Skip to content

Прашање бр. 26: Кои се едебите на довата?

الباب / الفصل
قسم الآداب الإسلامية

السؤال

س٢٦: ما آداب الدعاء؟

Прашање бр. 26: Кои се едебите на довата?

الجواب

ج:١. البدء بحمد الله والثناء عليه.

  1. الصلاة على النبي صلى الله عليه وسلم.
  • في الحديث عن النبي صلى الله عليه وسلم:

«إذا صليت، فقعدت، فاحمد الله بما هو أهله، وصل عليَّ ثم ادعه»

رواه الترمذي.

  1. رفع اليدين أثناء الدعاء.
  • قال رسول الله صلى الله عليه وسلم:

«إن ربكم تبارك وتعالى حيي كريم يستحيي من عبده إذا رفع يديه إليه أن يردهما صفرًا»

رواه الترمذي وأبو داود.

  1. التوبة والاعتراف بالذنب.
  • في دعاء موسى عليه السلام:

﴿قَالَ رَبِّ إِنِّي ظَلَمۡتُ نَفۡسِي فَٱغۡفِرۡ لِي فَغَفَرَ لَهُۥٓۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلۡغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ﴾

[القصص ١٦].

  1. الإلحاح في الدعاء، يعني إكثاره وتكراره.
  2. عدم استعجال الإجابة.
  3. لا تدع بإثم أو قطيعة رحم.
  • في الحديث:

«لا يزال يستجاب للعبد ما لم يدع بإثم أو قطيعة رحم، ما لم يستعجل. قيل: يا رسول الله، ما الاستعجال؟ قال: يقول: قد دعوت، وقد دعوت، فلم أر يستجيب لي. فيستحسر عند ذلك، ويدع الدعاء»

رواه البخاري ومسلم.

  1. خفض الصوت في الدعاء.
  • قال تعالى:

﴿ٱدۡعُواْ رَبَّكُمۡ تَضَرُّعٗا وَخُفۡيَةًۚ﴾

[الأعراف: ٥٥].

  1. حضور القلب أثناء الدعاء.

«ادعوا الله وأنتم موقنون بالإجابة، واعلموا أن الله لا يستجيب دعاء من قلب غافل لاه»

  1. الإخلاص لله تعالى، وسؤال الله وحده في الشدّة والرخاء.

﴿وَأَنَّ ٱلۡمَسَٰجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدۡعُواْ مَعَ ٱللَّهِ أَحَدٗا﴾

[الجن: ١٨].

  1. التوسّل إلى الله بأسمائه الحسنى وصفاته.

﴿وَلِلَّهِ ٱلۡأَسۡمَآءُ ٱلۡحُسۡنَىٰ فَٱدۡعُوهُ بِهَاۖ﴾

[الأعراف: ١٨٠].

  1. استقبال القبلة.

في الحديث:

«فما زال يهتف بربه مادًّا يديه مستقبل القبلة، حتى سقط رداؤه عن منكبيه»

رواه مسلم.

  1. إطابة المأكل والملبس.

«ثم ذكر الرجل يطيل السفر أشعث أغبر يمد يديه إلى السماء: يا رب يا رب، ومطعمه حرام، ومشربه حرام، وملبسه حرام، وغذي بالحرام، فأنى يستجاب لذلك»

Одговор: 1. Да ја започнеме довата искажувајќи благодарност кон Возвишениот Аллах.

  1. Да испратиме салават на Божјиот Пратеник, салаллаху алејхи ве селем.

Во друг хадис, Божјиот Пратеник, салаллаху алејхи ве селем, вели:

„Кога ќе клањаш, па ќе седнеш, заблагодари му се на Аллах како што му доликува, и испрати салават за мене, па потоа упати Му дова на Аллах.“

(Тирмизи)

  1. Да ги подигнеме рацете, со внатрешноста на дланките кон небото, кога правиме дова.

Аллаховиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, рекол:

„Вашиот Господар, Благословен и Возвишен нека е Тој, е срамежлив и племенит. Тој се срами да го остави Својот роб со празни раце кога ќе ги подигне кон Него.“

(Тирмизи и Ебу Давуд)

  1. Кога правиме дова, треба да се покаеме и да ги признаеме нашите гревови.

Во довата на Муса, алејхи селам, стои:

„Господару мој,“ – рече тогаш – „јас себеси зло си нанесов, прости ми!“ И Тој му прости, Тој навистина простува и Милостив е."

(Ел Касас, 16)

  1. Инсистирање во довата, што значи често повторување и истрајност во довите.
  2. Да не го избрзуваме примањето на нашата.
  3. Да не се молиме за нешто што е грев или прекин на роднинските врски.

Доказ е хадисот во кој стои:

„Секогаш ќе му се услишуваат довите на робот, сè додека не се моли за грев или за прекин на роднинските врски и сè додека не ибрзува. Па прашале: ,О, Аллахов Пратенику, што значи тоа избрзување?' Тој одговорил: ,Кога вели: - Сум довел, сум довел, но не сум видел одговор. - И тогаш се откажува и престанува да се моли.'“

(Бухари и Муслим)

  1. Тивко изговарање на довата.

Возвишениот вели:

„Молете Му се понизно и во себе на Господарот свој.“

(Ел Араф, 31)

  1. Присуство на срцето (свесност) за време на дова.

„Довете Му на Аллах со целосна убеденост во одговорот и знајте дека Аллах не одговара на довата на незаинтересираното и немарно срце.“

  1. Искреност кон Аллах и молење само Нему, и во благосостојба и при потешкотии.

,,Џамиите се само заради Аллах, и покрај Аллах не молете му се на никого!"

(Ел Џин, 18)

  1. Да Го повикуваме со Неговите прекрасни имиња и совршени атрибути.

„На Аллах Му припаѓаат најубавите имиња и повикувајте Го со нив.“

  1. Свртување кон киблата (Мека).

„Не престана да Го повикува својот Господар, со подигнати раце и свртен кон кибла, сè додека наметката не му падна од рамењата.“

(Муслим)

  1. Да се грижиме нашата храна и облека да бидат со халал заработени.

„Потоа го спомна човекот кој долго патува, со разбушавена коса и правлив, ги подига рацете кон небото и вели: ‘Господару мој, Господару мој,’ а неговата храна е харам, тоа што го пие е харам, неговата облека е харам, и нахранет е со харам, па како да му биде одговорено?“