ ໃນມຸສນັດຂອງທ່ານ, ເລກທີ (2238).

ແລະ ຈາກລາຍງານຂອງທ່ານນະບີ ຊໍລລັລລໍຮຸ ອະໄລຮິ ວະສັລລຳ ເພິ່ນໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ: «ຜູ້ໃດທີ່ກະທຳຄວາມດີຢ່າງໜຶ່ງໃນເດືອນນີ້ ກໍ່ເໝືອນກັບຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິບັດຟະຣີເດາະ (ພາກບັງຄັບ) ໜຶ່ງໃນຊ່ວງເວລາອື່ນ, ແລະຜູ້ໃດທີ່ໄດ້ປະຕິບັດຟະຣີເດາະໜຶ່ງໃນເດືອນນີ້ ກໍ່ເໝືອນກັບຜູ້ທີ່ໄດ້ປະຕິບັດເຈັດສິບຟະຣີເດາະໃນຊ່ວງເວລາອື່ນ» [16]. [16] ບັນທຶກໂດຍ ອິບນຸ ຄຸໄຊມະຫ໌ ໃນຊໍເຮັຍຂອງເພິ່ນ, ເລກທີ່ (1887).

ແລະ ດັ່ງທີທ່ານນະບີ ຊໍລລັລລໍຮຸ ອະໄລຮິ ວະສັລລຳ ໄດ້ກ່າວໄວ້ໃນຮະດິຊທີ່ຊໍເຮັຍວ່າ: «ການເຮັດອຸມເຣາະຫ໌ໃນເດືອນຣໍມະດອນ ທຽບເທົ່າກັບການເຮັດຫັຈ, ຫຼື ທ່ານໄດ້ກ່າວວ່າ: ການເຮັດຫັຈຮ່ວມກັບຂ້ອຍ» [17]. [17] ບັນທຶກໂດຍ ອັລບຸກຄໍຣີ, ເລກທີ່ (1863).

ແລະ ບັນດາຫະດິຊ ແລະ ແນວທາງທີ່ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງການສົ່ງເສີມໃຫ້ມີການແຂ່ງຂັນຊ່ວງຊີງກັນໃນການເຮັດຄວາມດີປະເພດຕ່າງໆ ໃນເດືອນອັນປະເສີດນີ້ ກໍມີຢູ່ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

ແລະ ອັລລໍຫ໌ຄືຜູ້ທີ່ຖືກວອນຂໍ, ຂໍຊົງປະທານຄວາມສຳເລັດແກ່ພວກເຮົາ ແລະ ບັນດາມຸສລິມທັງໝົດໃນທຸກສິ່ງທີ່ເປັນທີ່ພໍພຣະໄທຂອງພຣະອົງ, ແລະ ໃຫ້ຊົງຕອບຮັບການຖືສິນອົດ ແລະ ການຢືນລະຫມາດຂອງພວກເຮົາ, ຊົງປັບປຸງແກ້ໄຂສະພາບການຕ່າງໆຂອງພວກເຮົາ, ແລະ ຊົງຄຸ້ມຄອງພວກເຮົາທັງໝົດໃຫ້ພົ້ນຈາກການຫລົງທາງຂອງບົດທົດສອບທັງຫຼາຍ, ດັ່ງທີ່ພວກເຮົາວອນຂໍຕໍ່ພຣະອົງ ໃຫ້ຊົງປັບປຸງແກ້ໄຂບັນດາຜູ້ນຳຂອງຊາວມຸສລິມ, ແລະ ຊົງລວມພວກເຂົາໃຫ້ເປັນປຶກແຜ່ນ ດຳລົງມັ່ນຢູ່ບົນສັດຈະທຳ. ເເທ້ຈິງ ພຣະອົງນັ້ນຊົງເປັນຜູ້ມີສິດ ແລະ ເປັນຜູ້ຊົງອະນຸພາບໃນເລື່ອງດັງກ່າວ.

ຂໍຄວາມສັນຕິສຸກ, ຄວາມເມດຕາແຫ່ງອັລລໍຮ໌ ແລະ ຄວາມຈະເລີນແຫ່ງພຣະອົງ ຈົ່ງປະສົບແກ່ພວກທ່ານ.