Skip to content

Риояти адаб бо Паёмбари Аллоҳ (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) чӣ гуна аст?

الباب / الفصل
قسم الآداب الإسلامية

السؤال

س2: كيف يكون الأدب مع الرسول صلى الله عليه وسلم؟

С 2: Риояти адаб бо Паёмбари Аллоҳ (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) чӣ гуна аст?

الجواب

ج:1. اتباعه والاقتداء به.

قال تعالى:

﴿لَّقَدۡ كَانَ لَكُمۡ فِي رَسُولِ ٱللَّهِ أُسۡوَةٌ حَسَنَةٞ لِّمَن كَانَ يَرۡجُواْ ٱللَّهَ وَٱلۡيَوۡمَ ٱلۡأٓخِرَ وَذَكَرَ ٱللَّهَ كَثِيرٗا﴾

[الأحزاب: ٢١].

  1. طاعته.
  2. ترك معصيته.

﴿مَّن يُطِعِ ٱلرَّسُولَ فَقَدۡ أَطَاعَ ٱللَّهَۖ وَمَن تَوَلَّىٰ فَمَآ أَرۡسَلۡنَٰكَ عَلَيۡهِمۡ حَفِيظٗا﴾

[النساء: ٨٠].

  1. تصديقه فيما أخبر.

﴿وَمَا يَنطِقُ عَنِ ٱلۡهَوَىٰٓ٣

إِنۡ هُوَ إِلَّا وَحۡيٞ يُوحَىٰ﴾

[النجم: ٣-٤].

  1. عدم الابتداع في الزيادة على سنته.

قال عليه الصلاة والسلام:

«من أحدث في أمرنا هذا ما ليس فيه فهو رد»

متفق عليه.

  1. محبته أكثر من النفس ومن كل الناس.

«لا يؤمن أحدكم حتى أكون أحب إليه من والده وولده، والناس أجمعين»

  1. تعظيمه ونصرته ونصرة سنته.

قال سبحانه:

﴿لِّتُؤۡمِنُواْ بِٱللَّهِ وَرَسُولِهِۦ وَتُعَزِّرُوهُ وَتُوَقِّرُوهُۚ ﴾

[الفتح: ٩].

  1. Иқтидо ва пайравӣ кардан аз ӯ.

Аллоҳ Таъоло мефармояд:

(Бе тардид, дар [ рафтор ва гуфтори] Расулуллоҳ, барои шумо сармашқи некуе аст; барои ҳар ки ба Аллоҳ Таъоло ва рӯзи охират умед дорад ва Аллоҳро бисёр ёд мекунад.)

(Сураи Аҳзоб, ояти 21)

  1. Итоат кардан аз Ӯ.
  2. Тарки гуноҳ.

(Ҳар ки аз паёмбар итоат кунад, дар хақиқат, аз Аллоҳ Таъоло итоат кардааст ва ҳар ки рӯйгардон шавад, [аз ӯ андуҳгин мабош, эй паёмбар, зеро Мо ҳаргиз] туро бар онон нигаҳбон [-у муроқиб] нафиристодаем.)

(Сураи Нисо, ояти 80)

  1. Тасдиқ ва бовар кардани ӯ дар он чи хабар додааст.

(Ва аз рӯйи ҳавои нафс сухан намегӯяд. 3

[Ин Қуръон] Ваҳй [-и илоҳӣ] аст, ки [ба ӯ] илқо мешавад. Ин [Қуръон] ҷуз панд барои ҷаҳониён [инсон ва ҷин] нест. 4)

(Сураи Наҷм, оятҳои 3-4)

  1. Адами бидъатовари бо афзудан бар суннати ӯ.
  • Паёмбар (Саллалоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд:

"Ҳар ки ба ин кори мо (шариати исломӣ) чизи наве дохил кунад, ки аз он нест, он амр мардуд аст."

Муттафақун алайҳӣ.

  1. Ӯро бештар аз худ ва ҳама мардум дӯст доштан.

"Ҳеҷ касе аз шумо имон намеоварад, то ин ки ман барои ӯ аз падар, фарзанд ва тамоми мардум маҳбубтар бошам."

  1. Бузургдошти ӯ ва ёриву пуштибонӣ аз суннати ӯ.

Аллоҳ Субҳонаҳу ва Таъоло мефармояд:

(То [шумо мардум] ба Аллоҳ Таъоло ва Паёмбараш имон биёваред ва [дини] Ӯро ёрӣ кунед ва бузургаш доред.)

(Сураи Фатҳ, ояти 29).