Një gruaje pas dy muajve nga lehonia dhe pasi ishte pastruar fillojnë t'i shfaqen disa pika të vogla gjaku. A duhet të ndërpresë namazin dhe agjërimin?
السؤال
Pyetja 1:
Një gruaje pas dy muajve nga lehonia dhe pasi ishte pastruar fillojnë t'i shfaqen disa pika të vogla gjaku. A duhet të ndërpresë namazin dhe agjërimin?
س24: امرأةٌ بعد شهرين من النّفاس، وبعد أن طهرت بدأت تجد بعض النّقاط الصغيرة من الدم، فهل تفطر، ولا تصلّي؟ أو ماذا تفعل؟
الجواب
Përgjigje:
Çështjet e grave me cikël dhe lehoni janë të shumta dhe të komplikuara, si një oqean pa breg, një prej shkaqeve të kësaj është përdorimi i barnave për ndalimin e menstruacioneve ose për ndalimin e shtatzënisë. Më parë njerëzit nuk i njihnin këto komplikacione të shumta që janë shfaqur tani.
Është e vërtetë se këto kmplikacione kanë qenë dhe në kohën e Pejgamberit (paqja qoftë mbi të!) bile që në kohën kur u krijua femra, por shpeshtimi i këtyre komplikacioneve në këtë formë që e bën njeriun të hutohet në zgjidhen e problemit të tij, është diçka që të bën të të vijë keq.
Por, rregulli i përgjithshëm është: kur gruaja është pastruar nga menstruacionet dhe lehonia në mënyrë të sigurt, domethënë me daljen e sekrecioneve të bardha pas menstruacioneve, çfarëdo që vjen pas kësaj si; njolla të turbullta, sekrecione të verdha apo pika ose lagështi, të gjitha këto nuk konsiderohen menstruacione. Kështu që këto nuk e ndalojnë atë nga namazi, agjërimi dhe marrëdhëniet bashkëshortore, sepse nuk janë menstruacione.
Ummu Atijjeh thoshte: Ne nuk i merrnim në konsideratë sekrecionet e verdha dhe të kafta. (Transmetoi Buhariu). Ndërsa në versionin e Ebu Davudit gjendet shtesa: pas pastrimit nga menstruacionet. Kjo shtesë është e saktë.
Në bazë të kësaj themi që këto gjëra nuk e dëmtojnë gruan nëse shfaqen pasi të jetë siguruar që është pastruar nga menstruacionet dhe nuk e pengojnë që të falet, të agjërojë dhe të ketë marrëdhënie intime me bashkëshortin. Vetëm se nuk duhet të nxitohet, derisa të sigurohet që është pastruar.
Ngase disa femra lahen menjëherë pas ndërprerjes së gjakut, pa u siguruar mirë që janë pastruar.
Gratë e sahabëve i dërgonin nënës së besimtarëve Aishes (Allahu qoftë i kënaqur me të!) pambuk të njollosur me gjak dhe ajo u thoshte: "Mos nxitoni derisa të shihni sekrecionet e bardha."
ﺟ24: مشاكل النّساء في الحيض والنّفاس بحرٌ لا ساحل له، ومن أسبابه: استعمال هذه الحبوب المانعة للحمل والمانعة للحيض، وما كان الناس يعرفون مثل هذه الإشكالات الكثيرة،
صحيحٌ أن الإشكال ما زال موجودًا من بعثة الرسول ﷺ، بل منذ وجد النّساء، ولكن كثرته على هذا الوجه الذي يقف الإنسان حيران في حلّ مشاكله أمرٌ يؤسف له.
ولكن القاعدة العامة: أن المرأة إذا طهرت، ورأت الطّهر المتيقن في الحيض وفي النّفاس -وأعني بالطّهر في الحيض: خروج القصة البيضاء، وهو ماءٌ أبيض تعرفه النّساء- فما بعد الطّهر من كدرةٍ، أو صفرةٍ، أو نقطةٍ، أو رطوبةٍ، فهذا كلّه ليس بحيضٍ، فلا يمنع من الصلاة، ولا يمنع من الصّيام، ولا يمنع من جماع الرجل لزوجته؛ لأنه ليس بحيضٍ، قالت أمّ عطية:
«كُنَّا لَا نَعُدُّ الصُّفْرَةَ وَالْكُدْرَةَ شَيْئًا»
أخرجه البخاريّ[1]، وزاد أبو داود [2]:
«بَعْدَ الطُّهْرِ»
وسنده صحيحٌ.
[6] كتاب الحيض، باب الصفرة والكدرة في غير أيام الحيض (326).
[7] كتب الطهارة، باب في المرأة ترى الصفرة والكدرة بعد الطهر (307).
وعلى هذا نقول: كلّ ما حدث بعد الطّهر المتيقن من هذه الأشياء فإنها لا تضرّ المرأة، ولا تمنعها من صلاتها وصيامها ومباشرة زوجها إياها، ولكن يجب ألّا تتعجل حتى ترى الطّهر؛
لأن بعض النّساء إذا جف الدم عنها بادرت، واغتسلت قبل أن ترى الطّهر،
ولهذا كان نساء الصحابة يبعثن إلى أمّ المؤمنين عائشة رضي الله عنها بالكرسف، يعني: القطن فيه الدم، فتقول لهن:
«لَا تَعْجَلْنَ حَتَّى تَرَيْنَ القَصَّةَ البَيْضَاءَ»[3].
[8] أخرجه البخاري معلقًا، كتاب الحيض، باب إقبال الحيض وإدباره.