მე წავედი უმრაზე, როცა მიყათს გავცდი მენსტრუაცია მქონდა ამიტომ იჰრამში არ შევსულვარ, მექქაში გავჩერდი და როცა გავსუფთავდი, მექაშივე შევედი იჰრამში, ეს მიღებულია? თუ როგორ უნდა მოვიქცე? რა მევალება?
السؤال
შეკითხვა 1:
მე წავედი უმრაზე, როცა მიყათს გავცდი მენსტრუაცია მქონდა ამიტომ იჰრამში არ შევსულვარ, მექქაში გავჩერდი და როცა გავსუფთავდი, მექაშივე შევედი იჰრამში, ეს მიღებულია? თუ როგორ უნდა მოვიქცე? რა მევალება?
س54: أنا ذاهبةٌ للعمرة، ومررت بالميقات وأنا حائضٌ، فلم أحرم، وبقيت في مكة حتّى طهرت، فأحرمت من مكة، فهل هذا جائزٌ؟ أو ماذا أفعل؟ وما يجب عليّ؟
الجواب
პასუხი:
ასე მოქცევა დაუშვებელია. ქალს, რომელიც აპირებს უმრას შესრულებას, არ აქვს ნება მიყათის გავლის, იჰრამში შესვლის გარეშე, თუნდაც მენსტრუაცია ჰქონდეს: ის უნდა შევიდეს იჰრამის მდგომარეობაში, თუნდაც მენსტრუაცია ჰქონდეს, და მისი იჰრამი ვალიდურია.
მტკიცებულება არის ის, რომ ასმა ბინთ უმაისმა, აბუ ბაქრის ცოლმა (ალლაჰი იყოს კმაყოფილი მისით და მისი მეუღლით), იმშობიარა, როცა მოციქული (მშვიდობა და ალლაჰის დალოცვა მას) ზუ-ლ-ხულაიფაში შეჩერდა ხალხთან ერთად, რათა შეესრულებინა გამომშვიდობებელი ჰაჯი. მან მოციქულთან (მშვიდობა და ალლაჰის დალოცვა მას) გაგზავნა ადამიანი, რომ ეკითხა, როგორ მოქცეულიყო, და მოციქულმა უთხრა: „სრულად განიბანე, გადაიხვიე რომელიმე ქსოვილით და შედი იჰრამში“.
მენსრტუაციის სისიხლი მსგავსია მშობიარობის შემდგომი სისხლდენისა.
მენსტრუაციის პერიოდში მყოფ ქალბატონს ვურჩევთ თუ მიაღწია მიყათში (იჰრამში შესვლის ადგილი) და მას სურს უმრას ან ჰაჯობის შესრულება მას ვეუბნებით: დაიბანე, მერე ნაჭრით კარგად შეიხვიე და შედი იჰრამში.
ეს ნიშნავს, რომ მან უნდა დაიფაროს რამე(საფენი, ტამპონი, ქსოვილი) სასქესო ორგანოებთან და კარგად დაამაგროს, ამის შემდეგ კი შევა იჰრამის მდგომარეობაში, იქნება ეს ჰაჯისთვის თუ უმრასთვის. თუმცა, იჰრამში შესვლის და მექაში ჩასვლის შემდეგ, იგი არ მიდის ქააბასთან და არ ასრულებს ქააბის გარშემო შემოვლას მანამ, სანამ მენსტრუაცია არ დასრულდება.
ამიტომ, მოციქულმა (მშვიდობა და ალლაჰის დალოცვა მას) უთხრა აიშას, როდესაც მას უმრას შესრულებისას მენსტრუაცია დაეწყო: «გააკეთე ყველაფერი, რასაც მომლოცველი აკეთებს, თუმცა არ შემოუარო სახლს (ქააბას), სანამ არ განიწმინდები». ეს არის ალ-ბუხარისა და მუსლიმის გადმოცემა.
ალ-ბუხარის ვერსიაში ასევე აღნიშნულია, რომ აიშამ, განწმენდის შემდეგ, შეასრულა ქააბის გარშემო შემოვლა და გარბენა საფასა და მარვას შორის.
ეს მიუთითებს იმაზე რომ ქალი თუ იჰრამში შევა ჰაჯობის ან უმრასთვის მენსტრუაციის დროს, ან მას მოუვა მენსტრუაცია სანამ ქააბას ირგვლივ შემოვლას გააკეთებს, მან არ უნდა შეასრულოს ქააბას ირგვლივ შემოვლა, არც საფასა და მარვას გორაკებს შორის, სანამ არ გასუთავდება და არ იბანავებს.
მაგრამ თუ შეასრულა ქააბას ირგვლივ შემოვლა სუფთამ, როცა დაამთავრა შემოვლა შემდეგ მოუვიდა მენსტრუაცია, მან უნდა გააგრძელოს საფასა და მარვას გორაკებს შორის მიმოსვლა თუგინდ მას ჰქონდეს მენსტრუაცია, შემდეგ შეიჭრის თმებს და დაამთავრებს უმრას შესრულებას, რადგან საფასა და მარვას შორის მიმოსვლას არ სჭირდება სისუფთავე.
ﺟ54: هذا العمل ليس بجائزٍ، والمرأة الّتي تريد العمرة لا يجوز لها مجاوزة الميقات إلا بإحرامٍ حتى لو كانت حائضًا، فإنها تحرم وهي حائضٌ، وينعقد إحرامها، ويصحّ،
والدليل لذلك: أن أسماء بنت عميسٍ زوجة أبي بكرٍ رضي الله عنهما ولدت، والنبيّ ﷺ نازلٌ في ذي الحليفة، يريد حجة الوداع، فأرسلت إلى النبيّ ﷺ: كيف أصنع؟ قال:
«اغْتَسِلِي، وَاسْتَثْفِرِي بِثَوْبٍ، وَأَحْرِمِي» [1]،
ودم الحيض كدم النّفاس.
[24] تقدم تخريجه.
فنقول للمرأة الحائض إذا مرت بالميقات، وهي تريد العمرة أو الحج نقول لها: اغتسلي، واستثفري بثوبٍ، وأحرمي،
والاستثفار معناه: أنها تشدّ على فرجها خرقةً، وتربطها، ثم تحرم، سواء بالحجّ أو بالعمرة، ولكنها إذا أحرمت ووصلت إلى مكة لا تأتي إلى البيت، ولا تطوف به حتى تطهر، ولهذا قال النبيّ ﷺ لعائشة حين حاضت في أثناء العمرة، قال لها:
«افْعَلِي مَا يَفْعَلُ الْحَاجُّ، غَيْرَ أَلَّا تَطُوفِي فِي الْبَيْتِ حَتَّى تَطْهُرِي» [2]،
هذه رواية البخاريّ ومسلمٍ، وفي «صحيح البخاريّ» أيضًا،
«ذَكَرَتْ عَائِشَةُ أَنَّهَا لَمَّا طَهُرَتْ طَافَتْ بِالْبَيْتِ، وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ» [3]،
فدل هذا على أن المرأة إذا أحرمت بالحجّ أو العمرة وهي حائضٌ، أو أتاها الحيض قبل الطواف، فإنها لا تطوف ولا تسعى حتى تطهر وتغتسل.
[26] البخاري، كتاب العمرة، باب عمرة التنعيم (1785).
[25] رواه البخاري، كتاب الحج، باب تقضي الحائض المناسك كلها إلا الطواف بالبيت (1650)، ومسلم، كتاب الحج، باب بيان وجوه الإحرام (120) (1211).
أما لو طافت وهي طاهرٌ، وبعد أن انتهت من الطواف جاءها الحيض، فإنها تستمرّ، وتسعى ولو كان عليها الحيض، وتقصّ من رأسها، وتنهي عمرتها؛ لأنّ السعي بين الصفا والمروة لا يشترط له الطهارة.