“ជនណាដែលមានភរិយាពីរ ហើយលម្អៀងទៅរកនរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមភរិយាទាំងពីរនោះ នៅថ្ងៃបរលោក គេនឹងមកដល់ដោយចំហៀងខ្លួនម្ខាងរបស់គេផ្អៀង។

ចាំបាច់លើបុរសជាស្វាមីត្រូវបែងចែកឲ្យមានភាពស្មើគ្នារវាងភរិយាទាំងឡាយរបស់ខ្លួន ហើយហាមឃាត់ចំពោះការលម្អៀងទៅកាន់ភរិយាណាម្នាក់ជាងភរិយាដទៃទៀតចំពោះអ្វីដែលគេអាចធ្វើបាន ដូចជាការចំណាយ ការស្នាក់នៅ ការប្រព្រឹត្តល្អ និងអ្វីផ្សេងទៀត។

សមភាពក្នុងការបែងចែក និងបញ្ហាស្រដៀងគ្នាផ្សេងទៀត គឺចំពោះអ្វីដែលមនុស្សអាចគ្រប់គ្រងបាន។ ចំពោះអ្វីដែលគេមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន ដូចជាក្តីស្រឡាញ់ និងទំនោរចិត្តជាដើម គឺមិនចូលក្នុងហាទីស្ហនេះទេ ដែលនេះជាអត្ថន័យនៃបន្ទូលរបស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ដែលទ្រង់បានមានបន្ទូលថា៖ “ហើយពួកអ្នក(ស្វាមី)មិនអាចផ្ដល់ភាពយុតិ្ដធម៌រវាងបណ្ដាស្រី្ដ(ជាភរិយា)ទាំងឡាយបានឡើយ ទោះបីជាអ្នកព្យាយាមយ៉ាងណាក៏ដោយ”។ [អាន់នីសាក៖១២៩]

ការតបស្នងគឺអាស្រ័យទៅតាមប្រភេទនៃទង្វើ។ ហេតុនេះ បុរសដែលមានភាពលម្អៀងចំពោះភរិយារបស់ខ្លួននៅក្នុងលោកិយនេះ នៅថ្ងៃបរលោក រូបគេនឹងមកដល់ដោយដងខ្លួនរបស់គេផ្អៀងមួយចំហៀងដែរ។

សារៈសំខាន់នៃការរក្សាសិទ្ធិរបស់អ្នកដទៃ ដោយគ្មានការអត់ឱនចំពោះសិទ្ធិមនុស្សឡើយ ព្រោះវាត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយផ្អែកលើវិវាទ និងការទាមទារគ្រប់សិទ្ធិ។