“ඔබ අතරින් කිසිවකු හෝ තම සහෝදරයා හමු වූ විට ඔහුට සලාම් පැවසිය යුතු වේ. ඔවුන් දෙදෙනා අතර ගසක් හෝ බිත්තියක් හෝ ගලක් හෝ මුවා වී නැවතත් ඔහු ව හමු වූ විට, එවිට ද ඔහු ඔහුට සලාම් පැවසිය යුතු වේ.”
අල්ලාහ්ගේ දූතයාණන් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) ප්රකාශ කළ බව අබූ හුරෙය්රා (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමා විසින් මෙසේ වාර්තා කරන ලදී:
“ඔබ අතරින් කිසිවකු හෝ තම සහෝදරයා හමු වූ විට ඔහුට සලාම් පැවසිය යුතු වේ. ඔවුන් දෙදෙනා අතර ගසක් හෝ බිත්තියක් හෝ ගලක් හෝ මුවා වී නැවතත් ඔහු ව හමු වූ විට, එවිට ද ඔහු ඔහුට සලාම් පැවසිය යුතු වේ.”
«إِذَا لَقِيَ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ فَلْيُسَلِّمْ عَلَيْهِ، فَإِنْ حَالَتْ بَيْنَهُمَا شَجَرَةٌ أَوْ جِدَارٌ أَوْ حَجَرٌ ثُمَّ لَقِيَهُ فَلْيُسَلِّمْ عَلَيْهِ أَيْضًا».
මුස්ලිම්වරයෙක් තම සහෝදරයාව හමුවන සෑම අවස්ථාවකම ඔහුට සලාම් පැවසීම ගැන නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණෝ දිරිමත් කළහ. එය කෙතරම්ද යත් දෙදෙනකු එකට ගමන් කළ ද ගසක්, බිත්තියක්, විශාල ගලක් වැනි යම් බාධකයක් ඔවුන් දෙදෙනා වෙන් කර, පසුව ඔහු ව මුණ ගැසෙන විට නැවත වාරයක් ඔහුට සලාම් දිය යුතුය.
සලාම් පතුරුවාලීමේ යෝග්යභාවය. තත්ත්වයෙන් තත්ත්වයට වෙනස් වන සෑම අවස්ථාවකම එය නැවත නැවතත් ප්රකාශ කිරීම සතුටුදායකය.
සලාම් පැවසීමේ පුරුද්ද හා එය අතිශයෝක්තියට නැංවීමට නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණන් තුළ තිබූ දැඩි උනන්දුව.
සලාම් යනු 'අස්සලාමු අලයිකුම්' යනුවෙන් හෝ 'අස්සලාමු අලයිකුම් වරහ්මතුල්ලාහි වබරකාතුහූ' යනුවෙන් හෝ ප්රකාශ කිරීම වේ. පළමු වතාවේ එකිනෙකාට මුණ ගැසෙන අවස්ථාවේ අතට අත දීම නොවේ.
සලාම් යනු ප්රාර්ථනාවකි. එය නැවත නැවතත් පැවසුව ද, මුස්ලිම්වරු ඇතැමුන් විසින් ඇතැමුන් හට ප්රාර්ථනා කිරීම අවශ්ය වේ.
සුනන් අබූ දාවූද් (7/ 494) (5200).
තවත් බලන්න (8)
تطريز رياض الصالحين.
لفيصل آل مبارك (ص520).
بهجة الناظرين شرح رياض الصالحين.
لسليم الهلالي (2/ 138).
نزهة المتقين شرح رياض الصالحين.
لمجموعة من الباحثين (1/ 667).
شرح رياض الصالحين.
لابن عثيمين (4/ 410).