Skip to content

“මුස්ලිම්වරයා මිනීවල තුළ ප්‍රශ්න කරනු ලබන විට ‘නැමදුමට සුදුස්සා අල්ලාහ් හැර වෙනත් දෙවියකු නොමැති බවටත් මුහම්මද් අල්ලාහ්ගේ දූතයාණන් බවටත් සාක්ෂි දරයි

අල්ලාහ්ගේ දූතයාණන් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) ප්‍රකාශ කළ බව අල් බරා ඉබ්නු ආසිබ් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමා විසින් මෙසේ වාර්තා කරන ලදී:

“මුස්ලිම්වරයා මිනීවල තුළ ප්‍රශ්න කරනු ලබන විට ‘නැමදුමට සුදුස්සා අල්ලාහ් හැර වෙනත් දෙවියකු නොමැති බවටත් මුහම්මද් අල්ලාහ්ගේ දූතයාණන් බවටත් සාක්ෂි දරයි." එහි උත්තරීතර අල්ලාහ්ගේ ප්‍රකාශය මෙසේය: “විශ්වාස කළවුන් ස්ථාවර ප්‍රකාශය තුළින් මෙලොව ජීවිතයේ මෙන්ම මතුලොවෙහි ද අල්ලාහ් තිරසාර කරනු ඇත.” (ඉබ්‍රාහීම්: 27)

«المُسْلِمُ إِذَا سُئِلَ فِي القَبْرِ: يَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ»، فَذَلِكَ قَوْلُهُ: {يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الآخِرَةِ} [إبراهيم: 27].

බුහාරි හා මුස්ලිම් හි වාර්තා වී ඇත.
පූර්ව සාධක සහිත හදීසයකි.
විවරණය

මුඃමින්වරයා මිනීවල තුළ ප්‍රශ්න කරනු ලබනු ඇත. එහි ඔහුගෙන් විමසා සිටිනුයේ හදීස් ගණනාවකම නම් කර ඇති පරිදි ඒ සඳහා භාරකරන ලද මලක්වරුන් දෙදෙනා වන මුන්කර් හා නකීර් විසිනි. එවිට අල්ලාහ් හැර වෙනත් දෙවිඳෙකු නොමැති බවත් සැබැවින්ම මුහම්මද් අල්ලාහ්ගේ දූතයාණන් බවත් ඔහු සාක්ෂි දරනු ඇත. අල්ලාහ් පවසා ඇති පරිදි මෙය ස්ථාවර වදනක් බව නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණෝ ප්‍රකාශ කළහ. “විශ්වාස කළවුන් ස්ථාවර ප්‍රාකාශය තුළින් මෙලොව ජීවිතයේ මෙන්ම මතුලොවෙහි ද අල්ලාහ් තිරසාර කරනු ඇත.” (සූරා ඉබ්‍රාහිම් : 27)

හදීසයෙන් උගත හැකි පාඩම්

ඇත්ත වශයෙන්ම, මිනී‌වලෙහි ප්‍රශ්න කරනු ලැබීම සැබෑවකි.

ස්ථාවර වදනක් මත පදනම්ව ඔවුන්ව සහතික කරමින් මෙලොව හා මතුලොව දේවත්වය විශ්වාස කරන තම ගැත්තන් කෙරෙහි දක්වන අල්ලාහ්ගේ භාග්‍යය.

ඒකදේවත්වය ගැන සාක්ෂි දැරීමේ හා ඒ මතම පදනම්ව මිය යාමේ මහිමය.

මුඃමින්වරයා, මෙලොවෙහි දේව විශ්වාසය හා ඍජු මාර්ගය මත ස්ථාවර ව සිටින බවටත්, ඔහු මිය යන අවස්ථාවේ ඒක දේවත්වය මත පදනම් ව මිය යන බවත්, කබ්ර්හී මලක්වරුන් දෙදෙනා අබියස ස්ථාවරභාවය හිමිවන බවත් අල්ලාහ් සහතික කර ඇත.

මූලාශ්‍ර

සහීහුුල් බුහාරි (6/ 80) (4699).

සහීහ් මුස්ලිම් (4/ 2201) (2871).

තවත් බලන්න (4)

بهجة الناظرين شرح رياض الصالحين.

لسليم الهلالي (1/ 498).

نزهة المتقين شرح رياض الصالحين.

لمجموعة من الباحثين (1/ 386).