Енциклопедија на пророчките хадиси

„Имаше еден човек – не знам друг да живееше подалеку од џамијата од него – а сепак не пропушташе ниеден намаз во џамија. Му рекоа – или јас му реков: ,Зашто не купиш едно магаре за да можеш да јаваш во темнината и при жештината?‘ Тој одговори: ,Не би сакал ни мојата куќа да е покрај самата џамија. Сакам моето пешачење кон џамијата и враќањето дома да ми бидат запишани како добри дела.‘ На тоа Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, рече: ,Аллах ти го запиша сето тоа.‘“

„Додека кај мене беше Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, покрај нас помина Хавла бинт Тувејт бин Хабиб бин Есед бин Абдулуза. Реков: ,Ова е Хавла бинт Тувејт, а велат дека воопшто не спие ноќе.‘ Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, рече: ,Не спие ноќе?! Правете дела онолку колку што можете да издржите, зашто, се колнам во Аллах, Аллах не се заморува (не престанува да дарува награда) сè додека вие не се изморите (од правење добри дела).’“

„Робот кога ќе се разболи или ќе биде на пат, ќе му биде запишана наградата за она што го прави, како за делата кои имал навика да го прави како кога бил здрав и дома.“

„Меѓу народите пред вас имало еден цар кој имал волшебник. Кога волшебникот остарел, му рекол на царот: ,Јас остарив, затоа испрати ми едно момче за да го научам на волшебништво.‘ Царот му испратил момче. На патот до волшебникот, момчето поминувало покрај еден монах, седнувало кај него и внимателно го слушало неговиот говор, кој многу му се допаѓал. Кога доаѓаше кај волшебникот, пак минуваше покрај монахот и седеше со него. Поради доцнењето, волшебникот го тепаше. Момчето се пожали кај монахот, па тој му рече: ,Кога ќе се исплашиш од волшебникот, кажи: – Ме задржаа моите родители. – А кога ќе се исплашиш од родителите, кажи: – Ме задржа волшебникот.‘ Еден ден момчето наиде на голема ѕверка што го блокирала патот на луѓето. Рече: ,Денес ќе дознаам чија работа е посакана кај Аллах – на монахот или на волшебникот.‘ Зеде камен и рече: ,О, Аллах, ако делото на монахот е посакано кај Тебе од делото на волшебникот, убиј ја оваа ѕверка за да можат луѓето да продолжат.‘ Го фрли каменот, ја уби ѕверката и луѓето поминаа. Момчето му го раскажа тоа на монахот, а тој му рече: ,Сине мој, денес си подобар од мене. Постигна степен што јас го гледам. Но, ќе бидеш ставен на искушение. Ако тоа се случи – не откривај ме.‘ Со текот на времето, момчето почна да лекува луѓе: ги излекуваше слепородените, лепрозните и ги лекуваше од многу болести. Еден близок на царот, кој бил ослепен, слушнал за него, му донел многу подароци и рекол: ,Сето ова е твое ако ме излечиш.‘ Момчето одговорило: ,Јас не лекувам никого – лекува само Аллах. Ако поверуваш во Аллах, ќе се помолам и Аллах ќе те излечи.‘ Човекот поверувал, па Аллах го излечил. Потоа седнал до царот како и порано. Царот го прашал: ,Кој ти го врати видот?‘ Тој одговорил: ,Мојот Господар.‘ Царот рекол: ,А зарем имаш Господар освен мене?‘ Тој рекол: ,Мојот Господар и твојот Господар е Аллах.‘ Царот го фатил и го мачел сè додека не го открил момчето. Го довеле момчето, и царот му рекол: ,Сине мој, изгледа твоето волшебништво стигнало дотаму што лекуваш слепородени, лепрозни и го правиш сето ова.‘ Момчето рекло: ,Јас не лекувам никого – лекува само Аллах.‘ Царот го мачел сè додека не му го открил монахот. Го довеле монахот и му рекле: ,Откажи се од верата!‘ Тој одбил. Тогаш царот наредил да донесат пила и ја ставиле на средината на неговата глава, ја расекле на две половини и двете паднале. Потоа го довеле блискиот на царот и му рекле: ,Откажи се од верата!‘ Тој одбил, па му ја ставиле пилата на главата и ја расекле на две половини. Потоа го довеле момчето и му рекле: ,Откажи се од верата!‘ Тоа одбило. Царот го предал на неговите луѓе и рекол: ,Однесете го на планински врв. Ако се откаже од верата – оставете го. Ако не – фрлете го.‘ Го однеле на планината. Момчето рекло: ,О, Аллах, заштити ме од нив како што Ти сакаш.‘ Планината затреперила, тие паднале, а момчето се вратило пеш кај царот. Царот го прашал: ,Што стана со твоите придружници?‘ Момчето рекло: ,Аллах ме заштити од нив.‘ Царот го предал на други луѓе и рекол: ,Однесете го до морето. Ако се откаже од верата – оставете го. Ако не – фрлете го во морето.‘ Го ставиле во чамец. Момчето рекло: ,О, Аллах, заштити ме од нив како што Ти сакаш.‘ Чамецот се превртел, тие се удавиле, а момчето повторно пеш се вратило кај царот. Царот го прашал: ,Што стана со твоите придружници?‘ Момчето рекло: ,Аллах ме заштити од нив.‘ Потоа му рекло на царот: ,Нема да можеш да ме убиеш сè додека не направиш како што ќе ти кажам.‘ Царот прашал: ,А што е тоа?‘ Момчето рекло: ,Собери ги сите луѓе на едно широко место и приковај ме на трупец. Потоа земи стрела од мојата футрола, стави ја на тетивата и кажи: – Во името на Аллах, Господарот на момчето. Потоа гаѓај ме – и ќе ме убиеш.’ Царот ги собрал луѓето, го приковал момчето, зел стрела од неговата футрола, ја ставил на тетивата и рекол: ,Во името на Аллах, Господарот на момчето!‘ Стрелата го погодила во слепоочницата. Момчето ја ставило раката на местото на стрелата и умрело. Луѓето трипати извикале: ,Поверувавме во Господарот на момчето! Поверувавме во Господарот на момчето! Поверувавме во Господарот на момчето!‘ Му дошле на царот и рекле: ,Гледаш ли од што се плашеше? Тоа и се случи – луѓето поверуваа.‘ Тогаш царот наредил да ископаат ровови долж улиците и да запалат оган. Потоа рекол: ,Кој нема да се откаже од верата – фрлете го во огнот или кажете му сам да скокне.‘ Така правеле, сè додека не дошла една жена со своето бебе. Се поколебала да скокне, па бебето ѝ рекло: ,Мајко, биди трпелива, ти си на вистината.‘“

„За секој зглоб од телото на човекот следува садака, со секој нов ден што го носи изгревот на Сонцето. Да се пресуди правично меѓу двајца е садака. Да му помогнеш на човекот со неговото животно – да го качиш на него или да му го подигнеш товарот – исто така е садака. Добриот збор е садака. Секој чекор што го правиш на патот кон намазот е садака. И да отстраниш пречка од патот е садака.“

„Кога смртта му се приближи на Ебу Талиб, Аллаховиот Пратеник го посети и се сретна кај него со Ебу Џехл и Абдула бин Ебу Умеје бин Мугире. Божјиот пратеник му се обрати со зборовите: ,Чичко, кажи: Ла илахе илалах! – зборови со кои ќе се заземам за тебе кај Аллах‘, Ебу Џехл и Абдулах бин Ебу Умеје рекоа: ,Зарем би ја напуштил верата на Абдул Муталиб?!‘ Аллаховиот Пратеник му ги кажуваше овие зборови и ги повторуваше, а и тие го кажуваа нивното, додека Ебу Талиб не рече дека ќе остане во верата на Абдул Муталиб, одбивајќи да каже: ,Ла илахе иллаллах‘ Аллаховиот пратеник, алејхи селам рече: ,Валлахи, ќе барам прошка за тебе освен ако не ми биде забрането.‘ Тогаш Аллах објави: ,На Веровесникот и на верниците не им е дозволено да молат прошка за многубошците, дури и да им се најблизок род.“ (Ет Теуба, 113). Аллах, за случајот со Ебу Талиб, објави обраќајќи му се на Аллаховиот пратеник, алејхи селам: ,Ти навистина не можеш да го упатиш на Вистинскиот пат тој што ти сакаш да го упатиш, Аллах му укажува на Вистинскиот пат на тој што Тој сака.‘‘“ (Ел Касас: 56).

„За секој зглоб од телото на човекот следува садака, со секој нов ден што го носи изгревот на Сонцето. Да се пресуди правично меѓу двајца е садака. Да му помогнеш на човекот со неговото животно, да го качиш на него или да му го подигнеш товарот – исто така е садака. Добриот збор е садака. Секој чекор што го правиш на патот кон намазот е садака. И да отстраниш пречка од патот е садака.“

„Бевме со Божјиот пратеник, салаллаху алејхи ве селем, на патување. Тој се оддалечи заради својата потреба, а ние видовме една птица хумара со две пилиња. Ги зедовме пилињата, па птицата дојде вознемирено, ширијќи ги крилјата. Тогаш пристигна Пратеникот, салаллаху алејхи ве селем, и рече: ,Кој ја растажи оваа со тоа што ѝ ги зеде малите? Вратете ѝ ги пилињата.‘ Потоа забележа мравјалник што го запалиле и праша: ,Кој го запали ова?‘ Рековме: ,Ние.‘ Тој рече: ,Навистина, само Господарот на огнот има право да казнува со оган.‘“