ایا هغه مایع چې له ښځې څخه راوځي -كه سپین وی او يا ژیړ- پاک دی که نجس؟ آیا په دې کې اودس لازم دی، سره لدې چې دوام دار شکل باندې راوځي؟ او که په وقفه شکل وي نو حکم څه لري، په خاص دول چې زياتره ښځې -او په تېره بيا لوستوونکې ښځې- دا طبيعي رطوبت ګڼي، چې هغې باندې اودس لازم نه دی؟
السؤال
س1:
ایا هغه مایع چې له ښځې څخه راوځي -كه سپین وی او يا ژیړ- پاک دی که نجس؟ آیا په دې کې اودس لازم دی، سره لدې چې دوام دار شکل باندې راوځي؟ او که په وقفه شکل وي نو حکم څه لري، په خاص دول چې زياتره ښځې -او په تېره بيا لوستوونکې ښځې- دا طبيعي رطوبت ګڼي، چې هغې باندې اودس لازم نه دی؟
س35: هل السائل الّذي ينزل من المرأة -أبيض كان أم أصفر- طاهرٌ أو نجسٌ؟ وهل يجب فيه الوضوء، مع العلم بأنه ينزل مستمرًّا؟ وما الحكم إذا كان متقطّعًا، خاصةً أن غالب النّساء -لا سيما المتعلّمات- يعتبرن ذلك رطوبةً طبيعيةً، لا يلزم منه الوضوء؟
الجواب
ﺟ1:
له څیړنې وروسته راته معلومه شوه: هغه مایع چې د ښځې له مثانې څخه نه راووځي، بلکې له رحم څخه راووځي، نو پاک دی، که څه هم پاک دی بیا هم اودس ماتوي؛ ځکه چې د اودس ماتونکي لپاره نجس والی شرط نه دی، همدارنګه باد چې له مقعد څخه راووځي، او هیڅ جسم نلري ، خو بیا هم اودس ماتوي.
په دې اساس، که د ښځې څخه په داسې حال کې ووځي چې اودس ولري نو اودس يې ماتيږي، اودس بايد تازه کړي.
كه داومداره وي نو اودس نه ماتيږي، خو د لمانځه لپاره دې اودس وکړي كله چې وخت یې داخل شي، او په دغه وخت كې فرض او نفل لمونځونه، د قرآن تلاوت، او نور مباح کارونه كولی شي چې د هغې لپاره حلال وي،
لکه څنګه چې په دې اړه علماوو ويلي دي چې څوک سلس البول (رڼې متیازې ورڅخه روانې وي او دی پرې نه پوهیږي) وي، او دغه حکم د سوال کوونکي د پاکوالي په لحاظ دی، نو هغه پاک دی، او د اودس د ناتیدو له مخې اودس یې ماتیږي مګر دا چې دوامداره وي، که دوامداره وي اودس نه ماتیږي، مګر ښځه باید د لمانځه لپاره تر هغه وخته پورې اودس ونکړي تر څو چې وخت یې پیل شوی نه وي او خپل احتیاط دې وکړي.
خو كه دوامداره نه وي، او معمولا د لمانځه په وخت كې قطع کیده، نو تر هغه وخته پورې دې لمونځ وځنډوي چې هغه وخت قطع کیږي، که د وخت له تېرېدو څخه ویره نه وي، او كه د وخت له ختمېدو وېریدله، نو هغه باید اودس وکړي، او شرمګاه دې په یوې ټوټې سره تینګه کړي – احتیاط دی وکړي - او بیا دی لمونځ وکړي.
د لږ او ډېر فرق نشته؛ ځكه چې دا ټول له سبیل څخه وتلي دي، نو لږ او ډېر یې ماتوونکي دي، پر خلاف ددې چې د بدن له پاتې برخو څخه راووځي لکه وینه او کانګې، او دا اودس نه ماتوي، كه لږ وي او که ډیر.
مګر دا چې د ځینو ښځو عقیده ده چې اودس نه ماتوي، زه د هغې په اړه نه پوهیږم، یواځې د ابن حزم -رحمه الله- له قوله چې وايي: دا اودس نه ماتوي. خو په دې اړه يې هيڅ دليل نه دى ياد كړى، او كه يې له كتاب او سنتو او يا د صحابه وو له اقوال څخه دلیل راوړى وي نو دا به يې دليل وی.
ښځه باید د الله څخه ویره ولري، او خپل پاکوالي ته دې لیواله وي؛ له پاكۍ پرته لمونځ نه قبليږي كه څه هم سل ځله لمونځ وكړي، بلكې ځينې علماء وايي: هغه څوك چې له پاكۍ پرته لمونځ وكړي كافر کیږي؛ ځکه چې دا د الله سبحانه وتعالی پر آیتونو مسخره کول دي.
ﺟ35: الظاهر لي بعد البحث: أن السائل الخارج من المرأة إذا كان لا يخرج من المثانة، وإنما يخرج من الرحم، أنّه طاهرٌ، ولكنه ينقض الوضوء وإن كان طاهرًا؛ لأنه لا يشترط للناقض للوضوء أن يكون نجسًا، فها هي الرّيح تخرج من الدّبر، وليس لها جرمٌ، ومع ذلك تنقض الوضوء.
وعلى هذا، إذا خرج من المرأة وهي على وضوءٍ فإنه ينقض الوضوء، وعليها تجديده.
فإن كان مستمرًّا فإنه لا ينقض الوضوء، ولكن تتوضأ للصلاة إذا دخل وقتها، وتصلّي في هذا الوقت الّذي تتوضأ فيه فروضًا ونوافل، وتقرأ القرآن، وتفعل ما شاءت ممّا يباح لها،
كما قال أهل العلم نحو هذا فيمن به سلس البول، هذا هو حكم السائل من جهة الطهارة، فهو طاهرٌ، ومن جهة نقضه للوضوء، فهو ناقضٌ للوضوء إلا أن يكون مستمرًّا عليها، فإن كان مستمرًّا فإنه لا ينقض الوضوء، لكن على المرأة ألا تتوضأ للصلاة إلا بعد دخول الوقت، وأن تتحفظ.
أما إن كان منقطعًا، وكان من عادته أن ينقطع في أوقات الصلاة، فإنها تؤخّر الصلاة إلى الوقت الّذي ينقطع فيه، ما لم تخش خروج الوقت، فإن خشيت خروج الوقت فإنها تتوضأ، وتتلجم -تتحفظ- وتصلّي.
ولا فرق بين القليل والكثير؛ لأنه كله خارجٌ من السبيل، فيكون ناقضًا قليله وكثيره، بخلاف الذي يخرج من بقية البدن كالدم والقيء، فإنه لا ينقض الوضوء، لا قليله ولا كثيره.
وأما اعتقاد بعض النّساء أنه لا ينقض الوضوء فهذا لا أعلم له أصلًا، إلا قولًا لابن حزمٍ رحمه الله، فإنه يقول: إن هذا لا ينقض الوضوء، ولكنه لم يذكر لهذا دليلًا، ولو كان له دليلٌ من الكتاب والسّنة أو أقوال الصحابة لكان حجةً.
وعلى المرأة أن تتقي الله، وتحرص على طهارتها؛ فإن الصلاة لا تقبل بغير طهارةٍ ولو صلت مئة مرةٍ، بل إن بعض العلماء يقول: إن الذي يصلّي بلا طهارةٍ يكفر؛ لأن هذا من باب الاستهزاء بآيات الله سبحانه وتعالى.