თუ ქალი გასუფთავდა მენსტრუაციისგან ან მშობიარობის შემდგომი გამონადენისგან, მაგრამ იბანავა გამთენიის შემდეგ. მისი მარხვა მიღებულია თუ არა?
السؤال
შეკითხვა 1:
თუ ქალი გასუფთავდა მენსტრუაციისგან ან მშობიარობის შემდგომი გამონადენისგან, მაგრამ იბანავა გამთენიის შემდეგ. მისი მარხვა მიღებულია თუ არა?
س7: إذا طهرت الحائض أو النّفساء قبل الفجر، ولم تغتسل إلا بعد الفجر، فهل يصحّ صومها، أو لا؟
الجواب
პასუხი:
დიახ, მიღებულია ქალისგან მარხვა თუ მენსტრუაციისგან გასუფთავდა გათენებამდე, მაგრამ იბანავა გათენების შემდეგ, ასევეა, მშობიარობის შემდგომი გამონადენის მქონე (ნიფასი) ქალისთვისაც; რადგან იმ მომენტიდან ის სუფთაა და მიეკუთვნება იმ ადამიანებს, ვისი მარხვაც მოქმედად ითვლება. ეს ჰგავს იმ ადამიანს, რომელიც იმყოფება დიდ შებილწულ მდგომარეობაში (ჯანაბა): თუ განთიადის დრო მას ამ მდგომარეობაში დაადგა, მისი მარხვა მაინც მიღებულია.
უზენაესის სიტყვებზე დაყრდნობით: {ახლა შეგიძლიათ თანაეცხოვროთ მათ და ეძიოთ, რაც ალლაჰმა დაწერა თქვენთვის(შვილი). ჭამეთ და სვით, ვიდრე განთიადისას თეთრი ძაფი განირჩევოდეს შავი ძაფისგან.} [ალ-ბაყარა: 187]
და როცა უზენაესმა ალლაჰმა ნებადართულიჰყო ცოლ-ქმრული ურთიერთობა მანამ, სანამ დადგებოდა განთიადი, აქედან გამომდინარე დაბანა აუცილებელი იქნება განთიადის მოსვლის შემდეგ. აიშა (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) გადმოსცემს რომ, შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) დაუბანელი ათენებდა თავის მეუღლესთან კონტაქტის შემდეგ და ის ამ დროს მარხული იყო.
ანუ: შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) არ ბანაობდა მანამ, სანამ არ გათენდებოდა.
ﺟ7: نعم، يصحّ صوم المرأة الحائض إذا طهرت قبل الفجر، ولم تغتسل إلا بعد طلوع الفجر، وكذلك النّفساء؛ لأنها حينئذٍ من أهل الصوم، وهي شبيهةٌ بمن عليه جنابةٌ، إذا طلع الفجر وهو جنبٌ فإن صومه يصحّ؛ لقوله تعالى:
﴿...فَٱلۡـَٰٔنَ بَٰشِرُوهُنَّ وَٱبۡتَغُواْ مَا كَتَبَ ٱللَّهُ لَكُمۡۚ وَكُلُواْ وَٱشۡرَبُواْ حَتَّىٰ يَتَبَيَّنَ لَكُمُ ٱلۡخَيۡطُ ٱلۡأَبۡيَضُ مِنَ ٱلۡخَيۡطِ ٱلۡأَسۡوَدِ مِنَ ٱلۡفَجۡرِ...﴾
[البقرة:187]،
وإذا أذن الله تعالى بالجماع إلى أن يتبين الفجر لزم من ذلك ألّا يكون الاغتسال إلا بعد طلوع الفجر، ولحديث عائشة رضي الله عنها
«أَنَّ النَّبِيَّ ﷺ كَانَ يُصْبِحُ جُنُبًا مِنْ جِمَاعِ أَهْلِهِ وَهُوَ صَائِمٌ» [1].
أي: أنه عليه الصلاة والسلام لا يغتسل عن الجنابة إلا بعد طلوع الصّبح.
[1] البخاري، كتاب الصوم، باب اغتسال الصائم (1931)، ومسلم، كتاب الصوم، باب صحة صوم من طلع عليه الفجر وهو جنب (75) (1109).