Skip to content

«هرگاه جنازه گذاشته شود و مردان آن را بر دوش‌هایشان حمل کنند، پس اگر [جنازهٔ شخص] صالحی باشد، می‌گوید: مرا پیش ببرید.

از ابوسعید خُدری رضی الله عنه روایت است که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند:

«إِذَا وُضِعَتِ الْجِنَازَةُ وَاحْتَمَلَهَا الرِّجَالُ عَلَى أَعْنَاقِهِمْ فَإِنْ كَانَتْ صَالِحَةً قَالَتْ: قَدِّمُونِي، وَإِنْ كَانَتْ غَيْرَ صَالِحَةٍ قَالَتْ: يَا وَيْلَهَا أَيْنَ يَذْهَبُونَ بِهَا؟ يَسْمَعُ صَوْتَهَا كُلُّ شَيْءٍ إِلَّا الْإِنْسَانَ، وَلَوْ سَمِعَهُ صَعِقَ». یعنی: «هرگاه جنازه گذاشته شود و مردان آن را بر دوش‌هایشان حمل کنند، پس اگر [جنازهٔ شخص] صالحی باشد، می‌گوید: مرا پیش ببرید. و اگر غیر صالح باشد، می‌گوید: ای وای بر او! او را کجا می‌برند؟ همه چیز جز انسان، صدایش را می‌شنود، و اگر انسان آن را می‌شنید، بی‌هوش می‌شد».

«إِذَا وُضِعَتِ الجِنَازَةُ وَاحْتَمَلَهَا الرِّجَالُ عَلَى أَعْنَاقِهِمْ فَإِنْ كَانَتْ صَالِحَةً قَالَتْ: قَدِّمُونِي، وَإِنْ كَانَتْ غَيْرَ صَالِحَةٍ قَالَتْ: يَا وَيْلَهَا أَيْنَ يَذْهَبُونَ بِهَا؟ يَسْمَعُ صَوْتَهَا كُلُّ شَيْءٍ إِلَّا الإِنْسَانَ، وَلَوْ سَمِعَهُ صَعِقَ».

به روایت بخاری
حديث صحيح
شرح

پیامبر صلی الله علیه و سلم خبر داده‌اند که هرگاه جنازه بر تابوت گذاشته شود و مردان آن را بر دوش‌هایشان حمل کنند، پس اگر [روح] صالحی باشد، به خاطر نعمت‌هایی که در پیش روی خود می‌بیند، می‌گوید: مرا پیش ببرید. و اگر غیر صالح باشد، به خاطر عذابی که در پیش روی خود می‌بیند، با صدایی ناخوشایند فریاد می‌زند: ای هلاکت او! او را کجا می‌برند؟! همه چیز جز انسان صدایش را می‌شنود، و اگر انسان آن را می‌شنید، از شدت آنچه می‌شنید، از هوش می‌رفت.

از نکات این حدیث

میت صالح، بشارت‌ها را قبل از دفنش می‌بیند، و کافر بی‌تابی می‌کند و عکس آن را می‌بیند.

برخی صداها را غیر از انسان می‌شنود، و انسان توانایی شنیدن آنها را ندارد.

سنت است که جنازه بر دوش مردان حمل شود، نه زنان؛ زیرا پیامبر صلی الله علیه و سلم زنان را از تشییع جنازه نهی کرده‌اند.

منابع
بیشتر (9)

صحیح بخاری (2/ 85) (1314).

بهجة الناظرين شرح رياض الصالحين.

لسليم الهلالي (1/ 513).

نزهة المتقين شرح رياض الصالحين.

لمجموعة من الباحثين (1/ 400).

كنوز رياض الصالحين.

لمجموعة من الباحثين (7/ 122).

شرح رياض الصالحين.

لابن عثيمين (4/ 546).