Skip to content

ผู้หญิงคนหนึ่ง หลังจากได้สะอาดจากเลือดนิฟาสได้ 2 เดือน และหลังจากที่สะอาดแล้ว แล้วเธอพบว่ามีเลือดไหลออกมาเล็กน้อยเธอควรงดจากการถือศีลอด และหยุดละหมาดหรือไม่? หรือเธอควรทำอย่างไร?

السؤال

คำถามที่1:

ผู้หญิงคนหนึ่ง หลังจากได้สะอาดจากเลือดนิฟาสได้ 2 เดือน และหลังจากที่สะอาดแล้ว แล้วเธอพบว่ามีเลือดไหลออกมาเล็กน้อยเธอควรงดจากการถือศีลอด และหยุดละหมาดหรือไม่? หรือเธอควรทำอย่างไร?

س24: امرأةٌ بعد شهرين من النّفاس، وبعد أن طهرت بدأت تجد بعض النّقاط الصغيرة من الدم، فهل تفطر، ولا تصلّي؟ أو ماذا تفعل؟

الجواب

คำตอบที่ 1:

ปัญหาของผู้หญิงเกี่ยวกับประจำเดือนและนิฟาส เป็นเหมือนทะเลที่ไม่มีชายฝั่ง สาเหตุหนึ่งคือการใช้ยาเพื่อป้องกันการตั้งครรภ์และป้องกันการมีประจำเดือน ซึ่งในอดีตผู้คนไม่รู้จักปัญหาที่มากมายเช่นนี้

เป็นเรื่องจริงที่ปัญหานี้ มันเกิดขึ้นมานับตั้งแต่สมัยท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม หรือมันเกินขึ้นมาพร้อมกับผู้หญิงถูกกำเนิดขึ้นมา อย่างไรก็ตามปัญหามากมายเช่นนี้ ทำให้ทุกคนสับสนในการแก้ปัญหา ซึ่งถือเป็นเรื่องที่น่าเสียใจ

อย่างไรก็ตาม มีกฎทั่วไป ได้กล่าวไว้คือ หากผู้หญิงสิ้นสุดหรือสะอาดจากประจำเดือนแล้ว และได้เห็นความสะอาดนั้นอย่างชัดเจนไม่ว่าจะเป็นเรื่องประจำเดือนและนิฟาส - คำว่าสะอาดจากประจำเดือนที่ฉันหมายถึงในที่นี้ ก็คือการหลั่งของเมือกสีขาวซึ่งผู้หญิงรู้จักดี - ดังนั้นทุกสิ่งที่ออกมาหลังจากที่สะอาดจากประจำเดือนแล้ว ไม่ว่าสิ่งที่ออกมานั้นเป็นสีขุ่นหรือสีเหลือง ไม่ว่าจะเปียกหรือแห้ง สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เลือดประจำเดือน ดังนั้นไม่ถือเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับการละหมาด การถือศีลอด และไม่เป็นที่ต้องห้ามสำหรับสามีในการมีเพศสัมพันธ์กับภรรยา เพราะมันไม่ใช่ประจำเดือน

อุมมุ อะตียะฮ์ กล่าวว่า "พวกเราไม่เคยถือสิ่งที่ออกมาที่มีสีเหลืองและสึขุ่นนั้นเป็นสิ่งใด ๆ (ไม่ถือเป็นประจำเดือน)" บันทึกโดยบุคอรีย์ และอบู ดาวูด เสริมประโยคว่า “หลังจากสะอาดแล้ว” หะดีษนี้มีสายรายงานที่เศาะฮีห์

และบนพื้นฐานนั้น เราจึงกล่าวว่า: ทุกสิ่งที่ออกมาหลังจากที่สะอาดจากประจำเดือนที่ชัดเจนนั้น สิ่งเหล่านี้ไม่มีผลกระทบใด ๆ ต่อผู้หญิง และไม่เป็นสิ่งขัดขวางเธอจากการละหมาด การถือศีลอด หรือการมีเพศสัมพันธ์กับสามีของเธอ แต่อย่างไรก็ตามเธอไม่ควรรีบร้อนจนกว่าจะแน่ใจว่าสะอาดแล้วจริง ๆ

เนื่องจากผู้หญิงบางคนเมื่อเห็นเลือดหยุดแล้ว ก็รีบอาบน้ำทันที ก่อนที่จะแน่ใจว่าสะอาดแล้วหรือไม่

ดังนั้นในสมัยก่อน บรรดาภริยาของบรรดาเศาะฮาบะฮ์ได้ส่งสำลีที่เปื้อนด้วยเลือดไปให้ อุมมุลมุมินีน ท่านหญิงอาอีซะฮ์ เราะฎิยัลลอฮุอันฮา ดังนั้นนางจึงกล่าวแก่สตรีเหล่านั้นว่า "พวกเธออย่ารีบร้อน จนกว่าจะเห็นเมือกสีขาว (ไหลออกมาหลังสิ้นสุดของประจำเดือน)"

ﺟ24: مشاكل النّساء في الحيض والنّفاس بحرٌ لا ساحل له، ومن أسبابه: استعمال هذه الحبوب المانعة للحمل والمانعة للحيض، وما كان الناس يعرفون مثل هذه الإشكالات الكثيرة،

صحيحٌ أن الإشكال ما زال موجودًا من بعثة الرسول ﷺ، بل منذ وجد النّساء، ولكن كثرته على هذا الوجه الذي يقف الإنسان حيران في حلّ مشاكله أمرٌ يؤسف له.

ولكن القاعدة العامة: أن المرأة إذا طهرت، ورأت الطّهر المتيقن في الحيض وفي النّفاس -وأعني بالطّهر في الحيض: خروج القصة البيضاء، وهو ماءٌ أبيض تعرفه النّساء- فما بعد الطّهر من كدرةٍ، أو صفرةٍ، أو نقطةٍ، أو رطوبةٍ، فهذا كلّه ليس بحيضٍ، فلا يمنع من الصلاة، ولا يمنع من الصّيام، ولا يمنع من جماع الرجل لزوجته؛ لأنه ليس بحيضٍ، قالت أمّ عطية:

«كُنَّا لَا نَعُدُّ الصُّفْرَةَ وَالْكُدْرَةَ شَيْئًا»

أخرجه البخاريّ[1]، وزاد أبو داود [2]:

«بَعْدَ الطُّهْرِ»

وسنده صحيحٌ.

[6] كتاب الحيض، باب الصفرة والكدرة في غير أيام الحيض (326).

[7] كتب الطهارة، باب في المرأة ترى الصفرة والكدرة بعد الطهر (307).

وعلى هذا نقول: كلّ ما حدث بعد الطّهر المتيقن من هذه الأشياء فإنها لا تضرّ المرأة، ولا تمنعها من صلاتها وصيامها ومباشرة زوجها إياها، ولكن يجب ألّا تتعجل حتى ترى الطّهر؛

لأن بعض النّساء إذا جف الدم عنها بادرت، واغتسلت قبل أن ترى الطّهر،

ولهذا كان نساء الصحابة يبعثن إلى أمّ المؤمنين عائشة رضي الله عنها بالكرسف، يعني: القطن فيه الدم، فتقول لهن:

«لَا تَعْجَلْنَ حَتَّى تَرَيْنَ القَصَّةَ البَيْضَاءَ»[3].

[8] أخرجه البخاري معلقًا، كتاب الحيض، باب إقبال الحيض وإدباره.