«Bũmb ning wʋsg sẽn suuda, a kɩdgã yaa haraam».
Yii a Gεεbir ɭbn ʿAbd Allaah nengẽ, (Wẽnd yard be b yiibã yĩnga), tɩ Wẽnd Tẽn-tʋʋmã (Wẽnd pʋʋsg la A tɩlgr be a yĩnga), yeelame:
«Bũmb ning wʋsg sẽn suuda, a kɩdgã yaa haraam».
«مَا أَسْكَرَ كَثِيرُهُ فَقَلِيلُهُ حَرَامٌ».
Nɑbiyɑɑmã (Wẽnd pʋʋsg lɑ A tɩlgr be ɑ yĩngɑ) vẽnegame n wilgi, tɩ bõn-yũudi fãa maa bõn-rɩtɩ, sẽn yikd yam tɩ f sã n rɩ-a wʋsgo, f sã n rɩ-a kɩdg me a yaa haraam, baa t'a sã n ka loog ne yamã.
Yaa sãri wã sẽn gũusd nebã yamã.
Yaa tɩ gɩdg sãangã sorẽ, yaa bũmb sẽn ning yãmẽ, la rẽ yaa f sẽn na pag sor fãa sẽn tar n tʋgd yel-wẽnsẽ wã.
A harmã bũmb sẽn suud kɩdgã, bala yẽnda yaa sor n tʋgd suubẽ.
A wʋsgã la a kɩdgã sã n ka su, yẽ soabã ka haraam ye.
Sunan Abɩɩ Daawʋʋd (5/ 523) (3681).
Sunan At-tirmiiziy (3/ 442) (1865).
Sunan ɭbn Maaǧa (4/ 475) (3393).
Musnad Ahmad (23/ 51) (14703).
Pɑɑgã (3)
فتح ذي الجلال والإكرام بشرح بلوغ المرام (5/ 418).
شرح سنن أبي داود للعباد (417/ 9).
النهاية في غريب الحديث والأثر (437).