“ఒక విశ్వాసి అపవాది కాజాలడు (ఇతరులపై అపవాదులు మోపు వాడు), ఇతరులను శపించడు మరియు అనైతిక చర్యలకు పాల్బడడు లేదా సిగ్గుమాలిన పనులు చేయడు.”
అబ్దుల్లాహ్ ఇబ్న్ మస్’ఊద్ (రదియల్లాహు అన్హు) ఉల్లేఖనం : “రసూలుల్లాహ్ సల్లల్లాహు అలైహి వసల్లం ఇలా పలికినారు:
“ఒక విశ్వాసి అపవాది కాజాలడు (ఇతరులపై అపవాదులు మోపు వాడు), ఇతరులను శపించడు మరియు అనైతిక చర్యలకు పాల్బడడు లేదా సిగ్గుమాలిన పనులు చేయడు.”
«لَيْسَ الْمُؤْمِنُ بِالطَّعَّانِ وَلاَ اللَّعَّانِ وَلاَ الفَاحِشِ وَلاَ البَذِيءِ».
ఈ హదీథులో ప్రవక్త సల్లల్లాహు అలైహి వసల్లం ఇలా తెలియజేస్తున్నారు: పరిపూర్ణమైన విశ్వాసం కలిగిన ఒక విశ్వాసి యొక్క ప్రవృత్తి ఇలా ఉండదు – ఇతరులను వారి వంశం ఆధారంగా (కులం, మతం, ధర్మం ఆధారంగా) విమర్శించడం, లేదా శపించడం, లేదా తిట్లు తిట్టడం, మాటలలోగానీ లేక చేతలలో గానీ సిగ్గుమాలిన తనానికి పాల్బడడం. ఒక నిజమైన విశ్వాసి ఇవన్ని చేయడు.
షరియత్ గ్రంథాలలో విశ్వాసి యొక్క విశ్వాసాన్ని తిరస్కరించడం, ప్రశ్నించడం అనేది హరాం కార్యాలకు పాల్బడడం, లేదా షరియత్ విధిగావించిన ఆచరణలను వదిలివేయుట కారణంగా మాత్రమే.
ఇందులో శరీరం లోని అంగాలను సంరక్షించుకోవాలనే హితబోధ ఉన్నది – ముఖ్యంగా నాలుకను.
అల్ సిందీ ఇలా అన్నారు: అపవాది (అపవాదులు మోపేవాడు), మరియు శపించేవాడు అనే పదాలు ఇక్కడ చాలా గంభీరమైన రూపంలో, అతిశయోక్తి రూపంలో చూస్తాము. అయితే ఇందులో ఒక సూచన ఉంది - ఎవరైతే దానికి అర్హులో వారి పట్ల అతిగా కాకుండా కొద్దిగా ‘అపవాదు’ (లాగా అనిపించినా), లేక శాపనార్ధాలైనా వాడినట్లైతే అది విశ్వాసి యొక్క లక్షణానికి హాని కలిగించదు.
సునన్ అత్తిర్మిదీ. (3/ 520) (1977).
ఇంకా (2)
تحفة الأحوذي (6/ 95).
مجموع الفتاوى (12/ 478).