თუ პარასკევს, როდესაც იმამი ქადაგებას კითხულობს, შენ გვერდით მყოფ ადამიანს, რომელიც ქადაგების დროს საუბრობდა, ეტყვი: 'გაჩუმდი!' — მაშინ თვითონაც ჩაითვლები, როგორც ის, ვინც უადგილოდ ისაუბრა
აბუ ჰურაირა (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) გადმოსცემს, რომ შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქვა:
«თუ პარასკევს, როდესაც იმამი ქადაგებას კითხულობს, შენ გვერდით მყოფ ადამიანს, რომელიც ქადაგების დროს საუბრობდა, ეტყვი: 'გაჩუმდი!' — მაშინ თვითონაც ჩაითვლები, როგორც ის, ვინც უადგილოდ ისაუბრა».
«إذا قُلْتَ لِصَاحِبِكَ: أَنْصِتْ، يومَ الجمعةِ، والْإِمامُ يَخْطُبُ، فَقَدْ لَغَوْتَ».
ალლაჰის მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) განმარტავს, რომ პარასკევის ქადაგებაზე დასწრების ერთ-ერთი აუცილებელი ეთიკა არის იმამის ქადაგების მოსმენა, რათა დაფიქრდეს შეგონებაზე. ვინც დაილაპარაკა – თუნდაც მცირედიც – და ამ დროს იმამი ქადაგებს, და ეუბნება სხვას: «გაჩუმდი» ან «მოუსმინე», მას ეკარგება პარასკევის ლოცვის საზღაური.
أَنْصِتْ: اسكت عن الكلام.
لَغَوْتَ: لغا أتى بقول ساقط، ليس فيه فائدة.
პარასკევის ქადაგების მოსმენის დროს საუბარი აკრძალულია, თუნდაც ეს იყოს ცუდის აკრძალვა, სალამზე პასუხის გაცემა ან დაცემინებაზე დალოცვის სიტყვების თქმა.
ამ წესიდან გამონაკლისია ის, ვინც მიმართავს იმამს ან იმამი მიმართავს მას.
ქადაგებებს შორის მცირე პაუზის დროს საუბარი ნებადართულია, საჭიროების შემთხვევაში.
თუ მოციქულის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) სახელი იხსენიება იმამის პარასკევის ქადაგების დროს, საჭიროა მისთვის დალოცვა და სალამი საკუთარ თავში ჩუმად წარმოთქვა. იგივე ეხება სიტყვა „ამინ“-ის თქმას იმამის დუაზე პასუხად.
საჰიჰ ალ-ბუხარი (2/ 13) (934).
საჰიჰ მუსლიმ (2/ 583) (851).
მეტი... (10)
تيسير العلام شرح عمدة الأحكام.
للبسام (ص244).
تنبيه الأفهام.
للعثيمين (2/ 307).
الإلمام بشرح عمدة الأحكام.
لإسماعيل الأنصاري (1/ 195).
فتح الباري.
لابن حجر (2/ 409).
تاج العروس من جواهر القاموس.
لمحمّد الحسيني الزَّبيدي (39/ 463).