هرگز پیامبر صلى الله عليه وسلم را نديدم که در خنديدن آنقدر زياده‌روی کند که زبان کوچک‌شان ديده شود؛ بلکه فقط تبسم می‌کرد.
از مادر مؤمنان عایشه رضی‌الله‌عنها روایت است که فرمود:
هرگز پیامبر صلى الله عليه وسلم را نديدم که در خنديدن آنقدر زياده‌روی کند که زبان کوچک‌شان ديده شود؛ بلکه فقط تبسم می‌کرد.
مَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُسْتَجْمِعًا قَطُّ ضَاحِكًا، حَتَّى أَرَى مِنْهُ لَهَوَاتِهِ، إِنَّمَا كَانَ يَتَبَسَّمُ.
عایشه رضی الله عنها خبر می‌دهد که پیامبر صلی‌‌الله‌علیه‌وسلم در خندیدن آنقدر مبالغه نمی‌کرد که زبان کوچکش دیده شود؛ همان تکه گوشت آویزان بالای حلق. بلکه ایشان فقط تبسم می‌کرد.
خندهٔ پیامبر صلی‌‌الله‌علیه‌وسلم به هنگام رضایت یا وقتی از چیزی خوشش می‌آمد، تبسم بود.
ابن حجر می‌گوید: «یعنی پیامبر را ندیدم که خنده‌اش کامل باشد و با تمام وجود بخندد».
خندهٔ زیاد و بالا بردن صدا با قهقهه از صفات نیکوکاران نیست.
خندهٔ زیاد هیبت و وقار فرد را در میان برادرانش از بین می‌برد.
بیشتر (2)
صحیح بخاری (8/ 24) (6092).
صحیح مسلم (2/ 616) (899).