Ո՞վ է ստեղծել տիեզերքը, ո՞վ է ստեղծել ինձ, և ինչո՞ւ։
Ո՞վ է ստեղծել տիեզերքը, ո՞վ է ստեղծել ինձ, և ինչո՞ւ։
Գիրքը քննարկում է տիեզերքի և մարդու ծագումը՝ հաստատելով, որ նրանք ունեն մեծ Արարիչ՝ Ալլահը, ով սահմանել է կյանքը կառավարող օրենքներ։ Այն բացատրում է Ալլահի հատկանիշները, առաքյալների և երկնային գրքերի հանդեպ հավատի կարևորությունը և հաստատում է, որ Իսլամը ճշմարիտ կրոնն է՝ երջանկության հասնելու համար թե՛ այս աշխարհում, և թե՛ հանդերձյալում։
Language: lang_hy
Prepared by: «Ալ-Հարամ» և «Ան-Նաբավի» մզկիթների կրոնական գործերի նախագահության գիտական հանձնաժողով
Ո՞վ է ստեղծել տիեզերքը։ Ո՞վ է ստեղծել ինձ և ինչի՞ համար։
«Ալ-Հարամ» և «Ան-Նաբավի» մզկիթների կրոնական գործերի նախագահության գիտական հանձնաժողով
Արդյո՞ք ես Ճշմարիտ Ուղղու վրա եմ:
Ո՞վ է ստեղծել երկինքն ու երկիրը և դրանցում եղած վիթխարի արարածներին, որոնք անըմբռնելի են։
Ո՞վ է ստեղծել այս ճշգրիտ ու կատարյալ համակարգը երկնքում և երկրի վրա։
Ո՞վ է ստեղծել մարդուն, նրան տվել լսողություն, տեսողություն ու բանականություն և նրան ունակ դարձրել գիտելիքներ ձեռք բերելու և ճշմարտություններն ընկալելու։
Ո՞վ ստեղծեց քո մարմնի անդամների այս նուրբ կառուցվածքը, քեզ կերտեց և կատարելագործեց քո կերպարանքը։
Խորհի՛ր կենդանի էակների ստեղծման մասին՝ իրենց ողջ տարբերությամբ ու բազմազանությամբ. ո՞վ է դրանք կերտել անսահման դրսևորումներով։
Ինչպե՞ս է այս մեծ տիեզերքը կարգավորվում և կայունանում իր օրենքներով, որոնք տարիների ընթացքում այն ճշգրտորեն կառավարում են։
Ո՞վ է սահմանել այն համակարգերը, որոնք կառավարում են այս աշխարհը (կյանքն ու մահը, կենդանի էակների վերարտադրությունը, գիշերն ու ցերեկը, եղանակների փոփոխությունը և այլն)։
Ուստի, եթե մենք ինքներս մեզ չենք ստեղծել, և անհնար է, որ առաջացած լինենք ոչնչից կամ պատահականորեն, ապա անկասկած ճշմարտությունն այն է, որ այս տիեզերքը պետք է ունենա Մեծ և Ամենակարող Արարիչ, քանի որ անհնար է, որ այս տիեզերքն ինքն իրեն ստեղծած լինի, կամ առաջացած լինի ոչնչից, կամ էլ՝ պատահականության արդյունք լինի։
Ինչո՞ւ է մարդը հավատում այնպիսի բաների գոյությանը, որոնք չի տեսնում (օրինակ՝ ընկալումը, բանականությունը, հոգին, զգացմունքները և սերը)։ Մի՞թե այն պատճառով չէ, որ տեսնում է դրանց դրսևորումները։ Ապա ինչպե՞ս կարող է մարդը ժխտել այս հսկայական տիեզերքի Արարչի գոյությունը, երբ տեսնում է Նրա արարածների, արարչագործության և ողորմության դրսևորումները։
Ոչ մի ողջամիտ մարդ չի ընդունի, եթե նրան ասեն, թե այս տունը հայտնվել է առանց շինարարի, կամ թե ոչինչն է այն ստեղծել։ Ապա ինչպե՞ս են որոշ մարդիկ հավատում նրանց, ովքեր ասում են, որ այս հսկայական տիեզերքն առաջացել է առանց Արարչի։ Ինչպե՞ս կարող է ողջամիտ մարդն ընդունել, որ տիեզերքի այս ճշգրիտ կարգուկանոնը պատահականության արդյունք է։
Այս ամենը մեզ հանգեցնում է մեկ եզրակացության, որ այս տիեզերքն ունի Մեծ, Իզորու և Կառավարող Տեր, և որ Նա է Միակը, Ով արժանի է երկրպագության, և որ Նրանից բացի պաշտվող ամեն ինչի երկրպագությունն ունայն է, և դրանք արժանի չեն երկրպագության։
Արարիչ Ամենաբարձրյալ Տերը
Գոյություն ունի Միակ Արարիչ Տեր։ Նա է Տերը, Կարգավորողն ու Կերակրողը, Ով կյանք է տալիս և մահ պատճառում։ Նա է, Ով ստեղծեց երկիրը և այն հարմարեցրեց Իր արարածների համար։ Նա է, Ով ստեղծեց երկինքները և դրանցում եղած մեծ արարածներին, և արևի, լուսնի, գիշերվա ու ցերեկվա համար սահմանեց այն ճշգրիտ կարգը, որը վկայում է Նրա մեծության մասին։
Նա է, որ մեզ ենթարկեց օդը, առանց որի մենք կյանք չունենք, Նա է, որ մեր վրա անձրև է իջեցնում և մեզ ենթարկեց ծովերն ու գետերը, Նա է, որ սնուցում և պահպանում էր մեզ, երբ մենք սաղմեր էինք մեր մայրերի փորերում՝ առանց որևէ ուժ ունենալու, և Նա է, որ արյունը հոսեցրեց մեր երակներում մեր ծննդից մինչև մեր մահը։
Այս Տերը՝ Արարիչը, Ապահովողը, Ալլահն է՝ Փառավորյալ և Բարձրյալ։
Ալլահը Տերն է և Միակ Արարիչը, ստեղծել է այն ամենը, ինչ գոյություն ունի՝ անկախ նրանից՝ տեսանելի է դա, թե ոչ, և Իրենից բացի ամեն ինչ Նրա արարածն է։ Նա Միակն է, Ով արժանի է երկրպագության, և ոչ ոքի չպետք է երկրպագել Նրանից բացի, և Նա չունի ընկերակից ոչ իր արքայության, ոչ արարման, ոչ կառավարության, ոչ էլ երկրպագության մեջ։
Երկրպագվող Տերը օժտված է կատարելության հատկանիշներով։
Նրա հատկանիշներից է, որ Նա է Աստվածացվածը և Երկրպագելին, իսկ այն ամենը, ինչ Նրանից բացի է, ստեղծված է, պարտավորեցված, հրամայված և հպատակեցված։
Նրա հատկանիշներից է, որ Նա Կենդանին է, Հավիտենական։ Գոյություն ունեցող ամեն մի կենդանի էակի Ալլահն է կյանք տվել և ստեղծել ոչնչից, և Նա է, որ հոգ է տանում նրա մասին՝ ապահովելով նրա գոյությունը, ապրուստը և բավարարությունը։ Տերը կենդանի է, չի մահանում, և ոչնչացումը Նրա համար անհնար է։ Հավիտենական է, չի քնում, ընդհակառակը՝ Նրան չի տիրում ո՛չ նիրհ, ո՛չ քուն։
Նրա հատկություններից է, որ նա Ամենագետն է, ումից ոչինչ քաքուն չի մնում ո՛չ երկրում, ո՛չ էլ երկնքում։
Նրա հատկանիշներից է, որ Նա Ամենալսողն է, Ամենատեսը, Ով լսում է ամեն ինչ, տեսնում է ամեն արարած, գիտի, թե ինչ են շշնջում հոգիները և ինչ են թաքցնում սրտերը։ Փա՜ռք Նրան, Նրանից ոչինչ թաքնված չէ ո՛չ երկրում, ո՛չ էլ երկնքում։
Նրա հատկանիշներից է, որ նա Ամենակարողն է, որին ոչինչ անզոր չէ, և ոչ ոք չի կարող դիմադրել նրա կամքին։ Նա անում է այն, ինչ կամենում է, և արգելում է այն, ինչ կամենում է, առաջ է տանում և հետաձգում, և նրանն է գերագույն իմաստությունը։
Նրա հատկանիշներից է այն, որ Նա Արարիչն է, Ապրուստ տվողը և Տնօրինողը, Ով ստեղծեց արարածներին ու տնօրինեց նրանց, իսկ ողջ արարածները Նրա ձեռքում են և Նրա իշխանության ներքո:
Նրա հատկանիշներից է, որ Նա պատասխանում է կարիքավորին, օգնում է տառապյալին և թեթևացնում է վիշտը, և յուրաքանչյուր արարած, երբ հայտնվում է վշտի կամ նեղության մեջ, հարկադրաբար դիմում է Նրան։
Երկրպագությունը միայն Բարձրյալ Ալլահին է պատկանում, քանզի Նա Կատարյալն է և Միակն է, Ով արժանի է դրան, և ոչ ոք՝ բացի Իրենից։ Եվ այն ամենը, ինչին երկրպագում են Նրանից բացի, կեղծ պաշտամունք է, այն թերի է և ենթակա է մահվան ու ոչնչացման։
Փառաբանյալ Ալլահը մեզ պարգևեց բանականություն, որը կարող է ըմբռնել Նրա մեծության մի մասը, և մեր մեջ սերմանեց մի բնություն, որը սիրում է բարին ու ատում չարը, և հանգստություն է գտնում, երբ ապավինում է Ալլահին՝ աշխարհների Տիրոջը։ Եվ այս բնությունը վկայում է Նրա կատարելության մասին, և որ Նա չի կարող բնութագրվել որևէ թերությամբ, Փառք Նրան։
Բանական մարդուն վայել չէ երկրպագել որևէ մեկին, բացի Կատարյալից․ ապա ինչպե՜ս կարող է նա երկրպագել իր նման կամ իրենից ավելի ցածր մի թերի արարածի։
Աստված չի կարող լինել ոչ մարդ, ոչ կուռք, ոչ ծառ, ոչ էլ կենդանի։
Տերը իր երկինքների վերևում է, հաստատված է իր Գահին, զատված իր արարածներից։ Նրա էության մեջ ոչինչ չկա իր արարածներից, և իր արարածների մեջ ոչինչ չկա Իր էությունից։ Նա չի լուծվում և չի մարմնավորվում իր արարածներից որևէ մեկի մեջ։
Ոչինչ նման չէ Տիրոջը, Նա Ամենալսողն է, Ամենատեսը և չունի իրեն հավասարը։ Նա կարիքը չունի իր ստեղծածների, չի քնում և սնունդ չի ընդունում։ Նա Մեծագույնն է, և անհնար է, որ ունենա կին կամ զավակ, քանզի Արարիչն ունի մեծության հատկանիշներ և երբեք չի կարող բնութագրվել կարիքով կամ թերությամբ։
Ինչու՞ է մեզ ստեղծել այս Մեծ Արարիչը, և ի՞նչ է նա ուզում մեզանից:
Մի՞թե խելամիտ է կարծել, որ Ալլահը (Աստվածը) այս բոլոր արարածներին ստեղծել է աննպատակ, մի՞թե Նա դրանք իզուր է ստեղծել՝ լինելով Ամենաիմաստունն ու Ամենագետը։
Մի՞թե խելամիտ է, որ Նա, ով մեզ ստեղծել է այսքան ճշգրիտ ու կատարյալ և մեզ է ենթարկել այն ամենը, ինչ երկնքում ու երկրի վրա է, մեզ ստեղծած լիներ աննպատակ կամ թողներ առանց պատասխանի այն կարևորագույն հարցերին, որոնք մեզ հուզում են, օրինակ՝ ինչո՞ւ ենք մենք այստեղ, ի՞նչ կա մահից հետո, և ո՞րն է մեր արարման նպատակը։
Եվ մի՞թե խելամիտ է, որ բռնավորի համար պատիժ չլինի, իսկ բարերարի համար՝ պարգև։
Թե Ալլահը ուղարկեց մարգարեներին, որպեսզի իմանանք մեր գոյության նպատակը, և Նա առաջնորդեց մեզ, թե ինչպես երկրպագենք Իրեն ու մոտենանք Իրեն, թե ինչ է Նա ուզում մեզանից, և ինչպես արժանանանք Նրա բարեհաճությանը, և տեղեկացրեց մեզ մեր ճակատագրի մասին մահից հետո՞։
Ալլահը ուղարկեց մարգարեներին, որպեսզի մեզ հայտնեն, որ միայն Ինքն է երկրպագության արժանի, սովորեցնեն, թե ինչպես երկրպագենք Նրան, փոխանցեն Նրա պատվիրաններն ու արգելքները և ուսուցանեն այն առաքինի արժեքները, որոնց հետևելով մեր կյանքը կլինի բարեպաշտ՝ լի բարիքներով և օրհնություններով։
Ալլահը ուղարկել է բազմաթիվ մարգարեներ, ինչպիսիք են՝ Նոյը, Աբրահամը, Մովսեսը և Հիսուսը, և զորացրել է նրանց նշաններով ու հրաշքներով, որոնք վկայում են նրանց ճշմարտացիության և այն մասին, որ նրանք ուղարկված են Նրա՝ Փառավորյալի կողմից։ Իսկ նրանցից վերջին մարգարեն եղել է Մուհամմադը ﷺ։
Մարգարեները մեզ բոլորովին հստակ հայտնել են, որ այս կյանքը փորձություն է, և որ իսկական կյանքը կլինի մահից հետո։
Եվ որ կա Դրախտ հավատացյալների համար, ովքեր երկրպագել են միայն Ալլահին՝ Նրան համահավասար չդարձնելով, և հավատացել են բոլոր մարգարեներին, և կա Դժոխքի կրակ, որը Ալլահը պատրաստել է անհավատների համար, ովքեր Ալլահի հետ մեկտեղ այլ աստվածների են երկրպագել կամ չեն ընդունել Ալլահի մարգարեներից որևէ մեկին։
Ալլահն ուղարկել է Իր առաքյալներին ազգերի մոտ, և չկա մի ազգ, որին Ալլահը առաքյալ չի ուղարկել, որպեսզի նրանց ուղղորդի դեպի իրենց Տիրոջ երկրպագությունը և փոխանցի Նրա պատվիրաններն ու արգելքները։ Նրանց բոլորի կոչի նպատակը մեկն էր՝ երկրպագել միայն Ամենակարող Ալլահին։ Եվ ամեն անգամ, երբ որևէ ազգ սկսում էր լքել կամ աղավաղել իր մարգարեի բերած ուղերձը՝ Ալլահի միաստվածության պատվիրանը, Ալլահը մեկ այլ առաքյալ էր ուղարկում՝ ճիշտ ուղին վերականգնելու և մարդկանց վերադարձնելու առողջ բնությանը՝ Ալլահի միաստվածության և Նրան հնազանդվելու միջոցով։
Մինչև Ալլահը առաքյալներին կնքեց Մուհամմադով, օրհնություն և խաղաղություն նրան, ով եկավ կատարյալ կրոնով և հավերժական, համընդհանուր օրենքով ողջ մարդկության համար մինչև Դատաստանի օրը, որը լրացնում և չեղյալ է հայտարարում իրենից առաջ եղած օրենքները։ Եվ Տերը՝ Փառք Նրան, երաշխավորեց, որ այս կրոնը կմնա և կշարունակվի մինչև Դատաստանի օրը։
Մարդը հավատացյալ չէ, քանի դեռ չի հավատում բոլոր առաքյալներին։
Ալլահ է, որ ուղարկեց առաքյալներին և պատվիրեց իր բոլոր արարածներին հնազանդվել նրանց։ Ով չի հավատում նրանցից մեկի ուղերձին, անհավատություն է ցուցաբերում բոլորի նկատմամբ։ Չկա ավելի մեծ մեղք, քան մարդու կողմից Աստծո հայտնությունը մերժելը։ Ուստի դրախտ մտնելու համար պետք է հավատալ բոլոր առաքյալներին։
Ուստի, այս ժամանակներում յուրաքանչյուրի պարտականությունն է հավատալ Ալլահին, Նրա բոլոր առաքյալներին և Վերջին օրվան։ Եվ դա հնարավոր է միայն՝ հավատալով և հետևելով նրանցից վերջինին՝ Մուհամմադ մարգարեին ﷺ, ով զորացված է հավերժական հրաշքով՝ Սուրբ Կուռանով, որի պահպանությունը Ալլահն Իր վրա է վերցրել մինչև Վերջին օրը։
Սուրբ Կուռանը Ալլահի խոսքն է և Նրա հայտնությունը, որը իջեցվել է վերջին մարգարե Մուհամմադի ﷺ վրա։ Այն ամենամեծ հրաշքն է, որը վկայում է նրա մարգարեության ճշմարտացիության մասին։ Կուռանը ճշմարիտ է իր կանոններում և ճշմարտախոս՝ իր պատմություններում։
Ալլահը մարտահրավեր է նետել հերքողներին՝ բերել գոնե մեկ սուրա դրա նման, սակայն նրանք անզոր գտնվեցին, քանզի նրա բովանդակությունը վեհ է և համապարփակ՝ ընդգրկելով այն ամենը, ինչը վերաբերում է մարդուն երկրային և հանդերձյալ կյանքում, և պարունակում է հավատքի բոլոր այն ճշմարտությունները, որոնց պետք է հավատալ։
Այն նաև ներառում է այն հրամաններն ու արգելքները, որոնցով մարդը պետք է առաջնորդվի իր Տիրոջ, իր անձի և մյուս արարածների հետ ունեցած հարաբերություններում, և այս ամենը՝ բարձր ճարտասանական ու պարզ ոճով։
Այն պարունակում է բանականության բազմաթիվ ապացույցներ և գիտական փաստեր, որոնք վկայում են, որ այս Գիրքը չի կարող լինել մարդու ստեղծագործությունը, այլ այն մարդկության Տիրոջ խոսքն է, Փառավոր է Նա և Ամենաբարձրյալը։
Ի՞նչ է Իսլամը
Իսլամը Ալլահին անձնատուր լինելն է՝ միաստվածությամբ, Նրան հնազանդվելը, Նրա շարիաթին հետևելը՝ գոհունակությամբ և ընդունելությամբ, և չընդունել այն ամենը, ինչ պաշտվում է Ալլահից բացի։
Ալլահը ուղարկել է առաքյալներին մեկ միասնական ուղերձով՝ երկրպագել միայն Ալլահին՝ առանց Նրան մասնակից և համահավասար դարձնելու, և չընդունել այն ամենը, ինչին երկրպագում են Նրանից բացի։
Իսլամը բոլոր մարգարեների կրոնն է, նրանց կոչը մեկ է, իսկ օրենքները՝ տարբեր։ Եվ այսօր մուսուլմանները միակն են, ովքեր հավատարիմ են այն ճշմարիտ կրոնին, որով եկել են բոլոր մարգարեները։ Իսլամի ուղերձն այսօր ճշմարտությունն է, և այն Արարչի վերջին ուղերձն է մարդկությանը։
Այն Տերը, որն ուղարկեց Աբրահամին, Մովսեսին և Հիսուսին (խաղաղություն նրանց), ուղարկել է նաև վերջին առաքյալին՝ Մուհամմադին ﷺ, և Իսլամի շարիաթը (օրենսդրությունը) չեղարկել է իրենից առաջ եղած բոլոր օրենսդրությունները։
Այսօր մարդկանց կողմից դավանվող բոլոր կրոնները, բացի Իսլամից, կա՛մ մարդու կողմից ստեղծված կրոններ են, կա՛մ եղել են աստվածային, որոնք հետագայում աղավաղվել են մարդու ձեռքով՝ դառնալով սնոտիապաշտական կուտակումների, ժառանգված առասպելների և մարդկային մեկնաբանությունների խառնուրդ։
Ինչ վերաբերում է մուսուլմանների կրոնին, ապա այն մեկ, հստակ և անփոփոխ կրոն է, ինչպես որ նրանց պաշտամունքը, որով երկրպագում են Ալլահին, նույնպես մեկ է։ Նրանք բոլորը կատարում են հինգ ամենօրյա աղոթքները (նամազը), զաքաթ են տալիս իրենց ունեցվածքից և ծոմ են պահում Ռամադան ամսին։ Նրանց սահմանադրությունը՝ Սուրբ Կուռանը, մեկ միասնական գիրք է բոլոր երկրներում։ Ամենաբարձրյալն ասել է.«Այսօր Ես կատարելագործեցի ձեր կրոնը, լիակատար դարձրի Իմ շնորհը ձեզ վրա և գոհ եմ Իսլամից՝ որպես ձեր կրոն։ Իսկ ով ստիպված լինի սաստիկ սովից, առանց մեղքի հակված լինելու, ապա Ալլահը Ներող է, Ողորմած»։[Սուրա Ալ-Մաիդա , 3-րդ այաթ։]
Իսլամի կրոնը կյանքի համապարփակ ուղեցույց է, որը համապատասխանում է մարդկային բնույթին և բանականությանը, և ընդունելի է առողջ հոգիների համար։ Այն սահմանել է Մեծն Արարիչը՝ Իր արարածների համար։ Այն բարության և երջանկության կրոն է ողջ մարդկության համար՝ թե՛ այս աշխարհիկ կյանքում, և թե՛ հանդերձյալում։ Այն տարբերություն չի դնում ռասայի կամ գույնի միջև, և դրանում բոլոր մարդիկ հավասար են։ Իսլամում ոչ ոք մյուսից առավել չէ, բացառությամբ իր բարեպաշտ գործերի։
Իսլամը բազմաթիվ առավելություններ ունի, որոնցից են՝
-Այս աշխարհում հաղթանակն ու պատիվը Ալլահի ծառան լինելու մեջ է, հակառակ դեպքում մարդը դառնում է իր ցանկությունների, սատանայի և կրքերի ծառան։
- Հաղթանակը հանդերձյալ կյանքում Ալլահի կողմից ներում ստանալն է, Նրա բարեհաճությանն արժանանալը, Դրախտ մտնելը և հավերժական երջանկությանը հասնելը, ինչպես նաև դժոխքի տանջանքից փրկվելը։
- Հավատացյալը Դատաստանի օրը կլինի մարգարեների, ճշմարիտների, նահատակների և արդարների հետ, և որքա՜ն հրաշալի ընկերակցություն է դա։ Իսկ ով չհավատաց, կլինի բռնակալների, չարագործների, հանցագործների և ապականիչների հետ։
-Նրանք, ում Ալլահը Դրախտ է ընդունում, կապրեն հավերժական երջանկության մեջ՝ առանց մահվան, հիվանդության, ցավի, ծերության կամ տխրության, և կկատարվեն նրանց բոլոր ցանկությունները։ Իսկ նրանք, ովքեր Դժոխք են մտնում, կլինեն հավերժական և անդադար տանջանքի մեջ։
Մարդը կկորցնի գիտելիքներից ամենամեծը՝ գիտելիքը Ալլահի մասին, և կկորցնի հավատքը Ալլահին, որը մարդուն շնորհում է ապահովություն և խաղաղություն այս աշխարհիկ կյանքում և հավերժական երջանկություն՝ հանդերձյալ կյանքում։
Մարդը կկորցնի հավատն ու հավատարմությունը մեծագույն Գրքի հանդեպ, որն Ալլահը իջեցրեց մարդկանց։
Նա կկորցնի հավատը մեծ մարգարեների նկատմամբ, ինչպես նաև կզրկվի նրանց ընկերակցությունից Դրախտում՝ Դատաստանի օրը, և կդառնա սատանաների, հանցագործների ու բռնակալների ուղեկիցը դժոխքի կրակում։ Եվ որքա՜ն չար է այդ կացարանն ու հարևանությունը։
Ով փրկություն է փնտրում հավիտենական կյանքում, պետք է լինի մուսուլման, հնազանդվի Ալլահին և հետևի Նրա Առաքյալին (Ալլահի խաղաղությունն ու օրհնությունը նրան)։
Այն ճշմարտություններից, որոնց շուրջ միահամուռ են եղել բոլոր մարգարեներն ու առաքյալները (խաղաղություն նրանց), այն է, որ վերջին կյանքում կփրկվեն միայն մուսուլմանները, ովքեր հավատացել են Ամենաբարձրյալ Ալլահին և Նրա երկրպագության մեջ ոչ ոքի չեն հավասարեցրել, և հավատացել են բոլոր մարգարեներին ու առաքյալներին։ Այսպիսով, առաքյալների բոլոր հետևորդները, ովքեր հավատացել են նրանց և ընդունել նրանց ճշմարտացիությունը, կմտնեն դրախտ և կփրկվեն դժոխքից։
Նրանք, ովքեր Մովսես (Մուսա) մարգարեի ժամանակներում հավատացին նրան և հետևեցին նրա ուսմունքներին, համարվում էին մուսուլմաններ և բարեպաշտ հավատացյալներ, սակայն երբ Ալլահն ուղարկեց Հիսուսին (Իսային), Մովսեսի հետևորդների համար պարտադիր դարձավ հավատալ Հիսուսին և հետևել նրան։
Ովքեր հավատում են Հիսուսին, նրանք բարեպաշտ մուսուլմաններ են։ Իսկ ով հերքում է Հիսուսին՝ ասելով, թե հավատարիմ է մնում Մովսեսի կրոնին, ապա նա իրական հավատացյալ չէ, քանի որ նա հերքել է մի մարգարեի, որին ուղարկել է Ալլահը։
Այնուհետև, երբ Ալլահը ուղարկեց Իր վերջին մարգարեին՝ Մուհամմադին ﷺ, բոլորի համար պարտադիր դարձավ հավատալ նրան։ Քանզի Տերն է, ով ուղարկել է Մովսեսին և Հիսուսին, և Նա է, ով ուղարկել է վերջին մարգարե Մուհամմադին։ Ուստի, ով մերժում է Մուհամմադի ﷺ առաքելությունը և ասում է, որ կշարունակի հետևել Մովսեսին կամ Հիսուսին, նա հավատացյալ չէ։
Բավարար չէ, որ մարդն ասի, թե հարգում է մուսուլմաններին, ոչ էլ նրա փրկության համար վերջին կյանքում բավարար է ողորմություն տալն ու կարիքավորներին օգնելը։ Այլ պետք է, որ նա հավատա Ալլահին, Նրա գրքերին, մարգարեներին և վերջին օրվան, որպեսզի Ալլահն ընդունի դա նրանից։ Քանզի չկա ավելի մեծ մեղք, քան բազմաստվածությունը և Ալլահի հանդեպ անհավատությունը, Նրա իջեցրած հայտնությունը մերժելը կամ Նրա վերջին մարգարեի՝ Մուհամմադի (Ալլահի խաղաղությունն ու օրհնությունը նրան) մարգարեությունը ժխտելը։
Քանի որ Ալլահից մարդկությանն է իջեցվել վերջին ուղերձը, ապա յուրաքանչյուր մարդ, ով լսում է Իսլամի և վերջին մարգարեի՝ Մուհամմադի ﷺ ուղերձի մասին, պարտավոր է հավատալ նրան, հետևել նրա շարիաթին և հնազանդվել նրա հրամաններին ու արգելքներին։ Ուստի, ով լսում է այս վերջին ուղերձի մասին և մերժում է այն, Ալլահը նրանից ոչինչ չի ընդունի և կպատժի նրան հանդերձյալ աշխարհում։
Հավատք Բարձրյալ Ալլահին, և որ Նա է Արարիչը, Կերակրողը, Կառավարիչն ու Տերը, որ Նրան նման ոչինչ չկա, և որ Նա չունի ո՛չ կին, ո՛չ զավակ։ Եվ որ Նա է Միակը, Ով արժանի է երկրպագության, և որ Նրանից բացի ուրիշ ոչ ոքի չպետք է երկրպագել, և հավատալ, որ Նրանից բացի երկրպագվող ամեն ինչի երկրպագությունն անվավեր է:
Հավատքը Հրեշտակներին այն է, որ նրանք Ալլահի ծառաներն են՝ ստեղծված լույսից, և որ նրանց գործերից է իր մարգարեներին հայտնություն իջեցնելը։
Հավատք Ալլահի կողմից Իր մարգարեներին իջեցված բոլոր Գրքերին՝ Թորային և Ավետարանին (մինչև դրանց աղավաղվելը), ինչպես նաև վերջին Գրքին՝ Սուրբ Կուռանին (Ղուրանին)։
Հավատք բոլոր առաքյալներին (խաղաղություն նրանց)՝ Նոյին, Աբրահամին, Մովսեսին, Հիսուսին և նրանցից վերջինին՝ Մուհամմադին ﷺ։ Նրանք սովորական մարդիկ էին, որոնց Ալլահը զորացրել է հայտնությամբ և պարգևել նշաններ ու հրաշքներ, որոնք վկայում են նրանց ճշմարտացիության մասին։
Վերջին Օրվա հավատքը, երբ Ալլահը հարություն կտա առաջիններին ու վերջիններին, կդատի Իր ստեղծածների միջև և հավատացյալներին կմտցնի դրախտ, իսկ անհավատներին՝ դժոխք։
Հավատք ճակատագրին, և որ Ալլահը գիտի ամեն ինչ՝ ինչ եղել է անցյալում և ինչ կլինի ապագայում, և որ Ալլահն իմացել, գրել, կամեցել և ստեղծել է ամեն ինչ։
Եվ որ երկրպագես Ալլահին այնպես, ինչպես Նա է սահմանել՝ աղոթքով(նամազով), զաքաթով, ծոմապահությամբ և ուխտագնացությամբ, եթե դրա հնարավորությունն ունես։ Ապա նա պետք է սովորի իր կրոնը, որը կլինի նրա երջանկության աղբյուրը այս աշխարհում և նրա փրկությունը՝ հանդերձյալ կյանքում։
Արդյո՞ք հարցրել ես ինքդ քեզ․ ո՞վ է քեզ ստեղծել, և ինչո՞ւ։ Եվ ի՞նչ կա մահից հետո։
57 languages
Արդյո՞ք հարցրել ես ինքդ քեզ․ ո՞վ է քեզ ստեղծել, և ինչո՞ւ։ Եվ ի՞նչ կա մահից հետո։
Գիրքն անդրադառնում է գոյության և արարչության հարցին՝ բանականորեն հաստատելով կատարյալ Իմաստությամբ և Կատարելությամբ օժտված Արարչի գոյությունը։ Այն պարզաբանում է, որ կյանքի նպատակը միայն Ալլահին երկրպագելն է, և որ Իսլամը պահպանված, ճշմարիտ կրոնն է։ Գիրքը կոչ է անում հավատալ Ալլահի առաքյալ Մուհամմադին ﷺ և հետևել նրա ուսմունքներին, զգուշացնում է բազմաստվածությունից և հաստատում է Հաշվի և Հատուցման գոյությունը Վերջին կյանքում։
Շեյխ Աբդուլ Ազիզ իբն Բազը (թող Ալլահը ողորմի նրան) «Մարգարեի ﷺ աղոթքի ձևը» գրքում ամփոփել է Մարգարեի ﷺ աղոթքի նկարագրությունը՝ պարզ ոճով և ճշգրիտ մոտեցմամբ՝ հիմնվելով հավաստի տեքստերի վրա, որպեսզի այն ուղեցույց լինի մուսուլմանի համար իր աղոթքում։ Գրքում նա բացատրել է աղոթքի հիմնասյուները, սուննաները և առանձնահատկությունները՝ լվացումից (վուդուից) մինչև ողջույնը (թասլիմը)՝ համատեղելով ապացույցը բացատրության հետ և կոչ անելով լիակատար հետևելու Մարգարեին ﷺ այս մեծագույն երկրպագության մեջ։
Վուդուի կատարելու կարգը (պարզեցված տեսանյութ) Գործնական ցուցադրություն, որը քայլ առ քայլ ցույց է տալիս, թե ինչպես կատարել վուդուն, շատ կարևոր է, քանի որ վուդուն աղոթքի վավեր լինելու պայմաններից է։ Դիտեք տեսանյութը և սովորեք վուդու կատարելու ճիշտ ձևը։ Վուդուի կատարման կարգը
Իսլամի առաքյալը Մուհամմադն է, Ալլահի օրհնությունն ու խաղաղությունը նրան թող լինեն։
74 languages
Իսլամի առաքյալը Մուհամմադն է, Ալլահի օրհնությունն ու խաղաղությունը նրան թող լինեն։
«Իսլամի առաքյալ Մուհամմադը (Ալլահի օրհնությունն ու խաղաղությունը նրան)» գիրքը ներկայացնում է Մուհամմադ մարգարեի (Ալլահի օրհնությունն ու խաղաղությունը նրան) կյանքը՝ սկսած նրա ծագումից և կյանքի վաղ շրջանից մինչև նրա օրհնյալ ամուսնությունը, հայտնության սկիզբը և իր վերջին առաքելության մեկնարկը։ Այն պարզաբանում է մարգարեության ապացույցներն ու նրա ճշմարտացիության նշանները, բացատրում է նրա բերած շարիաթը և դրա դերը մարդու իրավունքների ու արժանապատվության պահպանման գործում։ Գիրքն ընդգծում է նաև նրա հակառակորդների վերաբերմունքն ու նրանց վկայությունները նրա մասին՝ լույս սփռելով նրա ազնիվ ու բարոյական…
