القِيَامة

Се колнам во Денот во којшто Крајот на светот ќе настапи

и се колнам во душата која себеси се кори.

Зарем човекот мисли дека нема никогаш да ги собереме коските негови?

Напротив, Ние можеме повторно да ги создадеме и врвовите на неговите прсти.

Но, човекот додека е жив сака да греши,

па прашува: „Кога Крајот на светот ќе биде?“

Кога погледот од страв ќе се вкочани

и Месечината ќе се затемни

и Сонцето и Месечината ќе се спојат па сјајот ќе го изгубат –

тој ден човекот ќе повика: „Каде да се бега?“

Никаде! Засолниште нема.

Тој ден е враќањето кон твојот Господар,

тој ден човекот за тоа што го подготвил и за тоа што го пропуштил ќе биде известен,

самиот човек против себеси ќе сведочи,

макар и оправданијата свои да ги изнесува.

Не изговарај го Куранот со јазикот свој за што побргу да го запомниш,

Ние сме должни да го собереме за ти да го читаш.

А кога го читаме, ти следи го читањето негово,

а потоа, Ние сме должни да го објасниме.

Навистина, вие овој минлив свет го сакате,

а за оној другиот не се грижите.

Тој Ден некои лица блескави ќе бидат,

во Господарот свој ќе гледаат.

Тој ден некои лица темни ќе бидат,

ќе знаат дека ќе ги снајде голема несреќа!

Внимавај, кога душата ќе дојде в грло

и ќе се викне: „Кој ќе го излечи?“

и тој ќе се увери дека тоа е Часот на разделбата

и ногата до нога ќе се свитка.

Тој ден кон Господарот твој приведувањето ќе биде:

„Не веруваше и не клањаше,

туку негираше и грбот го вртеше,

а потоа кај своите горделиво заминуваше.“

Тешко тебе! Тешко тебе!

И уште еднаш: Тешко тебе! Тешко тебе!

Зарем човекот мисли дека без одговорност оставен ќе биде?

Зарем не беше капка семе која се вметнува,

потоа грутка на којашто тогаш Тој размер ѝ одреди и складен лик ѝ направи,

и од него тогаш пар, маж и жена, создаде,

и зарем Тој не е во можност мртвите да ги оживее?