การขโมยที่เลวร้ายที่สุดคือผู้ที่ขโมยการละหมาดของเขา" ฉันกล่าวว่า เขาขโมยละหมาดของเขาได้อย่างไร? ท่านตอบว่า: "เขาไม่ทำให้การรุกั๊วะและการสุญูดเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์
จากอบูฮุรัยเราะฮ์ เราะฎิยัลลอฮฺอันฮุ ได้กล่าวว่า: ท่านเราะซูลุลลอฮ์ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม กล่าวว่า:
"การขโมยที่เลวร้ายที่สุดคือผู้ที่ขโมยการละหมาดของเขา" ฉันกล่าวว่า เขาขโมยละหมาดของเขาได้อย่างไร? ท่านตอบว่า: "เขาไม่ทำให้การรุกั๊วะและการสุญูดเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์"
«أَسْوَأُ النَّاسِ سَرَقَةً الَّذِي يَسْرِقُ صَلَاتَهُ» قَالَ: وَكَيْفَ يَسْرِقُ صَلَاتَهُ؟ قال: «لَا يُتِمُّ رُكُوعَهَا، وَلَا سُجُودَهَا».
ท่านนบี ศ็อลลัลลอฮุอะลัยฮิวะสัลลัม อธิบายว่าคนที่น่าเกลียดที่สุดในเรื่องการขโมยคือคนที่ขโมยจากการละหมาดของเขา เนื่องจากการเอาเงินของคนอื่นอาจใช้ประโยชน์จากมันในโลกนี้ ซึ่งแตกต่างจากขโมยคนนี้ที่ขโมยสิทธิ์ในการรับการตอบแทนและผลบุญของตนเอง พวกเขากล่าวว่า โอ้ท่านเราะซูลุลลอฮ์ เขาขโมยการละหมาดของเขาไปได้อย่างไร? ท่านกล่าวว่า เขาไม่ทำให้การรูกูั๊วะหรือการสุญูดของการละหมาดนั้นเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์ เนื่องจากการรีบในการรุกุั๊วะ และสุญูด จึงทำให้เขาไม่สามารถทำให้ทั้งสองนั้นเกิดขึ้นได้อย่างสมบูรณ์.
ความสำคัญของการละหมาดอย่างถูกต้อง และทำสิ่งที่เป็นองค์ประกอบต่างๆ ของมัน เป็นขั้นเป็นตอน มีสมาธิและมีความสำรวม.
การให้ลักษณะผู้ที่ไม่ทำการรูกูั๊วะและสุญูดอย่างถูกต้องว่าเป็นขโมยนั้น เพื่อเป็นการตักเตือนให้ห่างไกลจากการกระทำนั้น และเป็นการเตือนว่าการกระทำนั้นเป็นสิ่งต้องห้าม.
วาญิบต้องทำการรุกั๊วะและสุญูดอย่างสมบูรณ์ในเวลาละหมาด และให้อยู่ในกรอบที่พอดี
เศาะฮีห์ อิบนุหิบบาน (5/ 209) (1888).
เพิ่มเติม (4)
الشّافي في شرح مسند الشّافعي (1/613).
الكاشف عن حقائق السنن (3/1020).
التنوير (2/373).
نيل الأوطار (2/ 311).