Encyclopedia of Prophetic Hadiths

ในค่ำคืนที่ฝนตกหนักและมืดมิดพวกเราได้ออกไปหาท่านเราะซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะซัลลัม เพื่อให้ท่านนำละหมาดพวกเรา อับดุลลอฮ์ บิน คุบัยบ์ กล่าวว่า แล้วฉันก็เจอกับท่าน ท่านกล่าวว่า "จงกล่าว" ฉันก็ไม่กล่าวใดๆ เลย จากนั้นท่านกล่าวอีกว่า "จงกล่าว" ฉันก็ยังไม่กล่าวใดๆ เลย ท่านกล่าวต่ออีกว่า "จงกล่าว" ฉันเลยกล่าวว่า แล้วฉันจะกล่าวอะไร? ท่านกล่าว่า "{قُلْ هُوَ اللهُ أَحَدٌ} และอีกสองซูเราะฮ์ที่ให้การคุ้มครองในตอนเย็นและตอนเช้า 3 ครั้ง ซึ่งมันจะเพียงพอแล้วสำหรับเจ้า"

“ผู้ใดกล่าว "บิสมิลลาฮิลละซี ลา ยอดุรรุ มะอัสมีฮี ชัยอุน ฟิลอัรดิ วะลา ฟิสสะมาอิ วะฮุวัสสะมีอุลอะลีม" ความว่า "ด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ผู้ซึ่งไม่มีสิ่งใดทำอันตรายพร้อมกับพระนามของพระองค์ได้ ทั้งในแผ่นดินและชั้นฟ้า และพระองค์คือผู้ทรงได้ยิน ผู้ทรงรอบรู้" จำนวน 3 ครั้ง จะไม่มีภัยพิบัติใด ๆ เกิดขึ้นแก่เขาโดยฉับพลัน จนถึงเวลาเช้า และใครก็ตามที่กล่าว 3 ครั้งในตอนเช้า จะไม่มีภัยพิบัติใด ๆ เกิดขึ้นกับเขาจนถึงเวลาเย็น” เขากล่าวว่า แล้วอะบาน บิน อุษมาน ก็ประสบกับอัมพาต จึงทำให้ชายที่ได้ยินหะดีษจากเขามองดูเขา แล้วเขากล่าวว่า : ทำไมท่านจึงมองดูฉัน? ขอสาบานแด่อัลลอฮ์ ฉันไม่ได้โกหกใส่อุษมาน และ อุษมานก็ไม่ได้โกหกใส่ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม แต่ในวันที่เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นกับฉัน ฉันโกรธและลืมที่จะกล่าว (คำดุอาอ์) นั้น

"สำนวนการขออภัยโทษที่ประเสริฐที่สุด คือให้เจ้ากล่าวว่า «อัลลอฮุมมะ อันตะร็อบบี ลาอิลาฮะ อิลลาอันตะ เคาะลักตะนี วะอะนา อับดุกะ วะอะนา อาลา อะฮ์ดิกะ วะวะอ์ดิกะ มัสตะเฏาะอ์ตุ อะอูซุบิกะ มินชัรริมาเศาะนะตุ อะบูอุละกะ บินิอ์มะติกะ อะลัยยะ วะอะบูอุละกะ บิซัมบี ฟัฆฟิรลี ฟะอินนะฮู ลายัฆฟิรุซซุนูบะ อิลลาอันตะ»" (ความว่า: โอ้อัลลอฮ์ พระองค์คือผู้อภิบาลของฉัน ไม่มีพระเจ้าอื่นใดที่ควรแก่การเคารพภักดีนอกจากพระองค์ พระองค์ได้ทรงสร้างฉัน ฉันคือบ่าวของพระองค์ ฉันอยู่บนข้อตกลงเเละสนธิสัญญาของพระองค์จนสุดความสามารถของฉัน เเละฉันขอความคุ้มครองจากพระองค์ให้พ้นจากความชั่วร้ายที่ฉันได้กระทำมา ฉันขอกลับไปหาพระองค์ด้วยการยอมรับในความโปรดปรานของพระองค์ที่มีต่อตัวฉัน และฉันขอกลับไปหาพระองค์ด้วยการยอมรับในความผิดบาปของฉัน ดังนั้น ขอได้โปรดประทานอภัยโทษแก่ฉันด้วยเถิด เพราะเเท้จริงไม่มีผู้ใดสามารถอภัยโทษในบาปต่างๆ ได้นอกจากพระองค์) ท่านนบี กล่าวว่า ผู้ใดที่กล่าวถ้อยคำนี้ในช่วงกลางวันด้วยความมั่นใจ แล้วเขาเสียชีวิตในวันนั้นก่อนช่วงเย็นเขาจะได้เข้าสวรรค์ และผู้ใดที่กล่าวถ้อยคำนี้ในช่วงกลางคืนด้วยความมั่นใจ แล้วเขาเสียชีวิตก่อนรุ่งอรุณเขาจะได้เข้าสวรรค์

ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จะกล่าวในตอนเช้า ว่า: "โอ้อัลลอฮ์ เราได้ฟื้นขึ้นมาในตอนเช้าโดยพระองค์ เราเข้าสู่เวลาเย็นโดยพระองค์ เรามีชีวิตอยู่โดยพระองค์ เราตายโดยพระองค์ และแด่พระองค์ คือการฟื้นคืนชีพกลับไป" และในยามเย็น ท่านจะกล่าวว่า “เราเข้าสู่เวลาเย็นโดยพระองค์ และเราอยู่ในเวลาเช้าโดยพระองค์ และเรามีชีวิตอยู่โดยพระองค์ และเราตายโดยพระองค์ และแด่พระองค์ คือการฟื้นคืนชีพกลับไป” บางครั้งท่านจะกล่าวว่า “และแด่พระองค์คือจุดหมายปลายทางสุดท้าย”

ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้ออกไปจาก ณ ที่นางในตอนเช้าตรู่ ในตอนที่ท่านละหมาดศุบฮิเสร็จสิ้นเเล้ว ในขณะที่นางอยู่ในสถานที่ละหมาดของนาง(โดยนั่งรำลึกถึงอัลลอฮ์) หลังจากนั้นท่านได้กลับมาหลังจากเวลาสาย ในขณะที่นางยังคงนั่งอยู่(ยังคงนั่งรำลึกถึงอัลลอฮ์อยู่) ท่านจึงกล่าวว่า : "เธอยังคงอยู่ในสภาพที่ฉันจากเธอไปกระนั้นหรือ ?" นางตอบว่า : "ใช่เเล้ว" ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม จึงกล่าวว่า : "เเท้จริงฉันได้กล่าวหลังจากที่ได้ออกไปจากที่เธอไปด้วยสี่ถ้อยคำ เป็นจำนวนสามครั้งด้วยกัน ถ้าหากว่ามันถูกนำมาชั่งกับสิ่งที่เธอได้กล่าวมาตั้งเเต่เช้านั้น เเน่นอนมันจะมีน้ำหนักเท่ากัน นั่นคือถ้อยคำที่ว่า : "ซุบฮานัลลอฮิ วะบิฮัมดิฮิ อะดะดะ คอลกิฮิ วะริฎอ นัฟซิฮิ วะซินะตะ อะรชิฮิ วะมิดาดะ กะลิมาติฮ์"ความว่า : มหาบริสุทธิ์เเด่อัลลอฮ์ เเละด้วยการสรรเสริญต่อพระองค์(อันมากมาย) ตามจำนวนสรรพสิ่งทั้งหลายที่ถูกสร้าง ตามความพึงพอพระทัยของพระองค์ ตามน้ำหนักบัลลังก์(อะรัช)ของพระองค์ เเละตามจำนวนน้ำหมึกแห่งพจนารถของพระองค์"

"ผู้ใดอ่านสองโองการสุดท้ายของสูเราะฮฺ อัล-บะเกาะเราะฮฺในตอนกลางคืน เป็นที่เพียงพอแล้วสำหรับเขา"