Encyclopedia of Prophetic Hadiths

«იყო ერთი კაცი, რომელიც ცხოვრობდა მეჩეთიდან ყველაზე შორეულ ადგილას, რაც კი მე ვიცოდი, მაგრამ არასოდეს აკლდებოდა ლოცვას მეჩეთში, ერთ დღეს ვიღაცამ უთხრა მას ან მე თვითონ ვუთხრი მას: "რატომ არ იყიდი ვირს, რომ მასზე ამხედრებული იარო, განსაკუთრებით სიბნელესა და ძლიერ სიცხეში?" მან უპასუხა: "არ მსურს, რომ ჩემი სახლი მეჩეთის გვერდით იყოს, მე მინდა, რომ ალლაჰმა ჩაწეროს ჩემთვის ყოველ ნაბიჯზე, რასაც მეჩეთისკენ და უკან ჩემი ოჯახისკენ გადავდგამ", შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქვა: «ალლაჰმა ეს ყველაფერი შენთვის შეკრიბა».

«ჰაულა ბინთ თუვაით იბნ ჰაბიბ იბნ ასად იბნ აბდულ-'უზზამ ალლაჰის შუამავლის (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) სიახლოვეს გაიარა. მაშინ მე ვუთხარი: "ეს არის ჰაულა ბინთ თუვაითი, და ამბობენ, რომ ის ღამით არ იძინებს", შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქვა: «ღამით არ იძინებს?! აიღეთ თაყვანისცემა იმდენი, რამდენსაც შეძლებთ, რადგან, ვფიცავ ალლაჰს, ალლაჰი არ იღლება, სანამ თქვენ არ დაიღლებით».

«როდესაც მონა ავად გახდება ან სამოგზაუროდ წავა, მისთვის დაიწერება იმ საქმეების მსგავსი, რასაც ის ჯანმრთელად მყოფი გამგზავრებამდე აკეთებდა».

«თქვენამდე მცხოვრებ ხალხთაგან ერთ მეფეს ჰყავდა ჯადოქარი, როდესაც დაბერდა, მან მეფეს უთხრა: ‘მე დავბერდი, გამომიგზავნე ერთი ბიჭი, რომელსაც ჯადოქრობას ვასწავლი.’ მეფემ მას ბიჭი გაუგზავნა სასწავლებლად, ბიჭი გზაზე მონაზონს ხვდებოდა, ჯდებოდა მის გვერდით და უსმენდა მის საუბარს, რომელიც მოსწონდა. როდესაც ჯადოქართან მიდიოდა, გზად მონაზონთან ჩერდებოდა, როცა ჯადოქართან აგვიანდებოდა, ის მას სჯიდა, ბიჭმა ამ მონაზონს უთხრა ეს. მან უთხრა: "თუ ჯადოქრის შეგეშინდება, უთხარი: ოჯახმა დამაყოვნა, ხოლო თუ ოჯახი დაგსჯის, უთხარი: ჯადოქარმა დამაყოვნა". ერთ დღეს გზაზე დიდი მხეცი დახვდა, რომელმაც ხალხს გზა გადაუკეტა. ბიჭმა თქვა: "დღეს გავიგებ, ჯადოქარი უკეთესია თუ მონაზონი", მან აიღო ქვა და თქვა: "ო ალლაჰ, თუ მონაზონის საქმე შენთვის უფრო მოსაწონია, ვიდრე ჯადოქრის საქმე, მაშინ ეს მხეცი ამ ქვით მოკალი, რათა ხალხმა გზა გააგრძელოს". ბიჭმა ქვა ესროლა, მხეცი მოკლა და ხალხმა გზა გააგრძელა, ბიჭი მონაზონთან მივიდა და ეს ამბავი მოუყვა; მონაზონმა უთხრა: "შვილო, დღეს შენ ჩემზე უკეთესი ხარ, შენ ისეთ მდგომარეობას მიაღწიე, რასაც მე ვერ შევძელი. იცოდე, მალე გამოიცდები, და თუ შეგამოწმებენ, არ გამამხილო". ბიჭი ბრმებს, კეთროვანებს და სხვადასხვა სნეულ ადამიანებს კურნავდა, ერთ დღეს მეფის კარზე მყოფმა ერთ-ერთმა ადამიანმა, რომელიც ბრმა იყო, მასთან მრავალი ძღვენით მივიდა და უთხრა: "ეს ყველაფერი შენია, თუ მხედველობას დამიბრუნებ", ბიჭმა უპასუხა: "მე არავის ვკურნავ, მხოლოდ ალლაჰია, რომელიც კურნავს. თუ ალლაჰს ირწმუნებ, მას შევევედრები და ალლაჰი გაგკურნავს". მამაკაცმა ალლაჰის ირწმუნა და ალლაჰმა მას მხედველობა დაუბრუნა, შემდეგ მეფესთან დაბრუნდა და თავის ადგილზე დაჯდა, როგორც ჩვევად ჰქონდა. მეფემ ჰკითხა: "ვინ დაგიბრუნა მხედველობა?" მან უპასუხა: "ჩემმა ღმერთმა", მეფემ ჰკითხა: "შენ სხვა ღმერთი გყავს ჩემს გარდა?" მან უპასუხა: "ჩემი და შენი ღმერთი ალლაჰია, მეფემ იგი დააპატიმრა და არ შეწყვიტა მისი წამება, სანამ ბიჭის ვინაობა არ გაამხილა, ბიჭი მეფეს მიჰგვარეს". მეფემ მას უთხრა: "შვილო, შენს ჯადოქრობას უკვე იმდენი შეუძლია, რომ ბრმებსა და კეთროვანებს კურნავს", ბიჭმა უპასუხა: "მე არავის ვკურნავ, მხოლოდ ალლაჰია რომელიც კურნავს". მეფემ მისი წამება დაიწყო, სანამ მონაზონის ადგილსამყოფელი არ გაამხილა, მონაზონიც მოიყვანეს და მეფემ უთხრა: "უარყავი შენი რწმენა", მან უარი თქვა. მეფემ ხერხი მოატანინა, მის თავზე დაადო და შუაზე გაჭრა. შემდეგ მეფის მხლებელიც მოიყვანეს და მასაც იგივე ბედი ეწია. ბიჭიც მოიყვანეს და უთხრეს: "უარყავი შენი რწმენა!" მან უარი თქვა. მეფემ თავის მსახურებს უბრძანა: "აიყვანეთ იგი ამა და ამ მთაზე, როცა მწვერვალზე ახვალთ, თუ თავის რწმენას უარყოფს, გაუშვით. თუ არა, გადმოაგდეთ". მათ ბიჭი მთაზე აიყვანეს. მან თქვა: "ო ალლაჰ, როგორც შენ გსურს, ისე დამიცავი მათგან", მთა შეირყა, ყველა მათგანი დაიღუპა, ხოლო ბიჭი მეფესთან დაბრუნდა ფეხით, მეფემ ჰკითხა: "რა დაემართათ შენს მხლებლებს?" მან უპასუხა: "ალლაჰმა მათგან დამიცვა", მეფემ ისევ მსახურებს უბრძანა: "წაიყვანეთ ზღვაში და როცა შუაგულში მიხვალთ, თუ უარყოფს თავის რწმენას, გაუშვით, თუ არა, ჩააგდეთ", მათ ბიჭი ზღვაში წაიყვანეს. მან თქვა: "ო ალლაჰ, როგორც შენ გსურს, ისე დამიცავე მათგან", ნავი გადაბრუნდა და ყველა დაიხრჩო, ხოლო ბიჭი ისევ მეფესთან დაბრუნდა ფეხით. მეფემ ჰკითხა: "რა დაემართათ შენს მხლებლებს?" მან უპასუხა: "ალლაჰმა დამიცვა მათგან", ბიჭმა მეფეს უთხრა: "შენ ვერ მომკლავ, სანამ არ გააკეთებ იმას, რასაც მე გეტყვი", მეფემ ჰკითხა: "და რა უნდა გავაკეთო?" ბიჭმა უთხრა: "მოაგროვე ხალხი ერთ ადგილას, მიმაბი ხეზე, აიღე ისარი ჩემი ისრის ჩანთიდან, მოათავსე მშვილდზე და თქვი: ალლაჰის სახელით, ამ ბიჭის ღმერთის სახელით და შემდეგ მესროლე. თუ ასე გააკეთებ, მომკლავ". მეფემ ხალხი შეკრიბა, ბიჭი ხეზე მიაბა, აიღო მისი ისარი, მშვილდზე მოათავსა და თქვა: "ალლაჰის სახელით, ამ ბიჭის ღმერთის სახელით", შემდეგ ისარი ესროლა, რომელიც ბიჭს საფეთქელში მოხვდა. ბიჭმა ხელი საფეთქელზე დაიდო და გარდაიცვალა, ხალხმა კი შესძახა: "ჩვენ ვირწმუნეთ ამ ბიჭის ღმერთის!" მეფეს უთხრეს: "ის, რისიც გეშინოდა, უკვე მოხდა! ხალხმა ალლაჰის ირწმუნა!" მეფემ ქუჩებში ღრმა ორმოები გაათხრევინა და ცეცხლი დაანთო. შემდეგ ბრძანა: "ვინც არ უარყოფს თავის რწმენას, ცეცხლში ჩააგდეთ!" ასე გააკეთეს, სანამ ერთმა ქალმა, რომელსაც ჩვილი ჰყავდა, უკან დახევა არ დაიწყო, ამ დროს ბავშვი ალაპარაკდა და უთხრა: "დედა, მოითმინე, რადგან შენ ჭეშმარიტებაზე ხარ!"»

«ყოველი სახსარისთვის ადამიანის სხეულში არის სადაყა, ყოველი დღის განმავლობაში, რომელზეც მზე ამოდის: ორ ადამიანს შორის სამართლიანად მოქცევა არის სადაყა, კაცის დახმარება მის მმართველობაში (ან სატრანსპორტო საშუალების მართვაში), მაგალითად, როცა ვინმეს სატრანსპორტო საშუალებას დაეხმარები ან მისი ნივთების აღებაში დაეხმარები, ესეც სადაყაა. კეთილი სიტყვა არის სადაყა, ყოველი ნაბიჯი, რომელსაც ადამიანი ლოცვისკენ დგამს, არის სადაყა, და გზიდან დაბრკოლების მოშორებაც არის სადაყა»

როდესაც აბუ ტაალიბს სიკვდილი მოახლოვდა, შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) მასთან შევიდა. იმ დროს აბუ ტალიბთან იმყოფებოდნენ აბუ ჯაჰლი და აბდულლაჰ იბნ აბუ უმაია იბნ ალ-მუღირა. მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უთხრა: «ო, ბიძა! თქვი: ლაა ილააჰა ილლა ლლააჰ (არაა სხვა ღვთაება, გარდა ალლაჰისა) და ამ სიტყვების საფუძველზე ალლაჰის წინაშე შენს სასარგებლოდ დავამოწმებ». მაგრამ აბუ ჯაჰლმა და აბდულლაჰ იბნ აბუ უმაიამ უთხრეს: "ნუთუ შენ უარს იტყვი იმ რელიგიაზე, რომელსაც აბდულმუტალიბი მისდევდა?" მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) იმეორებდა თავის სიტყვებს, ხოლო ისინი თავისას იმეორებდნენ, სანამ აბუ ტალიბმა სიკვდილის წინ არ თქვა: "[მე ვრჩები] აბდულმუტალიბის რელიგიაზე". მან უარი თქვა ეთქვა: „ლაა ილააჰა ილლა ლლააჰ“ (არაა სხვა ღვთაება, გარდა ალლაჰისა). მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) უთხრა: «ვფიცავ ალლაჰს! მე შენთვის მიტევებას ვთხოვ ალლაჰს, სანამ ალლაჰი არ ამიკრძალავს». ამის შემდეგ ალლაჰმა გარდმოავლინა აიათი: {მოციქულს და მორწმუნეებს არ შეშვენით მიტევების თხოვნა მრავალღმერთიანებისთვის, თუნდაც ისინი მათი ნათესავები იყვნენ…} (ათ-თაუბა: 113). ასევე ალლაჰმა გარდმოავლინა აიათი, რომელიც აბუ ტალიბს შეეხებოდა: {ნამდვილად, შენ ვერ დააყენებ სწორ გზაზე მათ, ვისაც შეიყვარებ. მხოლოდ ალლაჰი დააყენებს სწორ გზაზე მათ, ვისაც ის ისურვებს. მან უკეთ იცის ისინი, ვინც მიჰყვება სწორ გზას} (ალ-ყასას: 56).

«ადამიანის ყოველი სახსრისთვის ყოველდღე, რომელიც ალლაჰმა უბოძა, აკისრია სადაყა, ყოველდღე, როდესაც მზე ამოდის: ორ ადამიანს შორის სამართლიანობის დამყარება - ეს არის სადაყა, დაეხმარო ადამიანს მის ცხოველზე[ცხენზე, აქლემზე...] დაჯდომაში, აიყვანო მასზე ან აატანინო ტვირთი მასზე - ეს არის სადაყა, კარგი სიტყვის თქმა - ეს არის სადაყა; ყოველი ნაბიჯი, რომლითაც ლოცვისკენ მიდიხარ - ეს არის სადაყა; და გზიდან დაბრკოლების მოცილება, რაც ხალხს აწუხებს - ეს არის სადაყა».

«ჩვენ ალლაჰის შუამავალთან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ერთად მოგზაურობაში ვიყავით. ის თავისი საჭიროებისთვის წავიდა, ხოლო ჩვენ შევნიშნეთ პატარა ფრინველი, რომელსაც ორი ბარტყი ჰყავდა. ჩვენ ბარტყები ავიღეთ, და როდესაც ფრინველი დაბრუნდა, მან ფრთები გაშალა (შეშფოთდა), შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) დაბრუნდა და იკითხა: «ვინ დააშორა ეს ფრინველი თავის შვილებს?» შემდეგ ბრძანა: «დააბრუნეთ მისი შვილები მასთან», შემდეგ მან დაინახა ჭიანჭველების ბუდე, რომელსაც ჩვენ ცეცხლი წავუკიდეთ, და იკითხა: «ვინ დაწვა ეს?» ვუპასუხეთ: ჩვენ. მან თქვა: «ჭეშმარიტად, არავის ეკადრება ცეცხლით დასჯა, გარდა ცეცხლის ღმერთისა».