Skip to content

«همانا پروردگار شما بسیار باحیا و کریم است؛ از بندهٔ خود، آنگاه که دستانش را به سوی او بلند می‌کند، حیا می‌کند که آنها را خالی بازگرداند».

از سلمان رضی الله عنه روایت است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و سلم فرمودند:

«إِنَّ رَبَّكُمْ حَيِيٌّ كَرِيمٌ، يَسْتَحْيِي مِنْ عَبْدِهِ إِذَا رَفَعَ يَدَيْهِ إِلَيْهِ أَنْ يَرُدَّهُمَا صِفْرًا». یعنی: «همانا پروردگار شما بسیار باحیا و کریم است؛ از بندهٔ خود، آنگاه که دستانش را به سوی او بلند می‌کند، حیا می‌کند که آنها را خالی بازگرداند».

«إِنَّ رَبَّكُمْ حَيِيٌّ كَرِيمٌ، يَسْتَحْيِي مِنْ عَبْدِهِ إِذَا رَفَعَ يَدَيْهِ إِلَيْهِ أَنْ يَرُدَّهُمَا صِفْرًا».

به روایت ابوداوود و ترمذی و ابن‌ماجه
حديث حسن
شرح

پیامبر صلی الله علیه و سلم به بلند کردن دستان هنگام دعا تشویق می‌کنند و خبر داده‌اند که خداوند سبحان «حَيي» (بسیار باحیا) است و عطا را ترک نمی‌کند، با بنده چنان می‌کند که او را شادمان سازد و آنچه را به او ضرر می‌رساند، ترک می‌کند، و «كريم» (بخشنده) است و بدون درخواست عطا می‌کند، پس چگونه است پس از درخواست! از بندهٔ مؤمن خود حیا می‌کند که دستانش را پس از بلند کردن برای دعا، تهی، خالی و ناامید از اجابت بازگرداند.

از نکات این حدیث

هر چه انسان نیازمندی و بندگیِ خود را به خداوند متعال بیشتر آشکار کند، امید [به اجابت] برای او بیشتر و به اجابت نزدیک‌تر است.

ترغیب به دعا، و مستحب بودن بلند کردن دستان در آن، و اینکه این [عمل] از اسباب اجابت است.

بیان گستردگیِ کرم و رحمت خداوند نسبت به بندگانش.

منابع
بیشتر (8)

سنن ابی‌داوود (2/ 609) (1488).

سنن ترمذی (5/ 521) (3556).

توضيح الأحكام من بلوغ المرام.

لعبد الله البسام (7/ 552).

منحة العلام في شرح بلوغ المرام.

لعبد الله الفوزان (10/ 423).

فتح ذي الجلال والإكرام.

لابن عثيمين (6/ 483).