Is de vloeistof die uit een vrouw komt - hetzij wit of geel - rein of onrein? Moet je er woedoe voor verrichten, gezien het feit dat het voortdurend vrijkomt? En wat is het oordeel als het onderbroken is, vooral omdat de meeste vrouwen - vooral degenen die zijn opgeleid - het beschouwen als natuurlijke vochtigheid waarvoor woedoe niet vereist is?
السؤال
V1:
Is de vloeistof die uit een vrouw komt - hetzij wit of geel - rein of onrein? Moet je er woedoe voor verrichten, gezien het feit dat het voortdurend vrijkomt? En wat is het oordeel als het onderbroken is, vooral omdat de meeste vrouwen - vooral degenen die zijn opgeleid - het beschouwen als natuurlijke vochtigheid waarvoor woedoe niet vereist is?
س35: هل السائل الّذي ينزل من المرأة -أبيض كان أم أصفر- طاهرٌ أو نجسٌ؟ وهل يجب فيه الوضوء، مع العلم بأنه ينزل مستمرًّا؟ وما الحكم إذا كان متقطّعًا، خاصةً أن غالب النّساء -لا سيما المتعلّمات- يعتبرن ذلك رطوبةً طبيعيةً، لا يلزم منه الوضوء؟
الجواب
A1:
Het lijkt erop dat na onderzoek, als de vloeistof die uit een vrouw komt niet uit de blaas komt, maar uit de baarmoeder, dat het rein is. Echter, het verbreekt de woedoe (rituele reiniging) zelfs als het rein is, omdat het niet vereist is dat iets dat de woedoe verbreekt onrein is. Zo komt bijvoorbeeld gas uit de anus zonder dat het onrein is, maar het verbreekt toch de woedoe .
Op basis hiervan, als er vloeistof uit een vrouw komt terwijl ze in staat van woedoe (rituele reiniging) verkeert, verbreekt dit haar woedoe en moet ze het vernieuwen.
Als de afscheiding voortdurend is, verbreekt dit de woedoe (rituele reiniging) niet. In dit geval moet de persoon woedoe verrichten voor het gebed wanneer de tijd ervoor is aangebroken. Ze kunnen bidden, zowel verplichte als vrijwillige gebeden verrichten, de Koran reciteren en andere toegestane handelingen verrichten tijdens de staat van woedoe .
Volgens geleerden geldt voor iemand met ongecontroleerde urineafscheiding het volgende: wat betreft de staat van reinheid, wordt deze persoon als rein beschouwd. Wat betreft het verbreken van de woedoe (rituele reiniging), verbreekt dit de woedoe , tenzij het constant aanhoudt. Als het constant aanhoudt, verbreekt het de woedoe niet. De vrouw moet echter woedoe verrichten voor het gebed nadat het gebedstijdstip is begonnen en voorzichtig zijn.
Als de afscheiding echter onderbroken is en het gebruikelijk is dat het tijdens de gebedstijden wordt onderbroken, moet ze het gebed uitstellen tot het tijdstip waarop het normaal wordt onderbroken, tenzij ze vreest dat de gebedstijd voorbij zal gaan. In dat geval moet ze woedoe (rituele reiniging) verrichten, zichzelf beschermen en dan bidden.
Er is geen onderscheid tussen een kleine hoeveelheid en een grote hoeveelheid, omdat het allemaal de uitgangsweg verlaat, waardoor zowel een kleine hoeveelheid als een grote hoeveelheid woedoe (rituele reiniging) verbreekt. Dit in tegenstelling tot wat uit andere delen van het lichaam komt, zoals bloed en braaksel, aangezien dat de woedoe niet verbreekt, ongeacht de hoeveelheid.
Wat betreft het geloof van sommige vrouwen dat dit de woedoe (rituele reiniging) niet verbreekt, ik weet hier helemaal geen basis voor, behalve wat Ibn Hazm zei, moge Allah hem genadig zijn, dat dit de woedoe niet verbreekt. Maar hij heeft geen bewijs aangehaald om dit te ondersteunen, en als er een bewijs uit de Koran en de Soenna of de uitspraken van de metgezellen zou zijn, zou dat als argument gelden.
En het is aan de vrouw om Allah te vrezen en te zorgen voor haar reinheid, want het gebed wordt niet geaccepteerd zonder reinheid, zelfs niet als ze honderd keer bidt. Sommige geleerden zeggen zelfs dat degene die zonder reinheid bidt, ongelovig wordt verklaard, omdat dit wordt beschouwd als minachting voor de tekenen van Allah, de Verhevene.
ﺟ35: الظاهر لي بعد البحث: أن السائل الخارج من المرأة إذا كان لا يخرج من المثانة، وإنما يخرج من الرحم، أنّه طاهرٌ، ولكنه ينقض الوضوء وإن كان طاهرًا؛ لأنه لا يشترط للناقض للوضوء أن يكون نجسًا، فها هي الرّيح تخرج من الدّبر، وليس لها جرمٌ، ومع ذلك تنقض الوضوء.
وعلى هذا، إذا خرج من المرأة وهي على وضوءٍ فإنه ينقض الوضوء، وعليها تجديده.
فإن كان مستمرًّا فإنه لا ينقض الوضوء، ولكن تتوضأ للصلاة إذا دخل وقتها، وتصلّي في هذا الوقت الّذي تتوضأ فيه فروضًا ونوافل، وتقرأ القرآن، وتفعل ما شاءت ممّا يباح لها،
كما قال أهل العلم نحو هذا فيمن به سلس البول، هذا هو حكم السائل من جهة الطهارة، فهو طاهرٌ، ومن جهة نقضه للوضوء، فهو ناقضٌ للوضوء إلا أن يكون مستمرًّا عليها، فإن كان مستمرًّا فإنه لا ينقض الوضوء، لكن على المرأة ألا تتوضأ للصلاة إلا بعد دخول الوقت، وأن تتحفظ.
أما إن كان منقطعًا، وكان من عادته أن ينقطع في أوقات الصلاة، فإنها تؤخّر الصلاة إلى الوقت الّذي ينقطع فيه، ما لم تخش خروج الوقت، فإن خشيت خروج الوقت فإنها تتوضأ، وتتلجم -تتحفظ- وتصلّي.
ولا فرق بين القليل والكثير؛ لأنه كله خارجٌ من السبيل، فيكون ناقضًا قليله وكثيره، بخلاف الذي يخرج من بقية البدن كالدم والقيء، فإنه لا ينقض الوضوء، لا قليله ولا كثيره.
وأما اعتقاد بعض النّساء أنه لا ينقض الوضوء فهذا لا أعلم له أصلًا، إلا قولًا لابن حزمٍ رحمه الله، فإنه يقول: إن هذا لا ينقض الوضوء، ولكنه لم يذكر لهذا دليلًا، ولو كان له دليلٌ من الكتاب والسّنة أو أقوال الصحابة لكان حجةً.
وعلى المرأة أن تتقي الله، وتحرص على طهارتها؛ فإن الصلاة لا تقبل بغير طهارةٍ ولو صلت مئة مرةٍ، بل إن بعض العلماء يقول: إن الذي يصلّي بلا طهارةٍ يكفر؛ لأن هذا من باب الاستهزاء بآيات الله سبحانه وتعالى.