Skip to content

გამონადენი რომელიც აქვს ქალს თეთრი ან ყვითელი სუფთაა თუ ბინძური? მისი გამოსვლა აბდესის განახლებას საჭიროებს, როცა ვიცით რომ უწყვეტად გამოდის? რა არის დადგენილება თუ ზოგჯერ ჩერდება, განსაკუთრებით თუ გავითვალისწინებთ, რომ ქალბეის უმრავლესობა, მათ შორის განათლებულები, ამ გამონადენს ბუნებრივ დენად მიიჩნევენ, რომელიც მცირე განბანვას არ საჭიროებს.

السؤال

შეკითხვა 1:

გამონადენი რომელიც აქვს ქალს თეთრი ან ყვითელი სუფთაა თუ ბინძური? მისი გამოსვლა აბდესის განახლებას საჭიროებს, როცა ვიცით რომ უწყვეტად გამოდის? რა არის დადგენილება თუ ზოგჯერ ჩერდება, განსაკუთრებით თუ გავითვალისწინებთ, რომ ქალბეის უმრავლესობა, მათ შორის განათლებულები, ამ გამონადენს ბუნებრივ დენად მიიჩნევენ, რომელიც მცირე განბანვას არ საჭიროებს.

س35: هل السائل الّذي ينزل من المرأة -أبيض كان أم أصفر- طاهرٌ أو نجسٌ؟ وهل يجب فيه الوضوء، مع العلم بأنه ينزل مستمرًّا؟ وما الحكم إذا كان متقطّعًا، خاصةً أن غالب النّساء -لا سيما المتعلّمات- يعتبرن ذلك رطوبةً طبيعيةً، لا يلزم منه الوضوء؟

الجواب

პასუხი:

ამ საკითხის შესწავლის შემდეგ ასეთ დასკვნამდე მივედი: თუ ეს გამონადენი შარდის ბუშტიდან კი არ არის, არამედ საშვილოსნოდან, მაშინ ის სუფთაა, თუმცა მაინც საჭიროებს მცირე განბანვის(აბდესის) შესრულებას, მიუხედავად იმისა, რომ სუფთაა. მცირე განბანვის დამრღვევი რამ არ არის აუცილებელი უწმინდური იყოს. მაგალითად, ნაწლავის გაზებს არ აქვთ ფიზიკური კონსისტენცია, თუმცა მათი გამოსვლა მაინც მოითხოვს მცირე განბანვას.

ამგვარად, თუ ქალს რიტუალური სისუფთავის მდგომარეობაში ყოფნისას ექნა გამონადენი, მისი სისუფთავე ირღვევა და მან მცირე განბანვა უნდა გააკეთოს.

თუ ეს გამონადენი უწყვეტია, მაშინ მას არ ეშლება აბდესი, მაგრამ ის ანახლებს ლოცვისთვის აბდესს, როცა მოვა ლოცვის დრო, ილოცავს იმ დროის განმავლობაში როცა აიღო აბდესი სავალდებულო და ნებაყოფილობით ლოცვას, წაიკითხავს ყურანს და გააკეთებს ნებისმიერ რამეს, რაც მისთვის ნებადართულია.

როგორც თქვეს სწავლულებმა მსგავსი მასზე, ვისაც აქვს შარდის შეუკავებლობა, ასეთია გამონადენის დადგენილებაც სისუფთავის მხრივ ის არის სუფთა, აბდესის მოშლის მხრივ ის არის აბდესის მომშლელი, გარდა იმ შემთხვევაში თუ გამონადენი უწყვეტია, მაშინ ის არ მოშლის აბდესს, მაგრამ ქალმა აბდესი მხოლოდ ლოცვის დროის შესვლის შემდეგ უნდა აიღოს, და უნდა დაიზღვიოს თავი ჩასაფენების გამოყენებით.

თუ გამონადენი არ არის მუდმივი და ხდება დროდადრო, ხოლო ჩვეულებრივ შეჩერდება ლოცვისთვის განსაზღვრულ პერიოდში, ქალმა უნდა დაიცადოს ეს დრო, თუმცა ისე, რომ არ ჰქონდეს ლოცვის გაცდენის რისკი. თუ ის შიშობს, რომ ლოცვის დრო ამოიწურება, მაშინ უნდა აიღოს მცირე განბანვა, გამოიყენოს საფენი (ნაჭერი, ტამპონი), რაც შეაკავებს გამონადენს და შემდეგ შეასრულოს ლოცვა.

არ არის განსხვავება ცოტასა და ბევრს შორის, რადგან ყველა ერთიდაიგივე გზით არის გამოსული, ამიტომ ცოტაც და ბევრიც მომშლელია, განსხვავებით სხვა გამონადენებისგან, რომელიც სხეულიდან სხვადასხვა ფორმით გამოდის. მაგალითად, სისხლის გამოდენა ან პირისღებინება, ეს აბდესს არ მოშლის არც ბევრი და არც ცოტა.

რაც შეეხება ზოგიერთი ქალის დარწმუნებას, რომ ეს ქალის გამონადენი არ არღვევს სისუფთავეს და არ მოითხოვს მცირე განბანვას, არ ვიცი, რაზეა ეს დაფუძნებული, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც იბნ ჰაზმმა (დაე, შეიწყალოს ალლაჰმა) თქვა: „ეს არ არღვევს განბანას“. თუმცა მან არ მოიყვანა არანაირი მტკიცებულება თავისი სიტყვებისთვის, და თუ მისი სიტყვები დადასტურდებოდა ყურანიდან, სუნნიდან ან საჰაბების სიტყვებიდან მტკიცებულებებით, ეს იქნებოდა დამაჯერებელი.

ქალს მართებს, რომ ეშინოდეს ალლაჰის და იზრუნოს თავის რიტუალურ სისუფთავეზე, რადგან ლოცვა არ მიიღება განწმენდის გარეშე, თუნდაც მან ასჯერ ილოცოს. უფრო მეტიც, ზოგი სწავლული ამბობს, რომ ადამიანი, ვინც ლოცულობს განწმენდის გარეშე, ხდება ურწმუნო, რადგან ეს ნიშნავს დაცინვას და უპატივცემულო დამოკიდებულებას ყოვლადმოწყალე და უზენაესი ალლაჰის აიათებისადმი.

ﺟ35: الظاهر لي بعد البحث: أن السائل الخارج من المرأة إذا كان لا يخرج من المثانة، وإنما يخرج من الرحم، أنّه طاهرٌ، ولكنه ينقض الوضوء وإن كان طاهرًا؛ لأنه لا يشترط للناقض للوضوء أن يكون نجسًا، فها هي الرّيح تخرج من الدّبر، وليس لها جرمٌ، ومع ذلك تنقض الوضوء.

وعلى هذا، إذا خرج من المرأة وهي على وضوءٍ فإنه ينقض الوضوء، وعليها تجديده.

فإن كان مستمرًّا فإنه لا ينقض الوضوء، ولكن تتوضأ للصلاة إذا دخل وقتها، وتصلّي في هذا الوقت الّذي تتوضأ فيه فروضًا ونوافل، وتقرأ القرآن، وتفعل ما شاءت ممّا يباح لها،

كما قال أهل العلم نحو هذا فيمن به سلس البول، هذا هو حكم السائل من جهة الطهارة، فهو طاهرٌ، ومن جهة نقضه للوضوء، فهو ناقضٌ للوضوء إلا أن يكون مستمرًّا عليها، فإن كان مستمرًّا فإنه لا ينقض الوضوء، لكن على المرأة ألا تتوضأ للصلاة إلا بعد دخول الوقت، وأن تتحفظ.

أما إن كان منقطعًا، وكان من عادته أن ينقطع في أوقات الصلاة، فإنها تؤخّر الصلاة إلى الوقت الّذي ينقطع فيه، ما لم تخش خروج الوقت، فإن خشيت خروج الوقت فإنها تتوضأ، وتتلجم -تتحفظ- وتصلّي.

ولا فرق بين القليل والكثير؛ لأنه كله خارجٌ من السبيل، فيكون ناقضًا قليله وكثيره، بخلاف الذي يخرج من بقية البدن كالدم والقيء، فإنه لا ينقض الوضوء، لا قليله ولا كثيره.

وأما اعتقاد بعض النّساء أنه لا ينقض الوضوء فهذا لا أعلم له أصلًا، إلا قولًا لابن حزمٍ رحمه الله، فإنه يقول: إن هذا لا ينقض الوضوء، ولكنه لم يذكر لهذا دليلًا، ولو كان له دليلٌ من الكتاب والسّنة أو أقوال الصحابة لكان حجةً.

وعلى المرأة أن تتقي الله، وتحرص على طهارتها؛ فإن الصلاة لا تقبل بغير طهارةٍ ولو صلت مئة مرةٍ، بل إن بعض العلماء يقول: إن الذي يصلّي بلا طهارةٍ يكفر؛ لأن هذا من باب الاستهزاء بآيات الله سبحانه وتعالى.