النَّازعَات

(Кофирларнинг жонларини баданларининг) ич-ичидан қаттиқ суғуриб оладиган (фаришта)ларга қасам,

(Мўминларнинг жонларини осонлик билан) илдам тортиб оладиган (фаришта)ларга қасам,

(Осмонлар билан Ер ўртасида) силлиқ сузадиган (фаришта)ларга қасам,

(Ўз зиммаларидаги вазифаларни адо этишда) шошиб-ўзадиган (фаришта)ларга қасам,

(Аллоҳ буюрган барча) ишнинг тадбирини тузиб турадиган (фаришта)ларга қасамки, (сизлар албатта қайта тирилиб, ҳисоб-китоб қилинурсизлар)!1

У Кунда (Сур биринчи марта чалиниши билан) титрагувчи (ер) титраб (устидаги бор жонзот ҳалок қилинади);

Унга эргашувчи эргашур (яъни, орадан қирқ сана ўтгач, Сур иккинчи марта чалиниб барча нарсага қайтадан ҳаёт ато этилади ва Қиёмат Куни бошланади).

У Кунда (кофирларнинг) диллари қўрқувга тушгувчи,

Кўзлари эса (даҳшатдан Ерга) эгилиб қолгувчидир!

Улар (бу дунёда) дерлар: «Ҳақиқатан ҳам бизлар (ўлганимиздан кейин яна қайта тирилиб) аввалги ҳолатимизга қайтарилгувчимизми?

Чириган суякларга айланиб қолган вақтимизда-я?»

Улар (истеҳзо билан): «Ундоқ бўлса бу (бизлар учун) зиён қилгувчи қайтиш-ку!», дедилар.

Бас, у (қайтиш) фақат биргина даҳшатли қичқириқдир (яъни, Сурнинг иккинчи марта чалинишидир).

Сўнг баногоҳ улар (тирик ҳолда) Ер устида бўлиб қолурлар!

(Эй Муҳаммад алайҳис-салоту вас-салом), сизга Мусонинг хабари келдими?

Эсланг, Парвардигори унга муқаддас Туво водийсида (шундай) нидо қилган эди:

«(Эй Мусо), сен Фиръавннинг олдига боргин, чунки у (куфру исён билан) ҳаддидан ошди.

Бас, (унга) айтинг: «Сенинг (куфр иллатидан) покланишга рағбат-хоҳишинг борми?

Мен сени Парвардигоринг (йўли)га ҳидоят қилсам, бас, сен (У зотдан) қўрқсанг».

Сўнг (Мусо) унга бир улкан мўъжиза кўрсатган эди,

(Фиръавн) уни ёлғончи қилди (яъни, Мусога: «Сен сеҳргарсан», деб туҳмат қилди) ва (Аллоҳ таолога) осий-итоатсиз бўлди.

Сўнгра (фисқу фасодни ёйиш йўлида) саъй-ҳаракат қилган ҳолида (Мусодан) юз ўгириб кетди.

Сўнг (ўз одамларини) тўплади-да, жар солди:

«Мен сизларнинг энг устун Парвардигорингиздирман», деди.

Бас, Аллоҳ уни ҳам Охират, ҳам дунё азоби билан ушлади (яъни, дунёда у денгизга ғарқ қилиб юборилди, Охиратда эса дўзах азобига дучор бўлур).

Албатта бу (қисса)да (Аллоҳдан) қўрқадиган кишилар учун ибрат бордир.2

(Эй мушриклар), сизларни яратиш қийинроқми ёки осмонними?! (Яъни, бутун Ер куррасининг атрофини ўзга сайёралардан бирон зиён етмаслиги учун том — осмон билан қоплаб қўйишга қодир бўлган Зот учун сизларни яратиш ёки қайта тирилтириш ҳеч гап эмас-ку!) (Аллоҳ) уни бино қилди;

Шифтини баланд қилиб, тиклади.

Ва У ўша (осмон)нинг тунини қоронғу қилиб, (ундан) кундузини чиқарди.

Ва шундан кейин Ерни ёйиб-текис қилди.

Ундан суви-ю, ўтлоқларини чиқарди.

Ва у (ер)га тоғларни ўрнаштирди.

(Буларнинг барчаси) сизлар учун ва чорва ҳайвонларингиз учун манфаат бўлсин деб (қилингандир).

Бас, қачон катта бало (яъни, Қиёмат) келганида

— Инсон ўз қилмишини эслаб коладиган Кунда,

Ва дўзах кўрадиган (ҳар бир) кишига кўрсатиб қўйилганида.

Бас, ана ўшанда ким (ҳаёти дунёда куфру исён билан) туғёнга тушган,

Ва ҳаёти дунёни (Охиратдан) устун қўйган бўлса,

У ҳолда фақат жаҳаннамгина (унинг учун) жой бўлур!

Энди ким (ҳаёти дунёдалик пайтида Қиёмат Куни маҳшаргоҳда) Парвардигорининг (ҳузурида) туриши (ва У зотга ҳисоб-китоб бериши)дан қўрққан ва нафсини ҳавойи хоҳишлардан қайтарган бўлса,

У ҳолда фақат жаннатгина (унинг учун) жой бўлур.

(Эй Муҳаммад алайҳис-салоту вас-салом, мушриклар) сиздан (ўша Қиёмат) соатини қачон воқеъ бўлиши ҳақида сўрарлар.

Сиз қаердасиз-у, уни (яъни, Қиёмат қачон бўлишини) зикр қилиб-эслаш (қаерда)? (Яъни, сиз ҳеч қачон у Куннинг вақтини айтиб бера олмайсиз).

Уни (билиш) ёлғиз Парвардигорингизга бориб тўхтар.

Сиз фақат ўша (Қиёмат)дан қўрқадиган кишиларни огоҳлантиргувчисиз, холос. (Аммо у Куннинг қачон воқеъ бўлишини айтиб бериш сизнинг вазифангиз эмасдир).

Улар у (Қиёмат соати)ни кўрадиган Кунда (бу дунёда) гўё биргина пешиндан сўнг ёки чошгоҳ пайтида тургандек (яъни, бир кун ҳам яшамагандек) бўлиб қолурлар!