„Меѓу народите пред вас имало еден цар кој имал волшебник. Кога волшебникот остарел, му рекол на царот: ,Јас остарив, затоа испрати ми едно момче за да го научам на волшебништво.‘
Царот му испратил момче. На патот до волшебникот, момчето поминувало покрај еден монах, седнувало кај него и внимателно го слушало неговиот говор, кој многу му се допаѓал.
Кога доаѓаше кај волшебникот, пак минуваше покрај монахот и седеше со него. Поради доцнењето, волшебникот го тепаше. Момчето се пожали кај монахот, па тој му рече: ,Кога ќе се исплашиш од волшебникот, кажи: – Ме задржаа моите родители. – А кога ќе се исплашиш од родителите, кажи: – Ме задржа волшебникот.‘
Еден ден момчето наиде на голема ѕверка што го блокирала патот на луѓето. Рече:
,Денес ќе дознаам чија работа е посакана кај Аллах – на монахот или на волшебникот.‘
Зеде камен и рече: ,О, Аллах, ако делото на монахот е посакано кај Тебе од делото на волшебникот, убиј ја оваа ѕверка за да можат луѓето да продолжат.‘
Го фрли каменот, ја уби ѕверката и луѓето поминаа. Момчето му го раскажа тоа на монахот, а тој му рече: ,Сине мој, денес си подобар од мене. Постигна степен што јас го гледам. Но, ќе бидеш ставен на искушение. Ако тоа се случи – не откривај ме.‘
Со текот на времето, момчето почна да лекува луѓе: ги излекуваше слепородените, лепрозните и ги лекуваше од многу болести.
Еден близок на царот, кој бил ослепен, слушнал за него, му донел многу подароци и рекол: ,Сето ова е твое ако ме излечиш.‘
Момчето одговорило: ,Јас не лекувам никого – лекува само Аллах. Ако поверуваш во Аллах, ќе се помолам и Аллах ќе те излечи.‘
Човекот поверувал, па Аллах го излечил. Потоа седнал до царот како и порано. Царот го прашал: ,Кој ти го врати видот?‘
Тој одговорил: ,Мојот Господар.‘
Царот рекол: ,А зарем имаш Господар освен мене?‘
Тој рекол: ,Мојот Господар и твојот Господар е Аллах.‘
Царот го фатил и го мачел сè додека не го открил момчето.
Го довеле момчето, и царот му рекол:
,Сине мој, изгледа твоето волшебништво стигнало дотаму што лекуваш слепородени, лепрозни и го правиш сето ова.‘
Момчето рекло: ,Јас не лекувам никого – лекува само Аллах.‘
Царот го мачел сè додека не му го открил монахот.
Го довеле монахот и му рекле: ,Откажи се од верата!‘ Тој одбил.
Тогаш царот наредил да донесат пила и ја ставиле на средината на неговата глава, ја расекле на две половини и двете паднале.
Потоа го довеле блискиот на царот и му рекле: ,Откажи се од верата!‘
Тој одбил, па му ја ставиле пилата на главата и ја расекле на две половини.
Потоа го довеле момчето и му рекле: ,Откажи се од верата!‘
Тоа одбило. Царот го предал на неговите луѓе и рекол: ,Однесете го на планински врв. Ако се откаже од верата – оставете го. Ако не – фрлете го.‘
Го однеле на планината. Момчето рекло:
,О, Аллах, заштити ме од нив како што Ти сакаш.‘
Планината затреперила, тие паднале, а момчето се вратило пеш кај царот.
Царот го прашал: ,Што стана со твоите придружници?‘
Момчето рекло: ,Аллах ме заштити од нив.‘
Царот го предал на други луѓе и рекол:
,Однесете го до морето. Ако се откаже од верата – оставете го. Ако не – фрлете го во морето.‘
Го ставиле во чамец. Момчето рекло:
,О, Аллах, заштити ме од нив како што Ти сакаш.‘
Чамецот се превртел, тие се удавиле, а момчето повторно пеш се вратило кај царот.
Царот го прашал: ,Што стана со твоите придружници?‘
Момчето рекло: ,Аллах ме заштити од нив.‘
Потоа му рекло на царот: ,Нема да можеш да ме убиеш сè додека не направиш како што ќе ти кажам.‘
Царот прашал: ,А што е тоа?‘
Момчето рекло: ,Собери ги сите луѓе на едно широко место и приковај ме на трупец. Потоа земи стрела од мојата футрола, стави ја на тетивата и кажи: – Во името на Аллах, Господарот на момчето. Потоа гаѓај ме – и ќе ме убиеш.’
Царот ги собрал луѓето, го приковал момчето, зел стрела од неговата футрола, ја ставил на тетивата и рекол: ,Во името на Аллах, Господарот на момчето!‘
Стрелата го погодила во слепоочницата. Момчето ја ставило раката на местото на стрелата и умрело.
Луѓето трипати извикале: ,Поверувавме во Господарот на момчето! Поверувавме во Господарот на момчето! Поверувавме во Господарот на момчето!‘
Му дошле на царот и рекле: ,Гледаш ли од што се плашеше? Тоа и се случи – луѓето поверуваа.‘
Тогаш царот наредил да ископаат ровови долж улиците и да запалат оган. Потоа рекол: ,Кој нема да се откаже од верата – фрлете го во огнот или кажете му сам да скокне.‘
Така правеле, сè додека не дошла една жена со своето бебе. Се поколебала да скокне, па бебето ѝ рекло: ,Мајко, биди трпелива, ти си на вистината.‘“
Автентичен Го бележи Муслим
