გზავნილი ქალთა ბუნებრივ სისხლდენათა შესახებ
წიგნი "გზავნილი ქალთა ბუნებრივ სისხლდენათა შესახებ", წარმოადგენს ძვირფასი შეიხ მუჰამმად იბნ საალიჰ ალ-უსაიმინის (ალლაჰმა შეიწყალოს ის) მიერ სანდო მეცნიერულ ნაშრომს, რომელიც დეტალურად განიხილავს ქალთა ბუნებრივ სისხლდენებს: მენსტრუაციას, ისთიჰადას და მშობიარობის შემდგომ სისხლდენას. წიგნი დაყრდნობილია წმინდა ყურანსა და სანდო სუნნას, თან ახლავს სწავლულთა ნათელი გაგება და ღრმა ანალიზი ამ საკითხებთან დაკავშირებით, წიგნში გაწერილია ქალთა სისხდენასთან დაკავშირებული შარიათული წესები, განმარტებულია სხვადასხვა მდგომარეობებს შორის არსებული ზუსტი განსხვავებები და წარმოდგენილია შარიათული მტკიცებულებები,…
These files are generated automatically from the book's text; their layout may differ from the printed edition.
გზავნილი ქალთა ბუნებრივ სისხლდენათა შესახებ
ავტორი: პატივცემული შეიხი, დიდი სწავლული
მუჰამმად ბინ საალიჰ ალ-უსაიმინი
ალლაჰმა აპატიოს მას, მის მშობლებს და მუსლიმებს!
სახელითა ალლაჰისა მოწყალისა, შემწყალებლისა
ქება - დიდება ალლაჰს, ჩვენ მას ვადიდებთ, მას ვთხოვთ შეწევნას, პატიებას და ვინანიებთ მის წინაშე. ალლაჰს შევეფარებით ჩვენი სულებისა და საქმეების სიავისგან. ვისაც ალლაჰი დაადგენს სწორ გზაზე, მას არ ჰყავს გზის ამბნევი, ხოლო ვისაც ის აუბნევს გზას, მას არ ჰყავს სწორ გზაზე დამდგენი. ვამოწმებ, რომ არ არსებობს ღმერთი გარდა ალლაჰისა, ერთადერთისა, რომელსაც არ ჰყავს თანამოზიარე, და ვამოწმებ, რომ მუჰამმადი მისი მონა და მოციქულია, ალლაჰმა დალოცოს და მიესალმოს მას, მის ოჯახს, მის საჰაბებს და ყველას, ვინც გაჰყვა მათ გზას სიკეთით განკითხვის დღემდე.
ამის შემდეგ: სისხლი, რომელიც აქვთ ქალებს (მენსტრუაცია), ისთიჰადა(ანომალიური სისხლდენა) და მშობიარობის შემდგომი სისხლდენა არის ძალიან მნიშვნელოვანი საკითხი, რომელიც მოითხოვს მათ შესახებ დადგენილებების განმარტებასა და ცოდნას. ასევე, სწავლულებს შორის არსებული სწორი და არასწორი აზრის გამოყოფას ამ თემის გარშემო. აუცილებელია, რომ დავეყრდნოთ ან დავასუსტოთ რომელიმე აზრი მხოლოდ იმით, რაც მოვიდა ყურანში და სუნნაში, რადგანაც:
1. ეს ორი წყარო ძირითადი საფუძვლებია, რაზეც შენდება დიდებული ალლაჰის კანონები, რომლითაც მისი მსახურები ეთაყვანებიან მას და ვალდებულნი არიან მის წინაშე.
2. ყურანსა და სუნნაზე დაყრდნობა იწვევს გულის სიმშვიდეს , გულმხიარულებას, კარგ ხასიათსა და სუფთა სინდიდსს.
3. ამ ორის გარდა ყველა დანარჩენი არ წარმოადგენს მტკიცებულებას და თვითონ საჭიროებს მტკიცებულებას.
ამიტომაც, არ არსებობს არგუმენტი, გარდა ალლაჰის სიტყვებისა და მისი შუამავალის, ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას, სიტყვებისა. ასევე, სწავლულ საჰაბეთა სიტყვებისა იმ პირობით, რომ არ იქნება მათი სიტყვების საწინააღმდეგო ყურანში და სუნნათში. და იმ პირობით, რომ რომელიმე საჰაბას სიტყვა არ ეწინააღმდეგება სხვა საჰაბის სიტყვას. თუ ყურანი და სუნნა ეწინააღმდეგება მის სიტყვას, აუცილებელია აღებული იქნას მხოლოდ ის, რაც არის ყურანსა და სუნნაში, და თუ ერთი საჰაბის სიტყვა ეწინააღმდეგება მეორეს, უნდა მოხდეს მათი შედარება და უპირატესობის მიცემა იმ მოსაზრების მიმართ, რომელიც უფრო მტკიცეა. უზენაესმა თქვა: {ამის შემდეგ თუ რამე სადაო გაქვთ, მიმართეთ ალლაჰსა და შუამავალს, თუკი გწამთ ალლაჰი და დღე უკანასკნელი, ეს უკეთესია და უმჯობესი გამოსავალი} [ან-ნისა: 59]
ეს შემოკლებული გზავნილი განიხილავს იმ საკითხებს, რომლებიც აუცილებელია სისხლისა და მისი წესების განმარტებისთვის. წერილი მოიცავს შემდეგ თავებს:
თავი პირველი: მენსტრუაციის მნიშვნელობა და მისი სიბრძნე.
თავი მეორე: მენსტრუაციის დაწყების დრო და მისი ხანგრძლივობა.
თავი მესამე: მენსტრუაციის დროს შესაძლო დარღვევები
თავი მეოთხე: მენსტრუაციის წესები.
თავი მეხუთე: ანომალიური სისხლდენა(ისთიჰადა) და მისი წესები.
თავი მეექვსე: მშობიარობის შემდგომი სისხლდენა და მისი წესები.
თავი მეშვიდე: ისეთი საშუალებების გამოყენება, რაც აჩერებს ან იწვევს მენსტრუაციას. ასევე, ორსულობის საწინააღმდეგო ან მისი შეჩერების საშუალებების გამოყენება.
თავი პირველი: მენსტრუაციის მნიშვნელობა და მისი სიბრძნე.
მენსტრუაციის ლექსიკური მნიშვნელობა: "რაიმეს გამოდინება და მისი მიმდინარეობა".
მანსტრუაციის შარიათული მნიშვნელობა: სისხლი, რომელიც ქალში ბუნებრივი პროცესების შედეგად გამოიყოფა განსაზღვრულ დროს ყოველგვარი დაავადების, ჭრილობის, აბორტის ან მშობიარობის გარეშე. ეს არის ბუნებრივი სისხლი, რომელიც შესაძლოა განსხვავდებოდეს ქალის მდგომარეობის, გარემოსა და კლიმატური პირობების მიხედვით; ამიტომაც, ქალების მენსტრუაციის თვისებები და ხანგრძლივობა მნიშვნელოვნად განსხვავდება.
მენსტრუაციის სიბრძნე: როცა ჩანასახი დედის მიცელშია არ შეუძლია, რომ იკვებოს ისე როგორც იკვებებიან მუცლის გარეთ მყოფი ადამიანი, მის მიმართ ყველაზე მოწყალე ადამიანსაც კი არ შეუძლია, რომ მიაწოდოს მას საკვებიდან რაიმე. ამისათვის დიდებულმა ალლაჰმა შექმნა ქალის მუცელში საკვებ ნივთიერებებად გარდაქმნილი სისხლოვანი სითხეები (გამონაყოფები), რომელიც კვებავს ჩანასახს დედის მუცელში საჭმლისა და მონელების გარეშე. საკვები მას მიეწოდება სისხლძარღვების საშუალებით, რომლებიც გადიან ჭიპლარით. დალოცვილია ალლაჰი — საუკეთესო შემოქმედი!
ეს არის მენსტრუაციის სიბრძნე; ამიტომაც, როცა ქალი დაორსულდება მას შეუწყდება მენსტრუაცია, გარდა იშვიათი შემთხვევისა, ასევე ძუძუთ მკვებავში იკლებს მენსტრუაცია განსაკუთრებით პირველ პერიოდში.
თავი მეორე: მენსტრუაციის დაწყების დრო და მისი ხანგრძლივობა.
ამ თავში საუბარი იქნება ორი საკითხის ირგვლივ:
პირველი საკითხი: ასაკი, როცა იწყება მენსრტრუაცია.
მეორე საკითხი: მენსტრუაციის ხანგრძლივობა.
რაც შეეხება პირველ საკითხს: ქალებში მენსტრუაცია ჩვეულებრივ ეწყებათ 12-დან 50 წლამდე ასაკში, თუმცა ზოგიერთ ქალს მენსტრუაცია შეიძლება ჰქონდეს აღნიშნული ასაკის მიღმა, დამოკიდებულია ინდივიდუალურ მახასიათებლებსა და გარემოზე.
სწავლულებს შორის ამ საკითხში არის აზრთასხვაობა, ალლაჰმა შეიწყალოს ისინი: არსებობს თუ არა კონკრეტული ასაკი, რომელშიც ქალს შეიძლება არ დაეწყოს ციკლი ამ დროის წინ ან შემდეგ, და უნდა ჩაითვალოს თუ არა ამ გარკვეული დროის წინ ან უკან მოსული სისხლი არამენსტრუალურ სისხლად(ისთიჰადა)?
სწავლულებს შორის აზრთასხვადასხვაობა მოხდა ამ საკითხში: ად-დაარიმიმ თქვა, იმის შემდეგ რაც განიხილა აზრთა სხვაობა ამ საკითხთან დაკავშირებით: "ჩემი აზრით, ყოველივე ეს არის შეცდომა! იმიტომ, რომ ყოველივე ეს მიუთითებს მენსტრუაციის არსებობაზე, რა ასაკში ან გარემოებაში არ უნდა იყოს ის, ანუ ნებისმიერ მდგომარეობაში უნდა ჩაითვალოს მენსტრუაციად. ალლაჰმა უკეთ იცის [1]. [1]მენსტრუაციის დროს დაბნეული ქალის მდგომარეობის წესები, ად-დარიმი, გვ. 17.
ად-დაარიმის ეს აზრი არის სწორი, ის აირჩია ისლამის შეიხმა იბნ თაიმიამ. როცა ქალმა დაინახა სისხლი, ის არის მენსტრუაცია, იქნება ეს ცხრა წლამდე ასაკში, თუ ორმოცდაათის ზემოთ. ის იმიტომ, რომ მენსტრუაციის წესების არსებობა დაადგინა ალლაჰმა და მისმა შუამავალმა. ალლაჰს და მის შუამავალს არ განუსაზღვრავთ ამისათვის კონკრეტული ასაკი. ამიტომაც, საჭიროა დავუბრუნდეთ მენსტრუაციის არსებობის მდომარეობაზე, რომელიც აუცილებელია ყველა ამ წესების მისაღებად, ხოლო კონკრეტული ასაკის განსაზღვრას სჭირდება მტკიცებულება ყურანიდან და სუნნადან, რომელიც არ არსებობს.
რაც შეეხება მეორე საკითხს: ანუ მენსტრუაციის ხანგრძლივობას
სწავლულებს შორის დიდი აზრთა სხვაობაა ამ საკითხთან დაკავშირებით, ამ თემაზე ექვსი თუ შვიდი მოსაზრება არსებობს. თქვა იბნ მუნზირმა (ალლაჰმა შეიწყალოს ის): "თქვეს სწავლულთა ნაწილმა, რომ მენსტრუაციას არ აქვს არც მინიმალური და არც მაქსიმალური ზღვარი დღეების რაოდენობით" [3].
როგორც ავღნიშნე: ეს აზრი წინათ ნათქვამი მსგავსად დარიმის აზრისა, და ის აირჩია ისლამის შეიხმა იბნ თაიმიამ - არის სწორი; იმიტომ, რომ მასზე მიუთითებს ყურანი, სუნნა და გონივრული დასკვნაც.
პირველი მტკიცებულება არის უზენაესი ალლაჰის სიტყვა: {ისინი გეკითხებიან დედათა წესის (მენსტრუაცია) შესახებ. უთხარი: ეს მტკივნეულია. განერიდეთ ქალებს დედათა წესის დროს და არ გაეკაროთ მათ, სანამ არ განიწმინდებიან...} [ალ-ბაყარა: 222]. ამგვარად, აკრძალვა მოქმედებს გაწმენდის მომენტამდე და არა ერთი დღის, სამი დღის ან თუნდაც თხუთმეტი დღის განმავლობაში. ეს მიუთითებს იმაზე, რომ შარიათის შესაბამისი ნორმების მოქმედების დაწყების ან დასრულების მიზეზი არის, შესაბამისად, მენსტრუაციის არსებობა ან არარსებობა. მენსტრუაციის დროს შარიათის შესაბამისი ნორმები მოქმედებს, ხოლო სისუფთავის პერიოდის დაწყებისთანავე ეს ნორმები წყვეტს მოქმედებას.
მეორე მტკიცებულება: მუსლიმის საჰიჰში დამტკიცებულია, რომ მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უთხრა აიშას, როცა მას მენსტრუაცია დაეწყო მაშინ, როცა იგი უმრაში იყო მუჰრიმის მდგომარეობაში: «გააკეთე ის, რასაც ჰაჯობის შემსრულებელი აკეთებს, ოღონდ ნუ შეასრულებ ტავაფს ქააბის გარშემო, სანამ არ განიწმინდები». ჰადისი [4] [4] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ ქალთა ციკლის წიგნში, თავი: მენსტრუაციული ქალი ასრულებს ყველა ჰაჯის რიტუალს, გარდა ტავაფისა ქააბის გარშემო, ნომრით (305), ასევე მოიყვანა იმამ მუსლიმმა ჰაჯის წიგნში, თავი: მუჰრიმად შედგომის ფორმების განმარტება, ნომრით (1211).
ორივე სანდო კრებულში (საჰიჰ ალ-ბუხარი და მუსლიმი) გადმოცემულია, რომ მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უთხრა მას: «დაელოდე, და როცა განიწმინდები, გადი თან'იმში». [5] მიუხედავად იმისა, რომ მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) აკრძალვის საზღვრად დაადგინა განწმენდა, მან არ დაადგინა კონკრეტული დროის მონაკვეთი. ეს მიუთითებს იმაზე, რომ ეს განაჩენი დაკავშირებულია მენსტრუაციის არსებობასთან ან არარსებობასთან. [5] მოიყვანა ალ-ბუხარიმ უმრას წიგნში, თავი: უმრას საზღაური დამოკიდებულია ძალისხმევაზე, ნომრით (1662); ასევე მოიყვანა იმამ მუსლიმმა ჰაჯის წიგნში, თავი: მუჰრიმად შესვლის ფორმების განმარტება, ნომრით (1211).
მესამე მტკიცებულება: ეს ვარაუდები და დეტალები, რომლებიც მოიხსენიეს ფაყიჰებმა(სწავლულები) ამ საქმეში, არ არის არც ალლაჰის ყურანში და არც შუამავლის სუნნაში(ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), მაგრამ ამის მიუხედავად საჭიროა და სავალდებულოც კი, რომ ისინი განიმარტოს. ეს რომ ყოფილიყო მსახურებისთვის აუცილებელად გასაგები, რათა მისით თაყვანი ეცათ ალლაჰისთვის, მაშინ ალლაჰი — ან მისი მოციქული მუჰამედი(ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) — ამას ყველასთვის ნათლად და გასაგებად განმარტავდა, შარიათის ნორმების მნიშვნელობის გათვალისწინებით, რომლებიც ამ ინფორმაციას უკავშირდება, როგორიცაა ლოცვა, მარხვა, ქორწინება, განქორწინება, მემკვიდრეობა და სხვა ნორმები. ისევე, როგორც განმარტა ალლაჰმა და მისმა შუამავალმა - სავალდებულო ლოცვის რაოდენობა, მისი დროები, ლოცვის დროს წელში მოხრა, თუ მიწაზე დამხობა. ასევე, განგვიმარტა ზაქათი: რომელი ქონებიდან გადაიხდება, რა რაოდენობის და სად უნდა დაიხარჯოს ის. ასევე მარხვა: მისი ხანგრძლივობა და პერიოდი, ასევე ჰაჯობა და ასე შემდეგ, განგვიმარტა ჭამისა და სმის ეთიკა, ძილის და სქესობრივი კავშირის, ჯდომის თუ სახლში შესვლის და მისგან გამოსვლის ეთიკა, ასევე საპირფარეშოს წესები, ქვით გაწმენდა და მისი რაოდენობა და ასე შემდეგ, სხვა დაწვრილებითი საქმის დეტალები და მისი აუცილებლობები, რითაც სრულჰყო ალლაჰმა რელიგია და სრულად გარდმოავლინა მისი მოწყალება მორწმუნეებზე. {და გარდმოგივლინეთ შენ წიგნი განმარტებად ყოველივესი...} [ან-ნაჰლ: 89]. უზენაესი ალლაჰი ამბობს: {და არ არის შეთხზული სიტყვა, არამედ დასტურია იმისა, რაც მათზე უწინ ხდებოდა, და განმარტება ყოველივესი...} [იუსუფ: 111]
როდესაც მსგავსი შეფასებები და დეტალები არ მოიძებნება ყურანსა და სუნნაში, ნათელი ხდება რომ მათზე დაყრდნობა არ შეიძლება, და უნდა დავეყრდნოთ მხოლოდ თვითონ მენსტრუაციის გაგებას, რომელზეც არის დამოკიდებული შარიათული დადგენილებები მის არსებობასთან და არ არსებობასთან დაკავშირებით. ეს მტკიცებულება — ვგულისხმობ იმას, რომ თუ რაიმე არ არის ნახსენები ყურანში და სუნნაში, ეს არის მტკიცებულება იმისა, რომ იგი არ მიიღება ანგარიშში, — გვაძლევს სარგებელს როგორც ამ საკითხში, ასევე სხვა რელიგიურ საკითხებში, ვინაიდან შარიათის ნორმები დგინდება მხოლოდ ალლაჰის წიგნიდან, მისი მოციქული მუჰამედის სუნნიდან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), ცნობილი მეცნიერთა იჯმა'ი დან (ერთაზროვნება და ერთი პოზიცია) სწორი ყიასიდან (ანალოგიიდან )მიღებული შარიათის მტკიცებულებით. ისლამის შაიხმა იბნ თაიმიამ ახსნა ერთ-ერთი წესი: "აქვე განიხილება თვითონ მენსტრუაციის ცნება, რომლის მიმართაც ალლაჰმა დააწესა რამდენიმე ნორმა ყურანში და სუნნაში, თუმცა არ დაუდგენია არც მინიმალური და არც მაქსიმალური ზღვარი მისთვის, არც მენსტრუაციას შორის სისუფთავის პერიოდისთვის, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ეხება ძალიან ბევრ ადამიანს და ხალხს სჭირდება ამის ცოდნა. ენაში მენსტრუაცია მენსტრუაციად იწოდება ხანგრძლივობის მიუხედავად, და ვინც ამ საკითხში რაიმე ზღვარს ადგენს, ის ეწინააღმდეგება ყურანს და სუნნას" [6]. ციტატის დასასრული. [6] გზავნილი: სახელები, რომლებზეც შარიათმა დააკავშირა სამართლებრივი ნორმები, გვ. (35)
მეოთხე მტკიცებულება: ზოგადი ლოგიკა, ანუ სწორი რეალური ანალოგით, დიდებული ალლაჰი მენსტრუაციას განმარტავს მისი ტკივილის/უსუფთაობის არსებობით, და როცა არის მენსტრუაცია - მასში არის ტკივილიც, არ განსხვავდება მეორე თუ პირველი დღე და არც მეოთხე და მესამე დღე, და არაა განსხვავება მეთექვსმეტე თუ მეთხუთმეტე დღეს შორის და არც მეთვრამეტე და მეჩვიდმეტეს შორის, მენსტრუაცია მენსტრუაცია არის და ტკივილიც ტკივილია, პრობლემა ორივე დღეს ერთნაირად არსებობს და როგორ არის შესაძლებელი, რომ ამ ორ დღეს შორის განსხვავება იყოს, როცა ორივე ერთი და იმავე მიზეზით არის გამოწვეული? განა ეს არ ეწინააღმდეგება სწორ ანალოგიას? განა სწორი ანალოგია არ გულისხმობს, რომ ორივე დღე შარიათის ნორმების თვალსაზრისით ერთნაირია, იმის გათვალისწინებით, რომ ორივე დღეს მიზეზი ერთნაირია?
მეხუთე მტკიცებულება: თუ განმსაზღვრელთა გადმოცემები განსხვავდება და არის უზუსტობა. ეს მიუთითებს იმაზე, რომ საქმეში არ არის უტყუარი მტკიცებულება, რომელიც აუცილებლად უნდა იყოს მიღებული, შესაბამისად, ეს არის ვიღაცის ინდივიდუალური ინტერპრეტაცია და აზრი (იჯთიჰად) და შეიძლება იყოს როგორც სწორი, ასევე - მცდარი. ხოლო თუ წარმოიშობა აზრთა სხვადასხვაობა უნდა მივმართოთ ყურანსა და სუნნას.
ამიტომ ნათელი ხდება, რომ აზრი, რომელის თანახმადაც მენსტრუაციას არ აქვს არც მინიმალური, არც მაქსიმალური ხანგრძლივობა, არის ყველაზე სწორი ამ საკითხში. შესაბამისად, როდესაც ქალი აღმოაჩენს, რომ მას აქვს ბუნებრივი სისხლდენა, რომელიც არ არის გამოწვეული ჭრილობით ან რაიმე სხვა მიზეზით, ეს არის მენსტრუაცია, მიუხედავად მისი ხანგრძლივობისა ან ქალის ასაკისა, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც სისხლდენა საერთოდ არ წყდება ან წყდება ძალიან მოკლე ხნით, მაგალითად, ერთი ან ორი დღე თვეში: ამ შემთხვევაში ეს უკვე არამენსტრუალური სისხლდენაა (ისთიჰადა). ალლაჰის ნებით, ისთიჰადისა და მასთან დაკავშირებული შარიათის ნორმების შესახებ უფრო დეტალურად ვისაუბრებთ მოგვიანებით.
თქვა ისლამის შეიხმა იბნ თაიმიამ: "მთავარი პრინციპი არის ის, რომ რაც არ უნდა გამოვიდეს საშვილოსნოდან, ის ითვლება მენსტრუაციად მანამ, სანამ არ იქნება მასზე მტკიცებულება, რომ ის არის არამენსტრუალური სისხლდენა" [7]. [7] იგივე წყარო, გვ. (36).
და თქვა ასევე: "ნებისმიერი სისხლი, რომელიც გამოედინება (ქალს) ითვლება მენსტრუაციად თუ არ არის ცნობილი, რომ ეს სისხლი ვენიდან ან ჭრილობიდან გამონადენი სისხლია" [8]. [8] იგივე წყარო, გვ. (38).
და ეს მოსაზრება არა მხოლოდ მტკიცებულებების თვალსაზრისით არის უფრო ძლიერი, არამედ უფრო ახლოს არის გაგებითა და აღთქმით და უფრო ადვილია მისი შესრულება და პრაქტიკაში გამოყენება, ვიდრე ის, რაც განმსაზღვრელებმა მოიხსნიეს მინიმალურ და მაქსიმალურ პერიოდთან დაკავშირებით, ამიტომ ეს უფრო მისაღებია ისლამის სულიერებასა და მის წესში, რომელიც ეფუძნება სიმარტივესა და სიმსუბუქეზე, თქვა უზენაესმა ალლაჰმა: {...და არ დაუდგენია თქვენთვის არანაირი სირთულე სარწმუნოებაში...} [ალ-ჰაჯჯ: 78] შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქვა: «ნამდვილად, რელიგია მარტივია, და არავინ შეეჭიდება მას ძალით, თუ არა ისე, რომ იგი დამარცხდება. მაშ მიუახლოვდით და გაიხარეთ». გადმოსცა ალ-ბუხარიმ [9]. [9] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ რწმენის წიგნში, თავი: რელიგია არის მარტივი, ნომრით (39), აბუ ჰურაირას (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) ჰადისი.
მუჰამმად შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) გამოირჩეოდა იმ ზნეობით, რომ… «როდესაც ის ორ საქმეს შორის არჩევანს აკეთებდა, იგი ირჩევდა უფრო იოლს ორიდან, რომელიც ცოდვა არ იყო» [10]. [10] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ განდიდების წიგნში, თავი: მოციქულის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ხასიათი, ნომრით (3560), ასევე იმამ მუსლიმმა ზნეობრივი თვისებების წიგნში, თავი: მოციქულის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) დაშორება ცოდვებისგან, ნომრით (77/2327). [2] მაჯმუუ' ალ-ფათავა (19/238-239).
ორსულის მენსტრუაცია: [3] ალ-ავსატ (356/2).
ძირითადად და უმეტეს შემთხვევაში, როცა ქალი დაფეხმძიმდება, მენსტრუაციული სისხლდენა უჩერდება. იმამ აჰმად იბნ ჰანბალმა (ალლაჰმა შეიწყალოს ის) თქვა: "ქალები ორსულობას სწორედ სისხლის შეწყვეტით ამოიცნობენ". [11] [11] იხილე: ალ-მუღნი, ტომი 1, გვერდი (405/1).
თუ ორსულმა ქალმა დაინახა სისხლი, და ეს მოხდა მშობიარობამდე ცოტა ხნით ადრე მაგალითად, ორი ან სამი დღით ადრე და მასთან ერთად გამოჩნდა მშობიარობის მტკივნეული სიმპტომები (ტკივილები), მაშინ ეს ითვლება(ალ ისთიჰაადა) მშობიარობის სისხლად, თუ მშობიარობის პერიოდამდე დიდი ხნით ადრე ან ცოტა ხნით ადრე დაეწყო მას ტკივილი, ის არ არის ნიფასი, მაგრამ იქნება თუ არა ის მენსტრუაცია და გავრცელდება თუ არა მასზე მენსტრუაციის წესები, თუ იქნება სხვა სახის სისხლი, რომელზედაც მენსტრუაციის წესები არ ვრცელდება?
ამ საკითხში არის აზრთა სხვაობა სწავლულებს შორის, სწორი არის ის, რომ თუ მენსტრუაცია მიმდინარეობს მისი ჩვეულებრივ დამახასიათებელი ნიშნებით - ის არის მენსტრუაცია, რადგანაც როცა ქალი განიცდის სისხლის გამოყოფას ძირითადად მენსტრუაციაა, თუ არ არსებობს მიზეზი, რომელიც გამორიცხავს მას მენსტრუაციისაგან, რადგანაც ყურანში და სუნნაში არ არის მითითება იმაზე, რომ ორსულს არ შეიძლება ჰქონდეს მენსტრუაცია.
ეს არის მაალიქის [12] და შააფი'ის აზრი [13], რომელიც აირჩია ისლამის შეიხმა იბნ თაიმიამ; როგორც თქვა თავის წიგნში "ალ-იხთიარათ" (გვ: 30) ბაიჰაყიმ გადმოსცა ის გადმომცემლების ჯაჭვით აჰმადისგან. უფრო მეტიც, ის ამტკიცებს, რომ იმამ აჰმადი ამ აზრს დაუბრუნდა. [12] იხილე: ალ-მუდავვანა (ტომი 1, გვ. 155) და ან-ნავადირ ვაზ-ზიადაათ (ტომი 1, გვ. 136). [13] იხილე: ფაქიჰთა აზრთა სხვადასხვაობა ალ-მარვაზის, გვ. 193, ასევე ალ-ავსატ (ტომი 2, გვ. 239).
ამის საფუძველზე, ორსული ქალის მენსტრუაციას აქვს იგივე სამართლებრივი შედეგი, რაც არა ორსული ქალის მენსტრუაციას გარდა ორი საკითხისა:
პირველი საკითხი: განქორწინება. მენსტრუაციის პერიოდში მყოფი არა ორსულ ქალზე, რომელმაც უნდა დაიცვას იდდა, განქორწინება აკრძალულია, ორსული ქალის შემთხვევაში კი - ეს აკრძალვა არ ვრცელდება; იმიტომ, რომ მენსტრუაცის პერიოდში არა ორსულ ქალზე განქორწინება ეწინააღმდეგება ალლაჰის სიტყვას: {...გაეყარეთ მათ მათთვის დაწესებულ ვადაში...} [ატ-ტალააყ: 1] ხოლო ორსული ქალის განქორწინება მენსტრუაციის პერიოდში არ ეწინააღმდეგება ამ სიტყვებს, რადგან ამ შემთხვევაში ის, რომ მამაკაცი ქალს აძლევს განქორწინებას, არ მოქმედებს იდდაზე, რადგან ორსული ქალის იდდა მთავრდება ორსულობის დასრულებით (ბავშვის დაბადებით), მიუხედავად იმისა, აქვს თუ არა მას მენსტრუაცია. ამავე მიზეზით, მამაკაცს არ ეკრძალება ორსული ქალის გაყრა სქესობრივი აქტის განხორციელების შემდეგ, განსხვავებით იმ შემთხვევისგან, როდესაც ქალი არ არის ორსული.
მეორე საკითხი: ორსული ქალის მენსტრუაცია არ ამთავრებს მის იდდას, არაორსული ქალისგან განსხვავებით, რომლის იდდასაც ამთავრებს მენსტრუაცია. იმიტომ, რომ ორსული ქალის იდდა ბავშვის გაჩენით სრულდება, მიუხედავად იმისა აქვს მას მენსტრუაცია თუ არა. თქვა უზენაესმა ალლაჰმა: {...რომელთაც დედათა წესი ჯერ არ მოსვლიათ. და ისინი, რომელნიც ფეხმძიმები არიან მშობიარობამდე...} [ატ-ტალააყ: 4]
თავი მესამე: მენსტრუაციის დროს შესაძლო დარღვევები
მენსტრუაციის დარღვევები შეიძლება იყოს სხვადასხვა სახის:
პიირველი სახეობა: გახანგრძლივება ან შემცირება. მაგალითად, ქალს ჩვეულებრივ აქვს მენსტრუაციის პერიოდი ექვსი დღე და ერთხელ შეიძლება გაგრძელდეს შვიდი დღე, ან საპირისპიროდ, ჩვეულებრივ გრძელდება შვიდი დღე და ერთხელ გასუფთავდა მეექვსე დღეს.
მეორე სახეობა: მენსტრუაციის დაწყება ჩვეულებრივზე ადრე ან გვიან. მაგალითად, ქალს ჩვეულებრივ მენსტრუაცია თვის ბოლოს ეწყება, ხოლო ერთხელ თვის დასაწყისში დაიწყო, ან ჩვეულებრივ თვის დასაწყისში ეწყება, ხოლო ერთხელ დაიგვიანა და თვის ბოლოს დაიწყო.
ამ ორ სახებაშიც გაიყო სწავლულთა აზრები. სწორი აზრი ის არის, რომ როდესაც ქალი აღმოაჩენს, რომ მას აქვს მენსტრუაცია, მიიჩნევა, რომ მას აქვს მენსტრუაცია, ხოლო როდესაც მას არ აქვს მენსტრუაცია, მიიჩნევა, რომ მას აქვს სისუფთავის პერიოდი, მიუხედავად იმისა, რომ მენსტრუაცია უფრო დიდხანს გრძელდება ან უფრო მოკლე ხანს, ან ჩვეულებრივზე ადრე ან გვიან ეწყება. ჩვენ უკვე მოვიყვანეთ შესაბამისი მტკიცებულებები წინა თავში, სადაც აღვნიშნეთ, რომ შარიათში მენსტრუაციასთან დაკავშირებული ნორმების გამოყენების აუცილებელი პირობა არის მენსტრუაციის არსებობა.
ეს მაზჰაბი არის შააფი'ის [14], რომელიც აირჩია ისლამის შეიხმა იბნ თაიმიამ [15], ამ მოსაზრებას მხარი დაუჭირა ალ-მუღნის ავტორმა და თქვა: თუ მენსტრუაცია გათვალისწინებული იქნებოდა ისე, როგორც ჩვენს მაზჰაბშია მოხსენიებული, მაშინ მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) განუმარტავდა ამას თავის ხალხს და მისთვის არ შეიძლებოდა ამ განმარტებების გადადება. არ შეიძლებოდა განმარტების გადადება იმ დროს, როცა ის აუცილებელი იყო: მისი ცოლები და დანარჩენი ქალები თავიდანვე საჭიროებდნენ ასეთ განმარტებებს, და ის არ გადადებდა მათთვის მის განმარტებას. თუმცა, მოციქული მუჰამმადისგან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) არ არის გადმოცემული რაიმე ხსენება მენსტრუალური სისხლდენის ჩვეულებრივი ვადებისა და ხანგრძლივობის შესახებ და ამ საკითხის დეტალიზაციის შესახებ, გარდა იმ შემთხვევებისა, რომლებიც დაკავშირებულია არამენსტრუალურ სისხლდენასთან (ისთიჰადა). [14] იხილე: ალ-უმმ (ტომი 1, გვ. 82). [15] მაჯმუუ' ალ-ფათავა (19/238-239). [16] იხილე: ალ-მუღნი (ტომი 1, გვ. 396).
მესამე სახეობა: მოყვითალო ან მუქი ფერის გამონადენი. ქალმა შესაძლებელია დაინახოს ჭრილობიდან გამომდინარე მოყვითალო ჩირქოვანის მსგავსი ან მოყავისფრო-ყვითელი ფერის გამონადენი. თუ ის ხდება მენსტრუაციის პერიოდში ან დაკავშირებულია მისგან გაწმენდის წინა პერიოდთან, მაშინ ის არის მენსტრუაცია, რომელზედაც მოქმედებს მენსტრუაციის შარიათული წესები, ხოლო თუ ის ხდება მისგან გაწმენდის პერიოდის შემდეგ, მაშინ ის არ არის მენსტრუაცია: «განწმენდის შემდეგ გამოყოფილ მოყვითალო ან მღვრიე გამონადენს ჩვენ არაფრად ვთვლიდით». ეს ჰადისი გადმოცემულია აბუ დაუდის კრებულში სანდო გადმოცემით. [17] ასევე გადმოსცა ალ-ბუხარიმ მისი ამ სიტყვების გარეშე: (განწმენდის შემდეგ). მაგრამ მან დაასათურა ეს მონაკვეთი: თავი ყვითელი და ყავისფერი გამონადენის შესახებ იმ დღეებში, როდესაც მენსტრუაცია არ არის [18]. [17] ჰადისი მოიყვანა აბუ დაუდმა განწმენდის წესების წიგნში, თავი: ქალი, რომელიც განწმენდის შემდეგ ხედავს მოყვითალო ან მღვრიე გამონადენს, ნომრით (307). [18] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ წიგნში მენსტრუაცია, თავი: მოყვითალო და მღვრიე გამონადენი იმ დღეებში, რომლებიც არ ეკუთვნის მენსტრუაციას, ნომრით (326).
ფათჰუ ალ-ბაარის განმარტებაში ნათქვამია: "ამით ის მიუთითებს იმაზე, რომ აუცილებელია ზემოთ მოყვანილი აიშას ჰადისის გაერთიანება, სადაც მან თქვა: 'სანამ არ დაინახავთ ჩვეულებრივ თეთრ გამონადენს'“. და უმმ ატიას ჰადისის, რომელიც მოცემულია ამ თავში. ეს ნიშნავს, რომ აიშას ჰადისი ეხება იმ ქალებს, რომლებიც მენსტრუაციის პერიოდში ხედავენ ყვითელ და ყავისფერ გამონადენს, ხოლო სხვა შემთხვევებში უნდა მივყვეთ უმმ ატიას ჰადისს [19]. [19] იხილე: „ფათჰ ალ-ბარი“ (ტომი 1, გვ. 426).
აიშას ჰადისი, რომელზეც საუბარია მოჰყავს ალ-ბუხარის, როგორც დადასტურებული ჰადისი გამოტოვებული ისნადით ამ თავის წინ [20]. ამ ჰადისიდან ჩანს, რომ ქალები გზავნიდნენ აიშასთან ყვითელი გამონადენის კვალით დაფარულ ბამბას მსგავსი ყუთებით (რომ გაეგოთ, ითვლებოდა თუ არა მენსტრუაცია დასრულებულად ასეთ გამონადენთან ერთად), და ის ამბობდა: «არ იჩქაროთ, სანამ არ დაინახავთ ჩვეულებრივ თეთრ გამონადენს». [21] [20] იხილე: საჰიჰ ალ-ბუხარი (ტომი 1, გვერდი 71). [21] მოიყვანა ალ-ბუხარიმ(ისნადის გარეშე): წიგნი ჰაიდზე (მენსტრუაციაზე), თავი: მენსტრუაციის დასაწყისი და დასასრული, ნომრით (320).
თეთრი გამონადენი არის თეთრი სითხე, რომელიც გამოიყოფა საშვილოსნოდან მენსტრუაციის დასრულებისას.
მეოთხე სახეობა: წყვეტილი მენსტრუაცია. მაგალითად, ერთ დღეს ქალი ხედავს სისხლს, ხოლო მეორე დღეს არ ხედავს, და ასე გრძელდება. აქ უნდა განვიხილოთ ორი მდგომარეობა:
პირველი მდგომარეობა:თუ ქალს ასეთი მდგომარეობა (წყეტილი სისხლდენა)აქვს ყოველთვის ეს გამონადენი ითვლება არამენსტრუალურ სისხლდენად (ისთიჰადა), და ასეთ მდგომარეობაში მყოფ ქალთან მიმართებაში შარიათის შესაბამისი ნორმები გამოიყენება.
მეორე მდგომარეობა: თუ სისხლდენა უწყვეტლივ არ არის ქალში, არამედ გამოდის დრო და დრო, ანუ მას აქვს განწმენდის ნორმალური დრო. სწავლულთა შორის(ღმერთმა შეიწყალოს ისინი) აზრთა სხვაობაა ამ საკითხთან დაკავშირებით: ჩაითვალოს თუ არა ის სისუფთავის დროდ თუ გამოყენებულ იქნას მის მიმართ მენსტრუაციის შარიათული ნორმები?
აშ-შააფიის ორი აზრიდან ერთი აზრი, რომელიც სწორია გვავალდებულებს, რომ ეს მცირე სისუფთავის პერიოდები ჩავთვალოთ მენსტრუაციად [22], ეს აზრი აირჩია ისლამის შეიხმა იბნ თაიმიამ და ალ-ფააიყ-ის ავტორმა [23], და ასევე აბუ ჰანიფას მაზჰაბმა [24]. ეს აიხსნება იმით, რომ ამ შუალედურ სისუფთავის პერიოდებში არ არის ჩვეულებრივი თეთრი გამონადენი (რომელიც მენსტრუაციის დასრულების ნიშანია). თუ ეს სისუფთავის პერიოდად ჩაითვლება, გამოდის, რომ სისხლდენა მის წინ და მის შემდეგ უნდა ჩაითვალოს მენსტრუაციად, მაგრამ ასე არავინ ფიქრობს, რადგან ამ შემთხვევაში სამი მენსტრუაციული ციკლისგან შემდგარი იდდა შეიძლება ხუთ დღეში დასრულდეს. თუ ეს შუალედური სისუფთავის პერიოდები ნამდვილ სისუფთავის პერიოდებად ჩაითვლება, ეს შექმნიდა სირთულეებს, მათ შორის, სავსე განბანვის და მსგავსი ქმედებების საჭიროებას ყოველ ორ დღეში ერთხელ, მაშინ როცა შარიათი სირთულეებს გამორიცხავს, დიდება ალლაჰს. [14] იხილე: ალ-უმმ (ტომი 1, გვ. 83-84). [23] მათგან ციტატა მოყვანილია წიგნში "ალ-ინსაფ". [24] იხილე: ალ-ასლ (ტომი 2, გვ. 19–20).
ცნობილია ჰანბალიტური მაზჰაბიდან, რომ ამ შემთხვევაში სისხლდენა მენსტრუაციაა, ხოლო შუალედური სისუფთავის პერიოდები ნამდვილ სისუფთავის პერიოდებად ითვლება, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც შეწყვეტილი სისხლდენის საერთო ხანგრძლივობა აღემატება მენსტრუაციის მაქსიმალურ პერიოდს (მაზჰაბის მიხედვით), ამ შემთხვევაში ამ პერიოდს გადაჭარბებული სისხლდენა არამენსტრუალურ სისხლდენად ითვლება [25]. [25] იხილე: ალ-მუღნი (ტომი 1, გვ. 226).
ალ-მუღნის ავტორმა თქვა: სისხლის შეწყვეტა თუ ის ერთ დღეზე ნაკლებია, არ ითვლება სისუფთავედ, იმაზე დაყრდნობით, რაც ნათქვამია მშობიარობის შემდეგი გამონადენებით ან დაკავშირებით, რომ ქალმა არ უნდა მიაქციოს ყურადღება სისხლდენას, რომელიც შეჩერდება ერთ დღეზე ადრე, და ის არის სწორი, ალლაჰის ნებით, რადგანაც სისხლი ზოგჯერ მოედინება და ზოგჯერ წყდება და ყოველ საათში განწმენდის აუცილებლობა სირთულეებს შექმნის, ხოლო სირთულეები რელიგიით გამორიცხულია. {...და არ დაუდგენია თქვენთვის არანაირი სირთულე სარწმუნოებაში...} [ალ-ჰაჯჯ: 78] მან თქვა: ამგვარად, სისხლდენის შეწყვეტა ერთ დღეზე ნაკლებ დროში არ ითვლება მენსტრუაციის დასრულებად (ანუ სისუფთავის პერიოდად მენსტრუაციებს შორის), თუ არ არის შესაბამისი ნიშნები, როგორებიცაა, როდესაც ეს ხდება ჩვეულებრივი მენსტრუაციის ბოლოს ან თუ ქალი ხედავს ჩვეულებრივ თეთრ გამონადენს, რომელიც მენსტრუაციებს შორის სისუფთავის პერიოდებისათვისაა დამახასიათებელი [26]. [26] იხილე: ალ-მუღნი (ტომი 1, გვ. 257).
ალ-მუღნის ავტორის ეს აზრი ითვლება ოქროს შუალედად ამ ორ შეხედულებას შორის. სიმართლე კი ალლაჰმა საუკეთესოდ იცის.
მეხუთე სახეობა: როდესაც სისხლი ქრება და მხოლოდ სისველე რჩება. თუ ეს ხდება მენსტრუაციის დროს ან მისი დასრულების შემდეგ, სისუფთავის პერიოდის წინ და არა გაწყვეტილად არის დაკავშირებული მასთან, ეს ითვლება მენსტრუაციად, ხოლო თუ ეს ხდება სისუფთავის პერიოდის დაწყების შემდეგ, ეს უკვე მენსტრუაციად არ ითვლება. ეს აიხსნება იმით, რომ ეს გამონადენები ლოგიკურად მიახლოებით უნდა განიხილოს ყვითელ და ყავისფერ გამონადენებზე (რომელზეც საუბარი იყო ზემოთ), და შარიათის ნორმები მათ მიმართ ერთნაირია.
თავი მეოთხე: მენსტრუაციის წესები.
შარიათში მენსტრუაციას ბევრი წესი აქვს, რაც აღემატება ოცს, მაგრამ ჩვენ მოვიხსენიებთ მისგან იმას, რაშიც ვხედავთ მეტ საჭიროებას.
პირველი: ლოცვა. ვისაც აქვს მენსტრუაციული ციკლი ეკრძალება მას სავალდებულო და ნებაყოფლობითი ლოცვის შესრულება. თუ ის ილოცებს, მისი ლოცვა არ ჩაითვლება. ასევე, მას არ ევალდებულება ლოცვა გარდა იმ შემთხვევისა, თუ მან მოასწრო განწმენდა და მიუსწრო ლოცვის სრულ ერთ მუხლს, ასეთ დროს მას ევალდებულება ლოცვა. მიუხედავად იმისა, მან მოუსწრო ლოცვის დასაწყისს თუ ბოლოს(იგულისხმება ლოცვის დასაწყისის ერთი მუხლი ან მისი ბოლო ერთი მუხლი).
პირველი დროის მაგალითი: თუ ქალს მოუვიდა მენსტრუაცია მზის ჩასვლის შემდეგ, მასზედ ვალდებულება არის, რომ როცა გაიწმინდება შეასრულოს მაღრიბის ლოცვა იმიტომ, რომ მან მოუსწრო ლოცვის პირველი დროის თუნდაც ერთ მუხლს მანამ, სანამ მოუვიდოდა მენსტრუაცია.
ბოლო დროის მაგალითი: თუ ქალი განიწმინდა მენსტრუაციისგან მზის ამოსვლამდე იმდენი დროით ადრე, რომ მას შეეძლო ერთი მუხლი ლოცვის შესრულება, მაშინ მას ევალდებულება, როცა გაიწმინდება შეასრულოს დილის ლოცვა, რადგან მან მიუსწრო ლოცვის დროის იმდენ ნაწილს, რომელიც საკმარისია ერთი მუხლის შესასრულებლად.
და თუ მენსტრუაცია დაეწყო მზის ჩასვლის მომენტში და ვერ შეძლებდა ერთი მუხლი ლოცვის შესრულებას, ან თუ განიწმინდა მზის ამოსვლის მომენტის შემდეგ, მაშინ მას ეს ლოცვა არ ევალდებულება; რადგანაც ალლაჰის შუამავალმა(ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქვა: «ვინც მოასწრო ერთი მუხლის(რაქა,ათის) ლოცვის შესრულება, ჭეშმარიტად, მან მიასწრო ლოცვას». შეთანხმებული ჰადისია [27], აქედან გასაგებია, რომ ვინც ვერ მიუსწრო ერთ რაქათს, მან ვერ მიუსწრო ლოცვას. [27] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ ლოცვის დროების წიგნში, თავი: ვინც ლოცვიდან ერთი რაქათი მოასწრო, ნომრით (580); ასევე იმამ მუსლიმმა მეჩეთებისა და ლოცვის ადგილების წიგნში, თავი: ვინც ლოცვიდან ერთი რაქათი მოასწრო, მან ლოცვა მოასწრო, ნომრით (607), აბუ ჰურაირას (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) გადმოცემით.
თუ ქალმა მოასწრო მენსტრუაციისგან გაწმენდა ერთი რაქათი ასრის ლოცვის ბოლო დრომდე, მას ევალდებულებაა შუადღის ლოცვა ასრის ლოცვასთან ერთად? ან მოასწრო გაწმენდა ღამის ლოცვის ბოლო დრომდე, ევალდებულება თუ არა მაღრიბის ლოცვა ღამის ლოცვასთან ერთად?
ამ საკითხში აზრთასხვაობაა სწავლულთა შორის, სწორი კი ის არის, რომ არ ევალდებულება ლოცვა გარდა იმისა, რომლის დროსაც განიწმინდა მენსტრუაციისგან, ეს იქნება შუადღის შემდეგი თუ ღამის ლოცვის დრო, შუამავლის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქმით: «ვინც მოასწრო ერთი რაქათის შესრულება შუადღის შემდგომი ლოცვიდან მზის ჩასვლამდე, მან მოასწრო შუადღის შემდგომი ლოცვა». შეთანხმებული ჰადისია [28], და არ უთქვამს ალლაჰის შუამავალს(ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), რომ: მიუსწრო ზუჰრის(შუადღის) და ასრის(შუადღისშემდეგი) ლოცვას. [28] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ ლოცვის დროების წიგნში, თავი: ვისაც ლოცვიდან ერთი რაქათი მოასწრო, ნომრით (579); ასევე იმამ მუსლიმმა მეჩეთებისა და ლოცვის ადგილების წიგნში, თავი: ვინც ლოცვიდან ერთი რაქათი მოასწრო, მან ლოცვაც მოასწრო, ნომრით (608), აბუ ჰურაირას (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) გადმოცემით.
მას არ უხსენებია, რომ ის ვალდებულია შეასრულოს შუადღის ლოცვა, და საფუძვლად მიღებულია ვალდებულების არარსებობა. ეს არის აბუ ჰანიფასა და მალიქის მაზჰაბი, რაც გადმოცემულია "შარჰ ალ-მუჰაზზაბში" [29]. [29] იხილე: ალ-მაჯმუ' შარჰ ალ-მუჰზაბ (ტომი 3, გვერდი 70).
ხოლო რაც შეეხება ზიქრს, თაქბირს, თასბიჰს და ბისმილლაჰ-ის თქმას ჭამის დროს ან ჰადისის და ფიყჰის კითხვას ან ვედრების დროს აამინის თქმას ან ყურანის მოსმენას, არ მოდის მათზე არანაირი აკრძალვა მენსტრუაციის პერიოდში. მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ეყრდნობოდა აიშას (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) კალთას მაშინ, როცა ის მენსტრუაციაში იყო, და კითხულობდა ყურანს [30]. [30] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ მენსტრუაციის წიგნში, თავი: კაცის მიერ ყურანის კითხვა თავისი ცოლის კალთაში, როცა იგი ჰაიდშია, ნომრით (297), ასევე იმამმა მუსლიმმა — "მენსტრუაციის წიგნში", თავი: "კაცის დაყრდნობა ცოლის კალთაზე მენსტრუაციის დროს და ყურანის კითხვა", ნომრით (301), აიშას ჰადისიდან (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი).
ასევე ორივე "საჰიჰ"-ში არის, რომ უმმ ატიამ(ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) გაიგონა შუამავლისგან(ალლაჰის ლოცვა და მშვილობა მას),რომ ის ამბობდა: «დაე, გოგონები, ქალიშვილები, რომლებიც ქორწინების ასაკს მიაღწიეს, და ისინი, ვისაც მენსტრუაცია აქვთ, გამოვიდნენ სადღესასწაულო ლოცვაზე, რათა გახდნენ მოწმენი მორწმუნეების სიკეთისა და მათი მოწოდების, ხოლო მენსტრუაციის პერიოდში მყოფი ქალები გაშორდნენ სამლოცველოს» [31]. [31] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ მენსტრუაციის წიგნში, თავი: მენსტრუაციაში მყოფი ქალის დასწრება ორ დღესასწაულზე და მუსლიმების მოწვევაზე, ხოლო მათ მიერ სალოცავისგან განრიდება, ნომრით (324), ასევე იმამ მუსლიმმა სადღესასწაულო ლოცვების წიგნში, თავი: ქალებისთვის დღესასწაულის ორივე დღეს სალოცავში გასვლის და ქადაგების დასწრების ნებართვაზე, განშორებით მამაკაცებისგან, ნომრით (890).
ხოლო რაც შეეხება ყურანის კითხვას მენსტრუაციის პერიოდში თვითონ, თუ კითხულობს თვალებით ან გულში გაფიქრებით სიტყვის წარმოთქმის გარეშე, ნებადართულია, მაგ: ყურანი რომ დადოს რაიმეზე ან დაფაზე დაწერილი აიათი წაიკითხოს გულში.. იმამ ან-ნავავიმ "შარჰ ალ-მუჰაზზაბ"-ში თქვა: ეს ნებადართულია აზრთასხვაობის გარეშე [32]. [32] ალ-მაჯმუ' (ტომი 2, გვ. 357).
რაც შეეხება იმ შემთხვევას, როცა ქალი კითხულობს ყურანს წარმოთქმით ხმამაღლა, სწავლულთა უმრავლესობის მოსაზრებით, ეს აკრძალულია და დაუშვებელია, ალ-ბუხარიმ [33], იბნ ჯარიირ ატ-ტაბარიმ [34] და იბნ მუნზირმა [35] თქვეს რომ: ის ნებადართულია. [33] იხილე: საჰიჰ ალ-ბუხარი წიგნში მენსტრუაცია, თავი: მენსტრუაციული ქალი ასრულებს ჰაჯის ყველა რიტუალს, გარდა ქააბის გარშემო ტავაფისა, ასევე იხილე: ფათჰ ალ-ბარი, ტომი 1, გვ. 407–408. [34] იხილე: ფათჰ ალ-ბარი (ტომი 1, გვ. 408). [35] ალ-ავსატ ( 2/223).
ასევე გადმოცემულია იმამ მაალიქის და იმამ შააფი'ის ძველი მოსაზრებით [36] სიტყვები ამ საკითხზე, როგორც ეს მოყვანილია მათზე საუბრისას წიგნში ფათჰ ალ-ბარი [37]. [36] ალ-მაჯმუ' (ტომი 2, გვ. 356). [37] ფათჰ ალ-ბარი (ტომი 1, გვ. 408).
ალ-ბუხარიმ მოიხსენია იბრაჰიმ ან-ნახა'იდან გადმოცემის ჯაჭვის გარეშე (ალლაჰმა შეიწყალოს ის): არ არის პრობლემა, თუ ქალი წაიკითხავს (ყურანიდან) აიათს [38]. [38] ალ-ბუხარიმ ეს ციტატა მოიყვანა ჯაჭვის გარეშე მენსტრუაციის წიგნში, თავი: მენსტრუაციული ქალი ასრულებს ჰაჯის ყველა რიტუალს, გარდა ქააბის გარშემო ტავაფისა, ჰადისი ნომრით (305).
ხოლო იბნ თაიმიამ თქვა "ალ-ფათავა"-ში იბნ ყაასიმის კრებულში: «არ არსებობს რაიმე ყურანიდან და სუნნადან, რომელიც კრძალავდეს კითხვას: სიტყვით: «მენსტრუაციულმა ქალმა და ჯუნუბის მდგომარეობაში მყოფმა არ უნდა წაიკითხოს ყურანიდან არაფერი» [39] ეს ჰადისი სუსტად არის მიჩნეული ჰადისების ცოდნის მქონე სწავლულების ერთსულოვანი თანხმობით [40]. [39] ჰადისი მოიყვანა იმამ ათ-თირმიზიმ წმენდის წესების თავი, თემა: ჯუნუბსა და მენსტრუაციულ ქალს არ ეკუთვნის ყურანის კითხვა, ნომრით (131). [40] იხილე: ალ-'ილალ იმამ ათ-თირმიზის (გვ. 69 დალაგებული თანმიმდევრობით), ას-სუნან ალ-ქუბრა ალ-ბაიჰაყის (ტომი 1, გვ. 309), ალ-აჰქამ აშ-შარ'ია იბნ აბდ ალ-ჰაყის (ტომი 1, გვ. 504), და ნასბ არრაია აზ-ზაილა'ის (ტომი 1, გვ. 195).
ქალებს მენსტრუაცია ჰქონდათ მოციქულის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) დროებშიც, და რომ ყურანის კითხვა მათთვის აკრძალული ყოფილიყო ისე, როგორც ლოცვა, მაშინ ეს საკითხი აუცილებლად იქნებოდა ის, რაც მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თავის თემს განუმარტავდა, ამას ასწავლიდა მორწმუნეთა დედებს (შუამავლის ცოლებს) და აუცილებლად გავრცელდებოდა ხალხში, და რადგან არავის არ გადმოუცია მოციქულისგან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) მსგავსი აკრძალვა, ჩვენ ვერ გამოვაცხადებთ მას აკრძალულად, რადგან ვიცით, რომ მან ეს არ გამოაცხადა აკრძალულად, და თუ მან ეს არ გამოაცხადა აკრძალულად, მიუხედავად იმისა, რომ მის დროს ბევრი ქალი იყო, ვისაც მენსტრუაცია ჰქონდა, ეს ნიშნავს, რომ ეს არ არის აკრძალული [41]. [41] მაჯმუუ' ალ-ფათავა (191/26).
ამ საკითხში სწავლულებს შორის არსებული უთანხმოების განმარტების შემდეგ საჭიროა ითქვას შემდეგი: მენსტრუაციის დროს ქალისთვის უმჯობესია, რომ არ იკითხოს ყურანი ხმამაღლა, ენით მოძრაობით, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ეს აუცილებელია, მაგალითად, როცა ის არის მასწავლებელი და მას უწევს კითხვა, რათა ასწავლოს თავის მოსწავლეებს, ან გამოცდის დროს, როცა მოსწავლეს უწევს კითხვა, ან სხვა მსგავს შემთხვევებში.
მეორე: მარხვა. მენსტრუაციის პერიოდში ქალისთვის აკრძალულია სავალდებულო თუ ნებაყოფლობითი მარხვა, და არ არის მიღებული მისგან ასეთ მდგომარეობაში, მაგრამ მას ევალდებულება გამოტოვებული მარხვის ანაზღაურება; აიშას ჰადისიდან გამომდინარე (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი): «როცა გვემართებოდა ის - ანუ მენსტრუაცია, ჩვენ გვებრძანა გამოტოვებული მარხვის ანაზღაურება და არ გვებრძანა ლოცვის ანაზღაურება». შეთანხმებული ჰადისია [42]. [42] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ მენსტრუაცის წიგნში, თავი: მენსტრუაციული ქალი არ ასრულებს ლოცვებს, ნომრით (321), ასევე იმამ მუსლიმმა ჰაიდის წიგნში, თავი: მენსტრუაციულ ქალს ევალება მარხვის ანაზღაურება, მაგრამ არა ლოცვის, ნომრით (335) ტექსტი მოყვანილია მუსლიმის სიტყვით.
როცა ქალი მარხულია და მოუვიდა მენსტრუაცია მისი მარხვა ხდება ბათილი, თუნდაც ის რომ იყოს მზის ჩასვლამდე ერთი წუთით ადრე, მას ევალდებულება იმ დღის ანაზღაურება თავიდან, თუ ის სავალდებულო მარხვა იყო. და თუ ქალმა იგრძნო მენსტრუაციის გამოსვლა მზის ჩასვლის წინ, მაგრამ არ გამოსულა გარეთ მზის ჩასვლამდე, მაშინ მისი მარხვა სრულყოფილია იმიტომ, რომ სისხლს, რომელიც ჯერ კიდევ მუცელშია არანაირი განაჩენი არ აქვს;
ერთხელ მოციქულ მუჰამედს (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ჰკითხეს: იმ შემთხვევაში, როცა ქალი ხედავს სიზმარს, რომელსაც ზოგჯერ კაციც ხედავს ხოლმე(სიზმარი, რომლის შედეგიც პოლუციაა): უნდა თუ არა მას სრული განბანვა? მან თქვა: «დიახ, მაშინ, როდესაც იგი იხილავს წყალს» [43] შარიათული განაჩენი დაკავშირებულია მანი-ის (სასქესო სითხის) გამოჩენასთან და არა მის მოძრაობასთან შინაგანად ასევე, მენსტრუაციის შემთხვევაშიც: მის სამართლებრივ შედეგებს ადგილი ექნება მხოლოდ მაშინ, როდესაც სისხლი გამოჩნდება გარეთ, და არა მხოლოდ მისი გადაადგილებით შიგნით. [43] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ ცოდნის წიგნში, თავი: მორიდებულობა ცოდნის საკითხებში, ნომრით (130), ასევე იმამ მუსლიმმა მენსტრუაციის წიგნში, თავი: ქალისათვის განბანვის ვალდებულება..., ნომრით (313).
ასევე, თუ მოვიდა დილის ლოცვა და ის ჯერ კიდევ მენსრუაციის პერიოდშია, მისი მარხვა არ მიიღება იმ დღეს თუნდაც, რომ გაიწმინდოს მზის ამოსვლიდან ერთი წუთის შემდეგ.
და თუ განიწმინდა მზის ამოსვლამდე და იმარხა, მისი მარხვა სრულყოფილია, თუნდაც რომ განიბანოს მზის ამოსვლის შემდეგ. ასევე კაცი, რომელიც საჭიროებს დიდ განბანვას, თუ მან განიზრახა მარხვა და არ განიბანა მზის ამოსვლამდე, მისი მარხვა მაინც არის მიღებული; გადმოცემულია აიშასგან (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი): «მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) იყო ჯუნუბის მდგომარეობაში სექსუალური ურთიერთობის გამო არა სიზმრით, შემდეგ კი მარხულობდა რამადანის დროს». შეთანხმებული ჰადისია [44]. [44] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ — მარხვის წიგნში, თავი: მარხვის დროს განბანვა, ნომრით (1931), ასევე იმამ მუსლიმმა მარხვის წიგნში, თავი: ისლამური მარხვა ძალაში რჩება იმ შემთხვევაშიც, თუ განთიადის ლოცვის დროს ადამიანი ჯუნუბის მდგომარეობაშია, ნომრით (1109).
ქალს მენსტრუაციის პერიოდში ეკრძალება ქააბას გარშემო ტავაფის შესრულება, იქნება ეს სავალდებულო თუ ნებაყოფლობითი, და თუ ის მაინც შეასრულებს მას, ტავაფი ბათილი იქნება. რაც შეეხება სხვა დანარჩენ ქმედებებს, მაგ: სირბილი საფასა და მარვას შორის, არაფატზე დგომა, ღამის გათენება მუზდალიფასა და მინაში ან ქვების სროლა და სხვა რიტუალებს ჰაჯობისა და უმრის დროს, ის არ არის მისთვის აკრძალული. იმის გამო, რომ მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უთხრა აიშას, როდესაც მას მენსტრუაცია დაეწყო: «გააკეთე ის, რასაც ჰაჯობის შემსრულებელი აკეთებს, გარდა იმისა, რომ არ შეასრულებ ტავაფს ქააბის გარშემო, სანამ არ განიწმინდები» [45]. [45] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ ქალთა ციკლის წიგნში, თავი: მენსტრუაციული ქალი ასრულებს ყველა ჰაჯის რიტუალს გარდა ტავაფისა ქააბის გარშემო, ნომრით (305), ასევე მოიყვანა იმამ მუსლიმმა ჰაჯის წიგნში, თავი: მუჰრიმად შედგომის ფორმების განმარტება, ნომრით (1211).
თუ ქალმა გააკეთა ტავაფი და ის სუფთაა, ხოლო მენსტრუაცია გამოუვიდა ტავაფის შემდეგ ან სირბილის დროს საფასა და მარვას შორის, არ არის პრობლება და შესრულებული რიტუალი სრულყოფილია.
მეოთხე წესი: ქალს მენსტრუაციის პერიოდში ეხსნება ვალდებულება შეასრულოს გამოსამშვიდობებელი ტავაფი ქააბას გარშემო. თუ მან დაასრულა ჰაჯის და უმრას რიტუალები, ხოლო შემდეგ, სახლისკენ გამგზავრებამდე, მას მენსტრუაცია დაეწყო და ის არ დასრულდა გამგზავრების დროს, ის მიდის გამოსამშვიდობებელი ტავაფის შესრულების გარეშე. გადმოცემულია იბნ აბბასისგან (ალლაჰი იყოს მათით კმაყოფილი), რომ მან თქვა: «ადამიანებს უბრძანეს, რომ ალლაჰის სახლში მათი ბოლო საქმე გამოსამშვიდობებელი ტავაფი ყოფილიყო, გარდა მენსტრუაციის პერიოდში მყოფი ქალისა». შეთანხმებული ჰადისია [46]. [46] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ ჰაჯობის წიგნში, თავი: გამოსამშვიდობებელი ტავაფი, ნომრით (1755), ასევე იმამ მუსლიმმა ჰაჯობის წიგნში, თავი: გამოსამშვიდობებელი ტავაფის ვალდებულება და მისი გამონაკლისი მენსტრუაციის მქონე ქალისთვის, ნომრით (1328).
არაა სასურველი, რომ ქალი რომელსაც აქვს მენსტრუაცია გამოსამშვიდობებელ პერიოდში მივიდეს აკრძალული მეჩეთის კარებთან და დაემშვიდობოს; იმიტომ რომ მსგავსი რამ არ მოსულა შუამავლიდან(ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას). ყველა თაყვანისცემა დაფუძნებულია იმაზე, რაც მოვიდა შუამავლიდან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), პირიქით, რაც გადმოცემულია მოციქულისგან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), მიანიშნებს საპირისპიროზე. კერძოდ, როდესაც საფია (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) გახდა მენსტრუაციული გამოსამშვიდობებელი ტავაფისი შემდეგ, მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უთხრა მას: «მაშინ გაემგზავრე». შეთანხმებული ჰადისია [47]. [47] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ ჰაჯობის წიგნში, თავი: თუ ქალს მენსტრუაცია დაეწყო გამოსამშვიდობებელი ტავაფის შემდეგ, ნომრით (1757), ასევე იმამ მუსლიმმა ჰაჯობის წიგნში, თავი: გამოსამშვიდობებელი ტავაფის სავალდებულოობა, ნომრით (1211).
მან არ უბრძანა მიუახლოვებულიყო მეჩეთის შესასვლელს, და თუ ეს დაშვებული იქნებოდა, ის აუცილებლად განუმარტავდა ამას. ხოლო ჰაჯობისა და უმრას ტავაფის გამოტოვება არ არის ნებადართული, მან უნდა შეასრულოს ის, როცა გაიწმინდება.
მეხუთე წესი: მეჩეთში დარჩენა. ქალს მენსტრუაციის დროს ეკრძალება, რომ დარჩეს მეჩეთში და ასევე იმ ადგილას, სადაც ილოცება სადღესასწაულო ლოცვა. უმმ ‘ატიას (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) ჰადისის თანახმად: მან მოისმინა, როგორ ამბობდა მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას): «გავიდნენ (მოზარდი) გაუთხოვარი გოგონები, ოჯახში მყოფი ქალიშვილები და მენსტრუაციის მქონე ქალებიც». და მასში: «ხოლო მენსტრუაციის მქონე ქალები გაშორდნენ სალოცავ ადგილს». შეთანხმებული ჰადისია [48]. [48] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ მენსტრუაციის წიგნში, თავი: მენსტრუაციაში მყოფი ქალის დასწრება ორ დღესასწაულზე და მუსლიმების მოწვევაზე, და მათ მიერ სალოცავისგან განრიდება, ნომრით (324), ასევე იმამ მუსლიმმა სადღესასწაულო ლოცვების წიგნში, თავი: ქალებისთვის დღესასწაულის ორივე დღეს სალოცავში გასვლის და ქადაგების დასწრების ნებართვაზე, განშორებით მამაკაცებისგან, ნომრით (890).
მეექვსე წესი: სქესობრივი კავშირი. ეკრძალება ქმარს, რომ დაამყაროს სქესობრივი კავშირი მეუღლესთან მენსტრუაციის პერიოდში, და ეკრძალება ქალს, რომ მისცეს მას ამის უფლება (მეუღლეს), უზენაესის თქმით: {ისინი გეკითხებიან დედათა წესის (მენსტრუაცია) შესახებ. უთხარი: ეს მტკივნეულია. განერიდეთ ქალებს დედათა წესის დროს და არ გაეკაროთ მათ, სანამ არ განიწმინდებიან...} [ალ-ბაყარა: 222]. იგულისხმება მენსტრუაციის პერიოდი და ადგილი, საიდანაც გამოდის მენსტრუალური სისხლი, ანუ საშო. და ასევე მოციქულის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) სიტყვების საფუძველზე: «გააკეთეთ ყველაფერი, გარდა სქესობრივი კავშირისა». ანუ: სქესობრივი კავშირი. ჰადისი გადმოსცა იმამ მუსლიმმა. [49]; იმიტომ, რომ მუსლიმების საერთო აზრით აკრძალულია მენსტრუაციულ პერიოდში მყოფ ქალთან სქესობრივი ქავშირის დამყარება სასქესო ორგანოში. [49] ჰადისი მოიყვანა იმამ მუსლიმმა მენსტრუაციის წიგნში, თავი: მენსტრუაციული ქალისათვის ნებადართულია ქმრის თავის დაბანა, ნომრით (302).
არაა ნებადართული კაცისთვის, ვისაც სწამს ალლაჰი და დღე უკანასკნელი, რომ გააკეთოს ეს მოუწონარი საქმე, რომლის აკრძალვაზეც მითითებულია დიდებული ალლაჰის წიგნსა თუ შუამავლის სუნნაში (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) და ასევე მუსლიმების საერთო აზრით, რადგან სხვაგვარად ის იქნება მათგან, ვინც აღუდგება(ეურჩება) ალლაჰს და მის მოციქულს მუჰამედს და არ მიჰყვება მორწმუნეთა გზას! თქვა ან-ნავავიმ " შარჰ ალ-მუჰაზზაბ"-ის კრებულში 2ტ 374 გვ, იმაამ შააფი'ის სიტყვების გადმოცემით(ალლაჰმა შეიწყალოს ის): "ვინც გააკეთა ეს ქმედება, მან ჩაიდინა უდიდესი ცოდვა". ხოლო ზოგიერთებმა თქვეს: "ვინც ნება დართო (დაშვებულად მიიჩნია)მენსტრუაციის პერიოდში ქალთან სქესობრივ კავშირზე, ის განისაჯოს, როგორც ურწმუნო".
ამავდროულად ნებადართულია - ქება დიდება ალლაჰს - რაც გარკვეულწილად საშუალებას აძლევს კაცს, დააკმაყოფილოს ვნება — კოცნა, ჩახუტება და შეხება სხეულის ყველა ადგილას, გარდა სასქესო ორგანოებისა, თუმცა უმჯობესია, არ შეეხოს იმ არეს, რომელიც მდებარეობს ჭიპსა და მუხლებს შორის, გარდა შემთხვევისა, როდესაც ეს ხდება დამცავის (ტანსაცმლის) მეშვეობით. აიშას თქმით (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი): «მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) მაძლევდა ბრძანებას, რომ შემომეხვია ტანსაცმელი წელზე, და შემდეგ მეხებოდა, მაშინაც კი, როცა მე მენსტრუაციაში ვიყავი». შეთანხმებული ჰადისია [50]. [50] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ მენსტრუაციის წიგნში, თავი: მენსტრუაციის მქონე ქალთან სიახლოვე, ნომრით (301); ასევე იმამ მუსლიმმა მენსტრუაციის წიგნში, თავი: მენსტრუაციის მქონე ქალთან სიახლოვე ტანსაცმლის ზემოდან, ნომრით (293).
მეშვიდე წესი: ქმარს ეკრძალება ცოლთან განქორწინება, როცა ის იმყოფება მენსტრუაციულ პერიოდში: უზენაესი ალლაჰის თქმით: {ჰეი შუამავალო, თუ გაეყრებით ცოლებს, მაშ, გაეყარეთ მათ მათთვის დაწესებულ ვადაში...} [ატ-ტალააყ: 1] ანუ მოახლოებული იდდის დასაწყისში, რომელიც ცნობილია განქორწინების მომენტში. ეს შესაძლებელია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც განქორწინება ხდება ორსულობის პერიოდში ან სისუფთავის პერიოდში მენსტრუაციებს შორის, როცა მეუღლეებს შორის ჯერ კიდევ არ ყოფილა სქესობრივი კავშირი. რადგან, თუ ის მიიღებს განქორწინებას მენსტრუაციის პერიოდში, ეს არ ჩაითვლება იდდის დასაწყისად, რადგან ის მენსტრუაცია, რომლის დროსაც მან მიიღო განქორწინება, უკვე არ ჩაითვლება როგორც იდდის ნაწილი. და თუ ის მიიღებს განქორწინებას სისუფთავის პერიოდში, რომლის დროსაც უკვე მოხდა სქესობრივი კავშირი, მაშინ მომავალი იდდა იქნება გაურკვეველი, რადგან უცნობია, დაფეხმძიმდა თუ არა ის ამ კავშირის შედეგად, და ამ შემთხვევაში მას ელის ორსულობის იდდა, ან არ დაფეხმძიმდა, და მაშინ მას ელის მენსტრუაციების იდდა*. *იდდა - არის სამი მენსტრუაციის პერიოდი, რომლის განმავლობაშიც განქორწინებულ ქალს ეკრძალება სხვაზე გათხოვება. და რადგან ამ შემთხვევაში იდდის მიმართ არსებობს გაურკვევლობა, აკრძალულია განქორწინების მიცემა, სანამ იდდის სიტუაცია არ გახდება ნათელი.
მენსტრუალურ პერიოდში ქალზე განქორწინება არის აკრძალული, რაც მოვიხსენეთ წინა აიათში; და იმაზე დაყრდნობით, რაც დამტკიცებულია ორი საჰიჰიდან (ალ-ბუხარი და მუსლიმი) და სხვა კრებულებიდან იბნ უმარის (ალლაჰი იყოს მათით კმაყოფილი) ჰადისიდან: ის გაშორდა თავისი ცოლს მაშინ, როცა ის მენსტრუაციაში იყო. შემდეგ უმარმა (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) ამის შესახებ აცნობა მოციქულს (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), და მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას)ამის გამო განრისხდა და თქვა: «უთხარი მას, რომ დააბრუნოს იგი, შემდეგ დაიტოვოს ის, ვიდრე არ განიწმინდოს მენსტრუაციიდან შემდეგ კვლავ მოუვა მენსტრუაცია, შემდეგ კვლავ განიწმინდოს, და ამის შემდეგ, თუ ინებებს, შეინარჩუნოს იგი, და თუ ინებებს, განქორწინდეს მანამ, სანამ შეეხება. ეს არის პერიოდი, რომლის შესახებაც ალლაჰმა უბრძანა, რომ ქალებზე განქორწინდნენ». [51]
თუ მამაკაცმა მისცა თავის ცოლს განქორწინება მენსტრუაციის პერიოდში, მან ჩაიდინა ცოდვა, და მას ევალება მოინანიოს ყოვლისშემძლე ალლაჰის წინაშე, დააბრუნოს ცოლი და მისცეს განქორწინება შარიათის წესების შესაბამისად, ალლაჰისა და მისი მოციქულის მუჰამმადის ბრძანების მიხედვით. მისი დაბრუნების შემდეგ, მან უნდა დაელოდოს იმ მენსტრუაციის დასრულებას, რომლის დროსაც მან მისცა განქორწინება, შემდეგ მომდევნო მენსტრუაციის დაწყებას, და როდესაც ის გაიწმინდება შემდეგი მენსტრუაციისგან, ან დაიტოვოს ის, თუ სურს, ან მისცეს განქორწინება, თუ სურს, სანამ მასთან სქესობრივი კავშირი არ ექნება. [51] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ განქორწინების წიგნში, ნომრით (5251), ასევე იმამ მუსლიმმა განქორწინების წიგნში, თავი: მენსტრუაციული ქალთან განქორწინების აკრძალვა მისი თანხმობის გარეშე და თუ ვინმე ამას დაარღვევს განქორწინება ძალაში შევა, თუმცა ევალება ცოლის დაბრუნება, ნომრით (1471), იბნ უმარის გადმოცემით (ალლაჰი იყოს მათით კმაყოფილი).
გამონაკლისია მენსტრუაციის დროს განქორწინების აკრძალვაზე სამ შემთხვევაში:
პირველი: განქორწინება მანამ, სანამ მამაკაცი დარჩება თავის ცოლთან მარტო ან ექნება მასთან სქესობრივი კავშირი. მას არ ეკრძალება მისცეს ცოლს განქორწინება მენსტრუაციის პერიოდში. რადგან ამ შემთხვევაში მას არ ევალება იდდის დაცვა, და შესაბამისად, განქორწინება არ იქნება შარიათის საწინააღმდეგო, უზენაესის თქმით: {...გაეყარეთ მათ მათთვის დაწესებულ ვადაში...} [ატ-ტალაყ: 1]
მეორე: თუ მას აქვს მენსტრუაცია და ის არის ორსული, და მიზეზები განმარტებული იყო ზემოთ.
მესამე: თუ განქორწინება ხდება გარკვეული კომპენსაციის საფუძველზე(ხულა), არ არის პრობლემა თუ ის მოხდება მენსტრუაციის დროს.
მაგალითად, თუ მეუღლეებს შორის არის კონფლიქტი და ცუდი ურთიერთობა, ქმარს შეუძლია აიღოს კომპენსაცია, რათა გაანთავისუფლოს ის და ეს დასაშვებია, თუნდაც ცოლს ჰქონდეს მენსტრუაცია. იბნ აბბასის (ალლაჰი იყოს მათით კმაყოფილი) ჰადისის თანახმად: სააბით იბნ ყაის იბნ შამმასის ცოლი მივიდა მოციქულთან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) და უთხრა: ო, ალლაჰის შუამავალო, მე არ ვუჩივი მის ზნეობას და რელიგიას, მაგრამ არ მინდა ურწმუნოებაში ჩავვარდე ისლამის ფარგლებში, მაშინ მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქვა: «დაუბრუნებ მას ბაღს?» ქალმა თქვა: დიახ. მაშინ ალლაჰის შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქვა: «მიიღე ბაღი (რომელიც მისთვის მაჰრად მიეცი) და განქორწინდი მასზე ერთჯერადად». გადმოსცა ალ-ბუხარიმ [52].
და არ უკითხავს შუამავალს (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას): იყო თუ არა ის მენსტრუალურ მდგომარეობაში ან თუ იყო გაწმენდილი მისგან? გარდა ამისა, ეს განქორწინება წარმოადგენს ქალის მხრიდან თვითგამოსყიდვას და ის ნებადართულია საჭიროებოების შემთხვევაში, რა მდგომარეობაშიაც არ უნდა იყოს ქალი [52] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ განქორწინების წიგნში, თავი: ხულ'ა და როგორ ხდება განქორწინება ამ შემთხვევაში, ნომრით (5273), იბნ აბბასის გადმოცემით (ალლაჰი იყოს მათით კმაყოფილი).
თქვა ალ-მუღნიში დასაშვებია ხულ'ას(კონპენსაციით) განხორციელება მენსტრუაციის დროს: 7ტ 52 გვ: „მენსტრუაციის პერიოდში განქორწინების აკრძალვა განპირობებულია ზიანით, ანუ იდდის გახანგრძლივებით, ხოლო განქორწინება კომპენსაციის სანაცვლოდ (ხულა) დაშვებულია იმ ზიანის აღმოსაფხვრელად, რომელსაც იწვევს ცუდი ურთიერთობა მეუღლესთან და ერთ სივრცეში ყოფნა იმასთან, ვის მიმართაც ქალს აქვს სიძულვილი. ეს ზიანი უფრო სერიოზულია, ვიდრე იდდის გახანგრძლივებით გამოწვეული ზიანი, შესაბამისად, დაშვებულია უფრო სერიოზული ზიანის აღმოფხვრა ნაკლებად სერიოზული ზიანის მეშვეობით. ამიტომ მოციქულს(ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) არ უკითხავს განქორწინების მსურველი ქალისთვის მისი მდგომარეობის შესახებ".
ხოლო რაც შეეხება ქორწინების შეთანხმებას ქალთან მენსტრუალურ პერიოდში არ არის პრობლება; ნებადართულია, და რა არის მტკიცებულება მის აკრძალვაზე, ასევე კაცს შეუძლია მასთან მიახლოება, მისი დანახვა თუ ის დარწმუნებულია, რომ არ დაამყარებს სქესობრივ აქტს მასთან, მაშინ არ არის პრობლემა, მაგრამ თუ ეშინია, რომ ის ჩაიდენს აკრძალულ ქმედებას, მაშინ არ მიუახლოვდება მას, სანამ არ გაიწმინდება მენსტრუაციული ციკლისგან.
მერვე წესი: აღნიშნული პერიოდი დამოკიდებულია ციკლის ხანგრძლივობაზე, ანუ მენსტრუაციაზე: კაცმა თუ განქორწინდა თავის ცოლთან მასზე შეხების შემდეგ ან სქესობრივი აქტის შემდეგ, ქალისთვის ვადებულებაა, რომ დაიცადოს იდდა ანუ სამი მენსტრუაციული პერიოდი სრულად, თუ მას ჩვეულებრივ აქვს ხოლმე მენსტრუაცია და არ არის ორსული, უზენაესის თქმით: {გაცილებული ქალები თავს იკავებენ (ხელმეორედ დასაქორწინებლად) სამ დედათა წესს...} [ალ-ბაყარა: 228]. ანუ: სამი მენსტრუაციის პერიოდი. და თუ ის ორსულად იყო, მისი პერიოდი იქნება მის მშობიარობამდე, მიუხედავად იმისა, მისი დრო გაგრძელდა თუ შემოკლდა, უზენაესის თქმით: {...რომელთაც დედათა წესი ჯერ არ მოსვლიათ. და ისინი, რომელნიც ფეხმძიმები არიან მშობიარობამდე...} [ატ-ტალააყ: 4] და თუ ქალი არის ისეთი, რომელსაც არ აქვს ციკლი, როგორიცაა პატარა გოგონა, რომელშიც არ არის დაწყებული ციკლი, ან უფროსი ქალი, რომელსაც შეუჩერდა ციკლი, ან ოპერაციით ამოიღო საშვილოსნო, რომელნიც არ იმედოვნებენ რომ მოუვათ მენსტრუაცია, მათი 'იდდას დრო არის სამი თვე, უზენაესის თქმით: {და ისინი, რომელთაც დედათაწესის იმედი გადაეწურათ თქვენს ქალთაგან. და თუ ეჭვი გეპარებათ, მათი ვადა სამი თვეა, ისევე, როგორც მათი, რომელთაც დედათაწესი ჯერ არ მოსვლიათ...} [ატ-ტალააყ: 4] თუ ქალს აქვს მენსტრუაცია, მაგრამ ის დროებით შეჩერდა ცნობილი მიზეზის გამო, მაგალითად, დაავადების ან ძუძუთი კვების გამო, მაშინ ის რჩება თავის იდდაში მენსტრუაციის აღდგენამდე და იცავს იდდას მენსტრუაციების მიხედვით, მაშინაც კი, თუ ამ შემთხვევაში მისი იდდა გახანგრძლივდება. თუ გაქრა ის მიზეზი, რის გამოც შეჩერდა მენსტრუაცია მაგალითად: დავაადების გამო ან ძუძუთი კვების გამო, და მენსტრუაცია მაინც არ განახლდა, მაშინ უნდა ითვლიდეს ერთ წელიწადს იმ დროიდან, როდესაც მიზეზი გაქრა, ეს არის სწორი მოსაზრება, რომელიც შეესაბამება შარიათის საფუძვლებს. თუ მიზეზი გაქრა და მენსტრუაცია არ განახლდა,ის განიხილება ისე, როგორც ის, ვისაც მენსტრუაცია შეუჩერდა უცნობი მიზეზის გამო. ასეთ შემთხვევაში, ის ითვლის ერთ სრულ წელს: ცხრა თვეს ორსულობის სიფრთხილის მიზნით, რადგან ეს არის ორსულობის საშუალო ხანგრძლივობა, და სამი თვე იდდას პერიოდისთვის.
და თუ მოხდა განქორწინება ქორწინების შეთანხმების შემდეგ ქალთან განმატროების ან მასთან შეხების წინ, ამ შემთხვევაში არ არსებობს დალოდების პერიოდი (იდდა), არც მენსტრუაციის და არც სხვა რაიმე მიზეზით, უზენასის თქმით: {ჰეი თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ, თუ დაქორწინდებით მორწმუნე ქალებზე, მერე კი გაეყრებით მათ იმაზე უწინ, ვიდრე შეეხებით, მოვალენი აღარ არიან თქვენს წინაშე, რომ ვადას დაელოდონ, რომელსაც ითვლით მათთვის...} [ალ-აჰზაბ: 49].
მეცხრე წესი: ორსულობის არარსებობის დადგენა. ანუ ორსულობისგან დაცვაზე, აუცილებელია ყოველ ჯერზე, როცა საჭიროა განაჩების გამოტანა საშვილოსნოს სისუფთავის შესახებ და მას აქვს სხვადასხვა საკითხები:
მათ შორის: თუ პიროვნება გარდაიცვალა და მას ჰყავს ცოლი, რომლის მემკვიდერეობას მუცლად მყოფი შვილი იღებს, და ის გათხოვდა სხვაზე, მის ქმარს არ უნდა ჰქონდეს მასთან სქესობრივი კავშირი მანამ, სანამ არ დაეწყება მენსტრუაცია ან არ გახდება მისი ორსულობა ცნობილი, და თუ ორსულობა გამოიკვეთა, ვიმსჯელებთ ბავშვის მემკვიდრეობაზე, რადგან ჩავთვლით, რომ ნაყოფი არსებობდა მამის გარდაცვალების დროს, ხოლო თუ მას მენსტრუაცია დაეწყო, ამით დადგინდება ორსულობის არარსებობა და შესაბამისად, ასეთი ტიპის მემკვიდრის არარსებობაც.
მეათე წესი: სავალდებულო განბანვა. ევალდებულება ქალს მენსტრუაციიდან განწმენდის შემდეგ, რომ დაიბანოს და გაისუფთაოს მთელი სხეული; მოციქულის თქმით (ალლაჰის ლოცვვა და მშვიდობა მას), რომელიც მან უთხრა ფატიმა ბინთ აბი ჰუბაიშს: «როცა მენსტრუაცია მოგივა შეწყვიტე ლოცვა, და როცა ის დასრულდება განიბანე და ილოცე». გადმოსცა ალ-ბუხარიმ [53].
განბანვის მინიმალური ვალდებულება ის არის, რომ წყალმა უნდა დაფაროს მთელი სხეული და მათ შორის თმის ქვეშ მდებარე ადგილებიც, უკეთესია თუ განბანვა მოხდება ისე, როგორც ის ჰადისში არის აღნიშნული. მოციქულისგან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) გადმოცემულია, როცა ასმა ბინთ შაქალმა ჰკითხა მას მენსტრუაციიდან განბანვის წესზე, მაშინ ალლაჰის შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქვა: «თქვენგან ყოველი ქალი აიღებს წყალს და სიდრს (ლოტოსის ფოთლებს), გაიწმენდს თავსა და სხეულს და ჩაატარებს სრულყოფილ განწმენდას. შემდეგ დაისხამს წყალს თავზე და ძლიერად დაიზელს, სანამ წყალი ფესვებამდე არ მიაღწევს, ამის შემდეგ დაისხამს წყალს მთელ სხეულზე. შემდეგ აიღებს მისქით გაჟღენთილ ქსოვილის ნაჭერს და გაწმენდს თავის თავს მასთან ერთად». მაშინ ასმამ (ალლაჰი იყოს მისით კამყოფილი) ჰკითხა: როგორ უნდა განიწმინდო ამით? უპასუხა: «დიდება ალლაჰს!» მაშინ აიშამ (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) უთხრა მას (ასმას): ქსოვილით გაწმენდ ისეთ ადგილს, სადაც სისხლია დარჩენილი. [გადმოსცა მუსლიმმა] [54] [53] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ მენსტრუაციის წიგნში, თავი: მენსტრუაციის დაწყება და დასრულება, ნომრით (320); ასევე იმამ მუსლიმმა მენსტრუაციის წიგნში, თავი: ისთიჰადას სისხლდენა, განბანვა და ლოცვა, ნომრით (333), აიშას გადმოცემით (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი).
და არ არის აუცილებელი თმის მთლიანად გაშლა, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ თმები მჭიდროდ არის შეკრული ისე, რომ არსებობს საფრთხე, რომ წყალი არ მიაღწევს თმის ძირებს. როგორც მოტანილია „საჰიჰ მუსლიმში“ უმმ სალამას (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) ჰადისში: მან ჰკითხა მოციქულს (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას): მე ქალი ვარ, რომელიც მჭიდროდ იკრავს თავზე თმას უნდა გავხსნა ის ჯუნუბისგან განბანვისას? და ერთ გადმოცემაში ნათქვამია: მენსტრუაციისა და ჯუნუბისგან განბანვისას? მაშინ მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უპასუხა: «არა, საკმარისია, რომ სამჯერ დაისხა წყალი თავზე მუჭით, შემდეგ გადაისხა წყალი მთელ სხეულზე და განიწმინდები» [55]. [54] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ მენსტრუაციის წიგნში, თავი: მენსტრუაციის შემდეგ განბანვა, ნომრით (315); ასევე იმამ მუსლიმმა მენსტრუაციის წიგნში, თავი: დამთავრებული მენსტრუაციის შემდეგ განბანვისას მისქით გაჟღენთილი ქსოვილის გამოყენების რეკომენდაცია, ნომრით (332), აიშას გადმოცემით (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი).
და თუ ქალი განიწმინდა მენსტრუაციისგან ლოცვის დროს, მას ევალდებულება რომ იჩქაროს განბანვისთვის, რათა მოასწროს ლოცვის შესრულება მის დროში, და თუ ის მოგზავრობაშია და მას არ აქვს წყალი ან აქვს, მაგრამ ეშინია მისი გამოყენება, რომ ავად არ გახდეს ან თუ ავად არის და წყლის გამოყენება უფრო მეტ ზიანს მოუტანს, მაშინ ის გააკეთებს თაიამუმს( მიწით განწმენდას) განბანვის ნაცვლად მანამ, სანამ არ იქნება ეს დამაბრკოლებელი სიტუაციები მოშორებული და შემდეგ კი განიბანება წყლით. [55] ჰადისი მოიყვანა იმამ მუსლიმმა მენსტრუაციის წიგნში, თავი: განბანვისას დაწნული თმის წესი, ნომრით (330), უმმუ სალამას გადმოცემით ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი.
ზოგიერთი ქალები იწმინდებიან მენსტრუაციისგან ლოცვის დროს, მაგრამ აგვიანებენ განბანვას ლოცვის დროის დასრულებამდე და ამბობენ, რომ შეუძლებელია სრულად განბანვა ამ დროში, მაგრამ ეს არ არის მტკიცებულება და არც თავის გასამართლებელი; იმიტომ რომ მას შეუძლია შეასრულოს განბანის მინიმალური ვალდებულება და ილოცოს თავის დროზე, ხოლო როცა დრო ექნება, განიწმინდოს სრულად.
თავი მეხუთე: ანომალიური სისხლდენა(ისთიჰადა) და მისი წესები.
ისთიჰადა: ეს არის ქალის სისხლდენა, რომელიც მოედინება მუდმივად ან პერიოდულად, მაგალითად, ერთი ან ორი დღის განმავლობაში ყოველ თვეში.
პირველი მდგომარეობის დასაბუთება, როდესაც სისხლდენა საერთოდ არ წყდება, არის აიშას (ალლაჰი იყოს კმაყოფილი მისით) ჰადისი, რომელიც მოყვანილია ალ-ბუხარის "საჰიჰ" კრებულში: ფატიმა ბინთ აბი ჰუბაიშმა უთხრა ალლაჰის შუამავალს (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას): «ო, ალლაჰის შუამავალო, მე ვერ ვიწმინდები (სისხლდენა არ მიწყდება». სხვა გადმოცემაში: «მაქვს არამენსტრუალური სისხლდენა, და ვერ ვიწმინდები (სისხლდენა არ წყდება)» [56].
მეორე მდგომარეობის მტკიცებულება, როდესაც სისხლი ჩერდება მცირე დროით არის ჰამნა ბინთ ჯაჰშის ჰადისი, რომელიც მოვიდა შუამავალთან(ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) და უთხრა: «ო, ალლაჰის შუამავალო, მე მჭირს ძლიერი და ხანგრძლივი არამენსტრუაციული სისხლდენა, რომელიც ჰგავს ძლიერ მენსტრუაციას». [ჰადისი გადმოსცა აჰმადმა, აბუ დაუდმა და ათ-თირმიზიმ] [57], და მან ეს საჰიჰად ცნო, ასევე გადმოსცა (ათთირმიზიმ)იმამ აჰმადის მიერ მისი სისწორის დადასტურება და იმამ ალ-ბუხარის მიერ მისი კარგი ხარისხის შეფასება [58]. [56] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ აბდესის წიგნში, თავი: სისხლის დაბანა, ნომრით (228), ასევე იმამ მუსლიმმა — მენსტრუაციის წიგნში, თავი: არამენსტრუალური სისხლდენა, მისი განბანვა და ლოცვა, ნომრით (333), აიშას გადმოცემით (ალლაჰი იყოს მისით კამყოფილი).
ისთიჰადას მდგომარეობები:
[57] ჰადისი მოიყვანა იმამ აჰმადმა (ტომი 6, გვ. 349); აბუ დაუდმა განწმენდის წიგნში, თავი: ვინც თქვა: როცა მენსტრუაცია მოვა, ქალი ლოცვას ტოვებს, ნომრით (287); და იმამ ათ-თირმიზიმ განწმენდის წიგნში, თავი: არა მენსტრუაციული ქალი აერთიანებს ორ ლოცვას ერთი განბანვით, ნომრით (128), ჰადისი გადმოცემულია ჰამნაჰ ბინთ ჯაჰშის მიერ (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი). [58] სუნან ათ-თირმიზი განწმენდის თავები, თავი: არა მენსტრუაციული სისხლდენის მქონე ქალი აერთიანებს ორ ლოცვას ერთი განბანვით, ჰადისი ნომრით (128)-ის შემდეგ განმარტებაში.
უწყვეტი სისხდენის(ისთიჰადას) სამი მდგომარეობა არსებობს:
პირველი მდგომარეობა: "როდესაც ქალს ნორმალური მენსტრუაცია ჰქონდა ისთიჰადას დაწყებამდე ასეთ შემთხვევაში, იგი ემყარება თავის ჩვეულ მენსტრუაციის პერიოდს, რომელიც ადრე ჰქონდა, და ამ პერიოდის განმავლობაში ითვლება, რომ მას მენსტრუაცია აქვს და მოქმედებს შარიათის შესაბამისი ნორმები. დანარჩენ დღეებში კი ითვლება, რომ მას ისთიჰადა აქვს და მოქმედებს შესაბამისი შარიათის ნორმები".
მაგალითად, თუ ქალს ყოველი თვის დასაწყისში ექვსი დღის განმავლობაში ჰქონდა მენსტრუაცია და შემდეგ სისხლდენა მუდმივი გახდა, მაშინ თვის პირველი ექვსი დღე მენსტრუაციად ითვლება, ხოლო დანარჩენი დღეები — არამენსტრუალური ხასიათის სისხლდენად ანუ ისთიჰადად. აიშას (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) ჰადისის მიხედვით, ფატიმა ბინთ აბი ჰუბაიშმა უთხრა: ო, ალლაჰის შუამავალო, მე მაქვს არამენსტრუალური სისხლდენა და ვერ ვიწმინდები, უნდა მივატოვო ლოცვა? მაშინ შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უთხრა: «არა, ეს მხოლოდ ვენიდან მომდინარე სისხლდენა არის, მაგრამ შეწყვიტე ლოცვა იმ დღეების რაოდენობის მიხედვით, როგორც ჩვეულებრივად გქონდა მენსტრუაცია, შემდეგ განიბანე და ილოცე». გადმოსცა ალ-ბუხარიმ [59].
საჰიჰ მუსლიმში მოყვანილია, რომ მოციქულმა მუჰამმადმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უთხრა უმმ ჰაბიბა ბინთ ჯაჰშს: «დარჩი ლოცვის გარეშე იმ დღეების რაოდენობით, რამდენადაც შენი მენსტრუაცია ჩვეულებრივად გაყოვნებდა, შემდეგ განიბანე და ილოცე» [60]. [59] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ მენსტრუაციის წიგნში, თავი: მენსტრუაცია და ის, რაშიც ქალების სიტყვას ენდობიან მენსტრუაციისა და ორსულობის შესახებ იმ შემთხვევაში, რაც მენსტრუაციას შეიძლება ეხებოდეს, ნომრით (325), აიშას გადმოცემით (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი).
ქალს, რომელსაც აქვს მენსტრუაციის ცნობილი პერიოდი, უნდა შეაჩეროს ლოცვა ამ პერიოდის ხანგრძლივობით, შემდეგ დაიბანს და ილოცებს, ამის შემდგომ სისხლდენას კი არ მიაქცევს ყურადღებას. [60] ეს ჰადისი მოიყვანა იმამ მუსლიმმა მენსტრუაციის წიგნში, თავი: არამენსტრუაციული სისხლდენის მქონე (ქალი), მისი განბანვა და ლოცვა, ნომრით (334), აიშას გადმოცემით (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი).
მეორე მდგომარეობა: როცა ქალისთვის მენსტრუაციის ციკლი გაურკვეველი ჰქონდა წარსულში, ანუ მას თავიდანვე მუდმივი სისხლდენა ჰქონდა. ასეთ შემთხვევაში მან უნდა გამოარჩიოს მენსტრუალური და არამენსტრუალური სისხლდენა ერთამანეთისგან მათთვის შესაბამისი თვისებებით(მენსტრუაციის სისხლი არის მუქი, სქელი და სპეციფიკური სუნის) და ამ შემთხვევაში მენსტრუაციისთვის დადგენილი წესები მოქმედებს, ხოლო დანარჩენი სისხლდენა ითვლება ისთიჰადად და შესაბამისად, მოქმედებს მისთვის დადგენილი შარიათის ნორმები.
"მაგალითად, თუ ქალს პირველად დაეწყო სისხლდენა და ეს გრძელდება, თუმცა ამავე დროს ათი დღე აქვს მუქი ფერის სისხლი, ხოლო თვის დანარჩენ დღეებში სისხლი წითელია, ან ათი დღე სისხლი სქელია, დანარჩენი დღეები თხევადია, ან ათი დღე სისხლს აქვს მენსტრუაციისთვის დამახასიათებელი სუნი, ხოლო დანარჩენ დღეებში სუნი არ აქვს. ასეთ შემთხვევაში, მენსტრუაციად ითვლება მუქი (პირველი მაგალითისთვის), სქელი (მეორე მაგალითისთვის) ან დამახასიათებელი სუნის მქონე (მესამე მაგალითისთვის) სისხლი, ხოლო დანარჩენ დღეებში სისხლდენა ითვლება არამენსტრუალურ სისხლდენად (ისთიჰადად). მოციქულის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქმით, რაც მან უთხრა ფატიმა ბინთ აბი ჰუბაიშს: «როდესაც სისხლი არის მენსტრუაციის სისხლი, ის შავია და ცნობადია. როდესაც შენ ნახავ ასეთ სისხლს შეწყვიტე ლოცვა, ხოლო როცა (სისხლი) შეიცვლება გააკეთე დიდი განბანვა და ილოცე, რადგან ეს უბრალოდ ვენიდან გამონადენია». [ჰადისი მოიხსენიეს აბუ დაუდმა და ან-ნასააიმ, იგი აღიარეს საჰიჰად იბნ ჰიბბანმა და ალ-ჰააქიმმა] [61].
მიუხედავად იმისა, რომ ამ ჰადისის გადმომცემთა ჯაჭვთან და ტექსტთან დაკავშირებით სწავლულები გარკვეულ პრეტენზიებს გამოთქვამენ, მათ (ალლაჰმა შეიწყალოს ისინი) მაინც მიიღეს ეს ჰადისი პრაქტიკაში, და ეს სჯობს, ვიდრე მენსტრუალური ციკლის საშუალო პერიოდზე დაყრდნობა, რომელიც ქალების უმეტესობას აქვთ. [61] ჰადისი მოიყვანა: აბუ დაუდმა განწმენდის წიგნში, თავი: ის, ვინც თქვა: როცა მენსტრუაცია მოვა, ლოცვა შეწყვიტე, ნომრით (286), ან-ნასააიმ განწმენდის წიგნში, თავი: არამენსტრუალური სისხლდენა, რომელმაც იცის თავისი ჩვეულებრივი მენსტრუაციული დღეები მანამ, სანამ სისხლდენა გაგრძელდება, ნომრით (211), იბნ მაჯამ განწმენდა და მის სუნანებზე, იგივე სათაურით, ნომრით (620), იბნ ჰიბანმა თავის საჰიჰში ნომრით (1348), და ალ-ჰააქიმმა თავის მუსთადრაქში ნომრით (618), აიშას გადმოცემით (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი).
მესამე მდგომარეობა: თუ ქალს წარსულში არ ჰქონია განსაზღვრული მენსტრუალური ციკლი და ასევე ვერ ახერხებს სისხლის გარჩევას, ანუ თავიდანვე მას მუდმივად აქვს სისხლდენა, და სისხლი ყოველთვის ერთნაირია ან ნიშნები არასტაბილურია, რის გამოც შეუძლებელია მენსტრუალური სისხლის გამოყოფა. ამ შემთხვევაში ის მოქმედებს ქალების უმრავლესობის ჩვეულების შესაბამისად, და მისი მენსტრუაცია იქნება ექვსი ან შვიდი დღე ყოველ თვეში, დაწყებული იმ დღიდან როცა პირველად დაინახა სისხლი, ხოლო დანარჩენი პერიოდი ითვლება ისთიჰადად.
მაგალიათად, ქალმა პირველად დაინახა სისხლი თვის მეხუთე რიცხვში და უგრძელდება სისხლდენა ისე, რომ არ არის განსხვავება მენსტრუაციას და ისთიჰადას შორის არც ფერით და არც სხვა ნიშნით, მაშინ მისი მენსტრუაციის პერიოდი იქნება თვეში ექვსი ან შვიდი დღე და დაიწყება მისი მენსტრუაცია ყოველი თვის ხუთ რიცხვში; ჰადისში ჰამნა ბინთ ჯაჰშმა (ალლაჰი იყოს მისით კამყოფილი) თქვა: ო, ალლაჰის მოციქულო! ნამდვილად, მე მაქვს ძლიერი და მძლავრი არამენსტრუაციული სისხლდენა, რას მირჩევ ამ შემთხვევაში? მან (სისხლდენამ) შემიშალა ლოცვა და მარხვა, მაშინ ალლაჰის შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უთხრა: «გირჩევ (ანუ, განგიმარტავ, როგორ გამოიყენო) ბამბა დაიდე სასირცხვო ადგილზე, რადგან ის შეაჩერებს სისხლდენას». მან უთხრა: სისხლი უფრო მეტია, ვიდრე ეს (ბამბა) აჩერებს, შუამავალმა უთხრა: «ეს არის სატანას დარტყმათაგან ერთ-ერთი დარტყმა, ასე რომ, ჩათვალე თავი მენსტრუაციაში ექვსი ან შვიდი დღე, როგორც ალლაჰს ცოდნიდან. შემდეგ იბანავე (სრულად განიბანე). და როცა დაინახავ, რომ გაწმენდილი ხარ და სუფთა ხარ, ილოცე ოცდაოთხი ან ოცდასამი ღამე და დღეები, და იმარხე». ეს ჰადისი გადმოცემულია იმამ აჰმადის, აბუ დაუდის და ათ-თირმიზის მიერ, და თირმიზიმ ჩათვალა სანდო ჰადისად, [62] და აღნიშნა, რომ იმამ აჰმადმა ჰადისს მიანიჭა საჰიჰის (სანდო) სტატუსი, ხოლო იმამ ალ-ბუხარიმ, ჰადისი არის (ჰასან)კარგი კატეგორიის. [63]
შუამავალის თქმით (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას): «ექვსი ან შვიდი დღე» ის არ არის არჩევანისთვის, არამედ იჯთიჰადისთვის( განსჯისთვის). საჭიროა, რომ შეხედოს თუ რომელია ახლოს მის მდგომარეობასთან, მათგან რაც შეესაბამება მის ბუნებას, ასაკს და ნათესაურობას, რაც უფრო ახლოს არის მის მენსრტუაციასთან სისხლის ხასიათის მიხედვით და სხვა მსგავსი მოსაზრებებით. და თუ ის ახლოს არის ექვს დღესთან, ის განსაზღვრავს მას ექვს დღედ, და თუ ახლოს არის შვიდ დღესთან, განსაზღვრავს მას, როგორც შვიდ დღედ. [62] ჰადისი მოიყვანა იმამ აჰმადმა (ტომი 6, გვ. 439); აბუ დაუდმა განწმენდის წიგნში, თავი: ვინც თქვა: როცა მენსტრუაცია მოვა, ქალი ლოცვას ტოვებს, ნომრით (287); და იმამ ათ-თირმიზიმ განწმენდის წიგნის თავებში, თავი: არა მენსტრუაციული ქალი აერთიანებს ორ ლოცვას ერთი განბანვით, ნომრით (128), ჰადისი გადმოცემულია ჰამნაჰ ბინთ ჯაჰშის გადმოცემით, ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი. [63] სუნან ათ-თირმიზი განწმენდის თავები, თავი: არამენსტრუაციული სისხლდენის მქონე ქალი აერთიანებს ორ ლოცვას ერთი განბანვით, ჰადისი ნომრით (128).
მდგომარეობა(ქალისა), რომელიც ჰგავს ისთიჰადას:
შეიძლება ქალს შეემთხვას ისეთი მიზეზი, რის გამოც წამოუვიდეს სისხლი საშოდან, რაც შეიძლება გამოწვეული იყოს საშვილოსნოზე ოპერაციის ან სხვა მიზეზებით, და ეს არის ორი სახის:
პირველი სახეობა: როდესაც იცის, რომ არ ექნება მენსტრუაცია ოპერაციის შემდეგ, მაგალითად: გაიკეთა საშვილოსნოს ამოკვეთის ოპერაცია ან გადაკეტა ის ისე, რომ არ გამოუვა მისგან სისხლი, ასეთ ქალზე არ ვრცელდება ისთიჰადას წესები და მისი მდგომარეობა განისაზღვრება ისე, როგორც ქალისთვის, რომელიც ხედავს მოყვითალო ფერის გამონადენს ან გლუვს ან სისველეს განწმენდის შემდეგ, და არ მიატოვებს ლოცვას არც მარხვას და არ ეკრძალება მას სქესობრივი კავშირი, ასევე არ ევალდებულება მას ამ სისხლის გამო დიდი განბანვა( ღუსლი), მაგრამ ევალდებულება სისხლის მობანვა ლოცვის წინ, ამისათვის უნდა გამოიყენოს სასქესო ორგანოზე ნაჭერი ან მისი მსგავსი რამ, რათა არ გამოვიდეს სისხლი, ამის შემდეგ გააკეთებს პატარა განბანვას ლოცვისთვის და არ გააკეთებს განბანვას თუ არა ლოცვის დროის დადგომის შემდეგ, ეს რაც შეეხება სავალდებულო ხუთი დროის ლოცვებს, ან ლოცვის წინ თუ ის ნებაყოფლობით ლოცას ასრულებს.
მეორე სახეობა: როცა არ არის ცნობილი, რომ ქალის მენსტრუაცია შეწყვეტილია ოპერაციის შემდეგ, პირიქით შეიძლება რომ მოუვიდეს მენსტრუაცია, ასეთ შემთხვევაში მისი მგდომარეობა არის, როგორც ისთიჰადა, ეს მიუთითებს იმ სიტყვებს, რომელიც შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უთხრა ფატიმა ბინთ აბი ჯაჰშს: «ის არის ვენური სისხლი და არა მენსტრუალური, და თუ მოგივიდა მენსტრუაცია მიატოვე ლოცვა» [64].
ვინაიდან მისი სიტყვა: «როცა მოგივა მენსტრუაცია» ასევე მისი სიტყვებიდან: «როცა მოგივა მენსტრუაცია» ეს ნიშნავს, რომ ისთიჰადას წესი ეხება იმ ქალებს, რომლებსაც აქვთ მენსტრუაცია, ხოლო იმ ქალებს, ვისაც არ აქვთ მენსტრუაცია - მათგან გამონადენი სისხლი იქნება ვენური სისხლი ყველა შემთხვევაში. [64] ჰადისი მოიყვანა ალ-ბუხარიმ აბდესის წიგნში, თავი: სისხლის დაბანვა, ნომრით (228), ასევე იმამ მუსლიმმა — მენსტრუაციის წიგნში, თავი: არამენსტრუალური სისხლდენა მისი განბანვა და ლოცვა, ნომრით (333), აიშას გადმოცემით, ალლაჰი იყოს მისით კამყოფილი.
შარიათის ნორმები, რომლებიც დაკავშირებულია არამენსტრუალურ სისხლდენასთან(ისთიჰადა):
ზემოთ აღნიშნულიდან გავიგეთ, თუ როდის იქნება მენსრტუალური სისხლი და როდის იქნება ისთიჰადა, და როცა სისხლი არის მენსტრუალური, მასზე ვრცელდება მენსტრუაციის ნორმები და როცა არის ისთიჰადა - ვრცელდება ისთიჰადას შარიათული ნორმები.
წინათ უკვე მოვიხსენიეთ მნიშვნელოვანი საკითხები მენსტრუაციის ნორმებიდან.
შარიათის ნორმები, რომლებიც დაკავშირებულია ამენსტრუალურ სისხლდენასთან (ისთიჰადა), მსგავსია იმ ნორმებისა, რომლებიც მოქმედებს მენსტრუაციებს შორის სისუფთავის პერიოდში. ამრიგად, არ არსებობს განსხვავება ქალს შორის, რომელსაც აქვს ისთიჰადა, და ქალს შორის, რომელიც მენსტრუაციებს შორის სისუფთავის პერიოდში იმყოფება, გარდა რამდენიმე შემთხვევისა:
პირველი: პატარა განბანვის აუცილებლობა ყველა ლოცვის დროს. მოციქულის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქმით, რაც მან უთხრა ფატიმა ბინთ აბი ჰუბაიშს: «შემდეგ აიღე აბდესი ყოველი ლოცვისთვის». ეს გადმოსცა ალ-ბუხარიმ თავში, სისხლის დაბანვა, ეს იმას ნიშნავს, რომ სავალდებულო ლოცვის შესასრულებლად მან არ უნდა აიღოს მცირე განბანვა მანამ, სანამ არ დადგება ლოცვის დრო. ხოლო თუ ლოცვა არის არასავალდებულო, მაშინ ის იღებს მცირე განბანვას მისი შესრულების წინ.
მეორე: როდესაც ქალს სურს აბდესის აღება, მან უნდა ჩამოიბანოს სისხლის კვალი და შეიხვიოს ქსოვილით (ხირსა) ბამბაზე, რათა სისხლი შეჩერდეს; ეს იმ მიზეზით, რაც უთხრა მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ჰამნა ბინთ ჯაჰშს: «გირჩევ ბამბის გამოყენებას, რადგან ის შეაჩერებს სისხლს», ჰამნამ უთხრა: სისხლი იმაზე მეტია, რომ ბამბამ შეაჩეროს, შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უთხრა: «მაშინ გამოიყენე ქსოვილი (ან ტანსაცმელი)», მან კვლავ თქვა: ის უფრო მეტია, ვიდრე ეს, შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უთხრა: «მაშინ მჭიდროდ შეიხვიე». ჰადისი, და არ ავნებს მას ის, რაც გამოვიდა მის შემდეგ: შუამავალის თქმით (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), როგორც უთხრა ფატიმა ბინთ აბი ჰუბეიშს: «განერიდე ლოცვას მენსტრუაციის დღეებში, შემდეგ ტანი დაიბანე და გააკეთე პატარა განბანვა ყველა ლოცვისას, შემდეგ ილოცე, თუნდაც სისხლი წვეთავდეს ხალიჩაზე». გადმოსცა აჰმადმა და იბნ მააჯამ [65].
მესამე: სქესობრივი კავშირი. სწავლულების აზრი გაიყო მის ნებადართულობაში, თუ ადამიანი არ გრძნობს სიძნელეს სქესობრივი კავშირისგან თავის შეკავებისას, სწორი მიდგომა ისაა, რომ სქესობრივი კავშირი ნებისმიერ შემთხვევაში ნებადართულია, რადგან ბევრი ქალი შუამავლის დროიდან ათ დღეზე მეტი ხნის განმავლობაში სისხლდენით იტანჯებოდნენ და არც ალლაჰს და არც მისი შუამავალს არ აუკრძალავთ მათთან სქესობრივი კავშირი, არამედ, უზენაესი ალლაჰის სიტყვებში: {განერიდეთ ქალებს დედათა წესის დროს...} [ალ-ბაყარა: 222]. ეს მტკიცებულება არის, რომ არ ევალდებულება განშორება მათთან სხვა დანარჩენ შემთხვევაში, გარდა მენსტრუაციისა; მათთვის ნებადართულია ლოცვა, ხოლო სქესობრივი კავშირი კი უფრო იოლი საკითხია ლოცვასთან შედარებით, ხოლო შედარება ქალთან სქესობრივი კავშირისა, რომელიც არ იმყოფება მენსტრუალურ პერიოდში და რომელიც იმყოფება მენსტრუაციის პერიოდში არა სწორია, ასევე ისინი არ არიან თანაბარნი, მათი აზრითაც კი, რომლებიც ამტკიცებენ, რომ აკრძალულია, ასეთ შემთხვევაში მათი შედარება არა სწორია. [65] გადმოგვცემს იმამ აჰმადი (ტომი 6, გვ. 204), ასევე იბნ მაჯა წიგნში განწმენდა და მისი სუნნები, თავში: არამენსტრუაციული სისხლდენის მქონე ქალი, რომელმაც იცის თავისი ჩვეული ციკლის დღეები, სანამ სისხლდენა გაგრძელდება, ნომრით (624), აიშას ჰადისიდან, ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი.
თავი მეექვსე: მშობიარობის შემდგომი სისხლდენა (ნიფას) და მისი წესები.
ნიფას: — ეს არის საშვილოსნოდან სისხლდენა, რომელიც გამოწვეულია მშობიარობით, მის დროს, შემდეგ და ასევე მშობიარობიდან ორი-სამი დღით ადრე.
თქვა ისლამის შეიხმა იბნ თაიმიამ: «გამონადენი, რომელსაც ქალი ხედავს მშობიარობის ტკივილების დაწყებისთანავე - არის ნიფასი» და არ განუსაზღვრავს ის ორი ან სამი დღით. მან იგულისხმა ტკივილები, რომელიც მთავრდება მშობიარობით. სხვა შემთხვევაში ეს არ არის ნიფასი. სწავლულების აზრთა სხაობაა იმაში, თუ რამდენი აქვს მას მინიმალური და მაქსიმალური დრო? თქვა შეიხ თაყიუდინმა თავის ერთ-ერთ გზავნილში, სადაც განიხილება სახელები, რომლებიც დაკავშირებულია შარიათის ნორმებთან (37:გვ) «ნიფასს არ აქვს არც მინიმუმი და არც მაქსიმუმი დრო, თუ ქალი ხედავს სისხლს ორმოცი ან სამოცი ან სამოცდაათი დღის განმავლობაში და შემდეგ შეწყდა ის არის ნიფასი, ხოლო თუ სისხლდენა ისევ გრძელდება, მაშინ ის არის პათოლოგიური გამონადენი. ამ შემთხვევაში ჩვეულებრივი დრო 40 დღეა, რაც ყველაზე გავრცელებულია წყაროების (ჰადისები და სხვა გადმონაცემები)მიხედვით».
ჩემი მხრიდან ვიტყვი, რომ აქედან გამომდინარე, თუ გამონადენები გაგრძელდება ორმოც დღეზე მეტხანს და ადრე მას ეს გამონადენები დაუსრუდებოდა ორმოცი დღის შემდეგ ან გამოიკვეთა მათი შეწყვეტის ნიშნები, საჭიროა დაელოდოს, სანამ გამონადენები არ დასრულდება. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ქალმა უნდა გააკეთოს სრული განწმენდა ორმოცი დღის გასვლის შემდეგ, რადგან ეს არის ნიფასის ჩვეულებრივი ხანგრძლივობა (ანუ უმეტეს ქალებში ეს პერიოდი ამ ფარგლებს არ ცდება), თუ ეს დრო არ დაემთხვევა მის მენსტრუაციის პერიოდს: ამ შემთხვევაში უნდა დაელოდოს მენსტრუაციის დასრულებას, რომელიც ჩვეულებრივ უნდა ჰქონდეს თავისი ხანგრძლივობა, და მომავალში მან ამ მენსტრუალურ ციკლზე უნდა იხელმძღვანელოს. თუ ამ პერიოდიდან გამოსვლის შემდეგ სისხლდენა გაგრძელდა, ეს უკვე ითვლება არამენსტრუალურ სისხლდენად, და აქ უკვე მოქმედებს არამენსტრუალური სისხლდენის (ისთიჰადა) ნორმები. და თუ ქალი განიწმინდა სისხლდენისგან, ის ითვლება სუფთად, თუნდაც რომ სისხლდენა შეუწყდეს ორმოც დღეზე ადრე. იბანავებს და შემდეგ ილოცებს, იმარხებს და შეეძლება სქესობრივი კავშირის დამყარება მეუღლესთან, გარდა იმისა, თუ სისხლდენა შეწყდება ერთი დღით მას არანაირი განჩინება არ აქვს, თქვა წიგნ "ალ-მუღნიში" [66].
ნიფასად ითვლება გამონადენები იმ შემთხვევაში, თუ დაიბადა ნაყოფი, რომელშიც უკვე იყო გამოკვეთილი ადამიანის ნიშნები, ხოლო თუ ეს იყო მუცლის მოშლა, როდესაც ნაყოფს ჯერ არ ჰქონდა ადამიანის ნიშნები, მაშინ ამ გამონადენებს ნიფასად არ თვლიან. ეს არის სისხლდენა სისხლძარღვიდან, და აქ მოქმედებს არამენსტრუალური სისხლდენის (ისთიჰადა) ნორმები. იმისათვის, რომ ნაყოფს ჰქონდეს ადამიანის ნიშნები, ორსულობიდან მინიმუმ ოთხმოცი დღე უნდა იყოს გასული, უმეტეს შემთხვევებში კი — ოთხმოცდაათი. [66] იხილე: ალ-მუღნი (ტომი 1, გვ. 252-253).
ალ-მაჯდ იბნ ათ-თაიმიამ თქვა: «თუ ის ერთხელ დაინახავს სისხლს, რომელიც გამოდის მანამ, სანამ ტკივილები დაიწყება - არ გაითვალისწინებს მას, ხოლო ტკივილების დაწყების შემდეგ, ის იკავებს თავს ლოცვის შესრულებისა და მარხვის დაცვისგან. და თუ მშობიარობის შემდეგ გაირკვევა, რომ ყველაფერი ისე არ იყო, როგორც ჩანდა, მან უნდა აღადგინოს გამოტოვებული ლოცვა და მარხვა, ხოლო თუ ყველაფერი ისე აღმოჩნდა, როგორც ჩანდა, მაშინ მას ლოცვის აღდგენა არ სჭირდება». ეს მისი სიტყვებია შარჰ ალ-იყნა' ში[67].
შარიათის ნორმები, რომლებიც ეხება მშობიარობის შემდგომ სისხლდენას (ნიფას)
[67] ქაშშაფ ალ-ყინაა' (ტომი 1, გვერდი 219)
ნიფასის წესები ისეთივეა, როგორც მენსტრუაციის წესები, გარდა შემდეგისა:
პირველი: იდდა (მოლოდინის პერიოდი). განქორწინების შემთხვევაში არ ითვლის ნიფასს, რადგან თუ განქორწინება მოხდა ორსულობის დასრულებამდე, მოლოდინის პერიოდი მთავრდება ბავშვის დაბადებით და არა ნიფასით, ხოლო თუ განქორწინება მოხდა ბავშვის დაბადების შემდეგ, ქალი უნდა დაელოდოს მენსტრუაციის დაბრუნებას, როგორც ადრე იყო აღნიშნული.
მეორე: მენსტრუაციი პერიოდი ითვლება ილლას ვადაში, ხოლო ნიფასის პერიოდი არ ითვლება.
ილა: ის არის ფიცი, როცა კაცი ფიცს დებს, რომ არასდროს ან ოთხ თვეზე მეტს ხანს არ დაამყარებს სქესობრივ კავშირს ცოლთან. ამ ფიცის ვადა განისაზღვრება ოთხი თვით, თუ ეს ვადა გავიდა, ქმარი იძულებული იქნება ურთიერთობა დაამყარის ცოლთან, წინააღმდეგ შემთხვევაში ცოლს შეუძლია გაეყაროს ქმარს, ნიფასი არ ითვლება ქმრისთვის ამ ოთხი თვის ნაწილად ნუ თუ ამ პერიოდში ქალს აქვს ნიფასი, მისი დღეები არ ითვლება ამ ოთხი თვის ვადაში, მაშინ როდესაც მენსტრუაციის პერიოდი ითვლება.
მესამე: სქესობრივი სიმწიფე მენსტრუაციის მეშვეობით მიიღწევა, ხოლო ნიფასით არა; რადგან ქალი ვერ დაორსულდება მანამ, სანამ არ ექნება მენსტრუაცია, ამიტომ სქესობრივი სიმწიფის მიღწევა ხდება ორსულობამდე მენსტრუაციის შედეგად.
მეოთხე: თუ მენსტრუაციის სისხლი შეწყდა, მაგრამ შემდეგ ისევ დაბრუნდა ჩვეული ციკლის ფარგლებში, მაშინ ეს მაინც მენსტრუაციად ითვლება. მაგალითად, თუ მენსტრუაციის ჩვეულებრივი ხანგრძლივობა რვა დღეა, ოთხი დღე გაუგრძელდა მენსტრუაცია და შემდეგ იგი შეწყდა ორი დღის განმავლობაში, ხოლო მეშვიდე და მერვე დღეს კვლავ დაუბრუნდა, ეს დაბრუნებული სისხლდენა ისევ მენსტრუაციად ითვლება და მასზე ვრცელდება მენსტრუაციის წესები, თუ მშობიარობის შემდეგი სისხლდენა შეწყდა, მაგრამ შემდეგ სისხლი დაბრუნდა ორმოცი დღის განმავლობაში, ეს ითვლება საეჭვოდ, და ქალი ვალდებულია დროულად შეასრულოს სავალდებულო ლოცვები და დაიცვას სავალდებულო მარხვა. ასევე, მას ეკრძალება ყველაფერი, რაც მენსტრუაციის დროს ქალს აკრძალული აქვს, გარდა სავალდებულო ღვთისმსახურებისა. განწმენდის შემდეგ, მან უნდა აღადგინოს ის, რაც მან გააკეთა ამ სისხლდენის დროს, ისევე როგორც მენსტრუაციის დროს ქალი ვალდებულია აღადგინოს. ეს არის ყველაზე ცნობილი აზრი ჰანბალისტური მაზჰაბიდან [68].
სწორი ის არის, რომ თუ სისხლდენა ისევ იწყება იმ პერიოდში, როდესაც შეიძლება მშობიარობის შემდგომი სისხლდენა იყოს, მაშინ ეს მშობიარობის შემდგომი სისხლდენაა(ნიფასი). სხვა შემთხვევაში, თუ სისხლდენა გრძელდება და არ შეწყდა, მაშინ ეს არის მენსტრუაცია (ჰაიდი) ან სხვა სახის სისხლდენა (ისთიჰადა) [68] ალ-მუღნი (ტომი 1, გვ. 253).
ეს არის ახლოს იმასთან, რა გადმოიცა ალ-მუღნიში [69] იმამ მაალიქისგან, ალლაჰმა შეიწყალოს ის, როგორც თქვა: თქვა მაალიქმა: "თუ ქალი სისხლდენას ნახავს ორი ან სამი დღის შემდეგ, როდესაც იგი შეწყდება, მაშინ ეს არის მშობიარობის შემდეგი სისხლდენა (ნიფასი), ხოლო თუ არა, მაშინ ის არის მენსტრუაცია(ჰაიდი). და ეს შეესაბამება ისლამის შეიხის იბნ თაიმიას (ალლაჰმა შეიწყალოს ის) აზრს:
როცა საქმე ეხება სისხლს, რეალურად მასში საეჭვო არაფერია. თუმცა, ეჭვი სუბიექტური მოვლენაა და დამოკიდებულია ადამიანის ცოდნასა და გაგებაზე, ყურანი და სუნნა შეიცავს ყველაფრის განმარტებას. ალლაჰს არ დაუდგენია არავისთვის, რომ ორჯერ იმარხულოს ან ორჯერ შეასრულოს ტავაფი ქააბას ირგვლივ, გარდა იმ შემთხვევისა, თუ პირველივე შესრულებისას რაიმე ხარვეზი იყო, რომელიც ვერ გამოსწორდება სხვა გზით, თუ არა მისი ხელმეორედ შესრულებით, ხოლო, თუ პიროვნებამ შეასრულა თავისი ვალდებულება მისი შესაძლებლობების მიხედვით, მისი სინდისი წმინდაა(ანუ მოეხსნა ვალდებულება), როგორც უზენაესმა თქვა: {ალლაჰი არ აკისრებს არც ერთ სულს იმაზე მეტს, რაც მას შეუძლია...} [ალ-ბაყარა: 286]. და თქვა: {მაშ ალლაჰის გეშინოდეთ, რამდენის შესაძლებლობაც გაქვთ...} [ათ-თაღააბუნ: 16] [69] ალ-მუღნი (ტომი 1, გვ. 253).
მეხუთე განსხვავება მენსტრუაციას და ნიფასს შორის: თუ ქალი განიწმინდა მენსტრუაციისგან მისი ჩვეულებრივი პერიოდის დასრულებამდე, მის მეუღლეს შეუძლია სქესობრივი კავშირი მასთან ყოველგვარი (მაქრუჰის) დაწუნვა-შეზღუდვის გარეშე. ხოლო მშობიარობის შემდეგ, თუ ქალი გაიწმინდა 40 დღემდე, სქესობრივი კავშირი მის მეუღლესთან არ არის სასურველი. როგორც გავრცელებულია(ჰანბალსტურ) მაზჰაბში. თუმცა, სწორი აზრი ისაა, რომ მისი მეუღლისთვის არ არის აკრძალული სქესობრივი კავშირი. ეს არის უმრავლესი სწავლულების პოზიცია; რადგან (მაქრუჰი)მოუწონრობა, როგორც დადგენილება, საჭიროებს შარიათული მტკიცებულების არსებობას. ამ საკითხში მხოლოდ ის არის მოხსენიებული, რაც იმამ აჰმადმა 'უსმან იბნ აბი ალ-'აას ის შესახებ მოყვა, რომ მასთან მივიდა მისი მეუღლე ორმოცი დღის გასვლამდე და რაზეც მან (ქმარმა) უპასუხა: არ მომიახლოვდე [70].
ეს არ ნიშნავს სქესობრივი კავშირის არასასურველობას, რადგან ეს შესაძლოა იყოს მხოლოდ პრევენციული ზომა იმის შიშით, რომ ქალი არ არის დარწმუნებილი მის განწმენდაში, ან შეიძლება რომ სისხლდენა დაიწყოს სქესობრივი კავშირის გამო, ან სხვა მიზეზების გამო. ალლაჰმა უკეთ იცის. [70] ალ-მუღნი (ტომი 2, გვ. 252); უსმან ბინ აბი ალ-ასის გადმოცემა მოტანილია აბდარ-რაზაყის წიგნში ალ-მუსანნაფ (1202), იბნ აბი შაიბას ალ-მუსანნაფში (17450), ად-დარიმის ას-სუნანში (990) და იბნ ალ-ჯარუდის ალ-მუნთაყაში (118).
თავი მეშვიდე: ისეთი საშუალებების გამოყენება, რაც აჩერებს ან იწვევს მენსტრუაციას. ასევე, ორსულობის საწინააღმდეგო ან მისი შეჩერების საშუალებების გამოყენება.
ქალისთვის მენსტრუაციის შეჩერების საშუალების გამოყენება დაშვებულია ორი პირობით:
პირველი პირობაა: რომ მისი გამოყენება არ მიაყენებს მის ჯანმრთელობას ზიანს. თუ არსებობს მისი ჯანმრთელობის ზიანის შიში, მაშინ მისი გამოყენება არ არის დასაშვები, უზენაესის თქმით: {...და თავი საფრთხეში არ ჩაიგდოთ თქვენივე ხელით...} [ალ-ბაყარა: 195]. {...და თავი არ მოიკლათ. ჭეშმარიტად, ალლაჰი თქვენდამი მოწყალეა!} [ან-ნისა: 29].
მეორე პირობა: ეს უნდა მოხდეს ქმრის ნებართვით, თუ ეს ეხება მას, მაგალითად, თუ ქალი ქმრისგან განქორწინების პროცესშია და ელოდება იდდას, ქმარი ვალდებულია არჩინოს ის იდდას დასრულებამდე. თუ ქალი გამოიყენებს იმას, რაც ხელს უშლის მენსტრუაციას იმისთვის, რომ გაახანგრძლივოს იდდას პერიოდი და გაზარდოს სარჩოს ოდენობა. ამ შემთხვევაში მას არ შეუძლია გამოიყენოს ის, რაც ხელს უშლის მენსტრუაციას, ქმრის ნებართვის გარეშე. ასევე, თუ დადასტურდა, რომ მენსტრუაციის შეჩერება ხელს უშლის ორსულობას, მაშინ ქმრის ნებართვა აუცილებელია. მიუხედავად იმისა, რომ მსგავსი საშუალებების გამოყენება ნებადართულია, უმჯობესია, არ გამოიყენოს იგი, გარდა საჭიროების შემთხვევისა, რადგან ბუნებრივ მდგომარეობაში ყოფნა ჯანმრთელობისთვის უფრო უსაფრთხოა.
რაც შეეხება იმ საშუალებების გამოყენებას, რომლებიც იწვევს მენსტრუაციას, ისიც დასაშვებია ორი პირობით:
პირველი: არ გამოიყენოს იგი იმისთვის, რომ თავიდან აიცილოს მოვალეობა, მაგალითად, რომ გამოიყენოს მენსტრუაციის გამოწვევა რამადანის მოახლოებისას, რათა შეძლოს მარხვის დარღვევა ან ლოცვის შეწყვეტა, ან მსგავსი მიზნებისთვის.
მეორე: ეს უნდა მოხდეს ქმრის ნებართვით, რადგან მენსტრუაციის დადგომა უშლის მას სრულად ისიამოვნოს ურთიერთობით. ამიტომ, მას არ შეუძლია გამოიყენოს ასეთი საშუალება, რომელიც ქმრის უფლებას ზღუდავს, ქმრის ნებართვის გარეშე. თუ ქალი განქორწინებულია, მაშინ ეს მენსტრუაციის გამოწვევა აჩქარებს ქმრის უფლების დაკარგვას ცოლის დასაბრუნებლად, თუ განქორწინება იყო ისეთი, რომლის მიხედვითაც მას აქვს ცოლის დაბრუნების უფლება.
რაც შეეხება ორსულობის თავიდან აცილების საშუალებების გამოყენებას, იგი ორ ტიპად იყოფა:
პირველი: საშუალებები, რომლებიც საერთოდ ართმევს ქალს შესაძლებლობას დაფეხმძიმდეს. მათი გამოყენება აკრძალულია, რადგან მათი გამოყენების შემდეგ ორსულობა შეუძლებელია, და ეს არის შთამომავლობის შემცირების საშუალება, რაც ეწინააღმდეგება შარიათის მიზნებს, რომელთა შორისაც არის მუსლიმთა უმმის წევრთა რაოდენობის გაზრდა. ასევე არსებობს შესაძლებლობა, რომ ქალს უკვე ჰყავს შვილები, მაგრამ ისინი შეიძლება გარდაიცვალონ, და ის დარჩება უშვილო ქვრივი.
მეორე: საშუალებები, რომელთაც აქვთ დროებითი კონტრაცეპტული ეფექტი. მაგალითად, როდესაც ქალი ხშირად ორსულდება და ორსულობა მას ძლიერ ამძიმებს და ასუსტებს, მას შეიძლება სურდეს დაგეგმოს ორსულობა ისე, რომ მაგალითად, ორსულდებოდეს ყოველ ორ წელიწადში ერთხელ ან სხვა პერიოდში. ეს ნებადართულია იმ პირობით, რომ ქმარი ამის ნებას რთავს და ამ საშუალებების გამოყენება არ უქმნის ქალის ჯანმრთელობას ზიანს. მტკიცებულება ისაა, რომ ზოგიერთი საჰაბები მოციქული მუჰამმადის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) დროს იყენებდნენ შეწყვეტილ სქესობრივ აქტს, რათა მათი ქალები არ დაფეხმძიმებულიყვნენ, და მოციქულმა მუჰამმადმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) არ აუკრძალა მათ ამის გაკეთება. ეს გულისხმობს იმ შემთხვევას, როდესაც მამაკაცი სქესობრივი აქტის დროს გამოანთავისუფლებს სპერმას ქალის საშოს გარეთ.
რაც შეეხება ორსულობის შეწყვეტის საშუალებების გამოყენებას, იგი ორ სახეობად იყოფა: [71] გადმოცემულია ალ-ბუხარის მიერ: წიგნი ქორწინების შესახებ, თავი (სასქესო აქტის დროს თესლის შეკავება), ნომრით (5209), ასევე მუსლიმის მიერ: წიგნი ქორწინების შესახებ, თავი სპერმის საშოს გარეთ გამონთავისუფლების სამართლებრივი სტატუსი, ნომრით (1440), ჯაბირის ჰადისიდან, ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი.
პირველი: თუ მიზანი არის ორსულობის შეწყვეტა ემბრიონის განადგურების მიზნით, თუ მას სული უკვე ჩადგმული ჰქონდა, მაშინ ის აკრძალულია, რადგანაც ეს აკრძალული სიცოცხლის მკვლელობაა ყოველგვარი უფლების გარეშე. აკრძალული სულის მკვლელობა კი არის აკრძალული ყურანით, სუნნათით და მუსლიმთა ერთიანი აზრით, რაც შეეხება აბორტის საშუალებების გამოყენებას სულის შთაბერვამდე, სწავლულებს შორის აზრთა სხვადასხვობაა. ზოგიერთმა ეს ნებადართულად მიიჩნია, ზოგმა აკრძალა, ხოლო ზოგმა თქვა, რომ ნებადართულია, თუ ის ჯერ კიდევ არ არის სისხლის შედედება, ანუ თუ ორსულობიდან ჯერ კიდევ არ არის გასული ორმოცი დღე. ზოგიერთი მეცნიერის აზრით, ეს ნებადართულია, თუ ნაყოფმა ჯერ კიდევ არ შეიძინა ადამიანის თვისებები.
უკეთესია დავემორჩილოთ იმ აზრს, რომ აბორტის საშუალებების გამოყენება არ შეიძლება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც ამისთვის ნამდვილად არსებობს საჭიროება. მაგალითად, როდესაც დედა ავადაა და ვერ შეძლებს ორსულობის გადატანას, და ა.შ. ასეთ შემთხვევებში ნებადართულია აბორტის საშუალებების გამოყენება, თუ ჯერ არ გასულა იმდენი დრო, რომ ნაყოფმა ადამიანის თვისებები შეიძინოს. ხოლო ალლაჰმა უკეთესად იცის.
მეორე: მსგავსი საშუალებების გამოყენება არა ნაყოფის მოსასპობად, არამედ, მაგალითად, რათა დაეხმაროს მას დაბადებაში ორსულობის ბოლოს, როდესაც მშობიარობა ახლოვდება. ეს ნებადართულია იმ პირობით, რომ ეს არ მიაყენებს ზიანს არც დედას და არც ბავშვს, და არ არსებობს ოპერაციის საჭიროება. თუ არსებობს ოპერაციის საჭიროება, განიხილება ოთხი შემთხვევა:
პირველი: დედა ცოცხალია და ნაყოფიც ცოცხალია. ოპერაცია ნებადართულია მხოლოდ აუცილებლობის შემთხვევაში, როდესაც მშობიარობა რთულად მიმდინარეობს და აუცილებელია ოპერაციის ჩატარება. ამის მიზეზი ის არის, რომ სხეული ჩვენთვის მოცემულია როგორც ამანათი, და ადამიანს არ აქვს უფლება გააკეთოს ისეთი რამ, რაც ქმნის მისთვის რისკს, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც არსებობს უპირატესი სარგებელი. ასევე, ადამიანები შეიძლება ფიქრობდნენ, რომ ოპერაცია ზიანს არ მიაყენებს, მაგრამ რეალურად ზიანი მაინც იქნება.
მეორე: თუ დედა გარდაცვლილია და ნაყოფიც გარდაცვლილია, მაშინ ოპერაციის ჩატარება დაუშვებელია, რადგან არანაირი სარგებელი არ მოაქვს.
მესამე: თუ დედა ცოცხალია და ნაყოფი გარდაცვლილი, მაშინ ნებადართულია ოპერაციის ჩატარება ნაყოფის ამოსაღებად, თუ არ ეშინია დედაზე ზიანის მიყენების. როგორც ნათელია — ღმერთმა უკეთ იცის — ნაყოფი თუ გარდაიცვალა ის ძნელად გამოიდევნება ოპერაციის გარეშე, და მისი დარჩენა დედის საშვილოსნოში ხელს შეუშლის მომავალ ორსულობას, გაართულებს მის მდგომარეობას და შესაძლოა, ის ვერ დაორსულდეს მეორედ და მარტო დარჩეს, თუ მას ქმარი გარდაეცვალა და ელოდება იდდას.
მეოთხე: თუ დედა გარდაცვლილია და ნაყოფი ცოცხალი, მაგრამ მისი გადარჩენის იმედი არ არის, ოპერაციის ჩატარება არ შეიძლება.
თუ ნაყოფის გადარჩენის იმედი არსებობს, და მისი ნაწილი უკვე გამოსულია, დედის მუცელი გაიჭრება, რომ დანარჩენი ამოიყვანონ. თუ ნაყოფის არცერთი ნაწილი არ არის გამოსული, ჩვენი სწავლულების თქმით, დედის მუცელი არ უნდა გაიჭრას ნაყოფის ამოსაღებად, რადგან ეს სხეულის დამახინჯებაა. თუმცა, სწორი აზრი მუცლის გაჭრაა, თუ ნაყოფის ამოყვანა ამის გარეშე შეუძლებელია. ეს აზრი აირჩია იბნ ჰუბეირამ, რაც მან "ინსაფში" აღნიშნა: და ეს უფრო შესაფერისია.
ჩემგან დავამატებ: განსაკუთრებით ჩვენს დროში, ოპერაციის ჩატარება არ არის სხეულის დამახინჯება, რადგან მუცელი გაიჭრება და შემდეგ შეკერვა ხდება. გარდა ამისა, ცოცხალ ადამიანს მიცვალებულზე უფრო დიდი მნიშვნელობა აქვს; რადგანაც უცოდველი ადამიანის გადარჩენა დაღუპვისგან სავალდებულოა, ადამიანის ნაყოფიც უცოდვილია, ამიტომ მისი გადარჩენა აუცილებელია. ალლაჰმა საუკეთესოდ იცის. [72] ალ-ინსააფ ( 2/ 556)
შენიშვნა: იმ შემთხვევებში, როცა ნაყოფის მოცილება ნებადართულია, საჭიროა იმ პირის თანხმობა, ვისაც ნაყოფი ეკუთვნის ანუ ქმრის.
ამით სრულდება ის, რისი თქმაც გვსურდა ამ მნიშვნელოვან თემაზე მოცემულ წიგნში. აქ შევიზღუდეთ საკითხების საფუძვლებითა და მათთან დაკავშირებული პირობებით, თუმცა ქალებთან დაკავშირებული სიტუაციები და მათი დეტალები — უსაზღვრო ოკეანეა. თუმცა საზრიან ადამიანს შეუძლია მეორეხარისხოვანი საკითხების დაკავშირება ძირითადებთან, ხოლო დეტალების — საფუძვლებთან და მათ გამართლებულ პირობებთან, და ასევე შეუძლია გაატაროს ანალოგია იქ, სადაც ეს საჭიროა.
ფეთვას გამომცემელს(მუფთის) უნდა იცოდეს, რომ ის ასრულებს შუამავლის როლს ალლაჰსა და მის ქმნილებებს შორის იმაში, რაც ეხება მის მიერ გზავნილების მოტანას და მისი ქმნილებებისთვის ახსნას. მას სთხოვენ პასუხს იმაზე, რაც ყურანში და სუნნაშია, რადგან ეს ორი წყაროა, რომელთა გაგება და შესაბამისად მოქმედება, ალლაჰის მორჩილ ადამიანს ევალება. ყველაფერი, რაც ეწინააღმდეგება ყურანსა და სუნნას, მცდარია და არ უნდა იქნეს მიღებული მისგან, ვინც ამას სთავაზობს, და არ უნდა იქნეს შესრულებული ამის შესაბამისად. მიუხედავად იმისა, რომ ფეთვის გამომცემელს შეიძლება ჰქონდეს გამართლება და ის მოქმედებდა საკუთარი იჯთიჰადის საფუძველზე, რისთვისაც მას შეიძლება დაეწეროს მადლი, თუ სხვამ იცის, რომ ის შეცდა, მას არ აქვს უფლება მიიღოს მისი სიტყვები.
მუფთი უნდა აკეთებდეს ამას წმინდა განზრახვით, მხოლოდ ყოვლისშემძლე ალლაჰის გულისთვის, ითხოვდეს მისგან დახმარებას ყოველ შემთხვევაში, რომელთანაც უხდება შეხება, და ითხოვდეს ყოვლისშემძლე ალლაჰისგან სიმტკიცესა და დახმარებას სწორი გადაწყვეტილების მიღებაში.
მუფთიმ უნდა გაითვალისწინოს ის, რაც მოცემულია ყურანსა და სუნნათში, უყუროს და ეძიოს მასში, შეისწავლოს ისინი ან იმ სწავლულების სიტყვები, რომლებიც დაეხმარება მათ გაგებაში.
ხშირად ხდება, რომ საკითხზე წამოიჭრება საკითხი, ადამიანი ეძებს მასზე ინფორმაციას სწავლულების სიტყვებში, მაგრამ ვერ პოულობს რამეს, რაც დააკმაყოფილებს მას მისი გადაწყვეტილების საკითხში, და შესაძლოა საერთოდ ვერ იპოვოს მისი პასუხი. თუ ის მიმართავს ყურანსა და სუნნას, ძალიან მალე იპოვის პასუხს თავის კითხვაზე. ეს დამოკიდებულია მისი გულწრფელობის, ცოდნისა და რელიგიის გაგების დონეზე.
მუფთი არ უნდა ჩქარობდეს გადაწყვეტილების მიღებაში, თუ წარმოიშვა სირთულეები. რამდენად ხშირად ხდება, რომ გადაწყვეტილებას იღებენ ნაჩქარევად, და მალე ირკვევა, რომ ის მცდარი იყო, და ვინც მიიღო ეს გადაწყვეტილება, ნანობს, მაგრამ ხშირად უკვე ვეღარაფერს შეცვლის!
თუ ხალხი ხედავს მუფთის გონივრულობას და სიმტკიცეს, მაშინ ისინი ენდობიან მის სიტყვას. მაგრამ თუ დაინახეს, რომ იგი სწრაფია და ბევრი შეცდომები აქვს, სწრაფები ხშირად ცდებიან, მაშინ არ ენდობიან მის გადაწყვეტილებებს. ასე რომ, მისი სიჩქარე და შეცდომა მას და სხვებს უშლის ცოდნასა და სიმართლეზე წვდომის საშუალებას.
ვთხოვთ ყოვლისშემძლე ალლაჰს, წარმართოს ჩვენ და ჩვენი ძმები-მუსლიმები სწორ გზაზე, არ მიგვატოვოს თავისი მზრუნველობის გარეშე და დაგვიცვას შეცდომებისგან, ჭეშმარიტად, ის არის უხვი და გულმოწყალე! მშვიდობა და ალლაჰის კურთხევა ჩვენს მოციქულ მუჰამედზე, მის ოჯახსა და ყველა მის საჰაბებზე. და მადლობა ალლაჰს, რომლის წყალობითაც სრულდება კეთილი საქმეები!
დაწერა ალლაჰზე მინდობილმა
მუჰამმად საალიჰ ალ'უსაიმინი
პარასკევ დღეს დილით
14 შა'ბანი 1392 ჰიჯრით
*
Related books
All books
მოკლე წერილი ათეისტს61 languagesმოკლე წერილი ათეისტს
მოკლე წერილი ათეისტს, გონების გამოძახილი მიუთითებს, რომ სამყაროს სიზუსტე და სისტემა გამორიცხავს შემთხვევითობის თეორიას და ადასტურებს ერთადერთ გამჩენზე, ბრძენზე, ნუთუ ლოგიკურია, რომ ეს ყველაფერი წარმოქმნილიყო არარსებობიდან? მაშ, გახსენი გული დაფიქრდი და იაზროვნე, რათა მოძებნო ჭეშმარიტება, და იპოვი შუქს, რომელიც წაგიყვანს ჭეშმარიტი გზისკენ.
نبذة في العقيدة الإسلامية (شرح أصول الإيمان)75 languagesنبذة في العقيدة الإسلامية (شرح أصول الإيمان)
رسالة لطيفة تتناول أصول العقيدة الإسلامية بأسلوب مبسط وميسر. تبدأ بمقدمة حول أهمية علم التوحيد، كونه أشرف العلوم وأجلّها، ثم تتناول مفهوم الدين الإسلامي وأركانه الخمسة: الشهادتان، والصلاة، والزكاة، والصوم، والحج. كما يشرح الإيمان بالله، وملائكته، وكتبه، ورسله، واليوم الآخر، ويؤكد على أهمية التوحيد في بناء دين المسلم بشكل سليم. الكتاب يهدف إلى تعزيز الفهم الصحيح للعقيدة الإسلامية وتطبيقها في حياة المسلم اليومية.
أخطاء يرتكبها بعض الحجاج21 languagesأخطاء يرتكبها بعض الحجاج
رسالة لطيفة لتسليط الضوء على الأخطاء الشائعة التي يقع فيها بعض الحجاج أثناء أداء مناسك الحج. من إحرام وطواف وسعي ووقوف بعرفة ورمي للجمرات وغيرها، مع تصحيحها بما ورد في القرآن والسنة، مع الضرورة على اتباع هدي النبي صلى الله عليه وسلم في كل الشعائر لتحقيق القبول عند الله والصحة في عبادته.
حقوق دعت إليها الفطرة26 languagesحقوق دعت إليها الفطرة
رسالة لطيفة تقدم شرحًا مفصلًا لعشرة حقوق أساسية تشمل حقوق الله تعالى، وحقوق النبي صلى الله عليه وسلم، وحقوق الوالدين، والأولاد، والأقارب، والجيران، والزّوجين، والرّعية والولاة، والمسلمين عمومًا، وغير المسلمين. يهدف الكتاب إلى تعزيز الفهم الصحيح للعلاقات الاجتماعية والواجبات الفردية تجاه الآخرين، مستندًا إلى نصوص الوحي من القرآن الكريم والسنة النبوية، مما يجعله مرجعًا مهمًا لكل مسلم يسعى لتطبيق الشريعة في حياته اليومية مع ربه ومع الآخرين.