Кратка биографија на Божјиот пратеник Мухамед ﷺ
Подготвил: Вовед Во името на Аллах. Благодарноста Му припаѓа на Аллах, а благословот и мирот нека бидат врз Печатот на веровесниците. А потоа велам: Ова е кратка биографија на првенецот на веровесниците и Божјите пратеници, Печатот на веровесниците и првенецот на целото потомство на Адем. Тој, салаллаху алејхи ве селем, е совршениот пример и најубавиот пример за следење. Светот не видел великан што може да се спореди со него. Неговиот морал беше Куранот. Затоа, кога мајката на верниците Аиша, радијаллаху анха, била запрашана за моралот на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, рекла:…
These files are generated automatically from the book's text; their layout may differ from the printed edition.
Кратка биографија на Божјиот пратеник Мухамед ﷺ
Подготвил:
Научната комисија при Организацијата за обработка на исламската медиумска содржина на различни јазици
Вовед
Во името на Аллах. Благодарноста Му припаѓа на Аллах, а благословот и мирот нека бидат врз Печатот на веровесниците. А потоа велам:
Ова е кратка биографија на првенецот на веровесниците и Божјите пратеници, Печатот на веровесниците и првенецот на целото потомство на Адем. Тој, салаллаху алејхи ве селем, е совршениот пример и најубавиот пример за следење. Светот не видел великан што може да се спореди со него. Неговиот морал беше Куранот. Затоа, кога мајката на верниците Аиша, радијаллаху анха, била запрашана за моралот на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, рекла: „Зарем не го читаш Куранот?“ Јас одговорив: „Да.“ Таа рече: „Моралот на Аллаховиот веровесник, салаллаху алејхи ве селем, беше Куранот.“ (Муслим) Возвишениот вели: „Бидејќи ти навистина имаш најдобар карактер.“ (Ел Калем, 4)
Ја читаме неговата благословена биографија за од неа да извлечеме поуки и поучни совети. Тој е нашиот предводник кого го следиме во верувањето, делата и зборовите, постапувајќи според зборовите на Возвишениот Аллах: „Вие во Аллаховиот Пратеник имате прекрасен пример за тој што се надева на Аллаховата милост и на награда на оној свет, и кој често Го спомнува Аллах.“ (Ел Ахзаб, 21)
Оваа биографија ја напишавме со едноставен и лесно разбирлив стил, соодветен за возрасните и погоден за поучување на децата. Таа е напишана во наративен стил, кој ги обединува настаните од биографијата со поуките што произлегуваат од нив. Ја поделивме во низа уредно подредени лекции за полесно да се разбере и усвои.
Во неа се фокусиравме на основите на биографијата и на нејзините најважни настани, без исцрпно да ги опфатиме сите нејзини детали. Таа започнува со неговото раѓање, салаллаху алејхи ве селем, и завршува со неговата смрт.
Го молиме Возвишениот Аллах да направи ова дело да биде од корист, да Го прифати и да ни прости нам и вам.
Прва лекција: Целите на Божјите посланија:
Сите Божји посланија имаат заеднички возвишени цели, кои можат да се сумираат во следново:
Прво: повикување на луѓето да Го обожуваат единствено Аллах и да го напуштат обожувањето на сè друго освен Него. Возвишениот Аллах вели: „Пред тебе ниту еден Пратеник не испративме, а да не му објавевме: ,Нема бог освен Мене, затоа Мене обожувајте Ме!'“ (Ел Енбија, 25)
Второ: изведување на луѓето од темнините на неверството и ширкот кон светлината на тевхидот. Возвишениот Аллах вели: „Аллах е заштитник на верниците, ги изведува од темнините на светлина, а на неверниците заштитници им се тагутите, тие ги втеруваат од светлината во темнините; Тоа се жителите на Огнот и во него вечно ќе останат.“ (Ел Бекаре, 257) Возвишениот исто така вели: „Со која Аллах ги упатува на патиштата на спасението тие што настојуваат да го стекнат задоволството Негово и ги изведува, според волјата Своја, од темнината на светлина и ги упатува на Правиот пат..“ (Ел Маиде, 16)
Трето: луѓето да не се земаат едни со други за господари/божества покрај Аллах. Возвишениот Аллах вели: „Кажи: ,О, следбеници на Книгата, дојдете да се собереме околу зборот, и нам и вам заеднички, никого освен Аллах да не обожуваме, ништо да не Му здружуваме, и едни со други, покрај Аллах, за божества да не се сметаме!' Па ако не се согласат, вие кажете: ,Бидете сведоци дека ние сме муслимани!'“ (Али Имран, 64) Возвишениот во друг ајет вели: „Тој не ви наредува мелеците и веровесниците за господари да ги сметате! Зарем да ви нареди неверство откако веќе сте станале муслимани?“ (Али Имран, 80)
Четврто: неверување во тагутот. Возвишениот Аллах вели: „Тој што не верува во тагутот, а верува во Аллах, се држи за најцврстата врска, којашто нема да се прекине! А Аллах сè слуша и сè знае.“ (Ел Бекаре, 256) Муслиманот мора да верува дека сè што се обожува покрај Аллах е лажно божество.
Петто: откажување од ширкот и неговите следбеници. Возвишениот Аллах вели: „Прекрасен пример за вас е Ибрахим и тие што беа со него кога на народот свој му рекоа: ,Ние со вас немаме ништо, а ниту со тие што вие, наместо Аллах, ги обожувате; ние се одрекуваме од вас, и непријателство и омраза помеѓу нас постојано ќе се јавува сè додека во Аллах, во Него Единиот, не поверувате...'“ (Ел Мумтехине, 4)
Сите веровесници, алејхиму селам, ги повикувале своите народи кон овие возвишени основи.
Шесто: целата вера да Му припаѓа само на Аллах. Возвишениот Аллах вели: „И борете се против нив сè додека многубоштвото не исчезне и сè додека Аллаховата вера не остане. А ако престанат, Аллах добро гледа што прават тие.“ (Ел Енфал, 39) Возвишениот вели: „Тој го прати Пратеникот Свој со Упатството и со Вистинската вера за да ја издигне над сите вери. А Аллах е доволен Сведок!“ (Ел Фетх, 28) Затоа, луѓето не смеат да Му прават ибадет на Аллах освен според начинот пропишан во исламот. Возвишениот Аллах вели: „А тој што сака друга вера освен исламот, нема да му биде примена, и тој на оној свет ќе биде меѓу губитниците.“ (Али Имран, 85)
Седмо: постапување според Божјиот верозакон во сите верски и световни животни прашања, и луѓето да не следат друг закон освен Божјиот. Возвишениот Аллах вели: „Зарем тие да имаат божества кои им пропишуваат да веруваат во тоа што Аллах не им го наредил? И да не е Зборот на Господарот твој претходно изречен, до означениот рок, на нив ќе им беше веќе пресудено. – А насилниците, навистина, ги чека неподносливо страдање.“ (Еш Шура, 21)
Втора лекција: Вовед во биографијата на Божјиот пратеник
Прво: Дефиниција на биографијата на Божјиот пратеник:
Тоа е наука што опфаќа сè што ни е пренесено за биографијата на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, неговиот сунет, неговиот физички изглед и морал, неговите битки и воени походи, од неговото раѓање до неговото преселување кај Возвишениот Господар (до неговата смрт).
Второ: Плодовите и важноста од проучувањето на биографијата:
1. Остварување (реализација) на сведоштвото дека Мухамед е Аллахов пратеник: бидејќи преку запознавањето со биографијата на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, согледувањето на неговите состојби и следењето на неговиот пат, кај робот Аллахов се зголемуваат иманот, убеденоста и вистинското остварување на сведоштвото: „Мухамед е Аллахов пратеник.“
2. Пример и углед: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, е светилникот што нè упатува и примерот што го следиме во сите сфери од нашиот живот. Возвишениот Аллах вели: „Вие во Аллаховиот Пратеник имате прекрасен пример за тој што се надева на Аллаховата милост и на награда на оној свет, и кој често Го спомнува Аллах.“ (Ел Ахзаб, 21)
3. Разбирање на Благородниот Куран: биографијата е практична примена на ајетите од Благородната Книга, бидејќи моралот на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, беше Куранот. Преку неа се разбираат контекстот на објавувањето и целите на Објавата.
4. Разбирање на пратеничкиот сунет: преку неговите состојби и постапки, салаллаху алејхи ве селем, ни стануваат јасни значењата на неговите хадиси и нивната практична примена.
5. Всадување љубов кон Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем: љубовта произлегува од познавањето, а нема друг начин да се спознае неговата вредност и возвишената положба освен преку запознавање со деталите од неговиот живот и неговите жртви.
6. Извлекување поуки и поучни примери: за да се извлечат лекции и поуки од неговиот живот, салаллаху алејхи ве селем, бидејќи тој е пример за трпеливост при искушенија, благодарност при благодати и истрајност во секоја состојба.
7. Успехот и среќата на двата света: нема успех на овој свет, ниту спасение на Ахиретот, освен со следење на неговите стапки и угледување на неговото салаллаху алејхи ве селем упатство.
Трето: праксата на одбраните генерации (селефот) во изучувањето на биографијата на Божјиот пратеник:
Добрите претходници ја сфатиле вредноста на оваа наука, па ѝ посветувале исто толкаво внимание како што му посветувале и на Благородниот Куран.
Зејнул-Абидин Али ибн Хусејн ибн Али, радијаллаху анхум, рекол: „Нè подучуваа за битките и воените походи на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, исто како што нè подучуваа на некоја сура од Куранот.“
Исмаил ибн Мухамед ибн Сад ибн Ебу Векас, радијаллаху анхум, рекол: „Татко ми нè подучуваше за битките на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селлем, и велеше: ,О синови мои, ова е наследството на вашите предци, затоа не дозволувајте да се заборави.‘“ [Види: „Ел-Џами‘ ли ахлак ер-рави ве адаб ес-сами‘“ од Ел-Хатиб ел-Багдади, 2/287–288.]
Трета лекција: Благородното потекло на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем
Прво: Неговото потекло од страната на таткото:
Тој е подарената милост и даруваната благодат: Ебул Касим Мухамед ибн Абдулах ибн Абдулмуталиб ибн Хашим ибн Абдименаф ибн Кусај ибн Килаб ибн Мурре ибн Каб ибн Луеј ибн Галиб ибн Фихр ибн Малик ибн Ен-Надр ибн Кинане ибн Хузејме ибн Мудрике ибн Илијас ибн Мудар ибн Низар ибн Маад ибн Аднан.
Ова благородно потекло завршува кај Аллаховиот веровесник Исмаил, синот на Ибрахим, алејхима салату ве селам.
Второ: Неговото потекло од страната на мајката:
Таа е Амина бинт Вехб ибн Абдименаф ибн Зухра ибн Килаб ибн Мурре. Лозата на мајката на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, се спојува со лозата на неговиот татко кај нивниот прадедо Килаб ибн Мурре, што укажува дека неговото потекло, од двете страни, е од најугледните и најчистите семејства на Курејш.
Извлечени придобивки:
1. Неговото салаллаху алејхи ве селем потекло води до таткото на веровесниците, Ибрахим, алејхи селам, што потврдува дека пратеништвото продолжило долж ова благословено родословно стебло.
2. Потеклото на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, е најблагородното од сите потекла, најчистото по род и највозвишеното. Аллах го избрал од најдобрите племиња и најчесните семејства. На тоа укажуваат зборовите на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем: „Навистина, Аллах ги одликувал Кинана од потомството на Исмаил, и ги одликувал Курејш од Кинана, и ги одликувал Бену Хашим од Курејш и ме одликувал мене од Бену Хашим.“ (Муслим)
Трета лекција: Раѓањето и растењето на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем:
Смртта на неговиот татко: Неговиот татко починал додека тој сè уште бил во утробата на неговата мајка.
Неговото раѓање: Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, е роден во Мека, во Годината на слонот, во понеделник. Постојат различни мислења околу точниот датум и месец на неговото раѓање. Според едно мислење, тоа било на вториот ден од месецот Ребиул-евел, според друго на третиот, деветтиот, десеттиот или дванаесеттиот ден од истиот месец. Исто така, се вели дека е роден во месецот Сефер, а според друго мислење во месецот Ребиул-ахир.
Неговите доилки: Го доела Халима ес-Са‘дија и Сувејба, робинката на неговиот чичко Ебу Лехеб, која била првата што го доела по неговата мајка. За него се грижела и Уму Ејмен Береке ел-Хабешија, ослободената робинка на неговиот татко.
Случката со отворањето (на два дела) на градите: Се случила додека Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, бил мал и живеел во пустината на племето Бену Са‘д. Џибрил, алејхи селам, му дошол додека си играл со другите деца, кога имал околу четири години. Му ги расекол градите, извадил од нив парче згрутчена крв и рекол: „Ова е уделот на шејтанот во тебе.“ Потоа го измил неговото срце во златен сад со вода од изворот Земзем. (Муслим)
Смртта на неговата мајка и дедо: Неговата мајка починала кога тој имал шест години, по што грижата за него ја презел неговиот дедо Абдулмуталиб. Кога и неговиот дедо починал, Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, имал осум години, а потоа грижата за него ја презел неговиот чичко Ебу Талиб.
Извлечени придобивки:
1. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, се родил како сирак, а неговата мајка починала додека сè уште бил дете. Во ова има утеха за оној што го изгубил својот татко или мајка во детството, а уште повеќе за оној што ги изгубил како возрасен.
2. Аллаховата грижа за Неговиот пратеник уште од најраното детство. За тоа сведочат зборовите на Возвишениот Аллах: „Зарем ти не беше сираче, па Тој те заштити?“ (Ед Духа, 6) Односно: Те најде без татко и мајка. Твоите родители починаа, а ти не можеше сам да се грижиш за себе. Затоа Аллах ти даде засолниште, те заштити и го потчини твојот дедо Абдулмуталиб да се грижи за тебе. А кога и тој почина, грижата за тебе ја презеде твојот чичко Ебу Талиб.
3. Треба да знаеме дека Аллах е вистинскиот Заштитник и Оној Кој се грижи за Својот роб. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, израснал како сирак, но Аллах му одредил луѓе што се грижеле за него. Потоа го испратил како пратеник до луѓето и го направил најдобриот од синовите на Адем и пример за сите светови.
4. Чистотата на срцето на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и неговата заштитеност од шејтанските дошепнувања уште од детството. Возвишениот Аллах го подготвил за пратеништвото така што го очистил неговото срце и телесно и духовно.
5. Корист: Не е веродостојно пренесено ниту од Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, ниту од неговите асхаби, радијаллаху анхум, дека ноќта или денот на неговото раѓање ги издвојувале со посебно одбележување или со некој посебен ибадет. Затоа, сето добро е во следењето на нивната пракса и нивниот пат и во оставањето на она што тие не го правеле.
Четврта лекција: Животот на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, пред пратеништвото - периодот што му претходел на Објавата, кога тој сè уште не бил ниту веровесник ниту пратеник.
Аллаховата заштита на Неговиот пратеник: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, пораснал далеку од обичаите на џахилиетот и нивниот ширк. Никогаш не му се поклонил на идол, не пиел алкохол и никогаш не направил неморално дело. Имал најубав морал меѓу луѓето и бил најискрен во говорот, па станал познат како „Ес-Садик ел-Емин“ (Искрениот и Доверливиот). Ги одржувал роднинските врски, им укажувал чест на гостите и им помагал на сиромашните.
Првото патување во Шам: Патувал во Шам со својот чичко Ебу Талиб кога имал дванаесет години.
Војната Фиџар: Учествувал во неа кога имал дваесет години. Таа се водела меѓу Курејш и Кинана, од една страна, и Кајс Ајлан, од друга. Улогата на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, била да им ги подава стрелите на своите чичковци за да стрелаат со нив.
Хилф ел-Фудул: Присуствувал на овој сојуз, во кој племињата на Мека се обврзале дека ќе му помогнат на секој кому му е нанесена неправда, сè додека не му се врати неговото право.
Работа и заработувачка: Работел како овчар, чувајќи ги овците на жителите на Мека за надоместок. Потоа, по вторпат отпатувал во Шам како трговец со имотот на Хатиџа, радијаллаху анха.
Неговиот брак: Кога Хатиџа, радијаллаху анха, ја видела неговата доверливост и бериќетот што ја следел неговата трговија, посакала да се омажи за него. Така се оженил со неа кога имал дваесет и пет години.
Неговото осамување и ибадет: Ја сакал осаменоста и Му правел ибадет на Аллах во пештерата Хира. Со себе носел храна и пијалак, а потоа таму престојувал и по неколку ноќи, сè додека не му дошла Објавата.
Обнова на Каба: Кога имал триесет и пет години, Курејшиите ја обновиле Каба и се разишле околу тоа кој ќе го постави Црниот камен на неговото место, па за малку ќе се случела меѓусебна борба. Тогаш се договориле за судија да го прифатат првиот што ќе влезе кај нив, а тоа бил Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем. Кога го виделе, рекле: „Ова е Доверливиот. Задоволни сме со него.“ Тој го ставил Црниот камен врз една наметка и им наредил на водачите на племињата да ги фатат нејзините краеви. Потоа, со својата благородна рака го зел Црниот камен и го поставил на неговото место.
Извлечени придобивки:
1. Аллах го заштитил Својот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, од ширкот и гревовите уште пред пратеништвото. Тоа е една од подготовките за пратеништвото и еден од доказите за неговата вистинитост.
2. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, бил познат како „Ес-Садик“ (Искрениот) и „Ел-Емин“ (Доверливиот). Овие особини биле еден од најсилните докази за неговата вистинитост, бидејќи оној што не лаже пред луѓето, невозможно е да лаже за Аллах.
3. Вредноста на искреноста и доверливоста: тоа се две од највозвишените особини на верникот. Преку нив човекот ја стекнува довербата и љубовта на луѓето.
4. Стремежот на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, кон халал заработката и работењето со сопствени раце. Тој чувал овци и се занимавал со трговија, а тоа нè учи да вложуваме труд и да ги преземаме причините.
5. Скромност: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, не се срамел да спомне дека чувал овци, иако веќе бил пратеник, за да нè поучи дека работата е чест. Тој, салаллаху алејхи ве селем, рекол: „Аллах не испратил ниту еден веровесник, а да не чувал овци.“ (Бухари)
6. Здраво расудување: Неговата постапка при поставувањето на Црниот камен покажала исклучителна мудрост и остроумност во спречувањето на крвопролевањето и задоволувањето на сите. Тоа било решение што не им паднало на памет ниту на најугледните старешини на племињата на Курејш.
Петта лекција: Почетокот на Објавата и нејзиното објавување на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем:
Почетокот на Објавата: Предзнаците на Објавата и веровесништвото започнале кога Веровесникот, салаллаху алејхи ве селем, наполнил четириесет години.
Вистинитите соништа: Првиот вовед во Објавата биле вистинитите соништа. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, не сонувал ниту еден сон, а тој да не се остварел јасно како утринската светлина.
Во пештерата Хира: Додека Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, се осамувал за да Му прави ибадет на Аллах во пештерата Хира, му дошол мелекот Џибрил, алејхи селам, со објава од Возвишениот Аллах.
Доаѓањето на мелекот Џибрил: Џибрил, алејхи селам, му рекол: „Читај!“ Веровесникот одговорил: „Не знам да читам.“ Тоа се повторило трипати, а третиот пат Џибрил му ги рецитирал првите ајети од сурата Ел Алек. „Читај во името на Господарот твој Кој создава, го создава човекот од грутка крв! Читај, зашто Најблагороден е Господарот твој, Кој поучува со перо Кој го подучува човекот за она што тој не го знае.“ (Ел Алек, 1-5) Тоа биле првите ајети од Куранот што биле објавени.
Поддршката на Хатиџа, радијаллаху анха, за Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, се вратил кај својата сопруга Хатиџа, треперејќи од силниот потрес што го доживеал, и ѝ раскажал што се случило. Таа го смирила и му рекла: „Не! Се колнам во Аллах, Аллах никогаш нема да те понижи. Ти ги одржуваш роднинските врски, секогаш ја зборуваш вистината, им помагаш на немоќните, им даваш на сиромашните, ги почитуваш гостите и им помагаш на луѓето при нивните искушенија со дела.“
Прекинот на објавата и нејзиното продолжување: Објавата престанала за краток период, а потоа повторно започнала со првите ајети од сурата Ел Мудесир. „О, ти покриен! Стани и опоменувај! И Господарот свој величај Го! И облеката своја исчисти ја! И стој настрана од идолите!“ (Ел Мудесир, 1-5)
Извлечени придобивки:
1. Возраста од четириесет години: Аллах ја избрал оваа возраст за спуштањето на објавата, бидејќи таа претставува зрелост на разумот и сила на разбирањето, како што Возвишениот Аллах вели: „...Па кога ќе ја достигне зрелоста своја и кога ќе наполни четириесет години...“ (Ел Ахкаф, 15)
2. Веровесникот, салаллаху алејхи ве селем, живеел меѓу својот народ четириесет години пред веровесништвото, а неговиот благороден начин на живеење меѓу нив бил најсилниот доказ за вистинитоста на неговото веровесништво и на неговиот повик.
3. Аллах го подготвил Својот веровесник за големата мисија на објавата преку вистинитите соништа и така што му ја омилил осаменоста.
4. Важноста муслиманот да одвои време во кое ќе се осами со својот Господар за да Го спомнува Аллах и да размислува за Неговото создание.
5. Влијанието на добрата сопруга: тоа јасно се гледа во постапката на Хатиџа, радијаллаху анха, и во утехата што му ја пружила на својот сопруг. Таа е пример за поддршка и поткрепа во време на тешкотии.
6. Тоа што Хатиџа, радијаллаху анха, го навела моралот на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, како доказ дека Аллах ќе го заштити, укажува дека возвишениот морал е причина за спас од лошотиите.
7. Првото нешто што му било наредено на Божјиот пратеник во сурата Ел Мудесир било да повикува кон тевхидот и да предупредува од ширкот, бидејќи тевхидот е темелот на верата и најважната обврска.
Имамот Ет Табери, Аллах нека му се смилува, во својот тефсир за овој ајет рекол: Во врска со зборовите на Возвишениот: „Стани и опоменувај!“, Аллах му вели на Својот веровесник Мухамед, салаллаху алејхи ве селем: „Стани од својот сон и опомени го својот народ на Аллаховата казна – оние што Му припишуваат содружници на Аллах и обожуваат други освен Него.“
Шеста лекција: Повикот на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, во Мека:
Тајниот повик: Повикот во Мека започнал тајно и траел околу три години. Прва што го примила исламот од жените била неговата сопруга Хатиџа бинт Хувејлид; од мажите – Ебу Бекр ес-Сидик; од децата – Али ибн Ебу Талиб; од ослободените робови – Зејд ибн Харисе; а од робовите – Билал ел-Хабеши, Аллах нека е задоволен со сите нив.
На повикот на Ебу Бекр поверува одбрана група асхаби, меѓу кои: Осман ибн Афан, Абдурахман ибн Ауф, Сад ибн Ебу Векас, Сеид ибн Зејд и Ебу Убејде ибн ел-Џерах.
Куќата на Ел-Еркам: Првите муслимани се собирале со Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, во куќата на Ел-Еркам ибн Ебул-Еркам, за да ја изучуваат својата вера и да Му прават ибадет на Аллах, далеку од очите на многубошците.
Јавниот повик: Потоа Аллах му наредил на Својот пратеник јавно да ја исповеди вистината. Возвишениот Аллах вели: „Ти јавно исповедај го тоа што ти се наредува и остави ги многубошците.“ (Ел Хиџр, 94) Потоа Возвишениот Аллах му нареди да ги повика своето семејство и своите најблиски роднини. Возвишениот вели: „И опоменувај ги своите најблиски роднини.“ (Еш Шуара, 214) Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, им се обратил на луѓето, повикувајќи ги кон тевхидот, радувајќи ги со Џенетот оние што ќе поверуваат и предупредувајќи ги од Огнот оние што ќе го одбијат тоа.
Вознемирувањето од страна на многубошците и првата преселб/хиџрет: Кога муслиманите јавно ја обзнанија својата вера, многубошците силно ги вознемируваа, исмејуваа и мачеа. Затоа Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, им дозволи на своите асхаби да се преселат во Абисинија, со цел да ја сочуваат својата вера.
Аллаховата заштита на Неговиот пратеник: Многубошците сакале да го убијат Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, но Аллах го заштитил преку неговиот чичко Ебу Талиб, кој го бранел и покрај тоа што останал во верата на својот народ (во политеизам).
Прифаќањето на исламот од Хамза и Омер: Силата на муслиманите значително се зголемила со прифаќањето на исламот од страна на чичкото на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, Хамза ибн Абдулмуталиб, и Омер ибн ел-Хатаб, Аллах нека е задоволен со двајцата. Ибн Месуд, Аллах нека е задоволен со него, рекол: „Не престанавме да бидеме силни откако Омер го прими исламот.“
Бојкотот и опсадата: Курејшиите се договориле да ги бојкотираат Бену Хашим и Бену ел-Муталиб: да не им продаваат, ниту да купуваат од нив, да не склучуваат бракови со нив и да не се дружат со нив. Оваа тешка опсада во Ши‘аб Ебу Талиб траела три години, сè додека неколку разумни луѓе од Курејш не ја поништиле оваа неправедна повелба и не ја прекинале опсадата. Тогаш откриле дека термитите ја изеле повелбата, освен зборовите: „Во Твое име, о Аллаху“, како и сè што во неа го содржело Аллаховото име.
Презентирање на исламот: Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, продолжил да го изложува својот повик пред арапските племиња за време на сезоната на аџилакот, сè додека не се сретнал со енсариите од Медина. Тие поверувале во него и му дале завет дека ќе го помогнат.
Извлечени придобивки:
1. Повикот започнал тајно, постепено, за да се овозможи постепена промена, да се заштитат првите муслимани и да се соберат поддржувачи и помагачи.
2. Хатиџа, Ебу Бекр и првите муслимани имаат голема заслуга, бидејќи ги жртвувале своите животи и имоти и трпеливо го поднесувале вознемирувањето во времето на искушенијата.
3. Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, прво започнал со повикување на своето семејство и сопруга. Затоа, оној што повикува кон Аллах не смее да ги занемари членовите на своето семејство, туку треба да ги повикува кон Аллах, да ги подучува и да ги советува.
4. Брзање кон доброто: од нивната биографија ја согледуваме важноста на тоа без двоумење да се побрза со прифаќањето на вистината и постапувањето според неа.
5. Патот на повикувањето кон Аллах бара многу трпение и истрајност. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, трпеливо истрајувал долги години, а на почетокот му поверувале само малкумина.
6. Прифаќањето на исламот од страна на Омер ибн ел-Хатаб и Хамза, Аллах нека е задоволен со двајцата, претставувало победа и сила за муслиманите, што покажува дека повикот има потреба од сила што ќе го штити.
7. Собирањето на асхабите во куќата на Ел-Еркам е доказ за важноста на меѓусебната поврзаност, комуникацијата и соработката во доброчинство и богобојазливост, како и за важноста на доброто друштво.
8. Важноста на тевхидот: тој е првата обврска. Затоа зборовите „Нема друг вистински Бог освен Аллах“ биле првото нешто што Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, јавно го објавил во својот повик.
9. Муслиманот не треба да се срами од својата вера, туку треба јасно и мудро да ја исповеда, барајќи го исклучиво Аллаховото задоволство.
10. Мачењето, исмејувањето и угнетувањето се стари методи со кои се соочувале веровесниците и нивните следбеници. Наш пример во тоа се истрајноста на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, и на неговите асхаби, Аллах нека е задоволен од нив.
11. Пропишаноста на преселбата/хиџретот: Напуштањето на татковината и имотот заради верата е верски оправдано за оној што не е во состојба слободно да ја практикува својата вера, бидејќи верата е најскапоценото нешто што човекот го поседува.
12. Врската на иманот (поврзаноста во име на верувањето) е темелот на верата, а не врската по раса или потекло. Како што Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, јавно го објавил својот повик и ги повикал луѓето да Го обожуваат Единствениот Аллах, така и Возвишениот Аллах му наредил да ги повика своето семејство и своите најблиски роднини. Тоа било јасен доказ пред луѓето за целта и смислата на пратеништвото уште од самиот почеток.
13. Повикувањето кон Аллах е одговорност на секој муслиман: Овој истакнат асхаб, Ел-Еркам ибн Ебул-Еркам ел-Махзуми, Аллах нека е задоволен со него, во чија куќа Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, на почетокот го воспоставил центарот на повикот, бил младо момче кое го примило исламот на околу шеснаесетгодишна возраст. Подоцна учествувал во битките заедно со Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, а неговата млада возраст не го спречила да учествува во повикувањето кон Аллах колку што можел.
Седма лекција: Смртта на Хатиџа и Ебу Талиб и повикот до жителите на Таиф:
Годината на тагата: Во десеттата година од пратеништвото починала мајката на верниците Хатиџа, Аллах нека е задоволен со неа, а починал и чичкото на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, Ебу Талиб, кој го штител и го бранел, но умрел како неверник. По нивната смрт, злоставувањето на Курејшиите кон Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, се засилило повеќе од кога било дотогаш.
Повикот до жителите на Таиф: Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, заминал во Таиф надевајќи се дека кај нив ќе најде поддршка за својата вера. Но тие го дочекале неговиот повик со одбивање и исмејување. Дури ги поттикнале своите безумници да го каменуваат, па го гаѓале со камења сè додека неговите благородни стапала не прокрвариле.
Примерот на сомилоста: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, го напуштил Таиф натажен. На патот назад, Аллах му го испратил Џибрил, алејхи селам, заедно со мелекот на планините, кој му дал избор, ако сака, да ги спои двете планини (Ел-Ахшабејн) над жителите на Мека и така да ги уништи.
Неговиот благороден одговор: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, му одговорил на мелекот на планините со милост и трпеливост, велејќи: „Не. Се надевам дека Аллах од нивното потомство ќе изведе луѓе кои ќе Го обожуваат само Аллах и нема ништо да Му здружуваат.“ (Бухари и Муслим)
Извлечени придобивки:
1. Непоколебливоста на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем: Неговото трпение јасно се покажа кога во иста година ги изгуби своите двајца најголеми поддржувачи – Хатиџа и Ебу Талиб. И покрај тоа, оваа голема загуба не го поколеба да продолжи со својот повик.
2. На Ебу Талиб не му користеше тоа што го бранел Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, за да се спаси од Огнот, бидејќи умрел како мушрик/многубожец. Затоа, делата нема да му користат на човекот на Ахиретот, освен ако не се засновани врз иманот во Аллах и искреноста кон Него.
3. Физичките и душевните страдања што ги претрпе Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, во Таиф се поука за секој муслиман за пожртвуваност и трпеливост на патот на воздигнувањето на Аллаховиот збор.
4. Совршенството на простувањето кога човек има моќ: Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, одби да ги уништи оние што му нанесоа зло, претпочитајќи да биде трпелив со нив, надевајќи се дека Аллах ќе ги упати нивните потомци.
5. Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, бил милостив кон луѓето, посакувајќи им упатство, а не пропаст, како што Возвишениот Аллах вели: „А тебе само како милост на световите те пративме.“ (Ел Енбија, 107)
6. Извршување на обврските и преземање на причините: Муслиманот треба постојано да се стреми кон остварување на својата верски пропишана цел, потпирајќи се на Возвишениот Аллах и со преземање на сите достапни причини за нејзино остварување. Не треба да се обесхрабрува ако изгуби некоја од тие причини или ако остане со мал број поддржувачи.
Осма лекција: Исра, Мираџ и чудото на расцепувањето на Месечината
Патувањето Исра и Мираџ: Ова големо чудо се случило по педесеттата година од животот на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем.
Отворањето на градите на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем: Ебу Зер, Аллах нека е задоволен со него, раскажува дека Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, рекол: „Додека бев во Мека, покривот на мојата куќа се отвори. Џибрил, алејхи селам, слезе, ми ги отвори градите и ги изми со вода Земзем. Потоа донесе златен сад исполнет со мудрост и иман, го истури во моите гради, а потоа ги затвори.“ (Бухари и Муслим)
Исра: Тоа е ноќното патување на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, од Месџидул-Харем во Мека до Месџидул-Акса во Бејтул-Макдис/Ерусалим.
Мираџ: Тоа е неговото воздигнување од Месџидул-Акса до возвишените небеса, сè до Сидретул-Мунтеха – огромно дрво на седмото небо.
Возвишениот Аллах вели: „Возвишен нека е Тој што во еден дел од ноќта го пренесе Својот роб од Месџиди Харам во Месџиди Акса, чија околина ја благословивме, за да му покажеме некои од Нашите знаци. Тој сè слуша и сè гледа.“ (Ел Исра, 1)
Глетките на милоста и моќта: Во таа ноќ Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, ги видел најголемите знаци на својот Господар. Ги видел Џенетот и Џехенемот, се сретнал со веровесниците, алејхиму селам, и ги предводел во намаз во Месџидул-Акса. Возвишениот Аллах му се обратил зад превез, без посредник, и му ги пропишал петте дневни намази.
Ставот на луѓето: Кога Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, се вратил во Мека и ги известил луѓето за она што се случило, на верниците им се зголемиле иманот и убедувањето, додека кај неверниците уште повеќе се засилиле инаетот и негирањето.
Поделбата на Месечината: Многубошците побарале од Божјиот веровесник, салаллаху алејхи ве селем, видлив знак што ќе ја потврди неговата вистинитост. Тогаш Аллах ја поделил Месечината на две половини, така што луѓето ја виделе со свои очи. Но, и покрај тоа, неверниците од Курејш се свртеле и рекле: „Ова е магија.“
Возвишениот Аллах вели: „Се ближи Часот и Месечината се преполови! А тие, секогаш кога ќе видат чудо, се вртат и велат: ,Непрекината маѓија!‘“ (Ел Камер, 1-2)
Извлечени придобивки:
1. Возвишениот Аллах има моќ над сè. Чудата на Исра, Мираџ и преполовувањето на Месечината се само дел од доказите за совршенството на Неговата моќ.
2. Ова патување се случило по Годината на тагата и претставувало голема почест за Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, зацврстување на неговото срце и утеха по долгите години труд и страдање на патот на повикувањето кон Аллах.
3. Намазот е единствениот ибадет што бил пропишан на небесата, директно од Возвишениот Аллах на Неговиот пратеник, без посредство на мелекот Џибрил, алејхи селам. Тоа укажува на неговата возвишена положба и големата важност што ја има во животот на муслиманот.
4. Аллах ги направил овие муџизи јасен доказ за вистинитоста на веровесништвото. Но, оној што ќе го затвори своето срце за вистината нема да има корист од знаците, колку и да се големи.
5. Корист: Не е пренесено ниту од Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, ниту од неговите асхаби, Аллах нека е задоволен со нив, дека ја издвојувале ноќта на Исра и Мираџ со прослава или со посебен ибадет. Затоа, сето добро е во следењето на нивната упата и оставањето на она што тие не го практикувале.
6. Патувањето на Исра и Мираџ се случило со душата и телото заедно, додека Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, бил во будна состојба. Тоа укажува на величината на ова чудо и на совршенството на моќта на Возвишениот Аллах.
7. Со тешкотијата доаѓа олеснување: Муслиманот треба да продолжи по својот пат и да не се обесхрабрува од тешкотиите што ќе ги сретне. Треба да има доверба во Возвишениот Аллах и да знае дека победата доаѓа со трпението, олеснувањето со неволјата и дека, навистина, со тешкотијата доаѓа олеснување.
Деветта лекција: Енсариите и првата и втората заклетва кај Акаба:
Средбата со енсариите: Во единаесеттата година од пратеништвото, Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, се сретнал кај Акаба во Мина, во близина на Мека, со група енсарии (жители на Медина). Седнал со нив и ги повикал кон исламот, па тие го прифатиле неговиот повик и му поверувале. Кога се вратиле во Медина, му ја пренеле веста за него и неговиот повик на својот народ, сè додека исламот не се проширил меѓу нив и не останала ниту една куќа на енсариите во која не се спомнувал Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем.
Првата заклетва кај Акаба: Во дванаесеттата година од пратеништвото пристигнала делегација од племињата Евс и Хазреџ (енсариите) и му ја дале на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, првата заклетва кај Акаба. Тој ги поучил на исламот и ги повикал да му дадат заклетва, па тие му дале завет: да не Му припишуваат ништо за содружник на Аллах, да не крадат, да не вршат прељуба, да не ги убиваат своите деца, да не изнесуваат клевети што самите ги измислуваат, и да не му бидат непослушни на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, во она што е добро.
Потоа им ја објаснил наградата и казната, па рекол: „Кој од вас ќе го исполни тоа, неговата награда е кај Аллах. А кој ќе направи нешто од тоа, па биде казнет на овој свет, тоа ќе му биде искупување. А кој ќе направи нешто од тоа, па Аллах го прикрие, неговиот случај Му припаѓа на Аллах: ако сака, ќе му прости, а ако сака, ќе го казни.“ (Бухари и Муслим)
Првиот амбасадор во исламот: Откако била дадена заклетвата и завршил аџилакот, Веровесникот, салаллаху алејхи ве селем, со овие луѓе што му дале заклетва го испратил првиот амбасадор во исламот, за да ги поучува новите муслимани во Медина на прописите на исламот и да ги подучува во верата. За оваа задача избрал еден млад човек од првите муслимани, Мусаб ибн Умејр, Аллах нека е задоволен со него.
Втората заклетва кај Акаба: Во тринаесеттата година од пратеништвото, пристигнала поголема делегација за да се сретне со Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и му ја дала втората заклетва кај Акаба. Му дале завет дека ќе го штитат и ќе му помогнат доколку се пресели/направи хиџрет кај нив и дека ќе го бранат онака како што се бранат себеси, своите семејства и своите деца.
Големата добивка: Енсариите го прашале Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем: „Што ќе добиеме ако ја исполниме оваа заклетва, о Аллахов пратенику?“ Тој, салаллаху алејхи ве селлем, им одговорил со еден збор: „Џенетот.“ Потоа му ја дале заклетвата со сета искреност и радост.
Извлечени придобивки:
1. Истрајноста на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, во повикувањето кон исламот на сите луѓе, без замор и без откажување, е голем пример за оние што повикуваат кон Аллах; бидејќи истрајноста и цврстото убедување се клуч за успехот.
2. Одликата на енсариите: Се истакнува високата положба на жителите на Медина преку нивното брзо прифаќање на вистината и нивната грижа да го шират исламот меѓу своите роднини и соседи, сè додека доброто не се проширило во нивните домови.
3. Двете заклетви кај Акаба биле камен-темелник за основањето на исламската држава, бидејќи содржеле завет за послушност, заштита на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, и помагање на неговата вера.
4. Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, не им ветил на енсариите положби ниту богатство во замена за нивната поддршка, туку им го ветил Џенетот, за да нè поучи дека вистинската добивка за верникот е Аллаховото задоволство и вечната благодат.
5. Енсариите, Аллах нека е задоволен со сите, му дале завет на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, дека ќе ги жртвуваат своите животи и имоти од љубов кон Аллах и Неговиот пратеник, па затоа заслужиле нивната награда да биде Џенетот.
6. Корист: Акаба е подрачје дел од Мина, во близина на Мека. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, го избрал за тајна средба со енсариите, бидејќи било скриено меѓу планините, далеку од погледите на Курејшиите.
Десетта лекција: Хиџретот (преселбата) на Пратеникот во Медина
Тоа е пресудното историско патување што го промени текот на историјата и со кое започна изградбата на исламската држава.
Дозволата да се направи хиџрет и почетокот на преселбата: Кога беше склучена Втората заклетва кај Акаба и Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, се увери во поддршката на жителите на Медина, им дозволи на своите асхаби да направат хиџрет, за да живеат безбедни. Асхабите тргнаа, стремејќи се кон наградата кај Аллах, ги напуштија своите домови, имоти и семејства и заминаа во одделни групи, криејќи се од погледите на Курејшиите. Некои патуваа пеш, а некои јавајќи. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, остана во Мека чекајќи неговиот Господар да му дозволи да замине, а со него беа неговиот другар Ебу Бекр и внук Али ибн Ебу Талиб, Аллах нека е задоволен со обајцата.
Заговорот во Дарун-Недва и Аллаховата заштита на Неговиот пратеник: Кога Курејшиите видоа дека асхабите на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, стекнале заштита и поддршка во Медина, се исплашија од ширењето на неговата вера. Затоа нивните водачи се собраа во Дарун-Недва за да се советуваат и се согласија да го убијат Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, така што по еден човек од секое племе ќе му зададе удар, за неговата крв да се распредели меѓу племињата. Но Возвишениот Аллах го извести Својот пратеник за нивниот заговор и му дозволи да направи хиџрет. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, му нареди на Али ибн Ебу Талиб, Аллах нека е задоволен со него, да легне во неговата постела, за неверниците да помислат дека сè уште е во куќата, а воедно и за да им ги врати аманетите на нивните сопственици. Потоа Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, излезе покрај нив без да го забележат, бидејќи Аллах им ги заслепи очите.
Во пештерата Севр и Аллаховата заштита: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, тргнал со својот придружник Ебу Бекр ес-Сидик и се упатиле кон пештерата Севр за да се засолнат во неа. Таму останале три дена. Во меѓувреме, Курејшиите вложиле сè што можеле за да ги пронајдат и распишале голема награда (сто камили) за оној што ќе ги убие или ќе ги доведе. Кога многубошците застанале пред влезот на пештерата, Ебу Бекр се исплашил за Божјиот пратеник, саллаллаху алејхи ве селлем, и рекол: „Кога некој од нив би погледнал под своите нозе, ќе нè види.“ Тогаш Веровесникот, салаллаху алејхи ве селем, го смирил, велејќи со цврсто убедување: „О Ебу Бекр, што мислиш за двајца со кои Аллах е третиот?“ Потоа Аллах ги одвратил многубошците од нив, иако биле сосема блиску.
Изградбата на џамијата Куба и влегувањето во Медина: По излегувањето од пештерата, Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, тргнал по пат далеку од очите на неверниците, сè додека не пристигнал во местото Куба. Таму ја изградил првата џамија во исламот – џамијата Куба. По неколку дена се упатил кон Медина, каде што жителите го пречекале со неопислива радост и среќа, а куќите одекнувале од текбири (Аллаху екбер) и техмиди (Елхамдуллах) поради радоста заради неговото благородно доаѓање.
Основањето на државата и пропишувањето на џихадот: Штом Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, се населил во Медина, започнал со изградба на Пратеничката џамија, која станала средиште на исламската држава. Потоа ги збратимил мухаџирите и енсариите за да станат едно тело. Кога состојбата се стабилизирала и муслиманите стекнале сила и заштита, Аллах им дозволил да водат џихад на Неговиот пат за да ја отфрлат неправдата. Тогаш Возвишениот Аллах ги објавил зборовите: „Им се дозволува одбрана на тие што од други ќе бидат нападнати, бидејќи им се врши насилство – а Аллах е навистина кадарен да им помогне.“ (Ел Хаџ, 39)
Извлечени придобивки:
1. Големината на жртвата: Хиџретот на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, и неговите асхаби, како и нивното напуштање на татковината, имотите и семејствата, беа искрени заради Возвишениот Аллах. Тоа нè учи дека верата е поскапоцена од сè.
2. Одликата на Ебу Бекр ес-Сидик: Тој ја добил честа да му биде придружник на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, на најголемото патување и со тоа се потврдила неговата висока положба како најблизок човек до Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем.
3. Возвишениот Аллах ја презел заштитата на Својот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и го заштитил од заговорот на неверниците. Затоа, оној со кого е Аллах, него никој не може да го победи.
4. Довербата на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, во неговиот Господар дојде до израз во најтешките мигови во пештерата. Тоа нè учи дека олеснувањето доаѓа со трпението и цврстото убедување во Аллаховата помош.
5. Одликата на енсариите: Се покажа љубовта на жителите на Медина кон Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, и нивната голема радост поради неговото доаѓање. Тоа ја откри нивната благородна природа и нивната искрена поддршка на Аллах и Неговиот пратеник.
6. Џихадот бил пропишан во вистинското време, по воспоставувањето на исламската држава и исполнувањето на (материјалните) предуслови за него. Тоа е доказ за Аллаховата милост и мудрост изразена преку грижата за состојбата на муслиманите.
7. Важноста на џамијата во животот на муслиманите: Поради нејзината голема положба и важност, првото нешто што Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, го направил на патот кон Медина било изградбата на џамијата Куба. Потоа, по неговото пристигнување во Медина, ја изградил џамијата на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, на местото каде што се наоѓа и денес.
Единаесетта лекција: Почетокот на џихадот на Аллаховиот пат и Големата битка кај Бедр
Почеток на битките и воените походи:
Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, учествувал во дваесет и една битка. Првата била битката кај Ел-Ебва (Веддан) во втората година по хиџретот, а последната битката кај Тебук (Ел-Усра) во месецот реџеб, во деветтата година по хиџретот. Освен овие битки, тој, салаллаху алејхи ве селем, испраќал и воени походи.
Битка (газве): тоа е поход во кој лично учествувал Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и ги предводел муслиманите, без разлика дали дошло до борба или не.
Воен поход (серијје): тоа е поход во кој Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, не учествувал лично. Во него можело да дојде до борба, а можело и да не дојде, и најчесто бројот на учесниците бил мал.
Големата битка кај Бедр во втората година по хиџретот:
Причината за оваа битка била тоа што до Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, стигнала вест дека од Шам доаѓа голем курејшиски караван натоварен со големо богатство. Тогаш тој ги повикал муслиманите да го пресретнат. Излегол со триста и десетина луѓе, како казна за Курејшиите, бидејќи ги протерале мухаџирите од нивниот град, ги присвоиле нивните куќи и имоти и им го ограбиле богатството. Веста стигнала до Курејшиите, па тие собрале околу илјада и триста борци, па дури и повеќе. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, се посоветувал со своите асхаби, а тие цврсто решиле да се соочат со непријателот. Битката се случила во месецот Рамазан. Во неа се судриле муслиманската и неверничката војска, а борбата станала жестока. Аллах му подарил на Својот пратеник величествена победа. Од муслиманите како шехиди загинале четиринаесет луѓе, додека од неверниците биле убиени седумдесет, а седумдесет биле заробени. Повеќето од нив биле меѓу великаните и водачите на Курејшиите. Така, Аллах ги возвишил исламот и муслиманите, а ги понижил ширкот и многубошците. Благодарноста му припаѓа на Аллах, Господарот на световите.
Извлечени придобивки:
1. Пропишаноста на џихадот на Аллаховиот пат со цел возвишување на Аллаховиот збор, ширење на исламот, воспоставување на правдата и искоренување на насилството и неправдата.
2. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, е примерен водач и пример за храброст, кој лично излегувал во борба против неверниците.
3. Легитимноста на запленувањето на имотот на неверниците што војуваат против муслиманите (воениот плен), пресекувањето на трговскиот пат на племето Курејш и нивното економско ослабување. Тоа беа главните причини за Големата битка кај Бедр.
4. Консултацијата на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, со неговите асхаби во врска со излегувањето во битка и соочувањето со непријателот. Во тоа се гледа пропишаноста на шурата (меѓусебното советување) за сите работи, особено за важните прашања.
5. Аллах ѝ дава победа на малубројната група верници над многубројната група неверници, како што му даде победа на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и на неговите асхаби над неверниците од Курејш, иако тие беа неколкупати побројни од муслиманите.
6. Храброста на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, и неговите асхаби: тие се соочија со непријател кој беше неколкупати поброен и подобро вооружен.
7. Аллах е Оној Кој воздигнува кого сака и понижува кого сака. Така, на Бедр Тој ги воздигна муслиманите, а ги понижи многубошците.
8. Некои од мудростите зад пропишувањето на џихадот (борбата) на Аллаховиот пат:
а) Повикување на луѓето кон исламот и нивно изведување од обожувањето на созданијата кон обожувањето на Господарот на созданијата. Возвишениот Аллах вели: „И борете се против нив сè додека не исчезне идолопоклонството и додека само на Аллах верата Му се исповедува. Па ако престанат, тогаш непријателството престанува, а единствено против насилниците останува.“ (Ел Бекаре, 193)
б) Одбивање на нападот врз муслиманите. Возвишениот Аллах вели: „И борете се на Аллаховиот пат против тие што се борат против вас, но не преминувајте ги границите! Аллах, навистина, не ги сака тие што ги пречекоруваат границите.“ (Ел Бекаре, 190)
Дванаесетта лекција: Битката кај Ухуд и настаните што следеа по неа:
Тоа е битката во која јасно дојдоа до израз големите поуки за покорноста, а во неа се покажа и искрената љубов на асхабите кон Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, како и нивната пожртвуваност дури и со сопствените животи.
Причините за битката и подготовките за неа: Битката кај Ухуд се случила во третата година по хиџретот. Нејзината главна причина била желбата на многубошците да се осветат за своите загинати и за поразот што го претрпеа кај Бедр. Затоа Курејшиите собрале три илјади борци под водство на Ебу Суфјан. Од друга страна, Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, излегол со илјада свои асхаби за да се соочи со нив. Меѓутоа, додека војската била на пат, водачот на лицемерите, Абдулах ибн Убеј ибн Селул, се вратил назад со една третина од војската, па тие не учествувале во битката.
Настаните од битката и кобните последици од непослушноста: Двете војски се судриле кај Ухуд и започнала жестока битка, во која на почетокот многубошците биле поразени. Потоа стрелците од редовите на муслиманите го напуштиле ридот, иако Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, им наредил да не го напуштаат, без оглед на околностите. Поради нивната непослушност кон оваа наредба, војската на неверниците ги нападнала муслиманите од зад грб, при што биле убиени голем број муслимани. Возвишениот Аллах вели: „Аллах веќе го потврди ветувањето Свое, кога веќе ги уништувавте, со волјата Негова, додека не го доживеавте неуспехот и за наредбата не се сложивте, и станавте непокорни, откако ви го покажа тоа што го сакате: едните од вас го сакаат овој свет, а другите оној свет! Тогаш Тој ве одвои од нив за да ве искуша! И ви прости, бидејќи Аллах е неизмерно добар спрема верниците!“ (Али Имран, 152)
Тежината на искушението и жртвите на асхабите: Битката кај Ухуд беше една од најтешките битки кои ги проживеа Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем. Во неа му беше скршен еден од предните заби, а две алки од шлемот – кој служел за заштита на главата – му се забија во неговото благородно лице. Искушението беше тешко, но Возвишениот Аллах го заштити. Во битката како шехиди загинаа седумдесет асхаби, Аллах нека е задоволен со нив, меѓу кои и првакот на шехидите, Хамза ибн Абдулмуталиб, чичкото на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем. Во неа се покажа и вистинската љубов на асхабите кон нивниот Пратеник, салаллаху алејхи ве селем, бидејќи ги жртвуваа своите животи за да го заштитат. По завршувањето на битката и погребувањето на шехидите, Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, и неговите асхаби се вратија во Медина.
Еден од тие настани беше кога Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, застана над шехидите на Ухуд, заплака за нив и рече: „Јас ќе сведочам за овие на Судниот ден.“ Потоа нареди да бидат погребани со својата крв и во својата облека, без да се избањаат. Во еден гроб положуваше по двајца, а предност му даваше на оној што знаеше повеќе Куран напамет, како почест за него. Потоа ги посети преживеаните, им ги преврзуваше раните и им ја зацврстуваше решителноста. Ја пофали и храброста на Ум Амара и нејзиното семејство и упати дова Аллах да ги направи негови придружници во џенетот, откако ја виде нивната голема истрајност и пожртвуваност во неговата одбрана. Кога завршија со погребувањето, неговите асхаби застанаа зад него во редови, па Му заблагодарија на Аллах и Го пофалија, предавајќи се на Неговата одредба и благодарејќи Му за благодатта на трпеливоста и џихадот.
Битката кај Хамра ел-Есед: Оваа битка се случила само еден ден по Ухуд. Причината за неа била тоа што до Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, стигнала вест дека Ебу Суфјан ибн Харб сака повторно да се врати со Курејшиите во Медина за целосно да ги уништи оние што останале од асхабите на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем. Затоа Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, им наредил на муслиманите да излезат, но поставил услов со него да излезат само оние што учествувале во битката кај Ухуд. Тие излегле и покрај раните што ги носеле. Кога Ебу Суфјан слушнал дека тргнале по него, се исплашил и се вратил во Мека со оние што биле со него.
Извлечени придобивки:
1. Лошите последици од гревовите и непослушноста: Она што стрелците го направија, покажувајќи непослушност кон Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, доведе до голема штета за муслиманите.
2. Возвишената положба и храброста на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем: Тој лично се бореше и беше ранет на Аллаховиот пат.
3. Одликите на асхабите, Аллах нека е задоволен со нив: Тие ги жртвуваа своите животи на Аллаховиот пат и го штитеа Неговиот Пратеник, салаллаху алејхи ве селем.
4. Разликување на верникот од лицемерот: Лицемерите се вратија и не учествуваа во Битката кај Ухуд, а на нивно чело беше Абдуллах ибн Убеј ибн Селул, водачот на лицемерите.
5. Влијанието на жртвите на асхабите: Да не беше Аллах, а потоа пожртвуваноста на асхабите, Аллах нека е задоволен со нив, исламот немаше да стигне до никого. Аллах ги направи причина за неговото ширење. Имамот Ибн ел-Кајјим, Аллах нека му се смилува, рекол:
Тие се следбениците на Веровесникот и неговата дружина ... да не беа тие, на Земјата немаше да има ниту еден муслиман.
6. Излегувањето на асхабите во „Хамра ел-Есед“ со нивните сè уште раскрвавени рани, само еден ден по Битката кај Ухуд, беше најголемиот доказ за нивната покорност кон Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, за силата на нивниот иман и за непоколебливата решителност што не ја совладуваат ниту болките.
Тринаесетта лекција: Битката Хендек (Ахзаб) во петтата година по хиџретот:
Настаните што доведоа до оваа битка започнаа кога Евреите го прекршија договорот што го склучиле со Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и ги поттикнаа различните арапски племиња, собирајќи ги за напад врз Медина, со цел да ги уништат муслиманите и нивната новоформирана држава. Така, идолопоклоничките племиња собраа огромна војска од десет илјади борци под водство на Ебу Суфјан ибн Харб, додека војската на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, броеше само три илјади борци.
Кога Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, дозна за нивното доаѓање, се посоветува со своите асхаби. Тогаш истакнатиот асхаб Селман ел-Фариси, Аллах нека е задоволен со него, му предложи околу Медина да се ископа ров, кој ќе служи како цврста преграда што ќе го спречи навлегувањето на непријателите. На Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, му се допадна неговиот предлог и нареди веднаш да се спроведе. Но, Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, не остана само на наредби и упатства, туку даде прекрасен пример на скромност и предводништво, така што лично учествуваше со своите асхаби во копањето на ровот поднесувајќи ги тешкотиите заедно со нив.
Сојузничките племиња потоа пристигнаа пред Медина и го опседнаа градот. Опсадата се одолговлечи, а искушението за муслиманите стана многу тешко. Стравот и силниот глад ги притиснаа истовремено, а Куранот ја опиша оваа тешка состојба во зборовите на Возвишениот Аллах: „Кога ви дојдоа и одозгора и одоздола, кога очите вџашени ви беа, а душата до гркланот ви дојде, и кога за Аллах сешто помислувавте, – тогаш верниците беа во искушение ставени и беа потресени со жесток потрес.“ (Ел Ахзаб, 10-11)
Среде оваа тешка криза дојдоа до израз муџизите на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем. Аллах даде бериќет во малата количина храна, па таа беше доволна да ја нахрани целата војска. И покрај тешката состојба, Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, ги израдува своите асхаби со веста за идното освојување на Персија и Византија, за да им ја зацврсти убеденоста и да им ги подигне моралот и надежта. Кога искушението го достигна врвот, Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, искрено Му се обрати на својот Господар со дова да ја отстрани неволјата од муслиманите. Аллах му ја услиша довата и испрати силен ветер врз војските на сојузниците, кој ги откорна нивните шатори, а испрати и мелеци кои внесоа страв во нивните срца. Така нивните редови се растурија, тие се повлекоа разочарани, а безбедноста повторно се врати во Медина. Возвишениот Аллах вели: „О, верници, сетете се на Аллаховата благодат кон вас кога војските дојдоа до вас, па Ние против нив ветар пративме, а и војски коишто вие не ги видовте – а Аллах добро гледа што правите вие.“ (Ел Ахзаб, 9)
Возвишениот Аллах во друг ајет вели: „Аллах неверниците, полни со гнев, ги одби – ни малку не успеаја, а верниците Аллах од борба ги поштеди – Аллах навистина е Моќен и Силен.“ (Ел Ахзаб, 25)
Извлечени придобивки:
1. Непријателите на исламот можат да се здружат, и покрај разликите во нивните верувања, за да се борат против муслиманите. Тоа е еден од Аллаховите закони во Неговото создание – постојаната борба меѓу вистината и невистината – што налага постојана претпазливост и добра подготовка.
2. Оваа битка ја истакнува одликата на Селман ел-Фариси, Аллах нека е задоволен со него, и важноста на советувањето во исламот.
3. Учеството на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, заедно со своите асхаби во поднесувањето на тешкотиите потврдува дека успешниот водач е оној што прв се зафаќа со работа, останува скромен кон своите следбеници и им е добар пример.
4. Копањето на ровот нè учи на неопходноста да се вложи сиот можен труд, да се искористат сите дозволени и достапни средства и да се преземат причините, заедно со меѓусебно помагање во доброчинство и богобојазливост.
5. Важноста на цврстото убедување и трпеливоста: Асхабите покажаа голема истрајност и покрај опсадата, па победата им припадна на трпеливите и на оние што цврсто веруваа во Аллаховото ветување. Возвишениот Аллах вели: „Има верници кои го исполнија заветот даден на Аллах, има такви што загинаа, и има такви што тоа го очекуваат и ништо не измениле.“ (Ел Ахзаб, 23)
6. Аллаховата добрина кон Неговите робови се огледа во тоа што Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, ги израдува своите асхаби во најтешките моменти со радосната вест за идните освојувања.
7. Довата е клучот на победата. Текот на битката се промени поради искреното обраќање на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, кон својот Господар. Во тоа се гледа големата важност на довата.
8. Победата е од Аллах. Колку и да се големи силата и бројноста на непријателите, Аллах е Силниот и Моќниот, Кој им дарува победа на Своите робови.
Четиринаесетта лекција: Договорот кај Худејбије, Битката кај Хајбер и надоместената умра (Јасната победа):
Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, видел во сон дека тој и неговите асхаби влегуваат во Месџидул-Харам безбедни, со избричени глави и скратена коса. А соништата на пратениците се објава, па ги известил своите асхаби за тоа, и тие се израдувале на оваа радосна вест.
Тој, салаллаху алејхи ве селем, тргнал во месецот Зул-каде, во шестата година по хиџретот, со околу илјада и четиристотини мухаџири и енсарии. Со себе ги воделе курбаните како знак на почит кон Светиот храм, а не носеле ништо освен оружјето што обично го носи патникот (мечеви во корици), за јасно да им покажат на Курејшиите дека доаѓаат како аџии што ќе извршат умра, а не како војска.
Спречувањето и Заклетвата Ридван: Кога Курејшиите дознаа за нивното доаѓање, решија со сила да ги спречат да влезат во Мека и поставија логор во местото Зи Тува. Поради тоа, Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, го промени правецот на движење сè додека не стигна во Худејбија. Таму следуваа долги преговори. Во текот на нив, Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, го испрати Осман ибн Афан, Аллах нека е задоволен со него, да преговара со Курејшиите. Потоа се прошири веста дека Осман е убиен. Тогаш Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, ги повика своите асхаби да му дадат заклетва дека нема да побегнат од борбата. Тие му дадоа заклетва под дрвото сeмуре (пустинска акација), а таа случка е позната како Заклетвата Ридван, за која Возвишениот Аллах објави: „Аллах е задоволен со тие верници кои под дрвото ти се заколнаа на верност...“ (Ел Фетх, 18)
Условите на примирјето: Потоа Сухејл ибн Амр пристигна како претставник на Курејшиите и беше склучено примирје што, на прв поглед, содржеше тешки услови. Меѓу нив беа: да престане војната во период од десет години; муслиманите оваа година да се вратат без да извршат умра, а следната година да дојдат и да ја надоместат умрата, притоа останувајќи во Мека само три дена; секој што ќе му дојде на Мухамед од племето Курејш без дозвола од својот старател да им биде вратен. И покрај тоа што на некои од асхабите тешко им паднаа овие услови, Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, ги прифати, покорувајќи се на наредбата на својот Господар. Потоа го закла својот курбан и излезе од ихрамот, а муслиманите го следеа во тоа. По ова, додека се враќаа кон Медина, Возвишениот Аллах ги објави Своите зборови: „Ние ќе ти дадеме да победиш со јасна победа за Аллах да ти ги прости претходните и подоцнежните гревови, благодатта Своја кон тебе потполна да ја направи, на Правиот пат да те упати и Аллах со моќна помош да ти помогне.“ (Ел Фетх, 1-3)
Битката кај Хајбер (брзиот плод на договорот): Еден од најголемите плодови на договорот беше стабилизирањето на јужниот фронт со Курејшиите и обезбедувањето на заднината на Медина. Затоа Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, во месецот мухарем од седмата година по хиџретот, се упати кон северниот фронт, односно кон упориштето на Евреите во Хајбер, кои ги поттикнуваа сојузниците и коваа заговори против муслиманите. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, не дозволи со него да тргне никој освен оние што присуствуваа кај Худејбија (учесниците во заклетвата Ридван), како награда за нив. Муслиманите ги опседнаа силно утврдените тврдини на Хајбер, една по една, па Аллах им овозможи да ги освојат и внесе страв во срцата на Евреите. Тие побараа да склучат договор со кој ќе им бидат поштедени животите, а за возврат да ги препуштат своите имоти и земјишта на муслиманите, под услов тие да продолжат да ги обработуваат и да добиваат половина од приносот. Така се исполни Аллаховото ветување за победата и за „обилниот плен“ што бргу им беше даден.
Надоместената умра (исполнување на сонот): Во следната година, во месецот Зул-каде од седмата година по хиџретот, Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, тргна со своите асхаби кои присуствуваа на Худејбија за да ја надоместат умрата од која претходната година беа спречени. Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, влезе во Мека изговарајќи телбија, а муслиманите околу него изговараа техлил (Ла илахе ил-лаллах) и текбир (Аллаху екбер). Тие ги извршија своите обреди во безбедност и спокој, додека Курејшиите се повлекоа на околните планини и ги набљудуваа со стравопочит и восхит. Оваа умра беше исполнување на сонот на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и стана позната како Умретул-када (Надоместената умра), а се нарекува и Умретул-кадија.
1. Овој договор им овозможи на муслиманите безбедно да го шират повикот кон исламот, па луѓето влегуваа во Аллаховата вера во многу поголем број отколку претходно. Затоа, победата не се постигнува секогаш со меч.
2. Договорот покажа дека успехот е во следењето на наредбата на Аллах и Неговиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, дури и кога мудроста зад неа на почетокот не им е јасна на луѓето, како што беше случај со условите на примирјето.
3. Вредноста на учесниците во заклетвата: Асхабите стекнаа голема почест, бидејќи Аллах беше задоволен со нив. Затоа оваа заклетва беше наречена Бејатур-Ридван (Заклетвата на Аллаховото задоволство), а таа претставува Божјо сведоштво од над седумте небеса за искреноста на нивниот иман.
4. Пропишаноста на договорите: На муслиманите им е дозволено да склучат примирје со непријателот доколку во тоа има корист, а тоа е дел од мудроста и шеријатската политика.
5. Враќањето на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, следната година за да ја изврши надоместената умра ја потврди вистинитоста на неговиот сон, ја скрши вообразеноста на Курејшиите и ја покажа возвишеноста на исламот во срцето на Мека.
6. Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, даде најубав пример во почитувањето на договорите и заветите и во нивното исполнување, а тоа придонесе луѓето да ги засакаат моралот на исламот и неговата вера.
7. Благословот од покорувањето на наредбите на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем: Како што споменавме во Битката кај Ухуд дека непослушноста носи коб и може да биде причина за пораз на муслиманите при соочувањето со нивните непријатели, така и во покорувањето на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и следењето на неговите наредби има благослов што им носи победа на муслиманите. Возвишениот Аллах вели: „...па ако му бидете послушни, ќе бидете на Вистинскиот пат...“ (Ен Нур, 54)
Писмата што Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, им ги испрати на кралевите и владетелите по договорот кај Худејбија
Откако договорот кај Худејбија стана реалност и војната престана, Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, беше безбеден од страна на Курејшите и се насочи кон остварување на универзалноста на исламскиот повик и негово ширење низ сите краишта на Земјата. Затоа цврсто одлучи да им испрати писма на кралевите на светот и на владетелите на Арапите и неарапите, повикувајќи ги во ислам. Од својата сомилост кон својот умет и својата мудрост во водењето, Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, изработи сребрен прстен на кој беше врежано: „Мухамед, Аллахов пратеник“, за со него да ги запечатува писмата, бидејќи обичај кај владетелите беше да не читаат писмо ако не е запечатено. Потоа од своите најдобри асхаби, Аллах нека е задоволен со нив, избра пратеници кои се одликуваа со речитост, храброст и зрелост на разумот, за да го извршат овој голем аманет.
Така, Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, го испрати Дихје ибн Халифа ел-Келби, Аллах нека е задоволен со него, кај Ираклиј, владетелот на Римјаните; Абдулах ибн Хузафе ес-Сехми, Аллах нека е задоволен со него, кај Кисра, владетелот на Персија; Амр ибн Умеје ед-Дамри, Аллах нека е задоволен со него, кај Неџаши, владетелот на Абисинија; и Хатиб ибн Ебу Белтеа, Аллах нека е задоволен со него, кај Мукавкис, владетелот на Коптите во Египет. Исто така, им испрати писма и на владетелите на Шам и Јемама, како што беа Харис ибн Ебу Шемр ел-Гасани и Хевзе ибн Али ел-Ханефи. Така, овие благословени гласници тргнаа со писмата на упатството, носејќи го чистиот повик на исламот и мудриот говор што им се обраќа и на разумот и на срцето, повикувајќи ги кон заедничкиот збор – да не обожуваат никого освен Аллах, и предупредувајќи ги на последиците од одвраќањето на нивните народи од светлината на вистината и упатството.
Ставовите на владетелите кон овие благородни писма беа различни. На некои од нив срцата им омекнаа и дадоа убав одговор, како Мукавкис, Неџаши и Ираклиј, кој се распрашуваше од Ебу Суфјан за особините на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и се увери во вистинитоста на неговото пратеништво, иако власта го спречи да ја прифати вистината. Други, пак, се возгордеа и постапија тирански, па го искинаа неговото писмо, како Кисра, за што Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, упати дова Аллах целосно да го распарчи неговото царство, па Аллах ја услиши неговата дова и неговото царство набргу пропадна. Со овие писма, повикот на исламот стигна до кралевите и владетелите на Земјата, а големите царства се запознаа со вистинската вера. Овој чекор го означи почетокот на универзалната фаза во ширењето на исламот и неговото излегување надвор од границите на Арапскиот Полуостров кон останатите земји во светот.
Извлечени придобивки:
8. Непобитен доказ дека пратеничката порака на Мухамед, салаллаху алејхи ве селем, е универзална и сеопфатна, упатена и до Арапите и до неарапите, и не е ограничена само на жителите на Арапскиот Полуостров, како потврда на зборовите на Возвишениот Аллах: „Ние те пративме на целото човештво...“ (Сабе, 28)
9. Примената на шеријатската политика: Тоа се гледа во мудрото искористување на периодите на мир и примирје за ширење на верата и повикувањето во ислам, бидејќи Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, го искористи договорот од Худејбија и внатрешната безбедност за да им се обрати и да ги повика во ислам владетелите и водачите на Земјата.
10. Дозволено е да се земаат предвид обичаите на државите во кореспонденцијата и комуникацијата, сè додека не се спротивни на шеријатот. Доказ за тоа е што Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, изработи прстен-печат кога му беше кажано дека тие не читаат писмо ако не е запечатено, за полесно да се достави пораката и да стигне повикот до нив.
Петнаесетта лекција: Ослободувањето на Мека во осмата година по хиџретот:
Најголемото ослободување: Тоа е најголемото и благословено ослободување – ослободувањето на Мека; денот во кој Аллах ја возвиши Својата вера, му подари победа на Својот пратеник и ги исчисти Светата Џамија и град од ширкот.
Подготовка на војската: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, се подготви за походот и им нареди на своите асхаби да се подготват. Потоа тргна со нив, Аллах нека е задоволен со нив, со војска од десет илјади борци, сè додека не стигнаа во околината на Мека. Кога Ебу Суфјан ја виде силата и бројноста на муслиманската војска, која достигнуваше десет илјади борци, конечно сфати дека жителите на Мека немаат можност да им се спротивстават, па се согласи да се предаде. Потоа Аллах го почести со исламот и тој го прими исламот.
Влегувањето во Мека: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, влезе во Мека од нејзината горна страна во величествена глетка, со наведната глава од понизност, стравопочит и благодарност кон Аллах, а околу него беа мухаџирите и енсариите кои го исполнуваа хоризонтот.
Чистење на Каба: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, веднаш нареди да се искршат идолите и да се отстранат сликите што се наоѓаа во и околу Ќаба, за ибадетот да Му биде исклучиво посветен на Аллах.
Заклетвата на луѓето на денот на ослободувањето: Откако Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, им даде сигурност на жителите на Мека, многумина од нив доброволно дојдоа кај ридот Сафа и му дадоа заклетва на верност за исламот и покорноста. Други, пак, изостанаа и побегнаа од страв, но Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и ним им даде сигурност, па подоцна го примија исламот. Така, нивното влегување во исламот не беше под присила, туку по благородното простување на Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, со кое нивните срца се променија.
Влијанието на ослободувањето: Оваа победа имаше огромно влијание. Откако Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, извојува победа над Курејшите – кои беа предводници на Арапите – и по победите што следеа потоа, сите се уверија во вистинитоста на неговото пратеништво. Потоа делегации почнаа да пристигнуваат од сите страни за да влезат во Аллаховата вера во голем број.
Извлечени придобивки:
1. Аллах му го олесни ослободувањето на Мека на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и на неговите асхаби без потреба од борба. Ова е чиста Аллахова благодат, бидејќи ја поштеди нивната крв и им подари победа без крвопролевање.
2. Скромноста при победа: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, влезе во Мека со најголема понизност и покорност кон Аллах, за да нè поучи дека сета заслуга Му припаѓа единствено на Аллах, бидејќи Тој е Оној Кој дарува победа и помага. Затоа, колку и да е силен верникот, тој станува сè поскромен пред неговиот Господар.
3. Важноста на тевхидот: Првото нешто што го направи Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, беше уништувањето на идолите. Тоа потврдува дека темелот и силата на оваа вера се во тевхидот и во чистењето на срцата и домовите од сè што се обожува покрај Аллах.
4. Арапските племиња го исчекуваа исходот од судирот, па кога видоа дека Аллах му подари победа на Својот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, над неговиот народ, делегациите почнаа да пристигнуваат една по друга, објавувајќи го своето прифаќање на исламот. Така, ослободувањето на Мека стана клучот што ги отвори срцата на жителите на целиот Арапски Полуостров за иманот.
5. Куранската радосна вест: Возвишениот Аллах го овековечи овој велик настан во Својата Благородна Книга, велејќи: „Кога Аллаховите помош и победа ќе дојдат, и гледаш како луѓето во групи влегуваат во Аллаховата вера, ти слави Го Господарот свој благодарејќи Му и моли Го да ти прости, Тој навистина покајанието го прима.“ (Ен Наср, 1-3)
Шеснаесетта лекција: Битката кај Хунејн:
Причината за битката: По ослободувањето на Мека, до Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, стигнаа вести дека племињата Хевазин (жителите на Таиф) собираат многубројна војска за да се борат против него. Затоа Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, одлучи да тргне кон нивното подрачје пред тие да стигнат до Мека.
Силата на двете војски: Од племето Хевазин се собраа околу дваесет илјади борци, кои тргнаа заедно со своите имоти, жени и деца (за да се охрабрат да не бегаат од бојното поле). Муслиманите, пак, излегоа со голема војска од дванаесет илјади борци, од кои две илјади беа жители на Мека кои неодамна го примија исламот.
Поуката од големиот број: Кога некои од муслиманите ја видоа својата бројност, со самоувереност рекоа: „Денес нема да бидеме поразени поради малубројност.“ Токму ова восхитување од сопствениот број беше почетокот на тешкото искушение.
Тешкото изненадување: Кога муслиманите почнаа да влегуваат во долината Хунејн, борците на Хевазин веќе им беа поставиле скриени заседи. Одеднаш ги нападнаа како еден човек и ги засипаа со стрели, поради што голем дел од муслиманската војска се повлече и избега, затечен од ненадејниот напад.
Цврстината на водачот: Во тие тешки моменти, Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, остана цврсто на своето место со ретка храброст, заедно со мал број мухаџири и енсарии, меѓу кои беа Ебу Бекр, Омер и Али ибн Ебу Талиб, Аллах нека е задоволен со нив.
Пратеничката храброст: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, се упати со својата мазга кон војската на многубошците, повикувајќи со силен глас за повторно да ја зацврсти довербата во срцата на своите асхаби: „Јас сум Веровесникот, тоа не е лага! Јас сум син на Абдул Мутталиб!“ И борбата повторно се разгоре.
Аллаховата помош и мелеците: Кога асхабите се вратија и се собраа околу својот Пратеник, салаллаху алејхи ве селем, а судирот стана жесток, Аллах ги поткрепи верниците со спуштање на мелеци, кои внесоа страв во срцата на неверниците и ги поколебаа.
Крајот и воениот плен: Неверниците беа поразени и се дадоа во бегство, а муслиманите ги гонеа. Зад себе оставија голем воен плен и многу имот, кои со Аллахова милост им припаднаа на муслиманите. Од желба да ги придобие срцата на племето Хевазин, Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, не го подели воениот плен веднаш, туку почека извесно време, надевајќи се дека тие ќе се вратат, ќе го примат исламот и ќе дојдат кај него барајќи да им го врати пленот. Но, кога не дојдоа навреме, тој, салаллаху алејхи ве селем, го подели пленот.
Извлечени придобивки:
1. Потпирање на Аллах, а не на бројноста: Муслиманите во битката кај Хунејн научија дека победата доаѓа единствено од Аллах и дека големиот број не користи ако во срцата влезе вообразеноста.
2. Во битката кај Бедр муслиманите научија дека малубројноста не штети ако постојат трпение и богобојазливост, а во Хунејн научија дека многубројноста не користи ако недостигаат трпението и потпирањето на Аллах.
3. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и оние што беа со него останаа цврсти благодарение на нивниот силен иман. Ова нѐ учи дека Аллах ги зацврстува искрените срца во најтешките искушенија.
4. Во оваа битка, Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, покажа извонредна храброст. И покрај повлекувањето на војската, тој самиот тргна кон непријателот, јавно објавувајќи кој е, со целосна сигурност и убеденост.
5. Аллах му помогна на Својот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и на верниците со војски од мелеци кои тие не ги видоа. Ова потврдува дека Аллах секогаш ги помага Своите штитеници.
6. По тешкотиите и искушенијата, Аллах ги дарува муслиманите со победа и со богат воен плен како награда за нивното трпение и истрајност.
7. Благородните ајети кои го овековечија овој настан: Возвишениот Аллах вели: „Аллах на многу боишта ви помогна, а и тој ден на Хунејн кога мноштвото ваше ве занесе, но тоа не ви беше од никаква корист, туку земјата, колку и да беше пространа, тесна ви стана, па се дадовте во бегство. Потоа Аллах на Пратеникот Свој и на верниците спокојството Свое им го спушти, и војски кои вие не ги видовте испрати, и тие што не веруваа на маки ги стави, и тоа беше казна за неверниците! Аллах, потоа, на кого сакаше му прости, а Аллах простува и Милостив е.“ (Ет Тевбе, 25-27)
8. Наградата е според делото: Кога Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, остана непоколеблив во битката заедно со мал број од своите благородни асхаби, му дојде победата како што вети Возвишениот Аллах. Возвишениот вели: „О, верници, ако Го помогнете Аллах, и Тој вам ќе ви помогне и чекорите ваши ќе ги зацврсти.“ (Мухамед, 7) Ова правило е општо: Возвишениот Аллах му ветил на муслиманот победа и поддршка ако ја помага Неговата вера, повикува кон неа и се бори на Аллаховиот пат, барајќи го со тоа единствено Аллаховото задоволство.
Седумнаесетта лекција: Пречекот на делегациите и Прошталниот аџилак:
По ослободувањето на Мека и победата на муслиманите, арапските племиња од сите краишта почнаа да доаѓаат во Медина за да го објават своето прифаќање на исламот, па деветтата година по хиџретот стана позната како „Година на делегациите“. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, пречека многубројни делегации, од кои најпознати беа делегацијата на племето Бену Темим, делегацијата на Неџран и делегацијата на племето Тај, во која беше и Адиј ибн Хатим. Овие делегации имаа големо влијание во обединувањето на Арапскиот Полуостров под знамето на исламот. Тие ги научија темелите на верата, а потоа се вратија кај својот народ за да повикуваат кон исламот, со што се отвори патот за неговото ширење.
Во десеттата година по хиџретот беше објавено дека Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, има намера да го изврши аџилакот. Поради тоа, во Медина се собра огромен број луѓе од сите краишта, сите со желба да го придружуваат Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, за да учат од него и да го следат неговиот пример при извршувањето на обредите на аџилакот.
Причината за името: Овој аџилак е наречен „Проштален аџилак“, бидејќи Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, за време на него се прости со луѓето со своите зборови, а по него никогаш повеќе не изврши аџилак.
Мноштвото аџии: На ова благословено патување со Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, тргнаа повеќе од сто илјади аџии, а со него беа и неговите девет сопруги, Аллах нека е задоволен со нив.
Потполноста на благодатта: Додека Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, ги извршуваше обредите на аџилакот, на денот Арафат му беа објавени зборовите на Возвишениот Аллах: „Денес верата ваша ви ја усовршив и благодaтта Своја спрема вас ја надополнив и задоволен Сум исламот да ви биде вера.“ (Ел Маиде, 3) Па така, овој ајет беше објава дека верата е усовршена, а мисијата е целосно исполнета.
Величествената препорака: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, им одржа на луѓето величествени хутби на денот на Арафат и на денот на Курбанскиот бајрам, во кои ги истакна темелните начела на исламот: тевхидот, следењето на сунетот, отфрлање на многубоштвото, како и правата на муслиманите и меѓусебните права на сопружниците. Меѓу другото, тој, салаллаху алејхи ве селем, рече: „Навистина, вашите животи, вашите имоти и вашата чест се свети и неприкосновени, како што е свет овој ваш ден, во овој ваш месец и во овој ваш град. Посведочете дека ова ви пренесов?“ Со тоа ја потврди светоста на животот, имотот и честа на муслиманот.
Потоа им ја остави најголемата препорака, која штити од заблуда, велејќи: „Ви оставив нешто за кое, ако цврсто се држите, никогаш нема да заталкате: Аллаховата Книга.“ (Муслим)
Враќање: Откако Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, ги заврши обредите на аџилакот и ги поучи луѓето на нивната вера, се врати во Медина.
Извлечени придобивки:
1. Пречекувањето на делегациите нè учи дека силата на исламот се состои во заедништвото и единството околу вистината, како и во ширењето на знаењето. Исто така, нè учи дека успешен водач е оној кој гради мостови на комуникација и соработка за ширење на доброто.
2. Препораката на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, цврсто да се придржуваме кон Куранот и Сунетот е спас за муслиманот, бидејќи во нив се содржани упатството и заштитата од скршнување и заблуда во секое време и на секое место.
3. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, лично го изврши аџилакот за да ги поучи луѓето на неговите обреди со дело, а не само со зборови, за да биде жив пример што сите ќе го гледаат и ќе го следат. Затоа рече: „Земете ги (научете ги) од мене вашите обреди.“ (Го бележат Бејхаки, Ебу Давуд и Ен-Несаи) Во друго предание забележано во Сахих Муслим, стои: „За да ги земете (да ги научите) од мене вашите обреди.“
4. Аллах нѐ известува дека ни ја усовршил верата и ја надополнил Својата благодат. Затоа, никому не му е дозволено да внесува новотарии во верата од себе, ниту да одзема нешто од неа. Исламот ги содржи сите прописи што им се потребни на луѓето за доброто на овој и на Оној свет, а шеријатот беше целосно заокружен со смртта на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, и со престанувањето на Објавата.
5. Светоста на муслиманот: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, силно ја нагласи светоста на крвта, честа и имотот на муслиманот и појасни дека не е дозволено неправедно да се посегнува по нив.
Осумнаесетта лекција: Смртта на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем:
Во понеделник претпладне, на дванаесеттиот ден од месецот ребиул-евел во единаесеттата година по хиџретот, болеста на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, силно се влоши додека се наоѓаше во домот на неговата сопруга Аиша, Аллах нека е задоволен со неа.
Агонијата на смртта: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, ги чувствуваше болките и агонијата на смртта. Го бришеше своето лице со вода и изговараше: „Ла илахе ил-лаллах. Навистина, смртта има свои маки.“ (Бухари)
Смртта: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, ја предаде својата благородна душа додека беше потпрен на градите на Аиша, Аллах нека е задоволен со неа. Во тоа време имаше шеесет и три години.
Погребот: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, беше погребан на местото каде што почина, а тоа е куќата на Аиша, Аллах нека е задоволен со неа.
Целосно исполнетиот еманет: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, почина откако целосно го исполни доверениот аманет и го остави својот умет на јасен пат, јасен како сонцето среде бел ден. Не постои добро на кое не нè упатил, ниту зло од кое не нè предупредил.
Извлечени придобивки:
1. Овој настан ни ја покажува вредноста на Мајката на верниците, Аиша, Аллах нека е задоволен со неа, и нејзината висока положба кај Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, бидејќи тој избра своите последни денови да ги помине во нејзиниот дом и ја предаде својата душа во нејзиниот скут.
2. Смртта е Аллахов закон за сите Негови созданија. Кога би имало некој што би останал вечно на овој свет, тоа ќе беше Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, како што Возвишениот Аллах вели: „Ти, навистина, ќе умреш, а и тие, исто така ќе умрат.“ (Ез Зумер, 30)
3. Смртта на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, е најголемата несреќа што ги погодила муслиманите. Кој ќе се потсети на загубата на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, секоја друга несреќа ќе му стане полесна. Како што рекол поетот на Божјиот пратеник, Хасан ибн Сабит, Аллах нека е задоволен со него:
„Минатите поколенија не изгубиле никого како Мухамед ... ниту пак до Судниот ден ќе недостасува некој сличен нему.“
4. Порака до повикувачите кон Аллах: Секој што го носи знаењето за верата треба да ги вложи сите свои напори во неговото ширење и во поучувањето на луѓето, за да Го сретне Аллах откако ќе ја исполни својата обврска, како што тоа го направи Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем.
5. Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, нè остави на јасната вистина и на исправниот пат. Од овој пат скршнува само оној што ќе биде искушан со новотарија или со следење страсти. Затоа, вистинската и целосна среќа е во следењето на упатството на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем.
Деветнаесетта лекција: Сопругите на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем:
Сопругите на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем:
1. Хатиџа бинт Хувејлид, Аллах нека е задоволен со неа.
2. Севда бинт Земах, Аллах нека е задоволен со неа.
3. Аиша бинт Ебу Бекр ес-Сидик, Аллах нека е задоволен со неа.
4. Хафса бинт Омер бин ел-Хатаб, Аллах нека е задоволен со неа.
5. Зејнеб бинт Хузејме, Аллах нека е задоволен со неа.
6. Уму Селеме (Хинд бинт Ебу Умеје) Аллах нека е задоволен со неа.
7. Уму Хабиба (Рамла бинт Ебу Суфјан) Аллах нека е задоволен со неа.
8. Џувејрија бинт Харис, Аллах нека е задоволен со неа.
9. Мејмуна бинт Харис, Аллах нека е задоволен со неа.
10. Сафија бинт Хујеј, Аллах нека е задоволен со неа.
11. Зејнеб бинт Џехш, Аллах нека е задоволен со неа.
Извлечени придобивки:
1. Мајките на верниците: Сопругите на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, се „мајки на верниците“, согласно со јасниот текст на Благородниот Куран. Возвишениот Аллах вели: „Веровесникот им е побитен на верниците отколку тие сами на себеси, а жените негови им се како мајки нивни...“ (Ел Ахзаб, 6) Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, има положба на татко за верниците во поглед на воспитувањето и грижата, па затоа неговите сопруги ни се како мајки во обврската да ги почитуваме, уважуваме и во забраната да се стапува во брак со нив. Меѓутоа, тие не се како мајки во однос на махремството, кое би дозволувало осамување со нив или откривање на хиџабот пред нив.
2. Достоинството на положбата на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем: Една од особеностите на сопругите на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, е тоа што никому никогаш не му е дозволено да стапи во брак со нив по неговата смрт. Возвишениот Аллах вели: „Вам не ви е дозволено да го вознемирувате Аллаховиот Пратеник, ниту со жените негови по неговата смрт, некогаш, да се ожените. Тоа, навистина, кај Аллах би бил голем грев!“ (Ел Ахзаб, 53) Ова е зачувување и возвеличување на положбата на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, а исто така и затоа што брачната врска меѓу него и нив, со Аллахова дозвола, ќе продолжи и во Џенетот.
3. Големата одговорност и двојната награда: Кога Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, им даде избор на своите сопруги меѓу украсите на овој свет и останувањето покрај него со трпение во скромниот живот, тие ги избраа Аллах, Неговиот пратеник и Ахиретот. Бидејќи нивната положба беше возвишена, Аллах нивната награда за добрите дела ја направи двојна, а казната за евентуална грешка построга отколку кај другите, за нивната богобојазливост и благодарност кон Аллах секогаш да бидат на највисоко ниво.
4. Тие се од семејството на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем: Сопругите на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, спаѓаат во Ехлул-бејт (семејството на Пратеникот) за кое Аллах извести дека го очистил. Возвишениот Аллах вели, во контекст на говорот за нив: „Аллах сака од вас, о, семејство на Пратеникот, гревовите да ги отстрани, и потполно да ве исчисти.“ (Ел Ахзаб, 33) Затоа, должност на секој муслиман е да ги сака, да биде задоволен од нив и да ја брани нивната чест, бидејќи тие се чисти и благородни примери за муслиманите.
5. Објавата се спушташе во нивните домови: Една од нивните најголеми доблести е тоа што Благородниот Куран се објавуваше додека Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, престојуваше во нивните домови. Возвишениот Аллах вели: „И памтете ги Аллаховите ајети и мудроста, која се кажува во вашите домови...“ (Ел Ахзаб, 34) Поради нивната блискост со Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, тие ни ги пренесоа и најситните детали од неговиот сунет и неговото упатство во домашниот живот. Така, секоја од нив ѝ послужи на верата со пренесување на ова знаење на муслиманскиот умет.
Дваесетта лекција: Децата на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем:
Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, беше обдарен со седум деца, а тие се:
Прво: Синовите (тројца): Ел-Касим, по кого Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, го добил прекарот „Ебул-Касим“, Абдуллах и Ибрахим.
Второ: Ќерките (четири): Зејнеб, Рукаја, Уму Кулсум и Фатима.
Сите негови деца беа од неговата сопруга Хатиџа, Аллах нека е задоволен со неа, освен Ибрахим, кој беше од неговата робинка Марија Коптката. Сите негови деца починаа за време на животот на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, освен Фатима, која живееше уште шест месеци по него, а потоа му се придружи.
Извлечени придобивки:
1. Од Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, учиме на трпение и надеж во Аллаховата награда при загубата на децата, бидејќи тој ја вкуси горчината на загубата со смртта на шест од своите деца додека сѐ уште беше жив, но и покрај тоа остана цврст и Му благодареше на својот Господар.
2. Вредноста на Фатима, Аллах нека е задоволен со неа: Аллах ја одликуваше со тоа што беше единствената од неговите деца која живееше по неговата смрт, па беше трпелива и се надеваше на Аллаховата награда сѐ додека не му се придружи на својот татко, салаллаху алејхи ве селем.
3. Синот на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, Ибрахим, кој почина како мал, беше од Марија Коптката. Таа беше робинка на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, а не една од неговите сопруги – мајките на верниците.
Дваесет и прва лекција: Некои физички и морални особини на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем:
Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, имаше најубав изглед, а меѓу неговите физички особини беа:
Висината: Беше со среден раст меѓу мажите; не беше ниту премногу висок, ниту низок, туку беше со складна и умерена висина.
Бојата на кожата: Беше со бел тен, измешан со благо црвенило, што му даваше убавина и свежина.
Лицето: Имаше широки очи, широка и убава уста, густа брада, а косата му беше многу црна. Кога остаре, му се појавија мал број бели влакна – помалку од дваесет – во брадата и на слепоочниците.
Телото: Беше широк во рамениците и секогаш имаше пријатен мирис, дури и кога не ставаше парфем.
А што се однесува до неговите морални особини:
Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, имаше најсовршен морал. Возвишениот Аллах во него ги обедини највозвишените морални особини, меѓу кои се:
Искреноста и доверливоста: Беше најискрениот меѓу луѓето во говорот и најверниот во исполнувањето на доверените обврски, така што уште пред пратеништвото беше наречен „Ес-Садик“ (Искрениот) и „Ел-Емин“ (Доверливиот).
Дарежливоста и великодушноста: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, беше најдарежливиот меѓу луѓето. Даваше како оној што не се плаши од сиромаштија, и никогаш не му рекол „не“ на оној што нешто побарал од него.
Благоста и простувањето: Беше од луѓето што најтешко се разгневуваа и најбргу се смируваа. Му простуваше на оној што му нанесувал неправда, ги одржуваше врските со оној што ги прекинувал, а грубоста на неукиот само ја зголемуваше неговата благост.
Скромноста и милоста: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, беше понизен кон верниците. Сам си ги извршуваше своите работи, сам си ги крпеше обувките, им помагаше на своето семејство, му укажуваше почит на гостинот, му се насмевнуваше на секого што ќе го сретнеше и беше најмилостив од сите луѓе кон слабите, децата, па дури и кон животните.
Храброста: Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, беше најхрабриот меѓу луѓето. Неговите асхаби се засолнуваа зад него кога борбата стануваше најжестока, а тој секогаш беше најблиску до непријателот.
И навистина беше онаков како што го опиша мајката на верниците, Аиша, Аллах нека е задоволен со неа, со една сеопфатна реченица: „Неговиот морал беше Куранот.“
Извлечени придобивки:
1. Една од користите од познавањето на неговите физички особини е тоа што Аллах може да те почести да го видиш на сон. Оној што ќе го види со неговите познати особини, навистина го видел, бидејќи шејтанот не може да се претстави во неговиот лик, како што рекол Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем: „Кој ќе ме види во сон, навистина ме видел, затоа што шејтанот не може да се претстави во мојот лик.“ (Бухари и Муслим)
2. Искрената љубов кон некого го поттикнува човекот да сака да дознае сè за него. Затоа, една од најголемите работи е да се запознаеме со изгледот и животописот на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем.
3. Од ова ја согледуваме големината на љубовта на асхабите и нивната приврзаност кон Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, бидејќи ни ги пренеле и најситните детали од неговиот живот, а умметот по нив го сочувал ова големо наследство.
4. Сеопфатен и совршен пример за следење: Проучувањето на овие особини го поттикнува муслиманот да се угледа на својот Пратеник, салаллаху алејхи ве селем, во неговиот надворешен изглед преку чистотата и користењето убав мирис, како и во неговите морални особини преку искреноста, благоста, скромноста и другите возвишени доблести.
Заклучок
На крајот, книгите за веродостојниот сунет и биографијата на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, се многубројни. Затоа, муслиманот треба да им се навраќа за да се запознае со животописот на Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, неговиот морал и неговите особини (шемаил). Меѓу нив се:
1. „Ес-Сира ен-Небевијје“ од хафиз Ибн Кесир, Аллах нека му се смилува.
2. „Задул Ме'ад“ од Ибн ел-Кајјим, Аллах нека му се смилува.
3. „Еш-Шемаил“ од Тирмизи, Аллах нека му се смилува.
Го молиме Возвишениот Аллах ова дело да го направи искрено посветено за Неговото благородно Лице, да нè дарува нас и вас со убаво и доследно следење на Неговиот благороден пратеник, салаллаху алејхи ве селем, овој труд да им биде од корист на сите муслимани и да ни го направи залиха за Судниот ден.
Благодарноста Му припаѓа на Аллах, Господарот на световите. Аллаховиот благослов и мир нека бидат врз нашиот веровесник Мухамед, врз неговото семејство и сите негови асхаби.
Related books
All books
رسول الإسلام محمد صلى الله عليه وسلم81 јазициرسولمحمدرسول الإسلام محمد صلى الله عليه وسلم
Во името на Аллах Семилосниот Милостивиот Пратеникот на Исламот – Мухамед салаллаху алејхи ве селем Ова е кратка биографија на Пратеникот на Исламот Мухамед, салаллаху алејхи ве селем, во која, во кратки црти, зборувам за: неговото име, потекло, место на живеење, брачен живот, неговото пратеништво, она кон што повикуваше, знаци за неговото Веровесништво, неговиот шеријат (Исламски закон), и ставот на неговите противници кон него. Поради цели на преводот, се трудев секогаш споено да ги спомнувам овие два збора: “Пратеникот Мухамед“. 1- Неговото име, потекло и местото каде што се родил и го…
Еден ден во куќата на Божјиот пратеник ﷺ7 јазициЕден ден во куќата на Божјиот пратеник ﷺ
Кликнете за да ги видите деталите за книгата.
Корисен и концизен водич за новиот муслиман32 јазициКорисен и концизен водич за новиот муслиман
Подготвил: Мухамед ел Шихри 1441-2020 Во името на Аллах, Семилосниот, Милостивиот Вовед
Зикрови кои се изговараат наутро и навечер57 јазициЗикрови кои се изговараат наутро и навечер
Во името на Аллах, Семилосниот, Милостивиот „Аллах е, нема друг бог освен Него, Живиот и Самоопстојувачкиот Одржувател! Не Го обзема ни дремка ни сон! Негово е тоа што е на небесата и на Земјата! Кој може кај Него да се зазема освен со Негова дозвола?! Тој знае што било пред и што ќе биде по нив, и тие не можат да опфатат од Неговото знаење, освен колку што Тој сака! Неговиот Курсиј ги опфаќа и небесата и Земјата, и Нему не Му е тешко да ги одржува! Тој е Севишниот, Величествениот!“ (Ајетул-Курси, Ел-Бекаре, 255) „Пратеникот верува во тоа што му се објавува од Господарот негов, и верниците,…