Encyclopedia of Prophetic Hadiths

"ครั้งหนึ่งฉันเป็นผู้รินเครื่องดื่มให้กับกลุ่มคนในบ้านของอบู ฏ็อลหะฮ์ และเหล้าของพวกเขามาจากการหมักผลอินทผลัม จากนั้นท่านศาสดามุฮัมมัดศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม ได้สั่งให้ผู้ประกาศป่าวประกาศว่า: "จงรู้เถิดว่า แท้จริงเครื่องดื่มมึนเมาได้ถูกห้ามแล้ว" อบู ฏ็อลหะฮ์จึงสั่งให้ฉันออกไปเทเครื่องดื่มเหล่านั้นทิ้ง ฉันจึงออกไปและเทมันจนไหลไปตามถนนในเมืองมะดีนะฮ์ บางคนในกลุ่มนั้นกล่าวว่า: "พวกคนที่ถูกฆ่าขณะที่เครื่องดื่มมึนเมายังคงอยู่ในกระเพาะของพวกเขาจะเป็นอย่างไร?" จากนั้นอัลลอฮ์ได้ประทานอายะฮ์นี้ลงมา: “ไม่มีความผิดใดๆ แก่ผู้ศรัทธาและปฏิบัติสิ่งดีงามในสิ่งที่พวกเขาเคยบริโภค (ก่อนที่จะมีข้อห้าม)” (อัลมาอิดะฮ์: 93)"

ในพระดำรัสของพระเจ้าผู้ทรงอำนาจ ที่ว่า: {และถ้าผู้ใดปรารถนาที่จะออกนอกทางด้วยความอธรรม เราก็จะให้เขาลิ้มรสการลงโทษอย่างเจ็บปวด} (อัลฮัจญ์: 25) เขากล่าวว่า “หากมนุษย์มีความตั้งใจที่จะประกอบการงานที่ออกนอกทางขณะที่เขาอยู่ในเอเดน พระเจ้าจะทำให้เขาลิ้มรสการลงโทษอันเจ็บปวด”

ขณะฉันอยู่ที่ธรรมาสน์ของศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะสัลลัม ชายคนหนึ่งกล่าวว่า: “ฉันไม่สนใจว่าหลังจากเข้ารับอิสลามแล้ว ฉันจะไม่ทำความดีใดๆ เลย นอกจากจะจัดหาน้ำให้ผู้ทำหัจญ์” อีกคนหนึ่งกล่าวว่า: “ฉันไม่สนใจว่าหลังจากเข้ารับอิสลามแล้ว ฉันจะไม่ทำความดีใดๆ เลย นอกจากจะธำรงรักษามัสยิดหะรอม” อีกคนหนึ่งกล่าวว่า: การญิฮาดในหนทางของอัลลอฮ์นั้นดีกว่าสิ่งที่พวกเจ้าพูด อุมัรตำหนิพวกเขาและกล่าวว่า: อย่าได้เปล่งเสียงของพวกเจ้า ณ ธรรมาสน์ของศาสนทูตแห่งอัลลอฮ์เลย ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิวะสัลลัม เพราะมันเป็นวันศุกร์อีกด้วย แต่เมื่อฉันละหมาดวันศุกร์ ฉันเข้าไปถามท่านถึงเรื่องที่ท่านมีความเห็นแตกต่างออกไป จากนั้นอัลลอฮ์ ผู้ทรงอำนาจ ผู้ทรงยิ่งใหญ่ ได้ทรงประทานวะฮีย์แก่ท่าน ความว่า {พวกเจ้าได้ถือเอาการให้น้ำดื่มแก่ผู้ประกอบพิธีฮัจญ์ และการบูรณะมัสยิดอัล-ฮะรอม ดั่งผู้ที่ศรัทธาต่ออัลลอฮ์และวันปรโลก.....” [อัตเตาบะฮ์: 19] ไปจนจบอายะฮ์

แท้จริง อัลลอฮ์ผู้ทรงอำนาจได้ประทานลงมาว่า {และผู้ใดที่ไม่ตัดสินด้วยสิ่งที่อัลลอฮ์ได้ประทานลงมา ชนเหล่านั้นแหละคือผู้ปฏิเสธศรัทธา} [อัลมาอิดะฮ์: 44] โองการว่า {ดังนั้น ชนเหล่านั้นแหละคือผู้อธรรม} [อัลมาอิดะฮ์: 45] และโองการว่า {ดังนั้น ชนเหล่านั้นแหละคือผู้ฝ่าฝืนอย่างดื้อดึง} [อัลมาอิดะฮ์: 47] เขากล่าวว่า : อิบนุ อับบาสกล่าวว่า: อัลลอฮ์ได้ประทานโองการเหล่านี้ลงมาเกี่ยวกับ สองเผ่าของชาวยิว ซึ่งในสมัยญาฮิลียะฮ์ เผ่าหนึ่งมีอำนาจเหนือกว่าอีกเผ่าหนึ่ง พวกเขาทั้งสองได้ทำข้อตกลงกันว่า ถ้าเผ่าที่มีอำนาจฆ่าสมาชิกของเผ่าที่อ่อนแอกว่า ค่าชดใช้ (ดียะฮ์) จะอยู่ที่ ห้าสิบวัสก์ (หน่วยชั่งข้าวประมาณ 60 กิโลต่อวัสก์) แต่ถ้าเผ่าที่อ่อนแอกว่าฆ่าสมาชิกของเผ่าที่มีอำนาจ ค่าชดใช้จะเป็น หนึ่งร้อยวัสก์ พวกเขาอยู่ในสภาพนั้นเรื่อยมา จนกระทั่งท่านนบีมุฮัมมัด ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะซัลลัม อพยพมาถึงเมืองมะดีนะฮ์ ทั้งสองเผ่าต่างยอมจำนนต่อเกียรติและอำนาจของท่านนบีศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะซัลลัม ขณะนั้นท่านนบียังไม่ได้ทำสงครามกับพวกเขาและยังอยู่ในภาวะสันติภาพ วันหนึ่ง เผ่าที่อ่อนแอกว่าได้ฆ่าคนหนึ่งจากเผ่าที่มีอำนาจ เผ่าที่มีอำนาจจึงส่งคนไปบอกว่า “พวกเจ้าจงส่งค่าชดใช้ให้เรามา หนึ่งร้อยวัสก์” เผ่าที่อ่อนแอกว่าตอบว่า:“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คนสองเผ่าซึ่งมีศาสนาเดียวกัน วงศ์ตระกูลเดียวกัน และอยู่ในเมืองเดียวกัน ต้องมีค่าชดใช้ชีวิตไม่เท่ากัน? พวกเรายอมให้พวกเจ้ามาก่อนหน้านี้เพราะเราเกรงพวกเจ้า แต่ตอนนี้เมื่อมุฮัมมัดมาแล้ว เราจะไม่ยอมอีกต่อไป!”เรื่องราวเกือบจะกลายเป็นสงครามระหว่างสองเผ่า แต่สุดท้ายพวกเขาตกลงกันว่าจะให้ ท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะซัลลัม เป็นผู้ตัดสินระหว่างพวกเขา ฝ่ายเผ่าที่มีอำนาจพูดกันว่า: “ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ มุฮัมมัดจะไม่มีวันตัดสินให้พวกเจ้าได้รับค่าชดใช้เป็นสองเท่าของที่เราได้รับแน่ ๆ เพราะเรารู้ดีว่า ก่อนหน้านี้พวกเราให้พวกเจ้ามากกว่าก็เพราะเรามีอำนาจเหนือพวกเจ้าเท่านั้น”ดังนั้นพวกเขาจึงวางแผนกันว่าจงส่งคนไปหามุฮัมมัดเพื่อสืบดูว่าท่านจะตัดสินอย่างไร ถ้าท่านตัดสินให้เราได้ตามที่ต้องการ เราก็จะยอมให้ท่านเป็นผู้ชี้ขาด แต่ถ้าไม่ เราจะไม่ยอมให้ท่านตัดสิน”พวกเขาจึงส่งคนบางกลุ่มที่เป็น มุนาฟิก (คนกลับกลอก) ไปดูท่าทีของท่านรอซูลุลลอฮ์ ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะซัลลัม แต่ก่อนที่พวกเขาจะมาถึง ท่านรอซูล ศ็อลลัลลอฮุ อะลัยฮิ วะซัลลัม ก็ได้รับ การเปิดเผยจากอัลลอฮ์ แจ้งให้ทราบถึงแผนการและความตั้งใจทั้งหมดของพวกเขา อัลลอฮ์จึงประทานโองการว่า “โอ้ร่อซูลเอ๋ย! อย่าให้ผู้ที่รีบเร่งในการปฏิเสธศรัทธาทำให้ท่านเสียใจเลย…” (อัลมาอิดะฮ์ 5:41) จนถึงคำตรัสของพระองค์ว่า “และผู้ใดไม่ตัดสินตามสิ่งที่อัลลอฮ์ได้ทรงประทานลงมา ชนเหล่านั้นแหละคือผู้ฝ่าฝืน” (อัลมาอิดะฮ์ 5:47) จากนั้นท่านอิบนุอับบาสกล่าวว่า: “ขอสาบานต่ออัลลอฮ์ โองการเหล่านี้ถูกประทานลงมาเกี่ยวกับพวกเขาทั้งสองเผ่านั้นโดยเฉพาะ และอัลลอฮ์ทรงหมายถึงพวกเขาโดยตรง”