«مؤمن عیبگو و لعن کننده و فحشگو و فحش کردار و بدزبان نیست».
از عبدالله بن مسعود رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند:
«مؤمن عیبگو و لعن کننده و فحشگو و فحش کردار و بدزبان نیست».
«لَيْسَ الْمُؤْمِنُ بِالطَّعَّانِ وَلاَ اللَّعَّانِ وَلاَ الفَاحِشِ وَلاَ البَذِيءِ».
پیامبر صلی الله علیه وسلم می فرمایند که کار مؤمن با ایمان کامل این نیست که عیبگوی نسب به مردم باشد، و یا زیاد دشنام لعن بدهد، و نه در فعل فحاشی کند و نه در گفتار که هیچ شرم نداشته باشد.
نفی ایمان در نصوص شرعی صورت نمی گیرد مگر به انجام دادن حرام و یا ترک نمودن واجب.
تشویق به حفظ جوارح و نگهداری آنها از بدی ها، به ویژه زبان.
السندی می‌گوید: و صیغۀ مبالغه در (الطعّان، واللعّان) که طعن و لعن نشانۀ عدۀ معدودی که مستحق آن هستند، به متصف بودن به صفات اهل ایمان خدشه وارد نمی‌کند.
بیشتر (3)
سنن ترمذی. (3/ 520) (1977).
تحفة الأحوذي (6/ 95).
مجموع الفتاوى (12/ 478).