Агар зане, масалан, соати яки нисфирӯзӣ ҳайз шавад ва то ҳол намози пешинро нахонда бошад, оё лозим аст, ки баъд аз пок шуданаш қазои ин намозро ба ҷой оварад?
السؤال
С 1:
Агар зане, масалан, соати яки нисфирӯзӣ ҳайз шавад ва то ҳол намози пешинро нахонда бошад, оё лозим аст, ки баъд аз пок шуданаш қазои ин намозро ба ҷой оварад?
س21: إذا حاضت المرأة الساعة الواحدة ظهرًا مثلًا، وهي لم تصلّ بعد صلاة الظّهر، فهل يلزمها قضاء تلك الصلاة بعد الطّهر؟
الجواب
Ҷ 1:
Дар ин бора байни олимон ихтилоф аст, бархе мегӯянд, қазои он намоз барояш воҷиб нест, зеро ӯ бепарвоӣ накардааст ва гунаҳкор нашудааст, чун барояш ҷоиз аст, ки намозро то охири вақташ ба таъхир гузорад.
Аммо гурӯҳи дигар аз олимон мегӯянд, қазои он намоз бар ӯ воҷиб аст. Ба далели умумии сухани Паёмбар (Саллаллоҳу алайҳи ва саллам), ки фармудааст:
"Ҳар ки як ракъат аз намозро дарк кунад, намозро дарк кардааст."
Аммо эҳтиёт барои ӯ ин аст, ки қазояшро ба ҷо оварад, зеро он як намоз аст ва қазои он барояш душвор нест.
ﺟ21: في هذا خلافٌ بين العلماء، فمنهم من قال: إنه لا يلزمها أن تقضي هذه الصلاة؛ لأنها لم تفرط، ولم تأثم؛ حيث إنه يجوز لها أن تؤخّر الصلاة إلى آخر وقتها.
ومنهم من قال: إنه يلزمها القضاء، أي: قضاء تلك الصلاة؛ لعموم قوله ﷺ:
«مَنْ أَدْرَكَ رَكْعَةً مِنَ الصَّلَاةِ فَقَدْ أَدْرَكَ الصَّلَاةَ» [1].
[5] تقدم تخريجه.
والاحتياط لها: أن تقضيها؛ لأنها صلاةٌ واحدةٌ، لا مشقة في قضائها.