ქალი გაემგზავრა ჰაჯზე, და მოგზაურობამდე ხუთი დღით ადრე მას მენსტრუაცია დაეწყო. მიყათამდე მიღწევისას მან გააკეთა სრული განბანვა და განიზრახა, შესულიყო იჰრამის მდგომარეობაში, თუმცა ამ დროისთვის მენსტრუაცია ჯერ კიდევ არ დასრულებულიყო. მექქაში ჩასვლის შემდეგ ის ალ-ჰარამის გარეთ იმყოფებოდა და ჰაჯის ან უმრას არცერთი რიტუალი არ შეუსრულებია და ორი დღე გაატარა მინას ველზე. შემდეგ მენსტრუაცია დასრულდა, მან გააკეთა დიდი განბანვა და უმრას ყველა რიტუალი სისუფთავეში შეასრულა. თუმცა, როდესაც ჰაჯისთვის ტავაფ ალ-იფადას (ქააბის გარშემო მთავარი ტავაფი) ასრულებდა, მენსტრუაცია დაბრუნდა, თუმცა შერცხვა და ჰაჯის რიტუალები დაასრულა. ამის შესახებ თავის ვალის (ნათესავი მამაკაცი რომელიც თან ახლდა ჰაჯობაში) მხოლოდ თავის ქვეყანაში დაბრუნების შემდეგ აცნობა. რა არის შარიათის განაჩენი ამ შემთხვევაში?
السؤال
შეკითხვა 1:
ქალი გაემგზავრა ჰაჯზე, და მოგზაურობამდე ხუთი დღით ადრე მას მენსტრუაცია დაეწყო. მიყათამდე მიღწევისას მან გააკეთა სრული განბანვა და განიზრახა, შესულიყო იჰრამის მდგომარეობაში, თუმცა ამ დროისთვის მენსტრუაცია ჯერ კიდევ არ დასრულებულიყო. მექქაში ჩასვლის შემდეგ ის ალ-ჰარამის გარეთ იმყოფებოდა და ჰაჯის ან უმრას არცერთი რიტუალი არ შეუსრულებია და ორი დღე გაატარა მინას ველზე. შემდეგ მენსტრუაცია დასრულდა, მან გააკეთა დიდი განბანვა და უმრას ყველა რიტუალი სისუფთავეში შეასრულა. თუმცა, როდესაც ჰაჯისთვის ტავაფ ალ-იფადას (ქააბის გარშემო მთავარი ტავაფი) ასრულებდა, მენსტრუაცია დაბრუნდა, თუმცა შერცხვა და ჰაჯის რიტუალები დაასრულა. ამის შესახებ თავის ვალის (ნათესავი მამაკაცი რომელიც თან ახლდა ჰაჯობაში) მხოლოდ თავის ქვეყანაში დაბრუნების შემდეგ აცნობა. რა არის შარიათის განაჩენი ამ შემთხვევაში?
س48: سافرت امرأةٌ إلى الحجّ، وجاءتها العادة الشهريّة منذ خمسة أيامٍ من تاريخ سفرها، وبعد وصولها إلى الميقات اغتسلت وعقدت الإحرام، وهي لم تطهر من العادة، وحين وصولها إلى مكة المكرمة ظلت خارج الحرم، ولم تفعل شيئًا من شعائر الحجّ أو العمرة، ومكثت يومين في منًى، ثم طهرت، واغتسلت، وأدت جميع مناسك العمرة وهي طاهرٌ، ثمّ عاد الدم إليها وهي في طواف الإفاضة للحجّ، إلا أنها استحت، وأكملت مناسك الحجّ، ولم تخبر وليها إلا بعد وصولها إلى بلدها، فما حكم ذلك؟
الجواب
პასუხი:
თუ გამონადენი, რომელიც მას ტავაფ ალ-იფადას (ქააბის გარშემო ტავაფი) შესრულების დროს დაეწყო, მენსტრუაცია იყო, რომელსაც მან გამონადენის ტიპისა და თავისებური ტკივილების მიხედვით იცნო, მაშინ მისი ტავაფი ბათილია, და მას მართებს მექქაში დაბრუნება მის შესასრულებლად: მიყათში შედის იჰრამის მდგომარეობაში უმრასთვის, ასრულებს უმრას, რაც მოიცავს ქააბას გარშემო ტავაფს და გარნებას საფასა და მარვას შორის, თმას შემოიკლებს, შემდეგ კი ასრულებს ჰაჯისთვის განკუთვნილ მთავარ ტავაფს (ტავაფ ალ-იფადა).
მაგრამ ეს სისხლი თუ არ იყო მენსტრუაციით გამოწვეული სისხლი, არამედ ბუნებრივი სისხლი იყო, რომელიც იქნა გამოწვეული ძალიან ძლიერი გადატვირთულობის ან ემოციების ან მსგავსი რამის გამო, მისი რიტუალური შემოვლა მიღებულია იმ სწავლულთა სიტყვებით, ვინც რიტუალური შემოვლის პირობად აბდესს არ მიიჩნევს.
და თუ მას არ შეუძლია დაბრუნება მექქაში პირველად აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით, რამეთუ ის იმყოფება ძალიან შორს. მაშინ მისი ჰაჯობა მიღებულია; რადგან მას არ შეუძლია იმაზე მეტის გაკეთება რაც უკვე გააკეთა.
ﺟ48: الحكم في هذا: أنّ الدم الّذي أصابها في طواف الإفاضة إذا كان هو دم الحيض الّذي تعرفه بطبيعته وأوجاعه فإن طواف الإفاضة لم يصح، ويلزمها أن تعود إلى مكة؛ لتطوف طواف الإفاضة، فتحرم بعمرةٍ من الميقات، وتؤدّي العمرة بطوافٍ وسعيٍ، وتقصّر، ثم تطوف طواف الإفاضة.
أما إذا كان هذا الدم ليس دم الحيض، الدم الطبيعيّ المعروف، وإنما نشأ من شدّة الزّحام أو الروعة أو ما شابه ذلك، فإن طوافها يصحّ عند من لا يشترط الطهارة للطواف.
فإن لم يمكنها الرّجوع في المسألة الأولى، بحيث تكون في بلادٍ بعيدةٍ، فحجّها صحيحٌ؛ لأنها لا تستطيع أكثر ممّا صنعت.