বৃদ্ধ লোকৰ অন্তৰ দুটা ক্ষেত্ৰত সদায় যুৱক হৈ থাকে, দুনিয়াৰ প্ৰতি মুহাব্বত আৰু সুদীৰ্ঘ আশা-আকাংক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত।

হাদীছটোত মানুহৰ স্বভাৱ সম্পৰ্কে উল্লেখ কৰা হৈছে যে, বৃদ্ধবয়সতো দুনিয়াৰ মুহাব্বত আৰু দীৰ্ঘ আশা আকাংক্ষা মানুহৰ অন্তৰত সতেজ হৈ থাকে।

দীৰ্ঘ আশা আকাংক্ষা আৰু অধিক ধন-সম্পদ একত্ৰিত কৰাৰ লোভ লালসাক ভৰ্ৎসনা কৰা হৈছে। যিয়ে এই কথাৰ ইংগিত বহন কৰে যে, মৃত্যুৰ বাবে প্ৰস্তুতি লোৱা উচিত। এইদৰে হাদীছটোৱে ধনী ব্যক্তিৰ বাবে দান-খয়ৰাত কৰা আৰু দুখীয়া দৰিদ্ৰ ব্যক্তিৰ বাবে নিজৰ আত্মসন্মান ৰক্ষা কৰাৰ প্ৰতি গুৰুত্বাৰোপ কৰে।