Зане ба ҳаҷ рафт ва баъд аз панҷ рӯзи рафтанаш ҳайзаш оғоз шуд. Пас аз расидан ба миқот ғусл кард ва эҳром кард, ҳарчанд ҳанӯз аз ҳайз пок нашуда буд. Пас аз расидан ба Маккаи Мукаррама берун аз Ҳарам монд ва ҳеҷ фаризаи ҳаҷ ва умраро анҷом надод. Сипас ду рӯз дар Мино монд, сипас пок шуда, ғусл намуд ва ҳама маносики умраро дар ҳолати покӣ анҷом дод. Ҳангоми адои тавофи ифоза (тавофи ҳаҷ) хунравӣ аз сар гирифт. Аммо ӯ аз рӯи хиҷолат ва ҳаё маносики ҳаҷро комил анҷом дод ва касеро хабар накард. Баъд аз он ки ба сарзамини худ баргаштанд, сарпарасташро аз ин кор хабар кард. Ҳукми ин чист?
السؤال
С 1:
Зане ба ҳаҷ рафт ва баъд аз панҷ рӯзи рафтанаш ҳайзаш оғоз шуд. Пас аз расидан ба миқот ғусл кард ва эҳром кард, ҳарчанд ҳанӯз аз ҳайз пок нашуда буд. Пас аз расидан ба Маккаи Мукаррама берун аз Ҳарам монд ва ҳеҷ фаризаи ҳаҷ ва умраро анҷом надод. Сипас ду рӯз дар Мино монд, сипас пок шуда, ғусл намуд ва ҳама маносики умраро дар ҳолати покӣ анҷом дод. Ҳангоми адои тавофи ифоза (тавофи ҳаҷ) хунравӣ аз сар гирифт. Аммо ӯ аз рӯи хиҷолат ва ҳаё маносики ҳаҷро комил анҷом дод ва касеро хабар накард. Баъд аз он ки ба сарзамини худ баргаштанд, сарпарасташро аз ин кор хабар кард. Ҳукми ин чист?
س48: سافرت امرأةٌ إلى الحجّ، وجاءتها العادة الشهريّة منذ خمسة أيامٍ من تاريخ سفرها، وبعد وصولها إلى الميقات اغتسلت وعقدت الإحرام، وهي لم تطهر من العادة، وحين وصولها إلى مكة المكرمة ظلت خارج الحرم، ولم تفعل شيئًا من شعائر الحجّ أو العمرة، ومكثت يومين في منًى، ثم طهرت، واغتسلت، وأدت جميع مناسك العمرة وهي طاهرٌ، ثمّ عاد الدم إليها وهي في طواف الإفاضة للحجّ، إلا أنها استحت، وأكملت مناسك الحجّ، ولم تخبر وليها إلا بعد وصولها إلى بلدها، فما حكم ذلك؟
الجواب
Ҷ 1:
Ҳукм дар ин ҳолат чунин аст: Агар хуне, ки дар тавофи ифоза омадааст, ҳайз бошад, ки онро бар асоси дард ва табиаташ мешиносад, тавофи ифоза ботил аст. Ӯ бояд ба Макка баргардад ва тавофи ифозаро анҷом диҳад. Аз миқот барои умра эҳром мекунад.Тавоф ва саъйи умраро анҷом дода, мӯяшро кӯтоҳ мекунад, сипас тавофи ифоза мекунад.
Аммо агар ин хун хуни ҳайз набошад, балки хуни табиӣ ва маъмулӣ бошад, ки ба сабаби издиҳоми шадид ё тарс ё чизе ба ин монанд баромада бошад, дар ин ҳолат тавофи ӯ назди олимоне, ки таҳоратро дар тавоф шарт намедонанд, дуруст аст.
Агар дар ҳолати аввал, натавонад, ки баргардад, тавре ки дар кишвари дур бошад, ҳаҷҷи ӯ дуруст аст, зеро ӯ наметавонад аз он чи кардааст, бештар анҷом диҳад.
ﺟ48: الحكم في هذا: أنّ الدم الّذي أصابها في طواف الإفاضة إذا كان هو دم الحيض الّذي تعرفه بطبيعته وأوجاعه فإن طواف الإفاضة لم يصح، ويلزمها أن تعود إلى مكة؛ لتطوف طواف الإفاضة، فتحرم بعمرةٍ من الميقات، وتؤدّي العمرة بطوافٍ وسعيٍ، وتقصّر، ثم تطوف طواف الإفاضة.
أما إذا كان هذا الدم ليس دم الحيض، الدم الطبيعيّ المعروف، وإنما نشأ من شدّة الزّحام أو الروعة أو ما شابه ذلك، فإن طوافها يصحّ عند من لا يشترط الطهارة للطواف.
فإن لم يمكنها الرّجوع في المسألة الأولى، بحيث تكون في بلادٍ بعيدةٍ، فحجّها صحيحٌ؛ لأنها لا تستطيع أكثر ممّا صنعت.