“Kurrë nuk e kam parë Profetin ﷺ të lëshohej i tëri në qeshje, aq sa t'ia shihja njerithin (zgjatim i qiellzes), por thjesht buzëqeshte.”
Aishja, nëna e besimtarëve (Allahu qoftë i kënaqur me të!) tregon:
“Kurrë nuk e kam parë Profetin ﷺ të lëshohej i tëri në qeshje, aq sa t'ia shihja njerithin (zgjatim i qiellzes), por thjesht buzëqeshte.”
مَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُسْتَجْمِعًا قَطُّ ضَاحِكًا، حَتَّى أَرَى مِنْهُ لَهَوَاتِهِ، إِنَّمَا كَانَ يَتَبَسَّمُ.
Aishja (Allahu qoftë i kënaqur me të!) ka treguar se Profeti ﷺ nuk qeshte me zë të lartë sa t’i shihej njerithi (zgjatimi i qiellzes), por vetëm buzëqeshte.
Të qeshurit e të Dërguari të Allahut ﷺ ishte buzëqeshje; kur ishte i kënaqur ose kur i pëlqente diçka.
Ibn Haxheri ka thënë (se kuptimi është): "Nuk e kam parë ndonjëherë të qeshë plotësisht, në mënyrë që të qeshë me të gjithë qenien e tij dhe të jetë tërësisht i dhënë ndaj të qeshurit."
E qeshura e tepërt dhe ngritja e zërit me të qeshur me zë të lartë nuk janë nga cilësitë e të devotshmëve.
E qeshura e tepërt ia humb burrit autoritetin dhe seriozitetin mes vëllezërve të tij.
Sahihu i Buhariut (8/ 24) (6092).
Sahihu i Muslimit (2/ 616) (899).