حكم السحر والكهانة
যাদু আৰু জ্যোতিষী বিদ্যা সম্পৰ্কীয় ইছলামিক বিধান শ্বাইখ আব্দুল আজীজ বিন আব্দুল্লাহ বিন বাজ ৰাহিমাহুল্লাহ আৰম্ভ কৰিছোঁ পৰম কৰুণাময় পৰম দয়ালু আল্লাহৰ নামত। যাদু, ভৱিষ্যতবাণী আৰু ইয়াৰ সৈতে জৰিত বিষয়াদিৰ ইছলামীক বিধান। [1] [1] এই নিৱন্ধটোৰ এটা অংশ "মজমু ফাতাৱা অ মাকালাত মুতানাওৱিয়া" নামক গ্ৰন্থৰ তৃতীয় খণ্ডত (যাদু, ভৱিষ্যতবাণী আৰু ইয়াৰ সৈতে সংশ্লিষ্ট বিষয়ৰ বিধান) নামক শিৰোনামত প্ৰকাশিত হৈছে। আনহাতে ইয়াৰ পূৰ্ণাংগ সংস্কৰণ "যাদু আৰু জ্যোতিষী বিদ্যা সম্পৰ্কীয় ইছলামিক বিধান" নামেৰে ফতোৱা বিভাগৰ অধ্যক্ষৰ ফালৰ পৰা প্ৰকাশিত হৈছে। এইদৰে মুজাল্লা আল-য়ামামা আৰু মুজাল্লা আল-বুহূছ আল ইছলামিয়্যাৰ ফালৰ পৰাও…
These files are generated automatically from the book's text; their layout may differ from the printed edition.
যাদু আৰু জ্যোতিষী বিদ্যা সম্পৰ্কীয় ইছলামিক বিধান
শ্বাইখ আব্দুল আজীজ বিন আব্দুল্লাহ বিন বাজ
ৰাহিমাহুল্লাহ
আৰম্ভ কৰিছোঁ পৰম কৰুণাময় পৰম দয়ালু আল্লাহৰ নামত।
যাদু, ভৱিষ্যতবাণী আৰু ইয়াৰ সৈতে জৰিত বিষয়াদিৰ ইছলামীক বিধান। [1]
[1] এই নিৱন্ধটোৰ এটা অংশ "মজমু ফাতাৱা অ মাকালাত মুতানাওৱিয়া" নামক গ্ৰন্থৰ তৃতীয় খণ্ডত (যাদু, ভৱিষ্যতবাণী আৰু ইয়াৰ সৈতে সংশ্লিষ্ট বিষয়ৰ বিধান) নামক শিৰোনামত প্ৰকাশিত হৈছে। আনহাতে ইয়াৰ পূৰ্ণাংগ সংস্কৰণ "যাদু আৰু জ্যোতিষী বিদ্যা সম্পৰ্কীয় ইছলামিক বিধান" নামেৰে ফতোৱা বিভাগৰ অধ্যক্ষৰ ফালৰ পৰা প্ৰকাশিত হৈছে। এইদৰে মুজাল্লা আল-য়ামামা আৰু মুজাল্লা আল-বুহূছ আল ইছলামিয়্যাৰ ফালৰ পৰাও প্ৰকাশিত হৈছে।
সকলো ধৰণৰ প্রশংসা কেৱল মাত্ৰ আল্লাহৰ বাবে, তেৱেঁই সকলো প্রশংসাৰ মালিক। দৰূদ আৰু ছালাম বৰ্ষিত হওক সৰ্বশেষ নবীৰ ওপৰত, যাৰ পিছত আন কোনো নবী নাহিব। ইয়াৰ পিছত কথা হ'ল যে,
বৰ্তমান সময়ত জ্যোতিষী আৰু বেজ কবিৰাজৰ নামত যাদু টোনা আদি অত্যাধিক হাৰত বৃদ্ধি হোৱা পৰিলক্ষিত হৈছে। যিসকলে যাদু আৰু জ্যোতিষী বিদ্যাৰে কবিৰাজি কৰি চিকিৎসা বিদ্যাৰ দাবী কৰে। ইহঁত কিছুমান দেশত বহুলভাৱে প্ৰসাৰিত হৈছে। ইহঁতে সাধাৰণ লোকক অৰ্থাৎ যিসকলে চৰীয়তৰ বিধি-বিধান সম্পৰ্কে অৱগত নহয় তেনেকুৱা লোকক নিজৰ প্ৰতাৰণাৰ জালত আৱদ্ধ কৰে। এই কাৰণেই মই আল্লাহ আৰু তেওঁৰ বান্দাসকলৰ শুভাকাংক্ষীৰূপে উচিত বুলি ভাবিলোঁ যে, ইছলাম আৰু মুছলমানৰ ওপৰত ইয়াৰ যিটো প্ৰভাৱ পৰি আছে, সেয়া উল্লেখ কৰি দিওঁ। কিয়নো ইয়াৰ দ্বাৰা আল্লাহৰ বাহিৰে আনৰ সৈতে সম্পৰ্ক স্থাপন কৰা হয় আৰু আল্লাহৰ সমকক্ষ স্থিৰ কৰা হয়, লগতে আল্লাহৰ আৰু তেওঁৰ ৰাছুলৰ নিৰ্দেশনাৰ বিৰোধিতা কৰা হয়।
এতেকে মই আল্লাহৰ সহায় প্ৰাৰ্থনা কৰি মোৰ কথা আৰম্ভ কৰিলোঁ। প্ৰথমেই জানি থোৱা উচিত যে, ঔষধ ব্যৱহাৰ কৰা তথা চিকিৎসা গ্ৰহণ কৰাটো সৰ্বসন্মতিক্ৰমে বৈধ। এতেকে এজন মুছলিম ব্যক্তি গুপ্ত ৰোগৰ কাৰণেই হওক বা ছাৰ্জিকেল বেমাৰ-আজাৰৰ কাৰণে অথবা নিউৰোলজিকেল বা মানসিক ৰোগ আদিৰ কাৰণে ডাক্তৰৰ ওচৰলৈ যাব পাৰে। যাতে তেওঁ পৰীক্ষা নিৰীক্ষা কৰি সেই ব্যক্তিৰ বেমাৰ চিনাক্ত কৰিব পাৰে আৰু চিকিৎসা শাস্ত্ৰৰ জৰিয়তে উপযুক্ত আৰু চৰীয়তিভাৱে বৈধ ঔষধৰ দ্বাৰা তাৰ চিকিৎসা কৰিব পাৰে। কিয়নো এইটো সাধাৰণ উপায় অৱলম্বনৰে এটা প্ৰকাৰ। এইটো আল্লাহৰ ওপৰত তাৱাক্কুল কৰাৰ পৰিপন্থী নহয়। হাদীছত আহিছে যে, মহান আল্লাহে যি বেমাৰ-আজাৰ অৱতীৰ্ণ কৰিছে, তাৰ সৈতে তাৰ ঔষধো অৱতীৰ্ণ কৰিছে। কিছুমানে এইটো জানে আৰু কিছুমানে এইটো নাজানে। কিন্তু মহান আল্লাহে যিটো হাৰাম কৰিছে, এনেকুৱা কোনো বস্তুৰ মাজত তেওঁ কোনো ধৰণৰ শ্বিফা নিহিত কৰি ৰখা নাই।
গতিকে কোনো বেমাৰীৰ বাবেই জ্যোতিষী তথা ভৱিষ্যত বক্তাৰ ওচৰলৈ গৈ নিজৰ বেমাৰৰ বিষয়ে সোধ-পোচ কৰা বৈধ নহয়। এইদৰে সিহঁতে যিবোৰ বিষয়ে সংবাদ দিয়ে সেইবোৰো বিশ্বাস কৰা বৈধ নহয়। কিয়নো সিহঁতে অনুমানতহে কথা কয়। অথবা সিহঁতে জিন হাজিৰ কৰোৱাই সেইবোৰৰ সহায়ত নিজৰ চাহিদা পূৰণ কৰে। এনেকুৱা লোক কুফৰ আৰু পথভ্ৰষ্টতাৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত। যিহেতু ইহঁতে গায়েব জানে বুলি দাবী কৰে। ইমাম মুছলিম ৰাহিমাহুল্লাহে তেখেতৰ ছহীহ মুছলিম গ্ৰন্থত হাদীছ বৰ্ণনা কৰিছে যে, নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ "যিয়ে কোনো জ্যোতিষীৰ ওচৰলৈ গৈ কোনো বিষয়ে অৱগত হ'বলৈ তাক প্ৰশ্ন কৰে, চল্লিশ দিন পৰ্যন্ত তাৰ কোনো নামাজ কবূল নহয়।" আবু হুৰাইৰাহ ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ “যি ব্যক্তিয়ে গণকৰ ওচৰলৈ আহি কিবাকিবি সোধ-পোচ কৰে আৰু সি যি কয় সেইবোৰ বিশ্বাস কৰে, সেই ব্যক্তি দৰাচলতে মুহাম্মদ (চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম)ৰ ওপৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা সকলো বিধানকে অস্বীকাৰ কৰে।” হাদীছটো আবু দাঊদে বৰ্ণনা কৰিছে। ছুনান আৰবাআ, অৰ্থাৎ আবু দাঊদকে আদি কৰি তিৰমিজী, নাছায়ী, ইবনে মাজাতো আছে। হাদীছটোক হাকীমে ছহীহ বুলি কৈছে। উক্ত শব্দৰে বৰ্ণিত হৈছে। “যি ব্যক্তিয়ে জ্যোতিষী অথবা গণকৰ ওচৰলৈ আহি কিবাকিবি সোধ-পোচ কৰে আৰু সি যি কয় সেইবোৰ বিশ্বাস কৰে, সেই ব্যক্তি দৰাচলতে মুহাম্মদ (চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম)ৰ ওপৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা সকলো বিধানকে অস্বীকাৰ কৰে।” ইমৰাণ ইবনে হুচাইন ৰাদ্বিয়াল্লাহু ‘আনহুৰ পৰা বর্ণিত, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে: "সেই ব্যক্তি আমাৰ উম্মতৰ অন্তৰ্ভুক্ত নহয়, যিয়ে কু-লক্ষণ বিশ্বাস কৰে বা যাৰ বাবে কু-লক্ষণ গ্ৰহণ কৰা হয় অথবা যিয়ে ভৱিষ্যত গণনা কৰে বা যাৰ বাবে গণনা কৰা হয় অথবা যিয়ে যাদু কৰে বা যাৰ বাবে কৰা হয়। (জানি থোৱা!) যি ব্যক্তিয়ে কোনো গণকৰ ওচৰলৈ আহে আৰু সি যি কয় তাক বিশ্বাস কৰে, সেই ব্যক্তিয়ে দৰাচলতে মুহাম্মদৰ ওপৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা বিধানক অস্বীকাৰ কৰে।" বাজ্জাৰে এই হাদীছটো জায়্যিদ চনদৰ জৰিয়তে বৰ্ণনা কৰিছে।
উক্ত হাদীছবোৰত কঠোৰভাৱে এই নিষেধাজ্ঞা আহিছে যে, জ্যোতিষী, যাদুকৰ, গণক আদিৰ ওচৰলৈ যোৱা আৰু সিহঁতক কোনো বিষয়ে প্ৰশ্ন কৰা আৰু সেই কথাক বিশ্বাস কৰা সম্পূৰ্ণৰূপে চৰীয়ত বিৰোধী, তথা এই ক্ষেত্ৰত কঠোৰ সতৰ্কবাণী প্ৰদান কৰা হৈছে। এতেকে কৰ্তৃপক্ষ তথা দায়িত্বশীল ব্যক্তিয়ে, লগতে যিসকলৰ ক্ষমতা আছে তেওঁলোকে নিজৰ ক্ষমতাৰ জৰিয়তে জ্যোতিষী, গণক আদিৰ ওচৰত যাবলৈ মানুহক বাধা প্ৰদান কৰা অনিবাৰ্য্য। এইদৰে হাট-বজাৰ, ৰাস্তা-ঘাট আদিত জুম বান্ধি থিয় হৈ যাদুকৰ জ্যোতিষী আদিৰ প্ৰচাৰ দেখা লোকসকলক নিষেধ কৰা উচিত আৰু সিহঁতৰ ওচৰলৈ যাবলৈ বাধা দিয়া উচিত। সিহঁতৰ কিছুমান কথা সঠিক হোৱাৰ কাৰণে তথা সিহঁতৰ ওচৰলৈ দলে দলে লোক অহাৰ কাৰণে প্ৰতাৰিত হৈ সিহঁতৰ ওচৰলৈ যোৱাও বৈধ নহয়। কাৰণ সিহঁত হৈছে নিৰ্বোধ তথা অজ্ঞ লোক। সিহঁতৰ এনেকুৱা প্ৰতাৰণাৰ জৰিয়তে প্ৰতাৰিত হ'ব নালাগে। এই কাৰণেই নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সিহঁতৰ ওচৰত যাবলৈ সিহঁতৰ কথাক বিশ্বাস কৰিবলৈ নিষেধ কৰিছে। কিয়নো এইটো হৈছে অত্যন্ত নিকৃষ্ট, অনিষ্টকৰ আৰু বেয়া পৰিণাম সম্পন্ন কৰ্ম। এনেকুৱা কৰ্ম কৰা ব্যক্তিসকল হৈছে মিছলীয়া পাপিষ্ঠ তথা দুশ্চৰিত্ৰ। এইদৰে এই হাদীছবোৰে এইটোও প্ৰমাণ কৰে যে, যাদুকৰ, গণক আৰু জ্যোতিষী আদি হৈছে কাফিৰ। কাৰণ সিহঁতে গায়েব জানে বুলি দাবী কৰে আৰু এনেকুৱা দাবী কৰাটো হৈছে কুফৰী কৰ্ম। আনহাতে এনেকুৱা লোকে নিজৰ উদ্দেশ্যত উপনীত হ'বলৈ জিন্নাতৰ সহায় লয় তথা সিহঁতৰ ইবাদত কৰে। এইটো কৰাও কুফৰ তথা শ্বিৰ্ক। এইদৰে এনেকুৱা লোকৰ দাবীক সত্য বুলি স্বীকাৰ কৰা ব্যক্তিও হৈছে সিহঁতৰেই অন্তৰ্ভুক্ত। এনেকুৱা কৰ্মৰ সৈতে জৰিত প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ সৈতে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ কোনো সম্পৰ্ক নাই বুলি তেখেতে ঘোষণা কৰিছে। এইদৰে চিকিৎসাৰ নামত সিহঁতৰ অনুকৰণ কৰাও কোনো মুছলিমৰ বাবেই বৈধ নহয়। যেনে- যাদুৰ আঁচ টানি গণনা কৰা, তাবীজ-কবচ লিখাকে আদি কৰি ৰং বিৰঙৰ পাথৰ পৰিধান আদি হৈছে এক প্ৰকাৰ কুসংস্কাৰ। কাৰণ এইবোৰ হৈছে জ্যোতিষী বিদ্যা তথা প্ৰতাৰণাৰ অন্তৰ্ভুক্ত। এনেকুৱা কৰ্মক মানি লোৱাটো হৈছে সিহঁতৰ বাতিল আৰু কুফৰী কৰ্মক সহায় কৰা। এতেকে কোনো মুছলিমৰ বাবেই বৈধ নহয় এনেকুৱা লোকৰ ওচৰলৈ গৈ প্ৰশ্ন কৰা বা কিবা সোধ-পোচ কৰা, নিজৰ লৰা ছোৱালীৰ বিবাহ সম্পৰ্কীয় বিষয়তে হওক বা কোনো আত্মীয়ৰ বিষয়ে নাইবা স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত হ'বলগীয়া মুহাব্বত একতা বা হিংসা বিদ্বেষ আৰু শত্ৰুতা সম্পৰ্কীয় আদি যিকোনো বিষয়।
কাৰণ এইবোৰ হৈছে গায়েব সম্পৰ্কীয় বিষয়, এইবোৰ একমাত্ৰ আল্লাহৰ বাহিৰে আন কোনেও নাজানে।
যাদু হৈছে হাৰাম কৰ্মৰ অন্তৰ্ভুক্ত। যেনে- মহান আল্লাহে পৱিত্ৰ কোৰআনৰ ছুৰা বাক্বাৰাত যাদু শিকোৱা দুজন ফিৰিস্তা সম্পৰ্কে কৈছেঃ সিহঁত উভয়ে এই কথা নোকোৱালৈকে কাকো শিক্ষা দিয়া নাছিল যে, আমি কেৱল এটা পৰীক্ষাহে; সেয়ে তুমি কুফৰী নকৰিবা। ইয়াৰ পিছতো সিহঁতে ফিৰিস্তাদ্বয়ৰ পৰা এনে যাদু শিকি লৈছিল যিটোৰ দ্বাৰা স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত বিচ্ছেদ ঘটাইছিল। অথচ সিহঁতে আল্লাহৰ অনুমতিবিনে তাৰ দ্বাৰা কাৰো ক্ষতি কৰিব পৰা নাছিল; আৰু সিহঁতে কেৱল সেইটোৱে শিকিছিল যিটো সিহঁতক ক্ষতি কৰিছিল কোনো উপকাৰ কৰা নাছিল; আৰু সিহঁতে নিশ্চিতভাৱে জানে যে, যিয়ে ইয়াক ক্ৰয় কৰে (অৰ্থাৎ যাদুৰ আশ্ৰয় লয়) তাৰ বাবে আখিৰাতত কোনো অংশ নাই। যাৰ বিনিময়ত সিহঁতে নিজকে বিক্ৰী কৰি আছে, সেয়া কিমান যে নিকৃষ্ট, যদি সিহঁত জানিলেহেঁতেন! [2] [2] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ১০২
এই আয়াতে প্ৰমাণ কৰে যে, যাদু হৈছে কুফৰী কৰ্ম। যাদু আদিৰ দ্বাৰা যাদুকৰে স্বামী স্ত্ৰীৰ মাজত বিচ্ছেদ ঘটায়। লগতে এই কথাও প্ৰমাণিত যে, স্বয়ং যাদুৰ কোনো প্ৰভাৱ নাই, যাদু নিজে একো উপকাৰো কৰিব নোৱাৰে আৰু ক্ষতিও কৰিব নোৱাৰে। বৰং আল্লাহৰ প্ৰাকৃতিক ইচ্ছা ক্ষমতাৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হয়। কিয়নো আল্লাহেই ভাল আৰু বেয়া সৃষ্টি কৰিছে। এনেকুৱা প্ৰতাৰক যাদুকৰৰ বাবে আছে ভয়ংকৰ পৰিণাম আৰু মহা ক্ষতি, যিসকলে মুশ্বৰিকসকলৰ পৰা উত্তৰাধিকাৰী সূত্ৰে এই বিদ্যা গ্ৰহণ কৰিছে। যাৰ দ্বাৰা সিহঁতে দুৰ্বল বিবেকসম্পন্ন লোকক প্ৰতাৰণা কৰিছে। (ইন্না লিল্লাহি অ ইন্না ইলাইহি ৰাজিঊন। হাছবুনাল্লাহু অনিমাল অকীল।) এই আয়াতে এইটোও প্ৰমাণ কৰে যে, যিসকলে যাদু শিকে সিহঁতে দৰাচলতে এনেকুৱা বিদ্যা গ্ৰহণ কৰে, যিটো সিহঁতৰ বাবে উপকাৰী হোৱাৰ বিপৰীতে নিজৰ কাৰণেই ক্ষতিকৰ। লগতে আল্লাহৰ ওচৰত সিহঁতৰ পাবলগীয়া কোনো পুৰস্কাৰ নাই। প্ৰকৃততে এইটো হৈছে এটা ভয়ংকৰ সতৰ্কবাণী। যাৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত হয় যে, পৃথিৱী আৰু আখিৰাত উভয় ঠাইতে সিহঁতে ক্ষতিগ্ৰস্ত হ'ব। তথা সিহঁতে খুবেই নগণ্য মূল্যত নিজকে বিক্ৰী কৰিছে। সেয়ে মহান আল্লাহে সিহঁতক ভৰ্ৎসনা কৰি কৈছেঃ "যাৰ বিনিময়ত সিহঁতে নিজকে বিক্ৰী কৰি আছে, সেয়া কিমান যে নিকৃষ্ট, যদি সিহঁত জানিলেহেঁতেন।" [3] আয়াতত ব্যৱহাৰ হোৱা (الشراء) শব্দটো বিক্ৰী অৰ্থত ব্যৱহাৰ হৈছে। [3] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ১০২
মহান আল্লাহৰ ওচৰত আমি দুআ কৰোঁ, তেওঁ যেন আমাক যাদুকৰ, জ্যোতিষী, গণক, কবিৰাজ আদিৰ অনিষ্টৰ পৰা ৰক্ষা কৰে। লগতে এই দুআও কৰোঁ যে, তেওঁ যেন সকলো মুছলিমকে সিহঁতৰ অনিষ্টৰ পৰা ৰক্ষা কৰে। মুছলিম শাসকক তাওফীক দিয়ক, তেওঁলোকে যেন মানুহক সিহঁতৰ পৰা সতৰ্ক কৰে। লগতে ইহঁতৰ সম্পৰ্কে আল্লাহৰ যি বিধান আছে, সেইবোৰ যেন তেওঁলোকে বলৱৎ কৰে, যাতে সিহঁতৰ নিকৃষ্ট কৰ্মৰ অনিষ্টৰ পৰা বান্দাসকলে সুৰক্ষিত থাকিব পাৰে। নিশ্চয় আল্লাহ অত্যন্ত দাতা আৰু পৰম দয়ালু।
যাদুৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হোৱাৰ আগতে পৱিত্ৰ মহান আল্লাহে বান্দাসকলক ইয়াৰ অনিষ্টৰ পৰা সুৰক্ষিত থকাৰ উপায় প্ৰদান কৰিছে। লগতে যদি কোনোবাই যাদুগ্ৰস্ত হয়, তেন্তে মহান আল্লাহে বান্দাসকলৰ প্ৰতি দয়া আৰু অনুগ্ৰহ কৰি আৰু তেওঁলোকৰ ওপৰত তেওঁৰ নিয়ামত সম্পূৰ্ণ কৰি তেওঁলোকক যাদুৰ পৰা ৰক্ষা পোৱাৰ চিকিৎসা সম্পৰ্কেও জনাইছে।
তলত আমি এনেকুৱা কিছুমান বিষয় উল্লেখ কৰিম, যাৰ দ্বাৰা যাদুৰ প্ৰভাৱৰ পৰা ৰক্ষা পোৱা সম্ভৱ। লগতে এনেকুৱা কিছুমান বিষয়ো উল্লেখ কৰিম, যাৰ দ্বাৰা যাদু সংক্ৰমিত হোৱাৰ পিছত চিকিৎসা কৰিব পাৰি, এইবোৰ হৈছে চৰীয়ত সন্মত পদ্ধতি।
যিবোৰ পদ্ধতিৰ দ্বাৰা যাদুৰ পৰা আগতীয়াকৈ ৰক্ষা পাব পাৰি সেইবোৰৰ মাজত অন্যতম গুৰুত্বপূৰ্ণ পদ্ধতি হৈছে, চৰীয়ত সন্মত জিকৰ-আজকাৰ তথা দুআ পাঠ কৰা। প্ৰমাণিত দুআ আদিৰ জৰিয়তে আল্লাহৰ ওচৰত ইয়াৰ অনিষ্টৰ পৰা আশ্ৰয় প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে। উদাহৰণস্বৰূপেঃ প্ৰত্যেক ফৰজ নামাজৰ পিছত পঢ়িবলগীয়া প্ৰমাণিত দুআসমূহ পাঠ কৰাৰ পিছত আয়াতুল কুৰ্ছী পাঠ কৰিব লাগে। এইদৰে টোপনিত যোৱাৰ আগত আয়াতুল কুৰ্ছী পাঠ কৰিব লাগে। আয়াতুল কুৰ্ছী হৈছে পৱিত্ৰ কোৰআনৰ মহা গুৰুত্বপূৰ্ণ আয়াত। সেইটো হৈছে ছুৰা আল-বাক্বাৰাৰ এই আয়াতঃ আল্লা-হু লা ইলা-হা ইল্লা হুৱাল হাইয়ুল ক্বাইয়ূম, লা তা'খুজুহু ছিনাতুওঁ অলা নাওম। লাহু মা ফিছ ছামা-ৱাতি অমা ফিল আৰজি মানজাল লাজী য়াশ্বফাউ ইংদাহু ইল্লা বিইজনিহ। য়া'লামু মা বাইনা আইদীহিম অমা খালফাহুম অলা য়ুহীতূনা বিশ্বাইয়িম মিন ইলমিহি ইল্লা বিমা শ্বা-আ, অছিআ কুৰছিয়্যুহুচ ছামা-ৱাতি অল আৰজ, অলা য়া-ঊ দুহু হিফজুহুমা, অহুৱাল আলিয়্যুল আজীম। অৰ্থঃ আল্লাহ, তেওঁৰ বাহিৰে আন কোনো সত্য ইলাহ নাই। তেওঁ চিৰঞ্জীৱ, সকলো সত্তাৰ ধাৰক। তেওঁক কলাঘূমটিও স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰে আৰু টোপনিও নহয়। আকাশমণ্ডলত যি আছে আৰু পৃথিৱীত যি আছে সকলো তেওঁৰেই। তেওঁৰ অনুমতি নোহোৱাকৈ তেওঁৰ ওচৰত ছুপাৰিছ কৰিব পৰা কোন আছে? সিহঁতৰ সন্মুখত আৰু পিছত যি আছে সকলো তেওঁ জানে; আৰু যি তেওঁ ইচ্ছা কৰে তাৰ বাহিৰে তেওঁৰ জ্ঞানৰ একোৱেই সিহঁতে পৰিবেষ্টন কৰিব নোৱাৰে। তেওঁৰ কুৰছী আকাশমণ্ডল আৰু পৃথিৱীক পৰিব্যপ্ত কৰি আছে; আৰু এই দুটাৰ ৰক্ষণাবেক্ষণ তেওঁৰ বাবে বোজা নহয়; আৰু তেওঁ সুউচ্চ, সুমহান।[4] [4] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ২৫৫
লগতে পাঠ কৰিব লাগেঃ ক্বুল হুৱাল্লা-হু আহাদ।[5] [5] (ছুৰা আল-ইখলাচঃ ১-৪)
লগতে ক্বুল আউজু বিৰাব্বিল ফালাক্ব।[6] [6] (ছুৰা ফালাক্বঃ ১-৫)
লগতে ক্বুল আউজু বিৰাব্বিন না-ছ।[7] এই তিনিওটা ছুৰা প্ৰত্যেক ফৰজ নামাজৰ পিছতে পঢ়িব লাগে, বিশেষকৈ ফজৰ আৰু মাগৰিবৰ পিছত তিনিবাৰকৈ পঢ়িব লাগে। এইদৰে শুৱাৰ সময়তো পঢ়িব লাগে। এইদৰে শুৱাৰ সময়ত ৰাতিৰ প্ৰথম ভাগত ছুৰা আল-বাক্বাৰাৰ শেষৰ দুই আয়াত তিলাৱত কৰিব লাগে। সেই আয়াত দুটা হৈছেঃ আ-মানাৰ ৰাছূলু বিমা উংঝিলা ইলাইহি মিৰ ৰাব্বিহি অল মু'মিনূন। কুল্লুন আ-মানা বিল্লা-হি অমালা-ইকাতিহি অকুতুবিহি অৰুছুলিহি লা নুফাৰ্ৰিকু বাইনা আহাদিম মিৰ ৰুছুলিহ, অক্বালূ ছামি'না ৱা আত্বা'না গুফৰা-নাকা ৰাব্বানা ৱা ইলাইকাল মাচীৰ। [8] অৰ্থঃ ৰাছুলে তেওঁৰ প্ৰতিপালকৰ তৰফৰ পৰা যি তেওঁৰ ওচৰত অৱতীৰ্ণ হৈছে তাৰ ওপৰত ঈমান আনিছে আৰু মুমিনসকলেও। প্ৰত্যেকেই ঈমান আনিছে আল্লাহৰ ওপৰত, তেওঁৰ ফিৰিস্তাসকলৰ ওপৰত, তেওঁৰ কিতাবসমূহ আৰু তেওঁৰ ৰাছুলসকলৰ ওপৰত। আমি তেওঁৰ ৰাছুলসকলৰ মাজত কোনো পাৰ্থক্য নকৰোঁ; আৰু এওঁলোকে কয়, ‘আমি শুনিছোঁ আৰু মানি লৈছোঁ। হে আমাৰ প্ৰতিপালক! আমি তোমাৰ ওচৰত ক্ষমা প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ আৰু তোমাৰ পিনেই আমাৰ প্ৰত্যাৱৰ্তনস্থল’। ছুৰাৰ শেষ পৰ্যন্ত [8] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ২৮৫ [7] (ছুৰা আন-নাছঃ ১-৬)
নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা সঠিক সূত্ৰৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত যে, তেখেতে কৈছেঃ "যি ব্যক্তিয়ে ৰাতিত ছুৰা বাক্বাৰাৰ শেষৰ আয়াত দুটা তিলাৱত কৰিব, সেই ব্যক্তিৰ (নিৰাপত্তাৰ) বাবে এই দুটা আয়াতেই যথেষ্ট হ’ব।" আল্লাহেই সৰ্বজ্ঞ, ইয়াৰ অৰ্থ এই যে, এই দুটা আয়াত প্ৰতিটো বিপদ-আপদৰ পৰা ৰক্ষা পোৱাৰ বাবেই যথেষ্ট। এইদৰে দিনতে হওক বা ৰাতিত সকলো প্ৰকাৰ অনিষ্টৰ পৰা বেছি বেছি আল্লাহৰ ওচৰত আশ্ৰয় প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে, ঘৰ হওক বা পথাৰ, আকাশ হওক বা সাগৰ যিকোনো ঠাইত অৱস্থান কৰাৰ সময়ত আল্লাহৰ ওচৰত আশ্ৰয় প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগে। যেনে- নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ যি ব্যক্তিয়ে কোনোবা এখন ঠাইত থাকিবলৈ অৱতৰণ কৰে আৰু এই দুআ পাঠ কৰে (أعوذ بكلمات الله التَّامَّات من شرِّ ما خلَق) "আউজু বিকালিমাতিল্লাহিত তা-ম্মা-তি মিন শ্বাৰ্ৰি মা খালাক্ব।" সেই ব্যক্তি যেতিয়ালৈকে সেই ঠাই ত্যাগ কৰি গুচি নাযাব, তেতিয়ালৈকে একোৱেই তেওঁক ক্ষতি কৰিব নোৱাৰিব। এইদৰে মুছলিম ব্যক্তিয়ে পুৱা গধূলি তিনিবাৰকৈ এই দুআ পাঠ কৰিব লাগেঃ বিছমিল্লা-হিল লাজী লা য়াজুৰ্ৰু মাআচমিহি শ্বাইয়ুন ফিল আৰজি, অলা ফিছ ছামা-য়ি, অহুৱাচ ছামীউল আলীম। অৰ্থঃ আৰম্ভ কৰিছোঁ আল্লাহৰ নামত, যাৰ নাম লোৱাৰ পিছত আকাশ আৰু পৃথিৱীৰ একোৱেই ক্ষতি কৰিব নোৱাৰে, আৰু তেওঁ সৰ্বশ্ৰোতা, সৰ্বজ্ঞ। কিয়নো ৰাছুলুল্লাহু চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ছহীহ হাদীছত এই পাঠ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিছে। লগতে এইটো পাঠ কৰিলে সকলো প্ৰকাৰ অনিষ্টৰ পৰা সুৰক্ষা লাভ হয়।
এই দুআ তথা জৰাফুঁকা কৰিব পৰা বাক্যসমূহ হৈছে যাদু আৰু অন্যান্য সকলো প্ৰকাৰ অনিষ্টতাৰ পৰা ৰক্ষা পোৱাৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ উপায়, সেই ব্যক্তিৰ বাবে যিয়ে এইবোৰ দুআ সততা, বিশ্বাস আৰু আল্লাহৰ ওপৰত আস্থা আৰু ভৰসা ৰাখি আৰু তেওঁৰ নিৰ্দেশৰ প্ৰতি অন্তৰ প্ৰশস্ত কৰি নিয়মিত পাঠ কৰিব। লগতে কোনোবাই যদি যাদু আক্ৰান্ত হয়, সেই ব্যক্তিৰ পৰা যাদুৰ প্ৰভাৱ নিষ্ক্ৰিয় কৰাৰ ক্ষেত্ৰত এইবোৰ হৈছে মহা অস্ত্ৰ। ইয়াৰ লগতে বিনীত হৈ আল্লাহৰ ওচৰত বেছি বেছি দুআ কৰিব লাগিব আৰু প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগিব যে, তেওঁ যেন এই বিপদৰ পৰা ৰক্ষা কৰে আৰু কষ্ট দূৰ কৰি দিয়ে। যাদুগ্ৰস্ত হোৱাৰ ফলত অসুস্থ হৈ পৰা ব্যক্তিক চিকিৎসা কৰিবলৈ নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা যিবোৰ দুআ প্ৰমাণিত আছে, যিবোৰৰ দ্বাৰা তেখেতে চাহাবাসকলক ৰুকিয়া কৰিছিল, সেইবোৰৰ মাজৰ কিছুমান তলত উল্লেখ কৰা হ'লঃ "আজহাবিল বা'ছ, ৰাব্বান্না-ছ, অশ্বফি আনতাশ্ব শ্বা-ফী, লা শ্বিফা-আ ইল্লা শ্বিফা-উক, শ্বিফা-আন লা ইগাদিৰু ছাক্বামা।" তিনিবাৰ পাঠ কৰিব লাগিবঃ তাৰে অন্যতম এটা ৰুকিয়া হৈছে যিটোৰ দ্বাৰা জিব্ৰীল আলাইহিচ্ছালামে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক জৰাফুঁকা (ৰুকিয়া) কৰিছিল। সেয়া হৈছেঃ "বিছমিল্লাহি আৰকীক, মিন কুল্লি শ্বাইয়িন ইউজীক, অমিন শ্বাৰ্ৰি কুল্লি নাফছিন আও আইনিন হাছিদিন, আল্লাহু য়াশ্বফীক, বিছমিল্লাহি আৰকীক।" এইটোও তিনিবাৰকৈ পঢ়িব লাগিব।
যাদুৰ দ্বাৰা সংক্ৰমিত হোৱাৰ পিছত অন্যতম এটা চিকিৎসা হৈছে এই যে, আৰু এইটো চিকিৎসা পুৰুষসকলৰ বাবে বেছি উপকাৰী, যদি তেওঁ স্ত্ৰীৰ সৈতে সহবাস কৰাৰ ক্ষেত্ৰত বাধাপ্ৰাপ্ত হয়, তেন্তে সাতটা বগৰী পাত লৈ সেইবোৰ ভালকৈ শিলেৰে বা আন কোনো বস্তুৰে পিহি ল'ব লাগিব, আৰু গোছল কৰিব পৰা পৰিমাণৰ পানীত মিহলাই তলত উল্লেখ কৰা আজকাৰবোৰ পঢ়িবঃ আয়াতুল কুৰ্ছী আৰু ক্বুল ইয়া আইয়্যুহাল কাফিৰূন।[9] লগতে ক্বুল হুৱাল্লা-হু আহাদ।[10] ক্বুল আউজু বিৰাব্বিল ফালাক্ব।[11] আৰু ক্বুল আউজু বিৰাব্বিন না-ছ।[12] এইদৰে ছুৰা আল-আৰাফত থকা যাদু সংক্ৰান্তীয় আয়াতসমূহ পাঠ কৰিবঃ যেনে- অৰ্থঃ "আৰু আমি মুছাৰ প্ৰতি অহী কৰিলোঁ যে, ‘তুমি তোমাৰ লাখুটিডাল নিক্ষেপ কৰা’। লগে লগে সেইটোৱে সিহঁতে যি অলীক বস্তু বনাইছিল সেইবোৰক গিলি পেলাবলৈ ধৰিলে; ফলত সত্য প্ৰতিষ্ঠিত হ’ল আৰু সিহঁতে যি কৰিছিল সেয়া বাতিল বুলি প্ৰতিপন্ন হ’ল। এতেকে সিহঁতে তাত পৰাজিত হ’ল আৰু লাঞ্ছিত হৈ উভতি গ’ল।" [13] এইদৰে ছুৰা ইউনুছৰ এই আয়াতসমূহ পাঠ কৰিবঃ যেনে- অৰ্থঃ "আৰু ফিৰআউনে (নিজৰ মন্ত্ৰীসভাক সম্বোধন কৰি) ক’লে, ‘মোৰ ওচৰলৈ সকলো সুদক্ষ যাদুকৰক উপস্থিত কৰা’। এতেকে যেতিয়া যাদুকৰসকল আহি উপস্থিত হ’ল তেতিয়া মুছাই ক’লে, ‘তোমালোকৰ যি নিক্ষেপ কৰিবলগীয়া আছে নিক্ষেপ কৰা’। ফলত যেতিয়া সিহঁতে নিক্ষেপ কৰিলে, তেতিয়া মুছাই ক’লে, ‘তোমালোকে যি লৈ আহিছা সেয়া হৈছে যাদু, নিশ্চয় আল্লাহে এইবোৰক এতিয়াই অসাৰ (বাতিল) কৰি দিব। নিশ্চয় আল্লাহে অশান্তি সৃষ্টিকাৰীসকলৰ কৰ্মক সাৰ্থক নকৰে’। আৰু আল্লাহে তেওঁৰ বাণীৰ দ্বাৰা সত্যক প্ৰতিষ্ঠিত কৰিব যদিও অপৰাধীসকলে ইয়াক অপছন্দ কৰে।"[14] লগতে পাঠ কৰিব ছুৰা ত্বা-হাৰ এই আয়াতসমূহঃ অৰ্থঃ "সিহঁতে ক’লে, ‘হে মুছা! হ’লে তুমি আগতে নিক্ষেপ কৰা, নহ'লে প্ৰথমে আমিয়ে নিক্ষেপকাৰী হম’। মুছাই ক’লে, ‘বৰং তোমালোকেই (আগতে) নিক্ষেপ কৰা’। ফলত (সিহঁতে নিক্ষেপ কৰাৰ) লগে লগে সিহঁতৰ যাদুৰ প্ৰভাৱত মুছাৰ এনেকুৱা লাগিল যেনিবা সিহঁতৰ জৰীবোৰ আৰু লাঠিসমূহ কেৰমেৰ কৰি আছে। তেতিয়া মুছাই অন্তৰত অলপ ভীতি অনুভৱ কৰিলে। আমি ক’লোঁ, ‘তুমি ভয় নকৰিবা, নিশ্চয় তুমিয়েই জয় লাভ কৰিবা। ‘আৰু তোমাৰ সোঁ হাতত যি আছে সেয়া নিক্ষেপ কৰা, এইটোৱে সিহঁতে যি কৰিছে সেইবোৰক খাই পেলাব। সিহঁতে যি কৰিছে সেইবোৰ হৈছে কেৱল যাদুকৰৰ কৌশল; আৰু যাদুকৰ য’ৰ পৰাই নাহক কিয়, কেতিয়াও সফল নহ’ব’।" [15] [9] (ছুৰা আল-কাফিৰূনঃ সম্পূৰ্ণ) [10] (ছুৰা আল-ইখলাচঃ সম্পূৰ্ণ) [11] (ছুৰা ফালাক্বঃ সম্পূৰ্ণ) [12] (ছুৰা আন-নাছঃ সম্পূৰ্ণ) [13] ছুৰা আল-আৰাফঃ ১১৭-১১৯ [14] ছুৰা ইউনুছঃ ৭৯-৮২ [15] ছুৰা ত্বা-হাঃ ৬৫-৬৯
এইবোৰ আয়াত পাঠ কৰি ফুঁৱাই দিয়াৰ পিছত সেই পানীৰ পৰা তিনি চলু পানী অসুস্থ ব্যক্তিজনক খুৱাই দিব আৰু পানীৰে গোছল কৰাব। এইটো কৰিলে ইন শ্বা আল্লাহ বেমাৰৰ পৰা আৰোগ্য লাভ কৰিব। যদি প্ৰয়োজন হয় দুবাৰ অথবা ততোধিকবাৰ আনকি বেমাৰৰ পৰা আৰোগ্য নোহোৱালৈকে এই পদ্ধতি ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে, কোনো অসুবিধা নাই।
আনহাতে যাদুৰ জৰিয়তে যাদুৰ চিকিৎসা কৰা, যিদৰে কবিৰাজ বা বেজসকলে জিন চয়তানক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ জীৱ-জন্তু বলি দিয়াৰ মাধ্যমত বা ভোগ দিয়াৰ মাধ্যমত চিকিৎসা কৰি থাকে, সেইবোৰ বৈধ নহয়। এইবোৰ হৈছে চয়তানী কৰ্ম, বৰং এইবোৰ হৈছে শ্বিৰ্কে আকবাৰ তথা ডাঙৰ শ্বিৰ্ক। এতেকে এনেকুৱা কৰ্মৰ পৰা বিৰত থকা অনিবাৰ্য। এইদৰে জ্যোতিষী, গণক আৰু ওঝা আদিৰ দ্বাৰা চিকিৎসা কৰোৱাটোও বৈধ নহয়, লগতে সিহঁতৰ কথা অনুসৰি উপায় অৱলম্বন কৰাও জায়েজ নহয়। কাৰণ সিহঁতৰ কোনো ঈমান নাই। বৰং সিহঁত হৈছে মিছলীয়া পাপিষ্ঠ। সিহঁতে গায়েব জানে বুলি দাবী কৰি মানুহক সন্দেহত লিপ্ত কৰে। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সিহঁতৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ পৰা আৰু সিহঁতক প্ৰশ্ন কৰাৰ পৰা আৰু সিহঁতৰ কথাক বিশ্বাস কৰাৰ পৰা নিষেধ কৰিছে। এই বিষয়টো পুস্তিকাখনৰ আৰম্ভণিতে উল্লেখ কৰা হৈছে। নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা সঠিক সূত্ৰত প্ৰমাণিত যে, তেখেতক নুশ্বৰা সম্পৰ্কে অৰ্থাৎ যাদুৰ দ্বাৰা যাদুৰ চিকিৎসা সম্পৰ্কে প্ৰশ্ন কৰাত তেখেতে কৈছেঃ "এইটো হৈছে চয়তানৰ আমল।" এই হাদীছটো ইমাম আহমদ আৰু আবু দাঊদে জায়্যেদ চনদৰ দ্বাৰা বৰ্ণনা কৰিছে। আৰবী নুশ্বৰা শব্দৰ অৰ্থ হৈছে, যাদুৰ জৰিয়তে যাদুক প্ৰতিৰোধ কৰা তথা যাদু আক্ৰান্ত ব্যক্তিক চিকিৎসা কৰা। নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ এই হাদীছটোত উল্লিখিত নুশ্বৰাৰ দ্বাৰা অজ্ঞতা যুগত ব্যৱহাৰ হোৱা এটা পদ্ধতিক বুজোৱা হৈছে। সেইটো আছিল এনেকুৱা যে, যিয়ে যাদু কৰিছে তাৰ ওচৰতে যাদুৰ প্ৰতিকাৰ বিচাৰি আবেদন কৰা, অথবা অনুৰূপ যাদুৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হোৱা লোকক চিকিৎসা কৰা।
পক্ষান্তৰে চৰীয়তসন্মত জৰাফুঁকা, দুআ আৰু হালাল ঔষধৰ মাধ্যমত যাদু অপসাৰণ কৰা অনুমোদিত, যিটো ইতিপূৰ্বে আলোচনা কৰা হৈছে। এই বিষয়ে আল্লামা ইবনুল কায়্যিম ৰাহিমাহুল্লাহে আৰু শ্বাইখ আব্দুৰ ৰহমান বিন হাছান ৰাহিমাল্লাহে তেখেতৰ গ্ৰন্থ ফাতহুল মাজীদত স্পষ্টকৈ উল্লেখ কৰিছে। ইয়াৰ উপৰিও অন্যান্য আলিমসকলে এই বিষয়ে বিস্তাৰিত আলোচনা কৰিছে।
মহান আল্লাহৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ, তেওঁ যেন সকলো মুছলিমকে সকলো প্ৰকাৰ বিপদ-আপদৰ পৰা সুৰক্ষিত থকাৰ তাওফীক প্ৰদান কৰে। তেওঁলোকৰ দ্বীন ৰক্ষা কৰে, লগতে দ্বীনৰ গভীৰ জ্ঞান দান কৰে। লগতে তেওঁলোকক যেন সকলো প্ৰকাৰ চৰীয়ত পৰিপন্থী কামৰ পৰা সুৰক্ষিত ৰাখে। দৰূদ আৰু ছালাম বৰ্ষিত হওক তেওঁৰ বান্দা আৰু ৰাছুল মুহাম্মদ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওপৰত তেখেতৰ পৰিয়ালবৰ্গ আৰু চাহাবাসকলৰ ওপৰত।
স্বামীৰ ওপৰত স্ত্ৰীয়ে কৰা যাদু। [16]
[16] উত্তৰটো সন্মানিত শ্বাইখৰ অফিছৰ পৰা প্ৰকাশিত হৈছে। ০৯-১১-১৩৮৭ হিজৰীত।
মই আপোনাৰ চিঠিটো অমুক তাৰিখে (তাৰিখ উল্লেখ কৰা হোৱা নাই) পাইছোঁ। মহান আল্লাহে আপোনাক সঠিক পথৰ হিদায়ত দিয়ক। উক্ত পত্ৰখনত যি উল্লেখ আছিল তাৰ পৰা জানিব পাৰিলোঁ যে, আপুনি আপোনাৰ নতুন স্ত্ৰীৰ সৈতে সহবাস কৰিবলৈ যোৱাত বিশেষ বাধাৰ সন্মুখীন হৈছিল তথা যি ঘটনা সংঘটিত হৈছিল সেয়া গম পালোঁ। লগতে এই কথাও গম পালোঁ যে, আপুনি এই সম্পৰ্কে কোনো এজন শ্বাইখৰ ওচৰলৈকেও গৈছিল, তেওঁ আপোনাক ইয়াৰ চিকিৎসাৰ উপায় প্ৰদান কৰিছিল। আপুনি উল্লেখ কৰা মতে যে, আপোনাৰ আগৰ স্ত্ৰীয়ে এনেকুৱা (যাদু) কৰাৰ কাৰণে আপুনি নতুন স্ত্ৰীৰ সৈতে সহবাস কৰিবলৈ বাধাৰ সন্মুখীন হৈছে। দৰাচলতে আপুনি ইয়াৰ শ্বাৰয়ি বিধান জনাৰ বাবে মোলৈ প্ৰশ্ন পঠিয়াইছে। "যিয়ে ৰাতিত আয়াতুল কুৰ্ছী পাঠ কৰে, তাৰ বাবে আল্লাহৰ ফালৰ পৰা এজন সংৰক্ষক নিৰ্ধাৰণ কৰি দিয়া হয়, ফলত প্ৰভাতলৈকে কোনো চয়তান তাৰ কাষ চাপিব নোৱাৰে।" তেখেত চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা সঠিক সূত্ৰত এইটোও প্ৰমাণিত যে, তেখেতে কৈছেঃ
উত্তৰঃ যদি আগৰ স্ত্ৰীজনীয়ে এই কথা স্বীকাৰ কৰে যে, তেৱেঁই যাদু কৰোৱাইছে অথবা বিষয়টো প্ৰমাণিত হয়, তেন্তে তেওঁ এটা ডাঙৰ অপৰাধ কৰিছে। বৰং তেওঁ কুফৰী আৰু পথভ্ৰষ্টতাত লিপ্ত হৈছে। কাৰণ তেওঁৰ কামটো হৈছে হাৰাম যাদু, লগতে যাদুকৰ হৈছে কাফিৰ। পৱিত্ৰ মহান আল্লাহে কৈছেঃ আৰু ছুলাইমানৰ ৰাজত্বত চয়তানসকলে যি আবৃত্তি কৰিছিল সেইটোকে সিহঁতে অনুসৰণ কৰিছে, আৰু ছুলাইমানে (কেতিয়াও) কুফৰী কৰা নাছিল, বৰং চয়তানেহে কুফৰী কৰিছিল, সিহঁতে মানুহক যাদু শিক্ষা দিছিল আৰু (সেই বিষয়ে শিক্ষা দিছিল) যিটো বাবিল চহৰত হাৰূত আৰু মাৰূত ফিৰিস্তাদ্বয়ৰ ওপৰত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। সিহঁত উভয়ে এই কথা নোকোৱালৈকে কাকো শিক্ষা দিয়া নাছিল যে, আমি কেৱল এটা পৰীক্ষাহে; সেয়ে তুমি কুফৰী নকৰিবা। ইয়াৰ পিছতো সিহঁতে ফিৰিস্তাদ্বয়ৰ পৰা এনে যাদু শিকি লৈছিল যিটোৰ দ্বাৰা স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত বিচ্ছেদ ঘটাইছিল। অথচ সিহঁতে আল্লাহৰ অনুমতিবিনে তাৰ দ্বাৰা কাৰো ক্ষতি কৰিব পৰা নাছিল; আৰু সিহঁতে কেৱল সেইটোৱে শিকিছিল যিটো সিহঁতক ক্ষতি কৰিছিল কোনো উপকাৰ কৰা নাছিল; আৰু সিহঁতে নিশ্চিতভাৱে জানে যে, যিয়ে ইয়াক ক্ৰয় কৰে (অৰ্থাৎ যাদুৰ আশ্ৰয় লয়) তাৰ বাবে আখিৰাতত কোনো অংশ নাই। যাৰ বিনিময়ত সিহঁতে নিজকে বিক্ৰী কৰি আছে, সেয়া কিমান যে নিকৃষ্ট, যদি সিহঁত জানিলেহেঁতেন! [17] এই পৱিত্ৰ আয়াতটোৱে প্ৰমাণ কৰে যে, যাদু হৈছে কুফৰী কৰ্ম আৰু যাদুকৰ হৈছে কাফিৰ, আৰু যাদুকৰসকলে এনেকুৱা বিদ্যা অৰ্জন কৰে যিটো সিহঁতৰ নিজৰ বাবেই ক্ষতিকৰ, একো উপকাৰ নকৰে। বৰং সিহঁতৰ উদ্দেশ্য হৈছে স্বামী স্ত্ৰীৰ মাজত বিচ্ছেদ সৃষ্টি কৰা। কিয়ামতৰ দিনা আল্লাহৰ ওচৰত সিহঁতৰ পাবলগীয়া কোনো অংশ নাথাকিব। অৰ্থাৎ সিহঁতৰ মুক্তিৰ কোনো আশা নাই। নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা বৰ্ণিত ছহীহ হাদীছত আছে যে, তেখেতে কৈছেঃ "তোমালোকে সাতটা ধ্বংসকাৰী বিষয়ৰ পৰা আঁতৰত থাকিবা"। কোৱা হ'লঃ "হে আল্লাহৰ ৰাছুল! সেইবোৰ কি কি"? তেখেতে ক'লেঃ "আল্লাহৰ লগত শ্বিৰ্ক কৰা, যাদু কৰা, নিৰ্দোষী লোকক হত্যা কৰা যিটোক আল্লাহে হাৰাম কৰিছে, সুত খোৱা, অনাথৰ সম্পদ আত্মসাৎ কৰা, যুদ্ধ ক্ষেত্ৰৰ পৰা পলায়ন কৰা, সতী-সাধ্বী বিশ্বাসী সহজ-সৰল মুমিনা নাৰীৰ প্ৰতি অপবাদ দিয়া"। [17] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ১০২
আনহাতে আপোনাক যিজন শ্বাইখে চিকিৎসাৰ উপায় দিছিল, তেৱোঁ এই মহিলাজনীৰ নিচিনা এজন যাদুকৰ। কাৰণ যাদু সম্পৰ্কীয় বিষয়বোৰ কেৱল যাদুকৰসকলেই জানে। গতিকে তেৱোঁ জ্যোতিষী, গনক তথা যাদু বিদ্যাৰ সৈতে পৰিচিত এজন ব্যক্তি। যিসকলে বহু ক্ষেত্ৰত অদৃশ্য জ্ঞানৰ দাবী কৰে। মুছলিমসকলে এনেকুৱা লোকৰ পৰা আঁতৰি থকা অনিবাৰ্য্য। লগতে সিহঁতৰ এই অদৃশ্য জ্ঞানৰ দাবী সম্পৰ্কীয় কোনো কথাই বিশ্বাস কৰা উচিত নহয়। নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ "যি ব্যক্তিয়ে গণকৰ ওচৰলৈ গৈ তাক কিবাকিবি সোধে। চল্লিশ দিনলৈ সেই ব্যক্তিৰ চালাত (নামাজ) কবুল নহয়।"
হাদীছটো ছহীহ মুছলিমত আছে। এইদৰে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে আৰু কৈছেঃ “যি ব্যক্তিয়ে জ্যোতিষী অথবা গণকৰ ওচৰলৈ আহি কিবাকিবি সোধ-পোচ কৰে আৰু সি যি কয় সেইবোৰ বিশ্বাস কৰে, সেই ব্যক্তি দৰাচলতে মুহাম্মদ (চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম)ৰ ওপৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা সকলো বিধানকে অস্বীকাৰ কৰে।”
যাদুৰ আন এটা প্ৰতিকাৰ যিটো আটাইতকৈ বেছি উপকাৰী সেয়া হৈছে এই যে, যাদুৰ স্থান বিচাৰি ওলোৱা। সেয়া হ'ব পাৰে মাটিৰ তলত, পাহাৰত অথবা বেলেগ কোনো ঠাইত। সেইটো যদি বিচাৰি উলিয়াব পৰা যায় আৰু ধ্বংস কৰি দিয়া হয় তেন্তে যাদুৰ কাৰ্যকাৰিতা নষ্ট হৈ যায়। গতিকে আপোনাৰ দ্বাৰা যি সংঘটিত হৈছে সেই বিষয়ে আপুনি অনুতপ্ত হৈ আন্তৰিকতাৰে তাওবা কৰা উচিত। লগতে সেই শ্বাইখৰ বিষয়ে আৰু আপোনাৰ আগৰ স্ত্ৰীৰ বিষয়ে সংশ্লিষ্ট কৰ্তৃপক্ষক তথা প্ৰধান বিচাৰকক আৰু আদালতক জনোৱা উচিত, যাতে তেওঁলোকে সিহঁতৰ বিৰুদ্ধে বিহিত ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব পাৰে। এনেকুৱা ঘটনা যদি আপোনাৰ সৈতে পুনৰ কেতিয়াবা হয় তেন্তে আপুনি চৰীয়তৰ বিজ্ঞ উলামাসকলক সুধিব, যাতে তেওঁলোকে আপোনাক চৰীয়তৰ আলোকত সঠিক সমাধান দিব পাৰে। মহান আল্লাহে আমাক আৰু আপোনাকো দ্বীনৰ গভীৰ জ্ঞান দান কৰক আৰু দ্বীনৰ ওপৰত অটল ৰাখক, লগতে চৰীয়ত বিৰোধী কৰ্মৰ পৰা ৰক্ষা কৰক। নিশ্চয় তেওঁ অত্যন্ত দয়ালু আৰু মহানুভৱ।
এইবোৰ আছিল সেইসমূহ বিষয়ৰ বৰ্ণনা যিবোৰৰ দ্বাৰা যাদুৰ পৰা ৰক্ষা পাব পাৰি আৰু ইয়াৰ চিকিৎসা কৰিব পাৰি। আল্লাহেই তাওফীক দাতা। অচ্ছালামু আলাইকুম অৰাহমাতুল্লাহি অবাৰাকাতুহ
যাদুকৰ আৰু জ্যোতিষীৰ ওচৰত প্ৰশ্ন কৰাৰ বিধান।[18]
[18] এই প্ৰশ্নসমূহ "নূৰুন আলাদ দাৰ্ব" নামক প্ৰ'গ্ৰামৰ পৰা সংগৃহীত।
প্ৰশ্নঃ জনৈক ভাই ৰিয়াদৰ পৰা প্ৰশ্ন কৰিছে যে, য়ামানৰ কিছুমান অঞ্চলত এনেকুৱা কিছুমান লোক আছে, যিসকল ছায়্যিদ (السادة) বুলি জনাযাত। সিহঁতে এনেকুৱা কিছুমান কাম কৰে যিবোৰ ইছলামৰ পৰিপন্থী। সিহঁতে তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰ আৰু যাদুটোনা তথা এই জাতীয় কৰ্মত লিপ্ত। সিহঁতে দাবী কৰে যে, সিহঁতে দুৰাৰোগ্য বেমাৰৰ চিকিৎসা কৰিবলৈ সক্ষম। ইয়াৰ প্ৰমাণ হিচাপে সিহঁতে নিজৰ শৰীৰত ছুৰী আদিৰে আঘাত কৰে বা নিজৰে জিভা কাটি পেলায় আৰু পিছত আগৰ দৰে কৰি দেখুৱায়। ইয়াৰ পিছতো সিহঁতৰ কোনো ক্ষতি নহয়। সিহঁতৰ মাজৰ কিছুমানে নামাজ পঢ়ে আকৌ আন কিছুমানে নামাজ নপঢ়ে। সিহঁতে নিজৰ বাবে বেলেগ গোত্ৰৰ ছোৱালীক বিবাহ কৰাটো বৈধ বুলি ভাবে, কিন্তু সিহঁতৰ গোত্ৰৰ পৰা বেলেগলৈ ছোৱালী বিবাহ দিয়াটো বৈধ বুলি নাভাবে। সিহঁতে বেমাৰীৰ বাবে দুআ কৰাৰ সময়ত কয় (হে আল্লাহ, হে অমুক) হে অমুক বুলি সিহঁতৰ কোনো পূৰ্বপুৰুষক বুজায়।
প্ৰাচীনকালত মানুহে তেওঁলোকক সন্মান কৰিছিল আৰু তেওঁলোকক সাধাৰণ মানুহৰ পৰা পৃথক বুলি ভাবিছিল। সিহঁতে বিশ্বাস কৰিছিল যে, তেওঁলোক হৈছে আল্লাহৰ নৈকট্যপ্ৰাপ্ত, বৰং তেওঁলোকক "আল্লাহৰ লোক" বুলিও অভিহিত কৰিছিল। কিন্তু বৰ্তমান সময়ত সিহঁতৰ বিষয়ে মানুহ বিভক্ত হৈছে। কিছুমানে সিহঁতৰ বিৰোধিতা কৰে, এওঁলোক হৈছে যুৱক শ্ৰেণীৰ লোক তথা শিক্ষিত লোক। আন কিছুমানে এতিয়াও সিহঁতৰ ভক্ত তথা দৃঢ়ভাৱে অটল। ইহঁত হৈছে প্ৰবীন আৰু বেছিভাগেই অজ্ঞ তথা অশিক্ষিত। এই বিষয়ে প্ৰকৃত সত্য স্পষ্ট কৰিবলৈ আমি আপোনাৰ ওচৰত অনুৰোধ কৰিছোঁ।
উত্তৰঃ ইহঁত আৰু ইহঁতৰ দৰে অন্যান্য লোকসকল হৈছে ছুফীসকলৰ অন্তৰ্ভুক্ত। যিসকলৰ কিছুমান কৰ্ম হৈছে নিন্দনীয় আৰু সিহঁতৰ আচৰণ হৈছে ভ্ৰান্ত। সিহঁত দৰাচলতে জ্যোতিষী বা গণকসকলৰ অন্তৰ্ভুক্ত, যিসকলৰ বিষয়ে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ "যিয়ে কোনো জ্যোতিষীৰ ওচৰলৈ গৈ কোনো বিষয়ে অৱগত হ'বলৈ তাক প্ৰশ্ন কৰে, চল্লিশ দিন পৰ্যন্ত তাৰ কোনো নামাজ কবূল নহয়।" সিহঁতে গায়েব জানে বুলি দাবী কৰে। জ্বিনৰ সেৱা কৰে আৰু সিহঁতৰ উপাসনা কৰে। সিহঁতে বিভিন্ন প্ৰকাৰৰ যাদু কৰ্মৰ দ্বাৰা মানুহক বিভ্ৰান্ত কৰে। মহান আল্লাহে পৱিত্ৰ কোৰআনত মুছা আৰু ফিৰআউনৰ ঘটনাৰ ভিতৰত কৈছেঃ "তেওঁ (মুছাই) ক’লে, ‘তোমালোকেই নিক্ষেপ কৰা’। যেতিয়া সিহঁতে নিক্ষেপ কৰিলে, তেতিয়া সিহঁতে মানুহৰ চকুত যাদু কৰিলে, সিহঁতক আতংকিত কৰিলে আৰু এটা ডাঙৰ যাদু প্ৰদৰ্শন কৰিলে।" [19] গতিকে এই হাদীছৰ দ্বাৰা প্ৰমাণ পোৱা যায় যে, সিহঁতৰ ওচৰলৈ যোৱা আৰু সিহঁতক প্ৰশ্ন কৰাটো মুঠেও বৈধ নহয়। এই বিষয়ে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে আৰু কৈছেঃ “যি ব্যক্তিয়ে গণকৰ ওচৰলৈ আহি কিবাকিবি সোধ-পোচ কৰে আৰু সি যি কয় সেইবোৰ বিশ্বাস কৰে, সেই ব্যক্তি দৰাচলতে মুহাম্মদ (চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম)ৰ ওপৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা সকলো বিধানকে অস্বীকাৰ কৰে।” আন এটা হাদীছত তেখেতে কৈছেঃ “যি ব্যক্তিয়ে জ্যোতিষী অথবা গণকৰ ওচৰলৈ আহি কিবাকিবি সোধ-পোচ কৰে আৰু সি যি কয় সেইবোৰ বিশ্বাস কৰে, সেই ব্যক্তি দৰাচলতে মুহাম্মদ (চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম)ৰ ওপৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা সকলো বিধানকে অস্বীকাৰ কৰে।” [19] (ছুৰা আল-আৰাফ: ১১৬)
আব্দুল আজীজ বিন আব্দুল্লাহ বিন বাজৰ ফালৰ পৰা সন্মানীয় ভাই .........ৰ প্ৰতি। আচ্ছালামু আলাইকুম অৰাহমাতুল্লাহি অবাৰাকাতুহ। ইয়াৰ পিছতঃ আনহাতে সিহঁতে আল্লাহৰ বাহিৰে আনৰ ওচৰত কৰা দুআ আৰু আনৰ ওচৰত কৰা সহায় প্ৰাৰ্থনা, অথবা সিহঁতৰ এই বিশ্বাস পোষণ কৰা যে, সিহঁতৰ পিতৃ-পুৰুষসকলে বিশ্বজগতত প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে, বেমাৰীক সুস্থ কৰে অথবা সিহঁতে মৃত্যুবৰণ কৰাৰ পিছতো দুআ কৰিলে সঁহাৰি দিয়ে, এনেকুৱা ধৰণৰ সকলো বিশ্বাস হৈছে আল্লাহৰ সৈতে কুফৰী আৰু মহা শ্বিৰ্ক। গতিকে সিহঁতৰ এনেকুৱা কৰ্মৰ প্ৰতিবাদ কৰা অনিবাৰ্য্য, সিহঁতৰ ওচৰলৈ যোৱা উচিত নহয়। সিহঁতক একো সুধিবও নালাগে আৰু সিহঁতৰ কথাক বিশ্বাসো কৰিব নালাগে। কাৰণ সিহঁতে জ্যোতিষী, গণক আৰু মুশ্বৰিকসকলৰ কৰ্মক একত্ৰিত কৰিছে, যিসকলে আল্লাহৰ বাহিৰে আনৰ ইবাদত কৰে আৰু গাইৰুল্লাহৰ ওচৰত সহায় প্ৰাৰ্থনা কৰে, যেনে- জিন, মৃত ব্যক্তি আদিৰ ওচৰত উদ্ধাৰ কামনা কৰে আৰু সহায় বিচাৰে। লগতে সিহঁতে ধাৰণা কৰে যে, সিহঁতৰ পিতৃপুৰুষসকলৰ অথবা কিছুমান এনেকুৱা লোক আছে যিসকলৰ বিশেষ ক্ষমতা বা কাৰামত আছে। এই সকলোবোৰ হৈছে ভেল্কীবাজী, তথা জ্যোতিষী আৰু গণকসকলৰ কাম, যিবোৰ পৱিত্ৰ চৰীয়তৰ পৰিপন্থী।
আনহাতে সিহঁতে যিবোৰ অস্বাভাৱিক কাম কৰে, যেনে- ছুৰীৰে নিজৰ শৰীৰত আঘাত কৰা বা নিজৰ জিভা কাটি পেলোৱা, এই সকলোবোৰ হৈছে মানুহক প্ৰতাৰণা কৰি বিভ্ৰান্তি সৃষ্টি কৰাৰ বাবে। এইবোৰ হৈছে চৰীয়তে নিষিদ্ধ কৰা যাদুৰে এটা প্ৰকাৰ। কোৰআন হাদীছত ইয়াৰ নিষিদ্ধ হোৱাৰ প্ৰমাণ বৰ্ণিত হৈছে, লগতে ইয়াৰ পৰা সতৰ্ক কৰা হৈছে, যেনে- ইতিপূৰ্বে উল্লেখ কৰা হৈছে। গতিকে বিবেকৱান ব্যক্তিয়ে এনেকুৱা বস্তুৰ দ্বাৰা প্ৰতাৰিত হোৱা উচিত নহয়। এই ধৰণৰ বিষয় সম্পৰ্কেই মহান আল্লাহে পৱিত্ৰ কোৰআনত ফিৰআউনৰ যাদুকৰসকলৰ বিষয়ে কৈছেঃ "এনে লাগিল যেনিবা সিহঁতৰ জৰীবোৰ আৰু লাঠিসমূহ কেৰমেৰ কৰি আছে।"[20] এতেকে বুজা গ'ল যে, ইহঁতে যাদুবিদ্যা, ভেল্কীবাজী, জ্যোতিষীবিদ্যা, গণকবিদ্যা, শ্বিৰ্কে আকবৰ, আল্লাহৰ বাহিৰে আনৰ ওচৰত সহায় প্ৰাৰ্থনা কৰা, আল্লাহৰ বাহিৰে আনৰ ওচৰত উদ্ধাৰ কামনা কৰা, গায়েব সম্পৰ্কে অৱগত বুলি দাবী কৰা, বিশ্বজগত নিয়ন্ত্ৰণত সিহঁতৰ ক্ষমতা আছে বুলি বিশ্বাস কৰা আদি সকলো বেয়া কৰ্মকে সিহঁতে নিজৰ আমলত একত্ৰিত কৰিছে। এই সকলোবোৰ হৈছে শ্বিৰ্কে আকবৰ আৰু স্পষ্ট কুফৰী কৰ্মৰ বিভিন্ন প্ৰকাৰ, যিবোৰক মহান আল্লাহে হাৰাম কৰিছে। লগতে এইবোৰ হৈছে এনেকুৱা গায়েবী ইল্মৰ দাবী, যি গায়েবী ইল্ম আল্লাহৰ বাহিৰে আন কোনেও নাজানে। মহান আল্লাহে কৈছেঃ "কোৱা, আকাশমণ্ডল আৰু পৃথিৱীত আল্লাহৰ বাহিৰে আন কোনেও গায়েব নাজানে।"[21] এতেকে সিহঁতৰ অৱস্থা সম্পৰ্কে অৱগত প্ৰতিজন মুছলিমেই সিহঁতৰ বিৰুদ্ধে প্ৰতিবাদ কৰা অনিবাৰ্য্য। লগতে সিহঁতৰ এই বেয়া কৰ্মবোৰ আৰু চৰীয়ত বিৰোধী কৰ্মবোৰৰ বিষয়ে মানুহক অৱগত কৰোৱা উচিত। যদি এইবোৰ কোনো মুছলিম দেশত হয় তেন্তে ইহঁতৰ বিষয়ে প্ৰশাসনক অৱগত কৰোৱা উচিত, যাতে চৰীয়ত অনুসৰি সিহঁতৰ বিৰুদ্ধে বিহিত ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰিব পৰা যায়, লগতে সিহঁতৰ বেয়া কৰ্ম আৰু প্ৰতাৰণাৰ পৰা মানুহক বিৰত ৰাখিব পৰা যায়। [21] (ছুৰা আন-নামলঃ ৬৫) [20] (ছুৰা ত্বা-হাঃ ৬৬)
আল্লাহেই তাওফীক প্ৰদানকাৰী।
এনেকুৱা কবিৰাজৰ দ্বাৰা চিকিৎসা কৰোৱা, যিয়ে তন্ত্ৰ-মন্ত্ৰ আৰু জিন আদিৰ দ্বাৰা চিকিৎসা কৰে।[40]
[40] মজমু ফাতাৱা অমাকালাত মুতানাওৱিয়া। ইবনে বাজঃ (৫/৪১৮-৪২০)
প্ৰশ্নঃ কিছুমান লোক আছে যিসকলে নিজকে গ্ৰাম্য চিকিৎসক বা কবিৰাজ বুলি দাবী কৰে। যেতিয়া সিহঁতৰ ওচৰলৈ কোনোবা আহে, তেতিয়া সিহঁতে কয়ঃ তুমি তোমাৰ নাম আৰু তোমাৰ মাতৃৰ নাম লিখি দি থৈ যোৱা, কাইলৈ আহিবা। পিছদিনা যেতিয়া সেই ব্যক্তি যায়, তেতিয়া কয়ঃ তোমাৰ এই এই বেমাৰ হৈছে আৰু এই এই চিকিৎসা কৰিব লাগিব। সিহঁতৰ কিছুমানে কয় যে, সিহঁতে চিকিৎসাত আল্লাহৰ বাণীৰে চিকিৎসা কৰে। এনেকুৱা লোকৰ ওচৰত চিকিৎসা কৰা সম্পৰ্কে আপোনাৰ মতামত কি, সিহঁতৰ ওচৰলৈ যোৱাৰ বিধান কি। প্ৰশ্নকাৰী হায়েল চহৰৰ পৰা.. ছ. আ. গ।
উত্তৰঃ এই ধৰণৰ চিকিৎসা পদ্ধতিয়ে প্ৰমাণ কৰে যে, সেই ব্যক্তিজনে জিন ব্যৱহাৰ কৰে, তথা গায়েবী জ্ঞান দাবী কৰে। সেয়ে এনেকুৱা লোকৰ ওচৰত চিকিৎসা কৰোৱা বৈধ নহয়। আনকি এনেকুৱা লোকৰ ওচৰলৈ যোৱা আৰু কিবা সোধ-পোচ কৰাও বৈধ নহয়। কাৰণ এনেকুৱা লোকৰ বিষয়ে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ "যিয়ে কোনো জ্যোতিষীৰ ওচৰলৈ গৈ কোনো বিষয়ে অৱগত হ'বলৈ তাক প্ৰশ্ন কৰে, চল্লিশ দিন পৰ্যন্ত তাৰ কোনো নামাজ কবূল নহয়।" হাদীছটো ছহীহ মুছলিমত আছে।
কেইবাটাও হাদীছৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত যে, নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে গণক, জ্যোতিষী আৰু যাদুকৰৰ ওচৰলৈ যাবলৈ আৰু সিহঁতৰ ওচৰত কিবাকিবি সুধিবলৈ, লগতে সিহঁতৰ কথাক বিশ্বাস কৰিবলৈ নিষেধ কৰিছে। যেনে- নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ “যি ব্যক্তিয়ে গণকৰ ওচৰলৈ আহি কিবাকিবি সোধ-পোচ কৰে আৰু সি যি কয় সেইবোৰ বিশ্বাস কৰে, সেই ব্যক্তিয়ে দৰাচলতে মুহাম্মদ (চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম)ৰ ওপৰত অৱতীৰ্ণ হোৱা সকলো বিধানকে অস্বীকাৰ কৰে।” প্ৰত্যেক সেই ব্যক্তি, যিয়ে গায়েবী জ্ঞানৰ দাবী কৰে, শিল বা কড়ি দলিয়াই অথবা মাটিত আঁচ টানি নাইবা বেমাৰীৰ নাম আৰু মাকৰ নাম বা তেওঁৰ আত্মীয়ৰ নাম সুধি চিকিৎসা কৰে, তাৰ এইবোৰ কৰ্মই প্ৰমাণ কৰে যে, সি হৈছে গণক বা জ্যোতিষীসকলৰ অন্তৰ্ভুক্ত, যিসকলৰ ওচৰত যাবলৈ আৰু সিহঁতক কিবাকিবি সুধিবলৈ আৰু সিহঁতৰ কথাক বিশ্বাস কৰিবলৈ নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে নিষেধ কৰিছে।
এতেকে সিহঁতৰ পৰা সতৰ্ক থকা অনিবাৰ্য্য। সিহঁতৰ ওচৰলৈ গৈ সমস্যাৰ সমাধান বিচৰা উচিত নহয় আৰু সিহঁতৰ দ্বাৰা চিকিৎসা কৰোৱাটো কোনো পধ্যেই বৈধ নহয়। যদিও সিহঁতে কোৰআনৰ দ্বাৰা চিকিৎসা কৰে বুলি দাবী কৰে। কাৰণ বেয়া লোকসকলে সাধাৰণতে প্ৰতাৰণা আৰু ঠগবাজিৰ আশ্ৰয় লয়। সেয়ে সিহঁতৰ কথা বিশ্বাস কৰা উচিত নহয়। এনেকুৱা লোকক যিয়ে চিনি পায়, তাৰ কৰ্তব্য হৈছে সিহঁতৰ বিষয়ে স্থানীয় বিচাৰক, শাসক অথবা আইনশৃঙ্খলা ৰক্ষাকাৰী সংস্থাক জনোৱা উচিত। যাতে চৰীয়ত অনুসৰি সিহঁতৰ ওপৰত বিহিত ব্যৱস্থা ল'ব পৰা যায়, আৰু মুছলিমসকল সিহঁতৰ অনিষ্টৰ পৰা সুৰক্ষিত থাকে আৰু মানুহৰ সম্পদ অন্যায়ভাৱে আত্মসাৎ কৰাৰ পৰা ৰক্ষা কৰিব পৰা যায়।
একমাত্ৰ আল্লাহেই সহায়কাৰী। আল্লাহৰ বাহিৰে আন কাৰো শক্তি সামৰ্থ নাই।
যাদুৰ চৰীয়তি চিকিৎসা। [22]
[22] "নূৰুন আলাদ দাৰ্ব" নামক প্ৰ'গ্ৰামৰ পৰা সংগৃহীত। কেছেট নং ৫৩।
প্ৰশ্নঃ মই এজন আলিমৰ পৰা শুনিছোঁ, তেখেতে কৈছেঃ যিয়ে ভাবে যে, তাৰ ওপৰত যাদু কৰা হৈছে, সি সাতটা বগৰী পাতলৈ সেইবোৰ ভালকৈ খুন্দিয়াই লৈ এক বাল্টি পানীত মিহলাই ল'ব, তাৰ পিছত এইবোৰ আয়াত পঢ়িবঃ ছুৰা ফালাক আৰু ছুৰা নাছ পাঠ কৰিব। আয়াতুল কুৰ্ছী আৰু ছুৰা কাফিৰূন পাঠ কৰিব। ক্বুল ইয়া আয়্যুহাল কাফিৰূন। লগতে ছুৰা বাক্বাৰাৰ এই আয়াতঃ {وما أنزل على الملكين ببابل هاروت وماروت}[23]، লগতে ছুৰা ফাতিহা পাঠ কৰিব। এইটো কিমান দূৰ সঠিক? দৰাচলতে কোনোবাই যদি ধাৰণা কৰে যে, তাৰ ওপৰত যাদু কৰা হৈছে, তেন্তে তেওঁ কি কৰা উচিত? আশা কৰিছোঁ আপুনি আমাক ইয়াৰ সঠিক সমাধান দিব, আল্লাহে আপোনাক সুৰক্ষিত ৰাখক। [23] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ১০২
উত্তৰঃ যাদুৰ অস্তিত্ব আছে ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই। তাৰে কিছুমান হৈছে প্ৰতাৰণামূলক আৰু কিছুমান সৰ্বশক্তিমান আল্লাহৰ অনুমতিক্ৰমে প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে। মহান আল্লাহে পৱিত্ৰ কোৰআনত যাদু সম্পৰ্কে কৈছেঃ আৰু ছুলাইমানৰ ৰাজত্বত চয়তানসকলে যি আবৃত্তি কৰিছিল সেয়া সিহঁতে অনুসৰণ কৰিছে আৰু ছুলাইমানে (কেতিয়াও) কুফৰী কৰা নাছিল, বৰং চয়তানেহে কুফৰী কৰিছিল। সিহঁতে মানুহক যাদু শিক্ষা দিছিল আৰু (সেই বিষয়ে শিক্ষা দিছিল) যিটো বাবিল চহৰত হাৰূত আৰু মাৰূত ফিৰিস্তাদ্বয়ৰ ওপৰত অৱতীৰ্ণ হৈছিল। সিহঁত উভয়ে এই কথা নোকোৱালৈকে কাকো শিক্ষা দিয়া নাছিল যে, আমি কেৱল এটা পৰীক্ষাহে; অৰ্থাৎঃ সেই ফিৰিস্তাদুজনে সিহঁত উভয়ে এই কথা নোকোৱালৈকে কাকো শিক্ষা দিয়া নাছিল যে, আমি কেৱল এটা পৰীক্ষাহে; সেয়ে তুমি কুফৰী নকৰিবা। ইয়াৰ পিছতো সিহঁতে ফিৰিস্তাদ্বয়ৰ পৰা এনে যাদু শিকি লৈছিল যিটোৰ দ্বাৰা স্বামী-স্ত্ৰীৰ মাজত বিচ্ছেদ ঘটাইছিল। অথচ সিহঁতে আল্লাহৰ অনুমতিবিনে তাৰ দ্বাৰা কাৰো ক্ষতি কৰিব পৰা নাছিল; [24] এতেকে বুজা গ'ল যে, যাদুৰ প্ৰভাৱ আছে, এইটো নিশ্চিত, কিন্তু এইটো আল্লাহৰ অনুমতিক্ৰমে জাগতিক ফয়চালা অনুসৰি প্ৰভাৱ বিস্তাৰ কৰে। কিয়নো পৃথিৱীৰ প্ৰতিটো বস্তু আল্লাহৰ ইচ্ছা আৰু সিদ্ধান্ত অনুসৰি সংঘটিত হয়। কিন্তু এই যাদুৰ চিকিৎসা আৰু ঔষধো আছে। আনকি নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওপৰতো যাদু কৰা হৈছিল, কিন্তু মহান আল্লাহে তেখেতক সেই যাদুৰ পৰা পৰিত্ৰাণ দান কৰিছিল আৰু ইয়াৰ অনিষ্টৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছিল। চাহাবাসকলে সেই যাদুৰ স্থান বিচাৰি উলিয়াই সেইটোক নিষ্ক্ৰিয় কৰিছিল। এইদৰে মহান আল্লাহে তেখেত চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামক আৰোগ্য কৰিছিল। এইদৰে যদি যাদুকৃত বস্তু, যেনে- গাঁঠি লগোৱা সূতা, অথবা এটাৰ ওপৰত এটাকৈ গজল মৰা বস্তু, নাইবা তাবিজ কবজকে আদি কৰি যাদুকৃত বস্তু বিচাৰি উলিয়াব পৰা যায়, তেন্তে সেইটোক ধ্বংস কৰি দিব লাগিব। কিয়নো সাধাৰণতে কবিৰাজ বা যাদুকৰসকলে গাঁঠি ফুঁৱাই সিহঁতৰ বেয়া উদ্দেশ্য পূৰণ কৰাৰ চেষ্টা কৰে। সিহঁতৰ এই চাহিদা আল্লাহৰ ইচ্ছাত পূৰণ হ'বও পাৰে আৰু কেতিয়াবা ব্যৰ্থও হয়। প্ৰকৃততে আমাৰ প্ৰতিপালক সকলো ক্ষেত্ৰতে ক্ষমতাৱান। তেওঁ পৱিত্ৰ আৰু মহান। ইয়াৰ ওপৰিও যাদুৰ চিকিৎসা কৰিব পাৰি ছুৰা কিৰাত আদি পাঠ কৰি। এই চিকিৎসা যাদুগ্ৰস্ত ব্যক্তিয়ে নিজে নিজেই পাঠ কৰি কৰিব পাৰে, যদি তেওঁৰ মানসিক অৱস্থা স্বাভাৱিক থাকে। আকৌ কেতিয়াবা আনে পাঠ কৰি তেওঁক চিকিৎসা কৰিব পাৰে। এই অৱস্থাত সেই ব্যক্তিজনে ছুৰা কিৰাত আদি পাঠ কৰি যাদুগ্ৰস্ত ব্যক্তিৰ বুকুত অথবা আন কোনো অংগত ফুঁৱাই দিব। এনেকৈ জৰাফুঁকা কৰাৰ সময়ত ছুৰা আল-ফাতিহা, আয়াতুল কুৰ্ছী, ছুৰা ইখলাচ, ছুৰা ফালাক, ছুৰা নাছ, লগতে ছুৰা আৰাফ আৰু ছুৰা ইউনুছ আৰু ছুৰা ত্বাহাৰ সেইবোৰ আয়াত পাঠ কৰিব লাগে, যিবোৰত যাদুৰ কথা উল্লেখ হৈছে। ছুৰা আল-আৰাফৰ এই আয়াতবোৰ পাঠ কৰিবঃ অৰ্থঃ "আৰু আমি মুছাৰ প্ৰতি অহী কৰিলোঁ যে, ‘তুমি তোমাৰ লাখুটিডাল নিক্ষেপ কৰা’। লগে লগে সেইটোৱে সিহঁতে যি অলীক বস্তু বনাইছিল সেইবোৰক গিলি পেলাবলৈ ধৰিলে; ফলত সত্য প্ৰতিষ্ঠিত হ’ল আৰু সিহঁতে যি কৰিছিল সেয়া বাতিল বুলি প্ৰতিপন্ন হ’ল। এতেকে সিহঁতে তাত পৰাজিত হ’ল আৰু লাঞ্ছিত হৈ উভতি গ’ল।" [25] এইদৰে ছুৰা ইউনুছৰ এই আয়াতসমূহ পাঠ কৰিবঃ অৰ্থঃ "আৰু ফিৰআউনে (নিজৰ মন্ত্ৰীসভাক সম্বোধন কৰি) ক’লে, ‘মোৰ ওচৰলৈ সকলো সুদক্ষ যাদুকৰক উপস্থিত কৰা’। এতেকে যেতিয়া যাদুকৰসকল আহি উপস্থিত হ’ল তেতিয়া মুছাই ক’লে, ‘তোমালোকৰ যি নিক্ষেপ কৰিবলগীয়া আছে নিক্ষেপ কৰা’। ফলত যেতিয়া সিহঁতে নিক্ষেপ কৰিলে, তেতিয়া মুছাই ক’লে, ‘তোমালোকে যি লৈ আহিছা সেয়া হৈছে যাদু, নিশ্চয় আল্লাহে এইবোৰক এতিয়াই অসাৰ (বাতিল) কৰি দিব। নিশ্চয় আল্লাহে অশান্তি সৃষ্টিকাৰীসকলৰ কৰ্মক সাৰ্থক নকৰে’। আৰু আল্লাহে তেওঁৰ বাণীৰ দ্বাৰা সত্যক প্ৰতিষ্ঠিত কৰিব যদিও অপৰাধীসকলে ইয়াক অপছন্দ কৰে।"[26] এইদৰে ছুৰা ত্বাহাৰ এই আয়াতসমূহ পাঠ কৰিবঃ অৰ্থঃ "সিহঁতে ক’লে, ‘হে মুছা! হ’লে তুমি আগতে নিক্ষেপ কৰা, নহ'লে প্ৰথমে আমিয়ে নিক্ষেপকাৰী হম’। মুছাই ক’লে, ‘বৰং তোমালোকেই (আগতে) নিক্ষেপ কৰা’। ফলত (সিহঁতে নিক্ষেপ কৰাৰ) লগে লগে সিহঁতৰ যাদুৰ প্ৰভাৱত মুছাৰ এনেকুৱা লাগিল যেনিবা সিহঁতৰ জৰীবোৰ আৰু লাঠিসমূহ কেৰমেৰ কৰি আছে। তেতিয়া মুছাই অন্তৰত অলপ ভীতি অনুভৱ কৰিলে। আমি ক’লোঁ, ‘তুমি ভয় নকৰিবা, নিশ্চয় তুমিয়েই জয় লাভ কৰিবা। ‘আৰু তোমাৰ সোঁ হাতত যি আছে সেয়া নিক্ষেপ কৰা, এইটোৱে সিহঁতে যি কৰিছে সেইবোৰক খাই পেলাব। সিহঁতে যি কৰিছে সেইবোৰ হৈছে কেৱল যাদুকৰৰ কৌশল; আৰু যাদুকৰ য’ৰ পৰাই নাহক কিয়, কেতিয়াও সফল নহ’ব’।" [27] এইদৰে ছুৰা আল-কাফিৰূন পাঠ কৰিবঃ ক্বুল ইয়া আয়্যুহাল কাফিৰূন। সম্পূৰ্ণ ছুৰা। লগতে ছুৰা ইখলাচঃ ক্বুল হুৱাল্লা-হু আহাদ। আৰু ক্বুল আউজু বিৰাব্বিল ফালাক্ব। ছুৰা ফালাক্ব আৰু ক্বুল আউজু বিৰাব্বিন না-ছ। ছুৰা নাছ উত্তম হৈছে ছুৰা ইখলাচ, ছুৰা ফালাক্ব আৰু ছুৰা নাছ তিনিবাৰকৈ পাঠ কৰা, আৰু ইয়াৰ পিছত বেমাৰীৰ সুস্থতাৰ বাবে দুআ কৰাঃ "আল্লাহুম্মা ৰাব্বান্না-ছ, আজহাবিল বা'ছ, অশ্বফি আনতাশ্ব শ্বা-ফী, লা শ্বিফা-আ ইল্লা শ্বিফা-উক, শ্বিফা-আন লা ইগাদিৰু ছাক্বামা।" এই দুআটো তিনিবাৰ পাঠ কৰিবঃ "বিছমিল্লাহি আৰকীক, মিন কুল্লি শ্বাইয়িন ইউজীক, অমিন শ্বাৰ্ৰি কুল্লি নাফছিন আও আইনিন হাছিদিন, আল্লাহু য়াশ্বফীক, বিছমিল্লাহি আৰকীক।" এইটোও তিনিবাৰ পাঠ কৰি বেমাৰীৰ সুস্থতা আৰু আৰোগ্য কামনা কৰি দুআ কৰিব। যদি এই দুআটো তিনিবাৰ পাঠ কৰি ৰুকিয়া কৰা হয়ঃ উয়িজুকা বিকালিমা-তিল্লাহিত তা-ম্মা-তি, মিং শ্বাৰ্ৰি মা খালাক্ব। তেন্তে এয়া উত্তম। [27] ছুৰা ত্বা-হাঃ ৬৫-৬৯ [26] ছুৰা ইউনুছঃ ৭৯-৮২ [25] ছুৰা আল-আৰাফঃ ১১৭-১১৯ [24] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ১০২
এই আটাইবোৰ চিকিৎসা হৈছে অত্যন্ত উপকাৰী। এইবোৰ ৰুকিয়া আৰু দুআ যদি পানীত পঢ়ি সেই পানীৰ পৰা কিছু পানী যাদুগ্ৰস্ত ব্যক্তিক খোৱাই দিয়া হয় আৰু বাকী থকা পানীৰে গোছল কৰাই দিয়া হয় তেন্তে এইটো তাৰ আৰোগ্য লাভৰ ক্ষেত্ৰত বেছি উপকাৰী হ'ব। এইদৰে সাতটা সেউজীয়া বগৰী পাত পিহি লৈ সেই পানীত মিহলাই ল'লে বেছি উপকাৰ হয়। এই পদ্ধতিটো বহুতবাৰ পৰীক্ষা কৰা হৈছে আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা মহান আল্লাহে উপকৃত কৰিছে। আমি বহুতো লোকৰ ওপৰত এই ৰুকিয়াটো কৰিছোঁ, আল্লাহে তেওঁলোকক ইয়াৰ দ্বাৰা উপকৃত কৰিছে। গতিকে যাদুগ্ৰস্ত লোকৰ বাবে এই পদ্ধতিটো হৈছে অত্যন্ত উপকাৰী প্ৰতিষেধক। এই পদ্ধতিটো সেই ব্যক্তিৰ ক্ষেত্ৰতো বহুত উপকাৰী, যাক যাদুৰ দ্বাৰা স্ত্ৰী সম্ভোগৰ পৰা বিৰত ৰখা হৈছে। কিয়নো কিছুমান লোকৰ সৈতে এনেকুৱা ঘটনা সংঘটিত হয়, যাক যাদুৰ দ্বাৰা স্ত্ৰীৰ পৰা আঁতৰাই ৰখা হয়। ফলত সেই ব্যক্তি স্ত্ৰীৰ সৈতে সম্ভোগ কৰিবলৈ সক্ষম নহয়। এনেকুৱা ব্যক্তিয়ে যদি এই পদ্ধতিটো অৱলম্বন কৰি ৰুকিয়া কৰে তেন্তে তেওঁ আল্লাহৰ আদেশত সুফল লাভ কৰিব। এইটো তেওঁ নিজেও নিজৰ ওপৰত পঢ়িব পাৰে অথবা বেলেগ কোনোবাৰ হতোৱায়ো পঢ়োৱাব পাৰে, নাইবা পাঠ কৰি পানীত ফুঁৱাই সেই পানীৰ অলপ খাই দিব আৰু বাকী পানীৰে গোছল কৰি ল'ব। এই সকলোবোৰ পদ্ধতি সেই ব্যক্তিৰ বাবে উপকাৰী, যাক যাদু কৰি স্ত্ৰী সম্ভোগৰ পৰা বিৰত ৰখা হৈছে। এইবোৰ হৈছে এক প্ৰকাৰ উপায়, প্ৰকৃততে মহান আল্লাহ হৈছে একমাত্ৰ আৰোগ্যকাৰী তথা শ্বিফা দানকাৰী। একমাত্ৰ তেৱেঁই সকলো বস্তুৰ ওপৰত ক্ষমতাৱান। সৰ্বশক্তিমান আল্লাহৰ হাততেই হৈছে বেমাৰ-আজাৰ আৰু ইয়াৰ উচিত চিকিৎসা। সকলো বস্তু তেওঁৰ ইচ্ছা অনুসৰি আৰু পৰিমাপ অনুযায়ী ঘটে। ছহীহ হাদীছত বৰ্ণিত হৈছে যে, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ “আল্লাহে ঔষধ অৱতীৰ্ণ নকৰাকৈ কোনো বেমাৰেই প্ৰেৰণ কৰা নাই। যাক জনোৱা হৈছে তেওঁ জানিছে, আৰু যিজন অৱগত নহয় সি অজ্ঞ।”
এইটো মহান আল্লাহৰ অনুগ্ৰহ। মহান আল্লাহেই একমাত্ৰ সৰল পথৰ তাওফীক প্ৰদানকাৰী আৰু হিদায়তদাতা।
মানুহৰ ভিতৰত জিন প্ৰৱেশৰ সত্যতাৰ ব্যাখ্যা আৰু যিসকলে ইয়াক অস্বীকাৰ কৰে সিহঁতৰ দাবীৰ খণ্ডন। [28]
[28] শ্বাইখ আলী তানতাৱীৰ ওচৰলৈ ৩/১১/১৪০৮ হিজৰী তাৰিখে প্ৰেৰিত এটা উত্তৰ।
সকলো ধৰণৰ প্ৰশংসা একমাত্ৰ আল্লাহৰ বাবে; লগতে দৰূদ আৰু ছালাম বৰ্ষিত হওক আল্লাহৰ ৰাছুলৰ ওপৰত আৰু তেওঁৰ পৰিয়ালবৰ্গ, চাহাবাসকল আৰু তেওঁলোকৰ পথ অনুসৰণকাৰী সকলো লোকৰ ওপৰত।
দৰুদ অ ছালামৰ পিছত.... এই কথা উল্লেখ কৰিব বিচাৰিছোঁ যে, কিছুমান স্থানীয় আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় বাতৰি কাকতত ১৪০৭ হিজৰীৰ শ্বাবান মাহত এটা দীঘল আৰু সংক্ষিপ্ত বাতৰি প্ৰচাৰ হৈছিল যে, ৰিয়াদত কোনো এজনী নাৰীক জিন ধৰিছিল, সেই জিনটোৱে মোৰ ওচৰত ইছলাম গ্ৰহণ কৰিব বুলি স্বীকাৰ কৰিছে। অথচ ইতিপূৰ্বে সেই জিনটোৱে সন্মানীয় ভাই আব্দুল্লাহ বিন মুশ্বৰিফ আল-উমৰীৰ ওচৰত ইছলাম গ্ৰহণ কৰিছে। তেওঁ ৰিয়াদতে থাকে। এইটো সেই সময়ৰ ঘটনা যেতিয়া তেওঁ সেই জিনে লম্ভা নাৰীক কিছুমান আয়াতৰ দ্বাৰা জৰাফুঁকা কৰিছিল, আৰু সেই জিনটোৱে তেওঁৰ সৈতে কথা পাতিছিল। তেতিয়া তেওঁ সেই জিনটোক আল্লাহৰ কথা স্মৰণ কৰোৱাইছিল আৰু উপদেশ দিছিল, লগতে এই কথা জনাইছিল যে, অন্যায়-অত্যাচাৰ হৈছে হাৰাম তথা এইটো হৈছে মহাপাপ। তেতিয়া জিনটোৱে জনাইছিল যে, সি হৈছে এজন অমুছলিম বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী। তেতিয়া তেওঁ তাক ইছলাম গ্ৰহণ কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। ফলত সেই জিনটোৱে তেওঁৰ ওচৰত ইছলাম গ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ পিছত ভাই আব্দুল্লাহ আৰু সেই মহিলাজনীৰ অভিভাৱকসকলে তাইক মোৰ ওচৰলৈ লৈ অহাৰ সিদ্ধান্ত ল'লে, যাতে মই সেই জিনৰ ইছলাম গ্ৰহণৰ বিষয়টো শুনিব পাৰোঁ। ইয়াৰ পিছত তেওঁলোক মোৰ ওচৰত আহি উপস্থিত হ'ল। তেতিয়া মই জিনটোক সুধিলোঁ যে, তুমি ইয়াৰ শৰীৰত কিয় প্ৰৱেশ কৰিছা। তেতিয়া সেই জিনটোৱে কাৰণ উল্লেখ কৰিলে। কথা কৈ আছিল মহিলাজনীৰ মুখেৰে কিন্তু কথাৰ ধ্বনি আছিল পুৰুষৰ, নাৰীৰ মাত নাছিল। সেই মহিলাজনী মোৰ কাষতে থকা এখন চকীত বহি আছিল, তাত উপস্থিত আছিল তাইৰ ভাই, ভণি, আব্দুল্লাহ বিন মুশ্বৰিফ আৰু অন্যান্য কেইজনমান উলামা, তেওঁলোক সকলোৱে এই দৃশ্য চাই আছিল আৰু জিনৰ কথা শুনা পাইছিল। সেই জিনটোৱে স্পষ্টভাৱে ইছলাম গ্ৰহণৰ ঘোষণা কৰিলে, লগতে ক'লে যে, সি এজন ভাৰতীয় বৌদ্ধ ধৰ্মাৱলম্বী। মই সেই জিনটোক নছীহত কৰিলোঁ আৰু আল্লাহৰ তাক্বৱা অৱলম্বনৰ উপদেশ দিলোঁ, লগতে ক'লোঁ যে, তুমি এই মহিলাজনীৰ প্ৰতি অন্যায় কৰা পৰিত্যাগ কৰা আৰু ইয়াৰ শৰীৰৰ পৰা ওলাই যোৱা। ফলত সেই জিনটোৱে মোৰ কথা মানি ল'লে আৰু ক'লেঃ মই ইছলাম গ্ৰহণ কৰিলোঁ। মই তাক আৰু উপদেশ দিলোঁ যে, যিহেতু আল্লাহে তোমাক হিদায়ত দিছে, সেয়ে তুমি তোমাৰ সম্প্ৰদায়কো ইছলাম গ্ৰহণ কৰিবলৈ উৎসাহিত কৰিবা। তেতিয়া সি কল্যাণমূলক প্ৰতিশ্ৰুতি দিলে আৰু মহিলাজনীৰ শৰীৰ ত্যাগ কৰিলে। শৰীৰ ত্যাগ কৰাৰ সময়ত শেষ বাক্য আছিলঃ আচ্ছালামু আলাইকুম। ইয়াৰ পিছত সেই মহিলাজনীয়ে নিজৰ স্বাভাৱিক ভাষাত কথা ক'লে, লগতে তাই কষ্টৰ পৰা আৰোগ্য আৰু স্বস্তি অনুভৱ কৰিছে বুলি জনালে। ইয়াৰ পিছত এক মাহ বা তাতোকৈ বেছি সময় পাৰ হোৱাৰ পিছত সেই মহিলাজনীয়ে তাইৰ ভায়েক, মোমায়েক আৰু বায়েকৰ সৈতে মোৰ ওচৰলৈ আহিল আৰু মোক জনালে যে, তাই এতিয়াও সুস্থ হৈ আছে, আৰু জিনটো পুনৰ উভতি অহা নাই আলহাম্দুলিল্লাহ। মই তাইক সুধিলোঁ যে, যেতিয়া তোমাৰ ভিতৰত সেই জিনটো আছিল, তেতিয়া তোমাৰ অনুভৱ কি আছিল? তেতিয়া তাই উত্তৰ দিছিল যে, সেই সময়ত তাইৰ মনলৈ বেয়া বেয়া ধাৰণা আহিছিল, বৌদ্ধ ধৰ্মৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ অনুভৱ হৈছিল আৰু সেই বিষয়ৰ কিতাপ পঢ়িবলৈ ইচ্ছা হৈছিল। কিন্তু আল্লাহে তাইক ইয়াৰ পৰা ৰক্ষা কৰাৰ পিছত সেই চিন্তাবোৰ তাইৰ পৰা আঁতৰি গৈছে আৰু তাই স্বাভাৱিক অৱস্থালৈ উভতি আহিছে। এতিয়া তেওঁ সেইবোৰ দুশ্চিন্তাৰ পৰা সম্পূৰ্ণৰূপে সুস্থ।
মই গম পালোঁ যে, শ্বাইখ আলী আত-তানতাৱীয়ে এই ধৰণৰ ঘটনা সংঘটিত হোৱাটোক অস্বীকাৰ কৰিছে। তেওঁ কৈছে যে, এইটো হৈছে এটা প্ৰতাৰণা আৰু মিছা কথা, সম্ভৱতঃ এই কথোপকথনটো সেই মহিলাজনীৰ ওচৰত পূৰ্বেই ৰেকৰ্ড কৰা আছিল আৰু সেই মহিলাজনীয়ে কোনো কথা উচ্চাৰণ কৰা নাছিল। মই সেই কেছেটটো সংগ্ৰহ কৰিছোঁ য’ত শ্বাইখ আলী আত-তানতাৱীৰ বক্তব্য ৰেকৰ্ড কৰা হৈছে, তেখেতৰ সেই কথাবোৰ শুনি মই আচৰিত হৈ পৰিছোঁ, তেখেতে তাত কৈছে যে, সেইবোৰ হয়তো সেই মহিলাজনীৰ ওচৰত ৰেকৰ্ড কৰা আছিল। অথচ মই সেই জিনটোক কেইবাটাও প্ৰশ্ন কৰিছিলোঁ আৰু সি মোৰ সকলো প্ৰশ্নৰ উত্তৰ দিছিল। প্ৰকৃততে তেখেতৰ এইটো এটা নিকৃষ্ট মিছা বিবৃতি আৰু ভিত্তিহীন অভিযোগ। তেখেতে এই কথাও কৈছে যে, কোনো মানুহৰ হাতত কোনো জিনে ইছলাম গ্ৰহণ কৰাটো হৈছে ছুলাইমান আলাইহিচ্ছালামৰ প্ৰসংগত আল্লাহৰ এই বাণীৰ পৰিপন্থী। "মোক এনেকুৱা এখন সাম্ৰাজ্য দান কৰা, মোৰ পিছত কোনেও যাতে তেনেকুৱা সাম্ৰাজ্যৰ অধিকাৰী নহয়।"[29] দৰাচলতে এইটোও তেওঁৰ এটা ভুল বিৱৰণ আৰু নিৰাধাৰ বিশ্লেষণ। আল্লাহে তেখেতক হিদায়ত দিয়ক। মানুহৰ হাতত জিনে ইছলাম গ্ৰহণ কৰাটো ছুলাইমানৰ দুআৰ কোনো পধ্যেই পৰিপন্থী নহয়। অথচ নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ হাতত বহু সংখ্যক জিনে ইছলাম গ্ৰহণ কৰিছে। [29] (ছুৰা চদঃ ৩৫)
মহান আল্লাহে ছুৰা আল-আহক্বাফ আৰু ছুৰা আল-জিনত এই বিষয়টো স্পষ্ট কৰিছে। লগতে ছহীহ বুখাৰীত আবু হুৰাইৰাহ ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত আছে যে, নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ চয়তানে মোৰ নামাজ নষ্ট কৰিবলৈ মোৰ সন্মুখত আহি মোৰ ওপৰত আক্ৰমণ কৰিলে। কিন্তু তাক কৰায়ত্ত কৰিবলৈ আল্লাহে মোক শক্তি প্ৰদান কৰিলে, ফলত মই তাক ঘাৰত ধৰি বশ কৰিলোঁ। মই সংকল্পই কৰি পেলাইছিলোঁ যে, তাক কোনো এটা খুঁটাৰ সৈতে বান্ধি ৰাখিম, ফজৰৰ সময়ত তোমালোকে যেতিয়া মছজিদলৈ আহিবা তেতিয়া যাতে তোমালোকে চাব পাৰা। কিন্তু হঠাৎ মোৰ ভাতৃ ছুলাইমানৰ এই দুআৰ কথা মনত পৰি গ'লঃ "হে মোৰ প্ৰতিপালক! তুমি মোক এনেকুৱা ৰাজত্ব প্ৰদান কৰা যিটো মোৰ পিছত যাতে কোনেও লাভ নকৰে।"[30] ইয়াৰ পিছত মহান আল্লাহে সেই চয়তানটোক অপমানিত কৰি দূৰ কৰি দিলে। এইবোৰ আছিল বুখাৰীৰ শব্দ। মুছলিমৰ শব্দ হৈছে এনেকুৱাঃ যোৱা ৰাতি এটা স্বৈৰাচাৰ জিনে মোৰ ওপৰত আক্ৰমণ কৰিবলৈ ধৰিলে, যাতে মোৰ নামাজ ভংগ কৰি দিব পাৰে। কিন্তু তাক বশ কৰিবলৈ আল্লাহে মোক শক্তি প্ৰদান কৰিলে। ফলত মই তাৰ ঘাৰত ধৰি কৰায়ত্ত কৰিলোঁ। লগতে মনস্থ কৰিলোঁ যে, মই তাক মছজিদৰ কোনো এটা খুঁটাৰ সৈতে বান্ধি ৰাখিম, যাতে পুৱাৰ ভাগত তোমালোকে তাক চাব পাৰা। কিন্তু হঠাৎ মোৰ মনলৈ আহিল মোৰ ভাতৃ ছুলাইমান আলাইহিচ্ছালামৰ এই দুআৰ কথাঃ "হে মোৰ প্ৰতিপালক! তুমি মোক এনেকুৱা ৰাজত্ব প্ৰদান কৰা, যিটো মোৰ পিছত কোনেও লাভ নকৰিব।" [31] ইয়াৰ পিছত আল্লাহে সেই জিনটোক লাঞ্ছিত কৰি আঁতৰাই দিলে। ইমাম নাছায়ীয়ে বুখাৰীৰ চৰ্ত অনুযায়ী আঈশ্বা ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহাৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে যে, নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম নামাজত আছিল, তেনেতে এটা চয়তান আহি (তেখেতক আমনি কৰিবলৈ ধৰিলে), ফলত তেখেতে তাক ধৰি মাটিত বগৰাই পেলালে আৰু ডিঙি চেপি ধৰিলে। নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ অৱশেষত মই তাৰ জিভাৰ শীতলতা মোৰ হাতত অনুভৱ কৰিছিলোঁ। যদি ছুলাইমান আলাইহিচ্ছালামে সেই দুআটো নকৰিলহেঁতেন তেন্তে তাক পুৱাৰ ভাগলৈকে খুঁটাত বান্ধি থোৱা হ'লহেঁতেন, যাতে মানুহে তাক দেখিবলৈ পায়। আনহাতে আহমদ আৰু আবু দাঊদে এই হাদীছটো আবু ছাঈদ খুদৰীৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে, য'ত এই কথাও উল্লেখ আছে যে, "মই মোৰ হাতেৰে তাৰ ডিঙি চেপি ধৰিলোঁ আৰু হেঁচা মাৰি ধৰিলোঁ, অৱশেষত মই মোৰ এই দুটা আঙুলিৰ মাজত অৰ্থাৎ বুঢ়া আঙুলি আৰু তৰ্জনী আঙুলিৰ মাজত তাৰ মুখৰ লালটিৰ ঠাণ্ডা অনুভৱ কৰিলোঁ।" এইদৰে ইমাম বুখাৰীয়ে তেখেতৰ ছহীহ বুখাৰীৰ ৪ নং খণ্ডৰ ৪৮৭ পৃষ্ঠাত দৃঢ়তাৰ সৈতে মুআল্লাক সূত্ৰত আবু হুৰাইৰাহ ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে যে, তেওঁ কৈছেঃ ৰাছূলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে মোক ছাদাকা-এ-ফিতৰৰ খাদ্য-শস্য চোৱাচিতা কৰিবলৈ দায়িত্ব দিছিল। এই সময়ছোৱাতে (ৰাতি) মোৰ ওচৰলৈ এজন ব্যক্তি আহিল আৰু সি দুহাতেৰে অঞ্জলি ভৰাই ভৰাই শস্য ল’বলৈ ধৰিলে। মই তাক ধৰি পেলালোঁ আৰু ক’লোঁ: আল্লাহৰ শপত! মই তোমাক নিশ্চয় ৰাছূলুল্লাহ ছাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ লৈ যাম। সি ক’লে: মোক এৰি দিয়ক, কাৰণ মই একেবাৰে দৰিদ্ৰ আৰু মই মোৰ সন্তান-সন্ততিকলৈ অত্যন্ত অভাৱ অনাটনত আছোঁ। (আবু হুৰাইৰাই কৈছে যে, মই তাৰ এই বিনয়সূচক আবেদন শুনি) মই তাক এৰি দিলোঁ। পুৱাৰ ভাগত ৰাছূলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সুধিলে: হে আবু হুৰাইৰাহ! যোৱা ৰাতি তোমাৰ বন্দীজনে কি কৰিছিল? মই ক’লোঁ: হে আল্লাহৰ ৰাছূল! সি নিজৰ দুখ-দুৰ্দশাৰ কথা ক’লে আৰু নিজৰ সন্তানসকলৰ কথা উল্লেখ কৰাত মই দয়া কৰি তাক এৰি দিলোঁ। তেখেতে ক’লে: সি তোমাক মিছা কথা কৈছে। সি আকৌ আহিব। ৰাছূলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ এই কথা অনুসৰি মই অপেক্ষা কৰি থাকিলোঁ যে, সি নিশ্চয় আহিব। মই খাপ পাতি ৰৈ থাকিলোঁ, অৱশেষত সি আকৌ আহিল, আৰু দুহাতেৰে অঞ্জলি ভৰাই ভৰাই শস্য ল’বলৈ ধৰিলে। মই ঘপককে তাক ধৰি পেলালোঁ আৰু ক’লোঁ: আজি মই তোক নিশ্চয় ৰাছূলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওচৰলৈ লৈ যাম। সি ক’লে : মোক এৰি দিয়ক, মই একেবাৰে দৰিদ্ৰ, মোৰ ওপৰত মোৰ সন্তানসকলৰ দায়িত্ব আছে। মই দুনাই আৰু কেতিয়াও নাহোঁ। তাৰ প্ৰতি মোৰ পুতৌ লাগিল, মই তাক দয়া কৰি এৰি দিলোঁ। পুৱাৰ ভাগত ৰাছূলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সুধিলে: হে আবু হুৰাইৰাহ! যোৱা ৰাতি তোমাৰ বন্দীজনে কি কৰিছিল? মই ক’লোঁ: হে আল্লাহৰ ৰাছূল! সি নিজৰ দুখ-দুৰ্দশাৰ কথা ক’লে আৰু নিজৰ সন্তানসকলৰ কথা উল্লেখ কৰাত মই দয়া কৰি তাক এৰি দিলোঁ। তেখেতে ক’লে: সি তোমাক মিছা কথা কৈছে। সি আকৌ আহিব। মই তৃতীয়বাৰ তাৰ অপেক্ষাত থাকিলোঁ। সি আকৌ আহিল আৰু খাদ্যদ্ৰৱ্য ল’বলৈ ধৰিলে। মই তাক ধৰি পেলালোঁ আৰু ক’লোঁ : আজি তোৰ ৰক্ষা নাই, মই আজি তোক নিশ্চয় ৰাছূলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ সন্মুখত উপস্থিত কৰিম। এইবাৰকে ধৰি তিনিবাৰ হ’ল। তই বাৰে বাৰে একেই প্ৰতিশ্ৰুতি দিছা যে, আৰু নাহিবি। কিন্তু তই বিৰত হোৱা নাই। তেতিয়া সি ক’লে: এইবাৰৰ বাবে মোক এৰি দিয়ক, মই আপোনাক কিছুমান এনেকুৱা বাক্য শিকাম, যিবোৰৰ দ্বাৰা আল্লাহে আপোনাক উপকৃত কৰিব। মই সুধিলোঁ: সেইবোৰ কি? সি ক’লে: যেতিয়া আপুনি শুবলৈ যাব, তেতিয়া "আয়াতুল কুৰ্চী" (অৰ্থাৎ আল্লাহু লা ইলাহা ইল্লা হুৱাল-হাইয়্যুল-কাইয়্যুম... শেষলৈ) পঢ়িব। এইটো পাঠ কৰিলে আল্লাহৰ ফালৰ পৰা আপোনাৰ সুৰক্ষাৰ বাবে এজন ফিৰিস্তা নিযুক্ত কৰা হ’ব, আৰু প্ৰভাতলৈকে কোনো চয়তান আপোনাৰ কাষ চাপিব নোৱাৰিব। এই বাৰো মই তাক এৰি দিলোঁ। পুৱাৰ ভাগত ৰাছূলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে সুধিলে: হে আবু হুৰাইৰাহ! যোৱা ৰাতি তোমাৰ বন্দীজনে কি কৰিছিল? মই ক’লোঁ: হে আল্লাহৰ ৰাছূল! সি মোক কিছুমান বাক্য শিকাইছে, লগতে কৈছে যে, ইয়াৰ দ্বাৰা আল্লাহে আপোনাক উপকৃত কৰিব। সেয়ে মই তাক এৰি দিছোঁ। তেখেতে ক’লে: সেই বাক্যবোৰ কি? মই ক’লোঁ: সি মোক কৈছে যে, যেতিয়া আপুনি শুবলৈ যাব, তেতিয়া "আয়াতুল কুৰ্চী" আৰম্ভণিৰ পৰা শেষলৈ পঢ়িব। সি মোক এই কথাও কৈছে যে, এইটো পাঠ কৰিলে আল্লাহৰ ফালৰ পৰা এজন ৰক্ষক ফিৰিস্তা নিযুক্ত কৰা হয়। ফলত প্ৰভাতলৈকে কোনো চয়তান আপোনাৰ কাষলৈ নাহিব। চাহাবাসকলে সদায় কল্যাণকৰ কামৰ প্ৰতি আগ্ৰহী আছিল। ৰাছূলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে (তেওঁ এই কথাখিনি শুনি) ক’লে: যদিও সি হৈছে এজন মিছলীয়া কিন্তু তোমাক কোৱা এই কথাখিনি সি সত্য কথাই কৈছে। হে আবু হুৰাইৰাহ! তুমি জানানে, তিনি ৰাতিৰ পৰা তুমি কাৰ মুখামুখি হৈ আছিলা? মই ক’লোঁ: নহয়। তেখেতে ক’লে: সি আছিল চয়তান। [31] (ছুৰা চদঃ ৩৫) [32] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ২৫৫ [30] (ছুৰা চদঃ ৩৫)
ইয়াৰ ওপৰিও ছহীহ হাদীছত আহিছে যিটো বুখাৰী আৰু মুছলিমে চাফিয়্যা ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহাৰ পৰা বৰ্ণনা কৰিছে যে, নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ "নিশ্চয় চয়তানে আদম সন্তানৰ শৰীৰত তেজৰ সিৰাই সিৰাই বিচৰণ কৰে।"
ইমাম আহমদে তেওঁৰ মুছনাদ গ্ৰন্থত (খণ্ড ৪ পৃষ্ঠা নং ২১৬) ছহীহ চনদেৰে বৰ্ণনা কৰিছে যে, উছমান ইবনে আবুল আচ ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৱে কৈছেঃ হে আল্লাহৰ ৰাছুল! চালাত আদায় কৰাৰ সময়ত চয়তানে মোৰ আৰু তিলাৱতৰ মাজত প্ৰতিবন্ধকতা সৃষ্টি কৰে। এই কথা শুনি তেখেতে কৈছেঃ এইটো হৈছে সেই চয়তান, যাৰ নাম হৈছে খিনঝিব। যেতিয়া তুমি ইয়াৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰিবা তেতিয়া আউজুবিল্লাহ পঢ়ি তাৰ অনিষ্টৰ পৰা আল্লাহৰ ওচৰত আশ্ৰয় প্ৰাৰ্থনা কৰিবা আৰু তিনিবাৰ বাওঁফালে থু থু কৰিবা। তেওঁ কৈছেঃ এইটো আমল কৰাৰ পিছত, আল্লাহে মোক ইয়াৰ অনিষ্টৰ পৰা ৰক্ষা কৰিছে। এইদৰে ছহীহ হাদীছৰ দ্বাৰা নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা এই কথাও প্ৰমাণিত যে, প্ৰতিজন ব্যক্তিৰ সৈতে এজন ফিৰিস্তা আৰু এজন চয়তান, সঙ্গী হিচাপে থাকে। আনকি নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ সৈতেও আছিল। কিন্তু আল্লাহে তেখেতক সহায় কৰিছে, ফলত তেখেতৰ সৈতে থকা চয়তানটোৱে আত্মসমৰ্পণ কৰিছিল আৰু তেখেতক কল্যাণৰ বাহিৰে বেলেগ কোনো নিৰ্দেশনা দিয়া নাছিল। মহান আল্লাহৰ কিতাব আৰু ৰাছুল চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ হাদীছ আৰু উম্মতৰ ইজমাৰ দ্বাৰা এইটো প্ৰমাণিত যে, মানুহৰ ভিতৰত জিনৰ প্ৰৱেশ আৰু শাৰীৰিকভাৱে আক্ৰমণ কৰাটো বাস্তৱ। গতিকে জ্ঞানৰ সৈতে সম্পৰ্ক থকা এজন আলিমে কিদৰে সঠিক জ্ঞান আৰু হিদায়তক আওকাণ কৰি আহলে ছুন্নত অল জামাআতৰ বিৰোধী কিছুমান বিদআতীৰ পক্ষ অৱলম্বন কৰি ইয়াক অস্বীকাৰ কৰিব পাৰে। আল্লাহেই সহায়কাৰী, তেওঁৰ বাহিৰে প্ৰকৃত শক্তি সামৰ্থ আন কাৰো নাই। হে পাঠকসমাজ! এই ক্ষেত্ৰত উলামাসকলৰ কিছুমান মন্তব্য মই আপোনালোকৰ আগত দাঙি ধৰিম। ইন শ্বা আল্লাহ।
তাফছীৰবিদসকলে মহান আল্লাহৰ এই বাণীৰ তাফছীৰত কৈছেঃ "যিসকলে সুত খায়, সিহঁতে সেই ব্যক্তিৰ দৰেই (কবৰৰ পৰা) উঠিব, যাক চয়তানে স্পৰ্শ কৰি বলিয়া বনাইছে।" [33] [33] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ২৭৫
আবু জাফৰ বিন জাৰীৰ ৰাহিমাহুল্লাহে এই আয়াতৰ তাফছীৰত কৈছেঃ "যিসকলে সুত খায়, সিহঁতে সেই ব্যক্তিৰ দৰেই (কবৰৰ পৰা) উঠিব, যাক চয়তানে স্পৰ্শ কৰি বলিয়া বনাইছে।" [34] তেওঁৰ ভাষ্য হৈছে এই যে, অৰ্থাৎ চয়তানে পৃথিৱীত যাৰ বিবেক নষ্ট কৰি দিছে, আৰু তাৰ ডিঙি চেপি তাক বলিয়া কৰি পেলাইছে। আয়াতত ব্যৱহাৰ হোৱা (من المس) ৰ অৰ্থ হৈছে, স্পৰ্শ কৰি পগলা বনাইছে। [34] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ২৭৫
ইমাম বাগাৱী ৰাহিমাহুল্লাহে উক্ত আয়াতৰ তাফছীৰ সম্পৰ্কে কোৱা তেখেতৰ ভাষ্য হৈছেঃ "যিসকলে সুত খায়, সিহঁতে সেই ব্যক্তিৰ দৰেই (কবৰৰ পৰা) উঠিব, যাক চয়তানে স্পৰ্শ কৰি বলিয়া বনাইছে।" [35] আয়াতত ব্যৱহাৰ হোৱা (المس) শব্দৰ অৰ্থ হৈছে বলিয়া। আৰবী ভাষাত কোৱা হয় (مس الرجل فهو ممسوس) অৰ্থাৎ সি বলিয়া হৈছে। [35] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ২৭৫
ইবনে কাছীৰ ৰাহিমাহুল্লাহে উক্ত আয়াতৰ তাফছীৰত কৈছে, তেখেতৰ ভাষ্য হৈছেঃ "যিসকলে সুত খায়, সিহঁতে সেই ব্যক্তিৰ দৰেই (কবৰৰ পৰা) উঠিব, যাক চয়তানে স্পৰ্শ কৰি বলিয়া বনাইছে।" [36] অৰ্থাৎ সিহঁত কবৰৰ পৰা এনেকৈ উঠিব, যেনেকৈ বগৰাই পেলোৱা ব্যক্তিয়ে পুনৰ উঠিব ধৰে। লগতে সেইসকল লোকৰ দৰে উঠিব, যেনেকুৱা ভুতে লম্ভিলে মানুহে আচৰণ কৰে। অৰ্থাৎ সিহঁতে অস্বাভাৱিক আচৰণ কৰিব। ইবনে আব্বাছ ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৱে কৈছেঃ সুতখোৰ ব্যক্তিক কিয়ামতৰ দিনা এনেকুৱা বলিয়া অৱস্থাত উত্থিত কৰা হ'ব, যেনিবা কিহবাই তাৰ ডিঙি চেপি ধৰিছে। এই হাদীছটো ইবনে আবি হাতিমে বৰ্ণনা কৰিছে। তেওঁ আৰু কৈছেঃ [36] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ২৭৫
আউফ ইবনে মালিক, ছাঈদ ইবনে জুবাইৰ, ছুদ্দী, ৰাবী ইবনে আনাছ, কাতাদা আৰু মুকাতিল ইবনে হাইয়্যান প্ৰমূখৰ পৰাও এনেকুৱা অৰ্থৰ হাদীছ বৰ্ণিত হৈছে। তেখেত ৰাহিমাহুল্লাহৰ উক্তি ইয়াতে সমাপ্ত হ'ল।
কুৰ্তুবী ৰাহিমাহুল্লাহে এই আয়াতৰ তাফছীৰত কৈছেঃ "যিসকলে সুত খায়, সিহঁতে সেই ব্যক্তিৰ দৰেই (কবৰৰ পৰা) উঠিব, যাক চয়তানে স্পৰ্শ কৰি বলিয়া বনাইছে।" [37] এই আয়াতটো সেইসকল লোকৰ বিপক্ষে দলীল, যিসকলে জিনৰ আক্ৰমণৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত হৈ অচেতন হোৱাক অস্বীকাৰ কৰে। লগতে সিহঁতে ধাৰণা কৰে যে, এইটো হৈছে মানৱ প্ৰকৃতিৰ সৈতে জৰিত এটা বেমাৰ। চয়তান কেতিয়াও মানুহৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰে আৰু কোনো প্ৰভাৱো সৃষ্টি কৰিব নোৱাৰে। এই অৰ্থত মুফাচ্ছিৰসকলৰ বহু কথাই বৰ্ণিত হৈছে। যিয়ে সেইবোৰ জানিবলৈ ইচ্ছুক, তেওঁলোকে অকণমান চালি জাৰি চালেই গম পাব। [37] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ২৭৫
শ্বাইখুল ইছলাম ইবনে তাইমিয়্যাহ ৰাহিমাহুল্লাহে তেখেতৰ কিতাপ (ইজাহুদ দালালাহ ফী উমুমিৰ ৰিছালাহ লিচ্ছাকালাইন) যিখন মজমুউল ফাতাৱাৰ ১৯ নং খণ্ড, পৃষ্ঠা নং ৯ৰ পৰা ৬৫লৈকে লিপিবদ্ধ আছে, তাত তেখেতে পূৰ্বৱৰ্তী বক্তব্যৰ পিছত এই কথাষাৰ কৈছেঃ এই কাৰণেই কিছুমান মুতাজিলা যেনে- জুবায়ী, আবু বকৰ ৰাঝী আদিয়ে মানৱ শৰীৰত জিন প্ৰৱেশ কৰাক অস্বীকাৰ কৰিছে। অথচ সিহঁতে জিনৰ অস্তিত্বক অস্বীকাৰ নকৰে। যিহেতু মানুহক জিনে ধৰা বিষয়টো ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা সিমান স্পষ্টৰূপে প্ৰমাণিত নাই, যিমান স্পষ্টৰূপে জিনৰ অস্তিত্ব সম্পৰ্কীয় হাদীছ বৰ্ণিত হৈছে। যদিও সিহঁত এই ক্ষেত্ৰত ভুল ধাৰণাত লিপ্ত। এইদৰে আশ্বআৰীয়ে তেওঁৰ মাকালাত আহলুচ্ছুন্নাহ অল জামাআহ গ্ৰন্থত উল্লেখ কৰিছে যে, আহলে ছুন্নত অল জামাআতৰ মতে জিন মানৱ দেহত প্ৰৱেশ কৰিব পাৰে। যেনে- মহান আল্লাহে কৈছেঃ "যিসকলে সুত খায়, সিহঁতে সেই ব্যক্তিৰ দৰেই (কবৰৰ পৰা) উঠিব, যাক চয়তানে স্পৰ্শ কৰি বলিয়া বনাইছে।" [38] ইমাম আহমদ বিন হাম্বলৰ পুত্ৰ আব্দুল্লাহে কৈছে, মই মোৰ পিতৃক সুধিলোঁ, কিছুমান মানুহে দাবী কৰে যে, জিন মানৱ দেহত প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰে, (এইটো সঁচানে) তেখেতে ক'লেঃ হে মোৰ পুত্ৰ! যিয়ে কৈছে সি মিছা কথা কৈছে। জিনে মানুহৰ মুখেৰে কথা কয়। এই বিষয়টো উপযুক্ত ঠাইত বিস্তাৰিতভাৱে আলোচনা কৰা হৈছে। তেখেত ৰাহিমাহুল্লাহে ফাতাৱাৰ ২৪ নং খণ্ডৰ পৃষ্ঠা নং ২৭৬-২৭৭ত আৰু কৈছেঃ কোৰআন আৰু হাদীছ, লগতে ছালাফসকল আৰু ইমামসকলৰ ঐক্যমতৰ দ্বাৰা জিনৰ অস্তিত্বৰ বিষয়টো প্ৰমাণিত। এইদৰে মানৱ দেহত জিনৰ প্ৰৱেশ সম্পৰ্কীয় বিষয়টোও আহলে ছুন্নত অল জামাআতৰ ইমামসকলৰ মতৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত। মহান আল্লাহে পৱিত্ৰ কোৰআনত কৈছেঃ "যিসকলে সুত খায়, সিহঁতে সেই ব্যক্তিৰ দৰেই (কবৰৰ পৰা) উঠিব, যাক চয়তানে স্পৰ্শ কৰি বলিয়া বনাইছে।" [39] বিশুদ্ধ হাদীছত নবী (চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে) কৈছেঃ "নিশ্চয় চয়তানে আদম সন্তানৰ শৰীৰত তেজৰ সিৰাই সিৰাই বিচৰণ কৰে।" [39] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ২৭৫ [38] ছুৰা আল-বাক্বাৰাহঃ ২৭৫
আব্দুল্লাহ ইবনে ইমাম আহমদ বিন হাম্বলে কৈছেঃ মই মোৰ পিতৃক সুধিলোঁ, কিছুমান মানুহে কয় যে, জিন মানৱ দেহত প্ৰৱেশ কৰিব নোৱাৰে, (এইটো সঁচানে) তেখেতে ক'লেঃ হে মোৰ পুত্ৰ! সিহঁতে মিছা কথা কৈছে। বৰং জিনে মানুহৰ মুখেৰে কথা কয়। তেখেতৰ এইটো এটা বিখ্যাত উক্তি। কাৰণ কেতিয়াবা দেখিবলৈ পোৱা যায় যে, যাক জিনে ধৰে সেই ব্যক্তিয়ে এনেকুৱা ভাষাত কথা কয় যিটো সি নিজেই নাজানে। এইদৰে জিনে ধৰা ব্যক্তিক যিদৰে প্ৰচণ্ডভাৱে মাৰধৰ কৰা হয়, তেনেকুৱা মাৰধৰ যদি কোনো উটক কৰা হ'লহেঁতেন তেন্তে সেই উট আঘাতপ্ৰাপ্ত হ'লহেঁতেন, কিন্তু জিনে ধৰা ব্যক্তিয়ে এইবোৰ অনুভৱে কৰিব নোৱাৰে আৰু সি কোৱা ভাষা সম্পৰ্কেও কোনো জ্ঞান নাথাকে। কেতিয়াবা কেতিয়াবা এনেকুৱা ব্যক্তিয়ে ইমান বল দেখুৱায় যে,
মুছলিমসকলৰ কোনো ইমামেই মানৱদেহত জিনৰ প্ৰৱেশ সম্পৰ্কীয় বিষয়টোক অস্বীকাৰ কৰা নাই। এতেকে যিয়ে ইয়াক অস্বীকাৰ কৰিব অথবা এই দাবী কৰিব যে, চৰীয়তে এই বিষয়টোক অস্বীকাৰ কৰে তেন্তে সি দৰাচলতে চৰীয়তৰ প্ৰতি মিছা আৰোপ কৰে। চৰীয়তে কেতিয়াও এই বিষয়টোক অস্বীকাৰ কৰা নাই। সমাপ্ত
ইমাম ইবনুল কায়্যিম ৰাহিমাহুল্লাহে তেখেতৰ ঝাদুল মাআদ ফী হাদয়ি খাইৰিল ইবাদ (খণ্ড নং ৪, পৃষ্ঠা নং ৬৬-৬৯)ত কৈছেঃ মানসিক বিকাৰগ্ৰস্ত হোৱাটো হৈছে দুই প্ৰকাৰ। এটা হয় পৃথিৱীত বিচৰণ কৰা বেয়া আত্মাৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হোৱাৰ ফলত, আৰু দ্বিতীয় প্ৰকাৰ হৈছে বেয়া উপাদানৰ মিশ্ৰণৰ ফলত। দ্বিতীয় প্ৰকাৰ অসুস্থতাৰ চিকিৎসা সম্পৰ্কে আৰু ইয়াৰ কাৰণ সম্পৰ্কে চিকিৎসকসকলে উচিত চিকিৎসা দিব পাৰে।
আনহাতে দুষ্ট পাৰ্থিৱ আত্মাৰ আক্ৰমণত মানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱা বিষয়টোক সিহঁতৰ অগ্ৰণীয় আৰু বিবেকৱান চিকিৎসকসকলেও স্বীকাৰ কৰিছে। তেওঁলোকে এই কথাও স্বীকাৰ কৰে যে, ইয়াৰ অন্যতম এটা চিকিৎসা পদ্ধতি হৈছে এই যে, এই বেয়া আত্মাৰ বিৰুদ্ধে পৱিত্ৰ তথা ভাল আত্মাৰ দ্বাৰা প্ৰতিৰোধ সৃষ্টি কৰা, যাতে সিহঁতৰ প্ৰভাৱ প্ৰতিহত হয়, সিহঁতৰ কাৰ্যকলাপ ব্যাহত হয় তথা বাতিল হয়। মানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱা বিষয়ত হিপোক্ৰেটিছে তেওঁৰ কিছুমান গ্ৰন্থত ইয়াৰ চিকিৎসা পদ্ধতি উল্লেখ কৰি কৈছেঃ
এই চিকিৎসা সেইসকল লোকৰ বাবে উপকাৰী যিয়ে শাৰীৰিক অসুস্থতা তথা ভৌতিক কোনো কাৰণত মানসিক ভাৰসাম্য হেৰুৱাইছে। আনহাতে যদি কোনো বেয়া আত্মা বা জিনৰ আক্ৰমণত এনেকুৱা হৈছে তেন্তে এইটো পদ্ধতি তাৰ বাবে উপকাৰী নহয়।
কিন্তু অজ্ঞ তথা মৰ্যাদাহীন নীচ শ্ৰেণীৰ চিকিৎসক, আৰু যিসকলে নাস্তিকতাক সন্মানজনক বুলি ভাবে, সিহঁতেই মানুহৰ ওপৰত বেয়া আত্মাৰ প্ৰভাৱক অস্বীকাৰ কৰে। সিহঁতে বিশ্বাস কৰে যে, বেয়া আত্মাই মানুহৰ ওপৰত আক্ৰমণ কৰি কোনো প্ৰভাৱ পেলাব নোৱাৰে। দৰাচলতে এইটো সিহঁতৰ অজ্ঞতাৰ বাহিৰে আন একো নহয়। অথচ চিকিৎসা বিজ্ঞানত সিহঁতৰ এই অজ্ঞতাৰ বাহিৰে বেলেগ কোনো প্ৰমাণ নাই। বাস্তৱতা আৰু অভিজ্ঞতাই হৈছে ইয়াৰ সত্যতাৰ প্ৰমাণ। সিহঁতে ইয়াক কেৱল শাৰীৰিক উপাদানৰ মিশ্ৰণৰ কাৰণে হয় বুলি ব্যাখ্যা কৰে, অথচ এইটো কিছু ক্ষেত্ৰত সত্য হ'লেও সকলো ক্ষেত্ৰতে সত্য নহয়। এইদৰে নাস্তিক চিকিৎসকসকলৰ মতে কেৱল শাৰীৰিক অক্ষমতাৰ ফলতহে মানুহে ভাৰসাম্য হেৰুৱায়। বিবেকৱান লোকসকলে যিসকলে আত্মা সম্পৰ্কে জানে, তেওঁলোকে সিহঁতৰ এই অজ্ঞতা আৰু দুৰ্বল বুদ্ধিমত্তাৰ প্ৰতি হাঁহে।
এইধৰণৰ মানসিক বিকাৰগ্ৰস্তৰ চিকিৎসা দুই প্ৰকাৰে কৰিব পাৰি। এটা চিকিৎসা হৈছে স্বয়ং বেমাৰীৰ ফালৰ পৰা আৰু আনটো হৈছে চিকিৎসকৰ ফালৰ পৰা। এতেকে বেমাৰীয়ে নিজৰ ইচ্ছাশক্তি মজবুত ৰাখিব লাগিব। লগতে আন্তৰিকতাৰ সৈতে এইবোৰ আত্মাৰ স্ৰষ্টা তথা পালনকৰ্তাৰ প্ৰতি প্ৰত্যাৱৰ্তনৰ কথা মনত ৰাখিব লাগিব। ইয়াৰ উপৰিও হৃদয় আৰু জিভাৰ দ্বাৰা সঠিকভাৱে আল্লাহৰ ওচৰত আশ্ৰয় প্ৰাৰ্থনা কৰিব লাগিব। এইটো হৈছে এক প্ৰকাৰ যুদ্ধ। যুদ্ধত শত্ৰুপক্ষৰ বিৰুদ্ধে অস্ত্ৰৰ দ্বাৰা যুদ্ধ কৰি বিজয়ী হোৱাটো তেতিয়ালৈকে সম্ভৱ নহয় যেতিয়ালৈকে দুটা বিষয় পোৱা নাযাব। এক. যুদ্ধত অস্ত্ৰ হ'ব লাগিব উন্নতমানৰ তথা কাৰ্যকৰী, আৰু দ্বিতীয়টো হৈছে অস্ত্ৰ ব্যৱহাৰ কৰা বাহু শক্তিশালী হ'ব লাগিব। এই দুটা বৈশিষ্ট্যৰ এটা যদি নাথাকে তেন্তে কেৱল অস্ত্ৰৰ দ্বাৰা কোনো উপকাৰ নহ'ব। আনহাতে দুটাৰ এটাও যদি নাথাকে তেন্তে ফলাফল কি হ'ব সেয়া ভাবি চাওক। ঠিক সেইদৰে হৃদয়ত যদি তাওহীদ, তাক্বৱা আৰু আল্লাহৰ প্ৰতি ভৰসা আৰু আন্তৰিক দিক নিৰ্দেশনা নাথাকে তেন্তে তাৰ কোনো আত্মিক শক্তি নাথাকিব।
দ্বিতীয়টো হৈছে চিকিৎসকৰ চিকিৎসাঃ চিকিৎসকৰ ভিতৰতো এই দুটা বৈশিষ্ট্য অনিবাৰ্য্য। সেয়ে কিছুমান চিকিৎসকে কেৱল এই কথা ক'লেই যথেষ্ট হৈ যায়ঃ (اخرج منه) অৰ্থঃ শৰীৰৰ পৰা ওলাই যা। অথবা (بسم الله) বিছমিল্লাহ, নাইবা (لا حول ولا قوة إلا بالله) লা হাউলা অলা কুউৱাতা ইল্লা বিল্লাহ। নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে এইদৰে কৈছিলঃ (اخرج عدو الله أنا رسول الله). অৰ্থঃ হে আল্লাহৰ শত্ৰু! শৰীৰৰ পৰা ওলাই যা, মই হৈছোঁ আল্লাহৰ ৰাছুল।
মই আমাৰ শ্বাইখক দেখিছোঁ, তেখেতে জিনৰ দ্বাৰা আক্ৰান্ত হোৱা ব্যক্তিৰ ওচৰলৈ কোনো ব্যক্তিক প্ৰেৰণ কৰিছিল আৰু তেওঁ গৈ কৈছিল যে, শ্বাইখে মোক পঠিয়াইছে, তেখেতে তোক এই শৰীৰৰ পৰা ওলাই যাবলৈ কৈছে। এই শৰীৰত আশ্ৰয় লোৱাটো তোৰ বাবে বৈধ নহয়। এইখিনিৰ দ্বাৰাই সেই জিন শৰীৰ ত্যাগ কৰি গুচি গৈছিল আৰু ব্যক্তিজন সুস্থ হৈ উঠিছিল। কেতিয়াবা কেতিয়াবা জিনৰ সৈতে তেখেতে কথাও পাতিছিল। এইদৰে কিছুমান জিন অবাধ্যও থাকে, তেনেকুৱা জিনক প্ৰহাৰ কৰি বিতাৰণ কৰিছিল। ফলত সেই ব্যক্তি সুস্থ হৈ পৰিছিল আৰু কোনো ধৰণৰ যন্ত্ৰণা অনুভৱ কৰা নাছিল। আমি আৰু আমাৰ বাহিৰেও বহুতো লোকে এইটো বহুতবাৰ তেখেতৰ পৰা প্ৰত্যক্ষ কৰিছোঁ। ইয়াৰ পিছত তেওঁ কৈছেঃ মুঠতে এই ধৰণৰ বিষয় আৰু ইয়াৰ চিকিৎসাক কেৱল সেইসকল লোকেই অস্বীকাৰ কৰে, যিসকল বিবেক বুদ্ধি আৰু অভিজ্ঞতাৰ ফালেৰে স্বল্পজ্ঞানী। দুষ্ট আত্মাবোৰৰ প্ৰভাৱ সেইসকল লোকৰ ওপৰত বেছি দেখিবলৈ পোৱা যায়, যিসকল ধৰ্মীয় আমলৰ ক্ষেত্ৰত অতি দুৰ্বল, যিসকলৰ জিভা আৰু অন্তৰত আল্লাহৰ স্মৰণ নাথাকে, যেনে- দুআ আৰু নবৱী ঈমানী সুৰক্ষা তথা আল্লাহৰ ওচৰত আশ্ৰয় প্ৰাৰ্থনা আদিৰ পৰা সিহঁতৰ জিভা শূন্য থাকে। ফলত দুষ্ট আত্মাই সেই ব্যক্তিক নিৰস্ত্ৰ অৱস্থাত পায়, যাৰ কোনো আত্মিক সুৰক্ষা নাথাকে। কেতিয়াবা কেতিয়াবা উলঙ্গ অৱস্থাত থাকে ফলত এই ধৰণৰ আত্মাই সহজে প্ৰভাৱ পেলাব পাৰে। এইটোৱে আছিল তেখেত ৰাহিমাহুল্লাহৰ কথাৰ মূল উদ্দেশ্য।
ইতিমধ্যে আমি যিবোৰ চৰীয়তৰ দলীল প্ৰমাণ আৰু আহলে ছুন্নত অল জামাআতৰ বিজ্ঞ উলামাসকলৰ ঐক্যমত উল্লেখ কৰিলোঁ, সেইবোৰৰ দ্বাৰা পাঠকৰ ওচৰত এই কথা স্পষ্ট হৈ যায় যে, যিসকলে এই বিষয়টোক অস্বীকাৰ কৰে, সিহঁতৰ কথা অসত্য আৰু সন্মানীয় শ্বাইখ আলী আত-তানতাৱীয়ে অস্বীকাৰ কৰা বিষয়টো হৈছে তেওঁৰ ভুল ধাৰণা।
তেওঁ নিজৰ বক্তব্যত কৈছে যে, যেতিয়াই তেওঁক সঠিক পথ নিৰ্দেশনা দিয়া হ'ব তেতিয়াই তেওঁ সেইটো গ্ৰহণ কৰিব। গতিকে আশা কৰিব পাৰি যে, আমি যিবোৰ তথ্য উল্লেখ কৰিলোঁ, সেইবোৰ পঢ়াৰ পিছত তেওঁ নিশ্চয় সঠিক পথলৈ উভতি আহিব। মহান আল্লাহৰ ওচৰত আমি আমাৰ আৰু তেওঁৰ হিদায়তৰ তাওফীক কামনা কৰিছোঁ। আমি যিবোৰ তথ্য উল্লেখ কৰিলোঁ, এইবোৰৰ দ্বাৰা এইটোও স্পষ্ট হয় যে, ১৪/১০/১৪০৭ হিজৰী তাৰিখত প্ৰকাশিত আন-নাদৱা পত্ৰিকাৰ ৮ নং পৃষ্ঠাত ড. মুহাম্মদ ইৰফানৰ যি বক্তব্য প্ৰকাশিত হৈছে, সেইটোও মিছা প্ৰমাণিত হয়। তেওঁ তাত দাবী কৰিছে যে, চিকিৎসা অভিধানৰ পৰা জুনুন (পগলা) শব্দটো বিলুপ্ত হৈছে। এইদৰে মানুহৰ ভিতৰত জিন প্ৰৱেশ কৰি কথা কোৱা বিষয়টোও বৈজ্ঞানিকভাৱে এশ শতাংশ ভ্ৰান্ত ধাৰণা। এই সকলোবোৰ ধাৰণা হৈছে অসত্য তথা তথ্যহীন। দৰাচলতে শ্বাৰয়ী জ্ঞানত দুৰ্বল হোৱাৰ কাৰণে তথা আহলুচ্ছুন্নাহ অল জামাআতৰ বিজ্ঞ আলিমসকলৰ সিদ্ধান্ত সম্পৰ্কে অজ্ঞ থকাৰ কাৰণে এনেকুৱা ধাৰণাৰ সৃষ্টি হৈছে। যদি এই বিষয়টো অধিকাংশ চিকিৎসকসকলে নাজানে তেন্তে এইটো কোনো প্ৰমাণ হ'ব নোৱাৰে যে, ইয়াৰ কোনো অস্তিত্বই নাই। বৰং এইটোৱে তেওঁলোকৰ ব্যাপক অজ্ঞতাৰ ইংগিত বহন কৰে। পক্ষান্তৰে অন্যান্য সৎ, বিশ্বস্ত আৰু দ্বীনৰ গভীৰ জ্ঞানসম্পন্ন উলামাসকলে এই বিষয়ে ভালদৰেই জানে। বৰং এইটো হৈছে আহলুচ্ছুন্নাহ অল জামাআতৰ সৰ্বসন্মত মত। শ্বাইখুল ইছলাম ইবনে তাইমিয়্যাই এই বিষয়ে বিজ্ঞ উলামাসকলৰ মতামত বৰ্ণনা কৰিছে। এইদৰে আবুল হাছান আল আশ্বআৰীয়েও এই ক্ষেত্ৰত আহলুচ্ছুন্নাহ অল জামাআতৰ মতামত বৰ্ণনা কৰিছে। এইদৰে তেওঁৰ পৰা আল্লামা আবু আব্দুল্লাহ মুহাম্মদ ইবনে আব্দুল্লাহ আশ্ব-শ্বিবলী আল-হানাফীয়ে (মৃত্যুঃ ৭৯৯ হি.) তেওঁৰ গ্ৰন্থ আকামুল মাৰজান ফী গাৰায়িবিল আখবাৰ অ আহকামিল জান, ৰ ৫১ তম অধ্যায়ত এই বিষয়টো আলোচনা কৰিছে।
ইতিপূৰ্বে ইবনুল কাইয়্যিম (ৰাহিমাহুল্লাহ)ৰ বক্তব্যত উল্লেখ কৰা হৈছে যে, প্ৰখ্যাত চিকিৎসক আৰু বিশেষজ্ঞসকলে এই বিষয়টো স্বীকাৰ কৰিছে। বৰং এই বিষয়টোক কেৱল অজ্ঞ মৰ্যাদাহীন আৰু নিম্নশ্ৰেণীৰ চিকিৎসকসকলে আৰু নাস্তিকসকলে অস্বীকাৰ কৰে। এতেকে হে পাঠক! আপুনি এই ক্ষেত্ৰত সচেতন হওক আৰু আমি যি সত্য দাঙি ধৰিছোঁ, সেয়া মজবুতভাৱে ধাৰণ কৰক। অজ্ঞ চিকিৎসক আৰু সিহঁতৰ দৰে অন্যান্য লোকৰ দ্বাৰা প্ৰভাৱিত নহ'ব, বিশেষকৈ যিসকলে এই বিষয়ত সঠিক জ্ঞান নোহোৱাকৈ কথা কয়, বৰং অজ্ঞ চিকিৎসক আৰু বিদআতীসকলৰ অন্ধানুকৰণ কৰে, উদাহৰণস্বৰূপে মুতাজিলা সম্প্রদায়ৰ অনুসৰণ কৰে। আল্লাহেই একমাত্ৰ সহায়ক।
বিঃদ্ৰঃ
আনক দাঙি লৈ যাব পাৰে, এইদৰে বহি থকা পাটীক টানি নিব পাৰে, কোনো গধূৰ বস্তু এঠাইৰ পৰা আন ঠাইলৈ স্থানান্তৰ কৰিব পাৰে। এইবোৰ কৰ্ম দেখা পোৱা প্ৰতিজন ব্যক্তিয়েই নিশ্চিত বিশ্বাস কৰে যে, সেই অচিনাকি কথা কোৱা আৰু এনেকুৱা আচৰণ কৰা ব্যক্তিজন এইজন নহয়, বৰং ইয়াৰ ভিতৰত কিবা এটা আছে।
আমি ৰাছুলুল্লাহ (চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম)ৰ পৰা যিবোৰ ছহীহ হাদীছ উল্লেখ কৰিছোঁ আৰু উলামাসকলৰ যিবোৰ উক্তি দাঙি ধৰিছোঁ, সেইবোৰে প্ৰমাণ কৰে যে, জিনক সম্বোধন কৰা, উপদেশ দিয়া, আল্লাহৰ কথা স্মৰণ কৰোৱা, তাক ইছলামৰ প্ৰতি আহ্বান কৰা আদি কোনো মতেই মহান আল্লাহৰ সেই বাণীৰ বিৰোধিতা নকৰে, যিটো তেওঁ ছুৰা চদত ছুলাইমান আলাইহিচ্ছালামৰ বিষয়ে কৈছে: {رب اغفر لي وهب لي ملكا لا ينبغي لأحد من بعدي إنك أنت الوهاب} অৰ্থঃ ‘হে মোৰ ৰব! মোক ক্ষমা কৰি দিয়া আৰু মোক এনেকুৱা এখন ৰাজ্য দান কৰা যিটো মোৰ পিছত আন কাৰো বাবে প্ৰযোজ্য নহ’ব। নিশ্চয় তুমি পৰম দাতা’। এইদৰে জিনক সৎকৰ্মৰ আদেশ দিয়া আৰু অসৎকৰ্মৰ পৰা নিষেধ কৰা, লগতে শৰীৰৰ পৰা ওলাব নিবিচাৰিলে প্ৰহাৰ কৰা আদি উক্ত আয়াতৰ পৰিপন্থী নহয়। বৰং এইটো সেইদৰেই অনিবাৰ্য্য যিদৰে মানুহৰ মাজত অন্যায়কাৰীক বিৰত ৰখা, নিৰ্যাতিত ব্যক্তিক সহায় কৰা, সৎকৰ্মৰ আদেশ দিয়া আৰু অসৎকৰ্মৰ পৰা নিষেধ কৰা অনিবাৰ্য্য। ইতিপূৰ্বে এই বিষয়ত এটা ছহীহ হাদীছ উল্লেখ কৰা হৈছে, য'ত নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ মই চয়তানৰ ডিঙি ইমান জোৰেৰে চেপি ধৰিছিলোঁ যে, তাৰ মুখৰ পৰা লালটি নিগৰি আহিছিল, তেখেতৰ পৱিত্ৰ হাতত। তেখেতে কৈছেঃ যদি মোৰ ভাতৃ ছুলাইমান আলাইহিচ্ছালামে সেই দুআটো নকৰিলহেঁতেন তেন্তে তাক পুৱাৰ ভাগলৈকে খুঁটাত বান্ধি থ'লোঁহেঁতেন, যাতে মানুহে তাক দেখিবলৈ পায়। মুছলিমত আছে যে, আবু দাৰদা ৰাদ্বিয়াল্লাহু আনহুৰ পৰা বৰ্ণিত, নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছেঃ “আল্লাহৰ শত্ৰু ইবলিছ মোৰ ওচৰলৈ এটা অগ্নিশিখালৈ আহিছিল, যাতে মোৰ চেহাৰাত আঘাত কৰিব পাৰে। তেতিয়া মই তিনিবাৰ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْكَ পাঠ কৰিলোঁ। তাৰ পিছত ক'লোঁ أَلْعَنُكَ بِلَعْنَةِ اللَّهِ التَّامَّةِ অৰ্থাৎ মই তোমাৰ ওপৰত আল্লাহৰ পূৰ্ণ অভিসম্পাত কৰিছোঁ। তিনিবাৰ ক'লোঁ। ইয়াৰ পিছতো সি আঁতৰি নগ'ল। ইয়াৰ পিছত মই তাক ধৰিবলৈ মনস্থ কৰিলোঁ। আল্লাহৰ শপত! যদি মোৰ ভাতৃ ছুলাইমান আলাইহিচ্ছালামৰ দুআ নাথাকিলহেঁতেন তেন্তে সি প্ৰভাতলৈকে খুঁটাত বান্ধা হোৱা থাকিলহেঁতেন আৰু মদীনাৰ শিশুসকলে তাকলৈ খেলিব পাৰিলেহেঁতেন।” এনেকুৱা অৰ্থৰ বহুত হাদীছ বৰ্ণিত আছে। এই ক্ষেত্ৰত বিজ্ঞ আলিমসকলৰ অভিমতো বহুত আছে।
আশা কৰোঁ, আমি যিবোৰ দলীল প্ৰমাণ উল্লেখ কৰিলোঁ, সেইবোৰ সত্যৰ অনুসন্ধানকাৰী সকলৰ বাবে যথেষ্ট তথা সন্তোষজনক হ'ব। মই আল্লাহৰ সুন্দৰ নামসমূহ আৰু তেওঁৰ মহিমান্বিত গুণাৱলীৰ মাধ্যমত তেওঁৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ যে, তেওঁ যেন আমাক আৰু সকলো মুছলিমকে দ্বীনৰ সঠিক জ্ঞান দান কৰে, লগতে ইয়াৰ ওপৰত দৃঢ়তাৰ সৈতে অবিচল থকাৰ তাওফীক দান কৰে, কথা আৰু কৰ্মত সত্যৰ অনুসাৰী বনায়। তেওঁ যেন আমাক আৰু সকলো মুছলিমকে সঠিক জ্ঞান নোহোৱাকৈ কোনো কথা কোৱাৰ পৰা বিৰত ৰাখে, লগতে যি বিষয়ে আমাৰ কোনো জ্ঞান নাই, তেনেকুৱা বিষয় অস্বীকাৰ কৰাৰ পৰাও যেন ৰক্ষা কৰে। নিশ্চয় তেৱেঁই হৈছে ইয়াৰ অভিভাৱক আৰু তেৱেঁই ইয়াৰ ওপৰত ক্ষমতাৱান।
দৰূদ আৰু ছালাম বৰ্ষিত হওক তেওঁৰ বান্দা আৰু ৰাছুল, আমাৰ প্ৰিয় নবী মুহাম্মদ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ওপৰত, তেওঁৰ পৰিয়ালবৰ্গ আৰু চাহাবাসকলৰ ওপৰত, আৰু তেওঁলোকক এহছানৰ সৈতে অনুসৰণ কৰা লোকসকলৰ ওপৰত।
(ছুৰা চদঃ ৩৫)
Related books
All books
ৰাছুলৰ ছুন্নত মুতাবিক আমল কৰা বাধ্যতামূলক (যিয়ে ইয়াক অস্বীকাৰ কৰিব সি কাফিৰ হিচাপে বিবেচিত)23 ভাষাৰাছুলৰ ছুন্নত মুতাবিক আমল কৰা বাধ্যতামূলক (যিয়ে ইয়াক অস্বীকাৰ কৰিব সি কাফিৰ হিচাপে বিবেচিত)
লেখকঃ শ্বাইখ আব্দুল আজীজ বিন আব্দুল্লাহ বিন বাজ ৰাহিমাহুল্লাহ আৰম্ভ কৰিছোঁ পৰম কৰুণাময় পৰম দয়ালু আল্লাহৰ নামত। ভূমিকা সকলো ধৰণৰ প্ৰশংসা বিশ্বজগতৰ প্ৰতিপালক আল্লাহৰ বাবে, আৰু শুভ পৰিণাম নিৰ্দিষ্ট মুত্তাক্বীসকলৰ বাবে। দৰূদ আৰু ছালাম বৰ্ষিত হওক তেওঁৰ বান্দা আৰু ৰাছুল আমাৰ প্ৰিয় নবী মুহাম্মদৰ ওপৰত, যাক বিশ্ববাসীৰ বাবে ৰহমত হিচাপে প্ৰেৰণ কৰা হৈছিল, লগতে তেখেতৰ পৰিয়ালবৰ্গ আৰু সেইসকল চাহাবীৰ ওপৰত যিসকলে আল্লাহৰ পৱিত্ৰ বাণী কোৰআন বহন কৰিছিল আৰু নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ হাদীছসমূহ আয়ত্ত কৰি পৰৱৰ্তী লোকসকলৰ ওচৰলৈ পৌঁচাই দিছিল। তেওঁলোকে এই কাম চূড়ান্ত বিশ্বস্ততাৰে আৰু পৰিপক্কতাৰে পালন কৰিছিল,…
الوسائل المفيدة للحياة السعيدة85 ভাষাالوسائل المفيدة للحياة السعيدة
كتاب "الوسائل المفيدة للحياة السعيدة" للشيخ عبد الرحمن بن ناصر السعدي، يتناول مفهوم السعادة الحقيقية التي يسعى لتحقيقها كل إنسان. الكتاب يوضح أن السعادة تتحقق بطاعة الله ورسوله، والعمل الصالح، والإيمان. ويُقسم السعادة إلى دنيوية مؤقتة وأخروية دائمة، ويربط بينهما بالرضا الإلهي للمؤمنين. يعتمد الكتاب على الأدلة الشرعية من القرآن والسنة لتقديم الأسباب المؤدية للسعادة وكيفية تحقيقها، مما يجعله دليلاً للمسلمين لتنظيم حياتهم على بصيرة وإيمان.
পৱিত্ৰ কোৰআন আৰু হাদীছৰ আলোকত ইছলাম সম্পৰ্কে সংক্ষিপ্ত আলোচনা71 ভাষাপৱিত্ৰ কোৰআন আৰু হাদীছৰ আলোকত ইছলাম সম্পৰ্কে সংক্ষিপ্ত আলোচনা
ইছলাম ইছলামৰ সংক্ষিপ্ত পৰিচয় সম্পৰ্কে এইখন এখন অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ পুস্তিকা। ইয়াত ইছলামৰ গুৰুপূৰ্ণ বিধি-বিধানসমূহ আৰু শিক্ষা তথা বৈশিষ্ট্যবোৰ ইছলামৰ মূল উৎসৰ আলোকত অৰ্থাৎ কোৰআন আৰু হাদীছৰ আলোকত বৰ্ণনা কৰা হৈছে। পৰিৱেশ পৰিস্থিতি ভিন ভিন হোৱা সত্তেও এই পুস্তিকাখনৰ দ্বাৰা প্ৰত্যেক সময় আৰু প্ৰত্যেক স্থানৰ মুছলিম আৰু অমুছলিমক সম্বোধন কৰা হৈছে। এইখন কোৰআন আৰু হাদীছৰ দলিলৰ দ্বাৰা সুসজ্জিত সংস্কৰণ ১) ইছলাম হৈছে গোটেই মানৱজাতিৰ প্ৰতি আল্লাহৰ অন্তিম আৰু অমৰ বাৰ্তা, যাৰ দ্বাৰা ঐশ্বৰীয় ধৰ্ম আৰু বাৰ্তাসমূহৰ সমাপন কৰা হৈছে। ইছলাম হৈছে আল্লাহৰ ফালৰ পৰা গোটেই মানৱজাতিৰ প্ৰতি প্ৰেৰিত বাৰ্তা। আল্লাহ তাআলাই কৈছেঃ…
নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ছালাত (নামাজ) আদায় কৰাৰ পদ্ধতি82 ভাষানবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ছালাত (নামাজ) আদায় কৰাৰ পদ্ধতি
"নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ছালাত (নামাজ) আদায় কৰাৰ পদ্ধতি" শীৰ্ষক পুস্তিকাখনত সন্মানীয় শ্বাইখ আব্দুল আজীজ বিন বাজ ৰাহিমাহুল্লাহে অত্যন্ত সহজ, সাৱলীল আৰু সূক্ষ্ম পদ্ধতি অৱলম্বন কৰি সংক্ষিপ্ত আকাৰে তেখেত চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ নামাজ পঢ়াৰ পদ্ধতি উপস্থাপন কৰিছে। তেওঁ এই পুস্তিকাখন বিশুদ্ধ দলীল প্ৰমাণৰ ভিত্তিত প্ৰস্তুত কৰিছে, যাতে মুছলিমসকলে সহজেই ইয়াৰ দ্বাৰা নামাজৰ সঠিক পদ্ধতি শিকিব পাৰে। তেওঁ এই পুস্তিকাখনত অজুৰ পৰা আদি কৰি ছালাম ফিৰোৱালৈকে নামাজৰ সকলো আৰকান, ছুন্নতসমূহ আৰু নামাজৰ সম্পূৰ্ণ পদ্ধতি দলীল সহকাৰে সুস্পষ্টভাৱে উল্লেখ কৰিছে, যাতে এই মহান ইবাদতত নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি…