น้ำที่ไหลออกมาจากอวัยวะเพศของผู้หญิง ไม่ว่าจะเป็นสีขาวหรือสีเหลือง จะถือว่าเป็นสิ่งที่สะอาดหรือนะญิส? แล้วจะต้องทำการอาบน้ำละหมาดหรือไม่ โดยเฉพาะในกรณีที่มันไหลออกมาตลอด? และอะไรคือฮุกุมหากมันไหลออกมาแบบไม่ต่อเนื่อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิงส่วนใหญ่ - โดยเฉพาะนักศึกษา - พวกเธอเข้าใจว่ามันเป็นการเปียกตามธรรมชาติ ซึ่งไม่จำเป็นต้องอาบน้ำละหมาด?
السؤال
คำถามที่1:
น้ำที่ไหลออกมาจากอวัยวะเพศของผู้หญิง ไม่ว่าจะเป็นสีขาวหรือสีเหลือง จะถือว่าเป็นสิ่งที่สะอาดหรือนะญิส? แล้วจะต้องทำการอาบน้ำละหมาดหรือไม่ โดยเฉพาะในกรณีที่มันไหลออกมาตลอด? และอะไรคือฮุกุมหากมันไหลออกมาแบบไม่ต่อเนื่อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิงส่วนใหญ่ - โดยเฉพาะนักศึกษา - พวกเธอเข้าใจว่ามันเป็นการเปียกตามธรรมชาติ ซึ่งไม่จำเป็นต้องอาบน้ำละหมาด?
س35: هل السائل الّذي ينزل من المرأة -أبيض كان أم أصفر- طاهرٌ أو نجسٌ؟ وهل يجب فيه الوضوء، مع العلم بأنه ينزل مستمرًّا؟ وما الحكم إذا كان متقطّعًا، خاصةً أن غالب النّساء -لا سيما المتعلّمات- يعتبرن ذلك رطوبةً طبيعيةً، لا يلزم منه الوضوء؟
الجواب
คำตอบที่ 1:
ฮุกุมที่ปรากฎสำหรับฉันหลังจากที่ศึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้ คือน้ำที่ออกมาจากอวัยวะเพศของผู้หญิง ถ้ามันไม่ได้ออกมาจากกระเพาะปัสสาวะ แต่ออกมาจากมดลูก แสดงว่าน้ำที่ออกมานั้นเป็นน้ำที่สะอาด แต่มันก็ทำให้น้ำละหมาดเสีย แม้ว่ามันจะสะอาดก็ตาม เพราะไม่จำเป็นว่าสิ่งที่จะทำให้น้ำละหมาดเสียนั้น จะต้องเป็นสิ่งที่เป็นนะญิสเสมอ มันก็เหมือนกับการผายลมที่ออกมาจากทวารหนัก ซึ่งมันไม่มีรูปร่างที่สามารถมองเห็นได้ แต่มันก็ทำให้น้ำละหมาดเสีย
ดังนั้น ถ้าน้ำนั้นออกมาจากผู้หญิงขณะที่เธออยู่ในภาวะอาบน้ำละหมาดอยู่ สิ่งนั้นก็ทำให้การอาบน้ำละหมาดของเธอนั้นเสีย และเธอจะต้องทำการอาบน้ำละหมาดใหม่
แต่หากน้ำนั้นออกมาอย่างต่อเนื่อง แท้จริงมันไม่ทำให้น้ำละหมาดนั้นเสีย แต่อย่างไรก็ตามเธอก็ต้องอาบน้ำละหมาดเมื่อถึงเวลาละหมาดและทำการละหมาดในเวลานั้น ทั้งละหมาดฟัรฎและสุนนะฮ์ ตลอดจนอ่านคัมภีร์อัลกุรอานและทำสิ่งอื่น ๆ ที่สามารถทำได้
กรณีนี่ก็เหมือนกับที่นักวิชาการอธิบายไว้เกี่ยวกับกรณีของคนที่ปัสสาวะกะปริดกะปรอย ในด้านฮุกุมของน้ำที่ไหลออกมานั้นถือเป็นน้ำที่สะอาด แต่ในด้านการที่ทำให้น้ำละหมาดเสียหรือไม่นั้น ก็ถือว่ามันทำให้เสียน้ำละหมาด นอกจากมันจะออกมาอย่างต่อเนื่อง หากมันออกมาอย่างต่อเนื่อง มันก็ไม่ทำให้เสียน้ำละหมาด เพียงแต่ว่าผู้หญิงจะต้องไม่ทำการอาบน้ำละหมาดยกเว้นเมื่อถึงเวลาแล้วเท่านั้นและใช้ผ้าอนามัยป้องกันไว้
แต่หากมีการออกมาในลักษณะที่ไม่ต่อเนี่อง และมักจะหยุดเมื่อถึงเวลาละหมาด ในกรณีนี้เธอก็ควรเลื่อนการละหมาดออกไปจนกว่าจะถึงเวลาที่มันหยุด ตราบใดที่ไม่กลัวว่าเวลาละหมาดนั้นหมดไป แต่ถ้ากลัวว่าเวลาละหมาดจะหมดไป ก็ให้อาบน้ำละหมาด และให้ใส่ผ้าอนามัยป้องกันไว้จากนั้นก็ทำการละหมาด
จะออกมาน้อยหรือมากนั้น ก็ไม่มีความแตกต่างอะไร เพราะที่ออกมานั้นล้วนออกมาจากทางทวาร ดังนั้นถือว่า มันทำให้เสียน้ำละหมาด ไม่ว่าจะออกมามากหรือน้อยก็ตาม ต่างจากสิ่งที่ออกมาจากส่วนอื่นของร่างกาย เช่น เลือดหรืออาเจียน มันไม่ทำให้เสียน้ำละหมาด ไม่ว่ามันจะออกมาน้อยหรือมากก็ตาม
ส่วนความเชื่อของผู้หญิงบางคนที่ว่าน้ำที่ออกมานี้ไม่ทำให้เสียน้ำละหมาดนั้น ฉันไม่รู้ว่ามีที่มาที่ไปจากไหน นอกจากความเห็นของอิบนุ ฮัซม์ เราะหิมะฮุลลอฮ์ ซึ่งเขาได้กล่าวว่า "สิ่งนี้ไม่ทำให้เสียน้ำละหมาด" แต่เขาก็ไม่ได้ยกหลักฐานใด ๆ มาเพื่อสนับสนุนความเห็นของเขา หากมีหลักฐานจากอัลกุรอานและซุนนะฮ์หรือคำกล่าวของบรรดาเศาะฮาบะฮ์ แน่นอนมันก็สามารถปฏิบัติได้
และจำเป็นสำหรับผู้หญิงต้องยำเกรงต่ออัลลอฮ์ และจริงจังในการรักษาความสะอาดของร่างกายอยู่เสมอ เพราะการละหมาดของเธอจะไม่ได้รับการยอมรับหากปราศจากความสะอาด แม้ว่าเธอจะละหมาด 100 ครั้งก็ตาม ยิ่งกว่านั้น นักวิชาการบางคนกล่าวว่า: แท้จริงคนที่ละหมาดโดยปราศจากความสะอาด ถือว่าตกศาสนา เพราะการกระทำในลักษณะดังกล่าวนั้น ถือเป็นการเยาะเย้ยต่อบรรดาโองการของอัลลอฮ์ ตะอาลา
ﺟ35: الظاهر لي بعد البحث: أن السائل الخارج من المرأة إذا كان لا يخرج من المثانة، وإنما يخرج من الرحم، أنّه طاهرٌ، ولكنه ينقض الوضوء وإن كان طاهرًا؛ لأنه لا يشترط للناقض للوضوء أن يكون نجسًا، فها هي الرّيح تخرج من الدّبر، وليس لها جرمٌ، ومع ذلك تنقض الوضوء.
وعلى هذا، إذا خرج من المرأة وهي على وضوءٍ فإنه ينقض الوضوء، وعليها تجديده.
فإن كان مستمرًّا فإنه لا ينقض الوضوء، ولكن تتوضأ للصلاة إذا دخل وقتها، وتصلّي في هذا الوقت الّذي تتوضأ فيه فروضًا ونوافل، وتقرأ القرآن، وتفعل ما شاءت ممّا يباح لها،
كما قال أهل العلم نحو هذا فيمن به سلس البول، هذا هو حكم السائل من جهة الطهارة، فهو طاهرٌ، ومن جهة نقضه للوضوء، فهو ناقضٌ للوضوء إلا أن يكون مستمرًّا عليها، فإن كان مستمرًّا فإنه لا ينقض الوضوء، لكن على المرأة ألا تتوضأ للصلاة إلا بعد دخول الوقت، وأن تتحفظ.
أما إن كان منقطعًا، وكان من عادته أن ينقطع في أوقات الصلاة، فإنها تؤخّر الصلاة إلى الوقت الّذي ينقطع فيه، ما لم تخش خروج الوقت، فإن خشيت خروج الوقت فإنها تتوضأ، وتتلجم -تتحفظ- وتصلّي.
ولا فرق بين القليل والكثير؛ لأنه كله خارجٌ من السبيل، فيكون ناقضًا قليله وكثيره، بخلاف الذي يخرج من بقية البدن كالدم والقيء، فإنه لا ينقض الوضوء، لا قليله ولا كثيره.
وأما اعتقاد بعض النّساء أنه لا ينقض الوضوء فهذا لا أعلم له أصلًا، إلا قولًا لابن حزمٍ رحمه الله، فإنه يقول: إن هذا لا ينقض الوضوء، ولكنه لم يذكر لهذا دليلًا، ولو كان له دليلٌ من الكتاب والسّنة أو أقوال الصحابة لكان حجةً.
وعلى المرأة أن تتقي الله، وتحرص على طهارتها؛ فإن الصلاة لا تقبل بغير طهارةٍ ولو صلت مئة مرةٍ، بل إن بعض العلماء يقول: إن الذي يصلّي بلا طهارةٍ يكفر؛ لأن هذا من باب الاستهزاء بآيات الله سبحانه وتعالى.