الفَجر

Се колнам во зората,

и во десетте ноќи,

парни и непарни,

и во ноќта кога исчезнува!

Зарем за паметниот тоа не е заклетва?

Зарем не знаеш, со народот Ад, Господарот твој што стори;

и со жителите на Ирем, кои имаа градби со високи столбови,

на коишто слични во ниедна земја им немаше;

и со народот Семуд, кои ги делкаа карпите во долините,

и со фараонот што имаше шатори; –

кои на земјата насилство чинеа

и пороци на неа умножија.

Па Господарот твој со камшикот на страданието ги казни,

зашто Господарот твој, навистина, набљудува сè!

А човекот, пак, кога Господарот негов сака да го искуша, па ќе му покаже почест и ќе го опсипе со благодати, вели: „Господарот мој кон мене благородно постапи!“.

А кога, пак, ќе го искуша со сиромаштија, човекот вели: „Господарот мој ме понижи!“.

А не е така! Вие внимание на сирачето не му посветувате,

и сиромавиот да се нахрани – еден со друг не си советувате,

а наследството алчно го јадете

и богатството претерано го сакате!

А не чини така! Кога Земјата на парчиња ќе се здроби,

и кога Господарот твој ќе дојде со мелеците во редови наредени,

и кога тој Ден Џехенемот ќе биде доведен; тогаш човекот ќе се сети – а за што ќе му е тогаш сеќавањето?! –

и ќе рече: „Камо среќа за овој живот да се подготвев!“

Тој Ден никој како Него нема да казнува,

и никој како Него нема во окови да врзува!

А ти, о, душо смирена,

врати Му се на Господарот свој задоволна, а и Тој од тебе задоволен.

Па влези меѓу робовите Мои,

и влези во Џенетот Мој!