ده‌مێ پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) سه‌رێ خۆ ژ به‌ر جه‌نابه‌تێ شویشتبا؛ ل ده‌ستپێكێ هه‌ردوو ده‌ستێن خۆ دشویشتن و ده‌ستنڤێژه‌ك دگرت وه‌كی وێ یا بۆ نڤێژێ دگریت، پاشی سه‌رێ خۆ دشویشت

عائیشایا دایكا باوه‌رداران (خودێ ژێ ڕازی بیت) دبێژیت:

ده‌مێ پێغه‌مبه‌رێ خودێ (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) سه‌رێ خۆ ژ به‌ر جه‌نابه‌تێ شویشتبا؛ ل ده‌ستپێكێ هه‌ردوو ده‌ستێن خۆ دشویشتن و ده‌ستنڤێژه‌ك دگرت وه‌كی وێ یا بۆ نڤێژێ دگریت، پاشی سه‌رێ خۆ دشویشت، ب ده‌ستێن خۆ ئاڤ دگه‌هانده‌ بنێ پرچا خۆ، ده‌مێ پشتڕاست دبوو كو ئاڤ یا گه‌هشتییه‌ پیستێ سه‌رێ وی، سێ جاران ئاڤ ب سه‌ر سه‌رێ خۆدا دكر، پاشی هه‌می له‌شێ خۆ دشویشت. عائیشایێ گۆت: من و پێغه‌مبه‌ری (صه‌لات و سه‌لامێن خودێ ل سه‌ر بن) هه‌ردووكان د ئێك ته‌ستدا سه‌رێ خۆ دشویشت و مه‌ هه‌ردووكان ئاڤ ژێ وه‌ردگرت.

كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا اغْتَسَلَ مِنَ الجَنَابَةِ، غَسَلَ يَدَيْهِ، وَتَوَضَّأَ وُضُوءَهُ لِلصَّلاَةِ، ثُمَّ اغْتَسَلَ، ثُمَّ يُخَلِّلُ بِيَدِهِ شَعَرَهُ، حَتَّى إِذَا ظَنَّ أَنَّهُ قَدْ أَرْوَى بَشَرَتَهُ، أَفَاضَ عَلَيْهِ المَاءَ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، ثُمَّ غَسَلَ سَائِرَ جَسَدِهِ، وَقَالَتْ: كُنْتُ أَغْتَسِلُ أَنَا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ، نَغْرِفُ مِنْهُ جَمِيعًا.