Skip to content

Een vrouw merkt na twee maanden postnatale afscheiding en na haar reinheid enkele kleine bloedvlekken op. Moet ze haar vasten verbreken en niet bidden? Wat moet ze doen?

السؤال

V1:

Een vrouw merkt na twee maanden postnatale afscheiding en na haar reinheid enkele kleine bloedvlekken op. Moet ze haar vasten verbreken en niet bidden? Wat moet ze doen?

س24: امرأةٌ بعد شهرين من النّفاس، وبعد أن طهرت بدأت تجد بعض النّقاط الصغيرة من الدم، فهل تفطر، ولا تصلّي؟ أو ماذا تفعل؟

الجواب

A1:

Uitdagingen waarmee vrouwen worden geconfronteerd tijdens hun menstruatie en postnatale periode zijn als een zee zonder kust. Eén van de oorzaken hiervan is het gebruik van anticonceptiepillen die de menstruatie stoppen, en er zijn nog veel andere soortgelijke kwesties waar mensen zich vaak niet van bewust zijn.

Het is waar dat deze problemen al bestaan sinds de tijd van de boodschapper (vrede zij met hem) en eigenlijk al sinds vrouwen bestaan. Maar de toename van deze problemen op de manier waarop ze zich nu voordoen, waarbij mensen vaak in verwarring worden gebracht over hoe ze deze kwesties moeten oplossen, is betreurenswaardig.

De algemene regel: is dat wanneer een vrouw rein wordt en duidelijk vaststelt dat ze geen tekenen van menstruatie of postnatale afscheiding meer heeft - en met 'rein' bedoel ik het verschijnen van helder wit vocht dat vrouwen herkennen - dan wordt alles na deze reiniging, zoals troebelheid, geelheid, vlekken of slijmen, niet beschouwd als menstruatie. Dit voorkomt niet dat ze bidt, vast of gemeenschap heeft met haar echtgenoot, omdat het niet als menstruatie wordt beschouwd.

Moeder van Atiyyah heeft gezegd: 'We telden vroeger de gele en troebele afscheiding niet mee als menstruatie.' Dit werd overgeleverd door Al-Bukhari, en Abu Dawood voegde eraan toe: 'na reiniging.' De keten van overleveraars is authentiek.

Op basis hiervan zeggen we: Alles wat zich voordoet na een duidelijke reiniging van deze zaken, schaadt de vrouw niet en weerhoudt haar niet van haar gebeden, vasten en intimiteit met haar echtgenoot. Maar ze moet niet overhaasten totdat ze de reiniging ziet;

Want als het bloed van sommige vrouwen opdroogt, haasten ze zich en wassen ze zich voordat ze zich zuiver voelen.

Daarom stuurden de vrouwen van de metgezellen naar de Moeder der Gelovigen, Aisha (moge Allah tevreden zijn over haar ), met stukjes katoen waar bloed op zat, om te vragen. Ze zei tegen hen: Haast je niet totdat je de witte afscheiding ziet.

ﺟ24: مشاكل النّساء في الحيض والنّفاس بحرٌ لا ساحل له، ومن أسبابه: استعمال هذه الحبوب المانعة للحمل والمانعة للحيض، وما كان الناس يعرفون مثل هذه الإشكالات الكثيرة،

صحيحٌ أن الإشكال ما زال موجودًا من بعثة الرسول ﷺ، بل منذ وجد النّساء، ولكن كثرته على هذا الوجه الذي يقف الإنسان حيران في حلّ مشاكله أمرٌ يؤسف له.

ولكن القاعدة العامة: أن المرأة إذا طهرت، ورأت الطّهر المتيقن في الحيض وفي النّفاس -وأعني بالطّهر في الحيض: خروج القصة البيضاء، وهو ماءٌ أبيض تعرفه النّساء- فما بعد الطّهر من كدرةٍ، أو صفرةٍ، أو نقطةٍ، أو رطوبةٍ، فهذا كلّه ليس بحيضٍ، فلا يمنع من الصلاة، ولا يمنع من الصّيام، ولا يمنع من جماع الرجل لزوجته؛ لأنه ليس بحيضٍ، قالت أمّ عطية:

«كُنَّا لَا نَعُدُّ الصُّفْرَةَ وَالْكُدْرَةَ شَيْئًا»

أخرجه البخاريّ[1]، وزاد أبو داود [2]:

«بَعْدَ الطُّهْرِ»

وسنده صحيحٌ.

[6] كتاب الحيض، باب الصفرة والكدرة في غير أيام الحيض (326).

[7] كتب الطهارة، باب في المرأة ترى الصفرة والكدرة بعد الطهر (307).

وعلى هذا نقول: كلّ ما حدث بعد الطّهر المتيقن من هذه الأشياء فإنها لا تضرّ المرأة، ولا تمنعها من صلاتها وصيامها ومباشرة زوجها إياها، ولكن يجب ألّا تتعجل حتى ترى الطّهر؛

لأن بعض النّساء إذا جف الدم عنها بادرت، واغتسلت قبل أن ترى الطّهر،

ولهذا كان نساء الصحابة يبعثن إلى أمّ المؤمنين عائشة رضي الله عنها بالكرسف، يعني: القطن فيه الدم، فتقول لهن:

«لَا تَعْجَلْنَ حَتَّى تَرَيْنَ القَصَّةَ البَيْضَاءَ»[3].

[8] أخرجه البخاري معلقًا، كتاب الحيض، باب إقبال الحيض وإدباره.