«თუ ადამიანებს მიეცემოდათ [ის, რასაც ისინი მოითხოვენ] მხოლოდ მათი სიტყვების საფუძველზე, მაშინ ზოგიერთები [ცრუ] მოითხოვდნენ სხვის ქონებას და სიცოცხლეს... მაგრამ მომჩივანი ვალდებულია მოიტანოს მტკიცებულება, ხოლო მოპასუხისთვის კი [უსაფუძვლო ბრალის დროს] საკმარისია ფიცი, რომ უდანაშაულოა».
გადმოცემულია იბნ აბბასისგან (ალლაჰი იყოს მისით და მისი მამით კმაყოფილი), რომ ალლაჰის შუამავალმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) თქვა:
«თუ ადამიანებს მიეცემოდათ [ის, რასაც ისინი მოითხოვენ] მხოლოდ მათი სიტყვების საფუძველზე, მაშინ ზოგიერთები [ცრუ] მოითხოვდნენ სხვის ქონებას და სიცოცხლეს... მაგრამ მომჩივანი ვალდებულია მოიტანოს მტკიცებულება, ხოლო მოპასუხისთვის კი [უსაფუძვლო ბრალის დროს] საკმარისია ფიცი, რომ უდანაშაულოა».
«لَو يُعطَى النّاسُ بدَعواهُم لادَّعَى رِجالٌ أموالَ قَومٍ ودِماءَهُم، لَكِنَّ البَيِّنَةَ على المُدَّعِى، واليَمينَ على مَن أنكَرَ».
ალლაჰის მოციქულმა (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) განმარტა, რომ თუ ხალხს მიენიჭებოდა უფლებები მხოლოდ მათი განცხადებების საფუძველზე, ყოველგვარი მტკიცებულებისა და ნიშნის გარეშე, ზოგიერთები სხვის ქონებასა და სიცოცხლეზე განაცხადებდნენ პრეტენზიას. ამიტომ, სარჩელის გამომთქმელმა უნდა წარადგინოს მტკიცებულება და დასაბუთება თავისი მოთხოვნისთვის. თუ მას მტკიცებულება არ აქვს, მაშინ საქმე განიხილება მოპასუხის წინააღმდეგ. თუ მოპასუხე უარყოფს სარჩელს, მას ევალება ფიცის დადება, რათა გათავისუფლდეს პასუხისმგებლობისგან.
იბნ დაყიყ ალ-იდი ამბობს: «ეს ჰადისი სამართლის საფუძვლების ერთ-ერთი საყრდენია და ყველაზე მნიშვნელოვანი წყარო დავებისა და კონფლიქტების მოგვარებისას».
შარიათის მიზნებს შორის ერთ-ერთი არის ადამიანების ქონებისა და სიცოცხლის დაცვა სხვადასხვა მანიპულაციისგან.
მოსამართლე არ განიკითხავს მხოლოდ თავისი ცოდნის საფუძველზე, არამედ ეფუძნება მტკიცებულებებს.
ყველა პრეტენზია, რომელიც არ არის გამყარებული მტკიცებულებებით, უარყოფილია, იქნება ეს უფლებებისა და ურთიერთობების საკითხებში თუ რწმენისა და ცოდნის თემებში.
მეტი... (6)
السنن الكبرى للبيهقي تحقيق التركي (21/ 242 - 243) (21243).
التحفة الربانية في شرح الأربعين حديثًا النووية (ص76).
شرح الأربعين النووية.
لابن عثيمين (ص328).
فتح القوي المتين في شرح الأربعين وتتمة الخمسين.
لعبد المحسن البدر (ص114).